KERKELIJK LEVEN. DE FEESTEN TE HOENSBROEK. inauguratie van het oude kasteel Door de nieuwe Vereeniging: „Ave Rex Christe". Het kasteel te Hoensbroek is een der ouden mooiste burchten van Nederland. 8 In 1360 bouwde ridder Herman Hoen, Heer ten Broeke, een „ster'cke huysinge", om zijn ondgebied te beschermen Aan dezen heer «erinan Hoen dankt het voormalig dorp .„In en Broeck" zijn naam en zijn burcht. Reeds 23 jaren later werd het nieuwe Hoensbroek tot een heerlijkheid verheven door Johanna, hertogin van Brabant. Van het oudste kasteel staat thans nog alleen overéind de hooge ronde toren, met tien voet dikke muren, zóó enorm zwaar, dat de wenteltrap naar de bovenverdiepingen erin kon worden uitgespaard. Ondanks zijn geweldige sterkte, die mede ln den gespaard gebleven onderbouw (gewelfden evangeniskelder) tot forsche uiting komt is ket kasteel in de troebele dagen der hervorming herhaaldelijk en-wreed geteisterd. Maar het dorp had rijke heeren, die den ouden burcht in nieuwen luister wisten te herstellen. Van 1640 tot 1650 werd er gewerkt aan den nieuwen bouw, die het slot zijn tegenwoordigen vorm gaf, met de drie massieve vierkante torens, het middenpand, den voorhof en de kapel. Adriaan, baron van Hoensbroek, was de bouwheer en onder hem en zijn opvolgers bereikte de heerlijkheid het toppunt van haar roem. Haar heeren werden markgraven (markiezen) en stadhouders van Spaansch Limburg. Het Leenhof van het land van Valkenburg werd onder Lotharius Frans van Hoensbroek naar het Panhuys te Hoensbroek overgebracht. Een zijner broers, Philippus Damianus, was graaf van Hoensbroek, bisschop van Roermond, graaf van het Heilige Roomsche Rijk, Primaat van Gelderland en Aartsdiaken van Utrecht. Met de Fransche revolutie begon het vervaltijdperk. Geen wonder! Om dergelijke geweldige burchten te bewonen overeenkomstig staat en stand, met een stoet van bedienden en lager personeel voor het in- en uitwendig onderhoud der reuzengebouwen, moet men cijnsen en tienden heffen, in plaats van belasting te betalen als een gewoon staatsburger! In den loop der negentiende eeuw trokken de heeren van Hoensbroek zich meer en meer terug van het oude slot, dat langzamerhand in droevig verval geraakte. Het leek ten dood opgeschreven, toen het op 23 September 1927 werd aangekocht door de Vereeniging: „Ave Rex Christe", op wier statuten den achtsten April van hetzelfde jaar de Koninklijke goedkeuring was verkregen. Deze vereeniging heeft tot naaste doel „de zedelijke, sociale en economische belangen van het arbeidersvolk in de mijnstreek naar Christelijke beginselen te bevorderen." Maar haar algemeen doel reikt nog veel verder: „Aan ieder, van welken rang en stand hij ook zij, die gerechtvaardigde hulp noodig heeft en zich daarvoor tot de Vereeniging wendt, reikt zij de hand. Overal waar nood te lenigen valt, is zij daartoe bereid"; zoo schrijft de secretaris, mr. C» M. F. Knèepkens in den „Feestgids", uitgegeven ter gelegenheid der inauguratie-plechtigheden. Op deze wijze hoopt „Ave Rex Christe" het roemruchte slot der heeren van Hoensbroek te maken tot een burcht van naastenliefde. „In het belang van armen en noodlijdenden heeft zij een geschiedkundig monument van de vernieling der tijden gered, en maakt zij zich gereed dit monument in zijn oude kracht en schoonheid te herstellen. En de inzet van dit herstelingswerk ia een daad van eerherstel aan Christus Koning, wien zij dit centrum van ilefdadigheid gaat toewijden", zoo schreef onze minister-president, Jhr. Mr. Ch. Rüys de Beerenbrouck in zijn bijdrage tot den feestgids. Gelukkig behoeft het herstellingswerk geen „restauratie" te zijn in den hachelijken zin van het woord. Want het oude slot behoeft wel dringend reparatie, maar gelukkig geen heropbouw. Het verheft zich nog fier met zijn hoektorens en zijn hooge daken en maakt zelfs in zijn staat van verval, op ieder, die het ziet, een machtigen, onvergetelijken indruk. „Ik zou wenschen", schrijft architect Boosten van Maastricht, „dat ieder, die in ons mooie Limburg het recht krijgt of neemt om iets te bouwen, hoe klein ook, even eerlijk en helder zijn opgaven weet te realiseeren. Wanneer iedere woning of sohool of kerk even zuiver in zich zelve en even waar tegen zijn omgeving komt te staan, dan zal, over alle tijdperken en,stijlverschillen heen, de groote harmonie mogelijk zijn tusschen onze .oude steden en dof pen en de nieuwe bouwproducten." „Ik bewonder het kasteel", zoo besluit hij, „om zijn gaafheid, omdat er geen vóór- en geen achterkant aan is, omdat het ontroert evengoed bij den verren aanblik vanaf een heuveltop als op zijn binnenplein, omdat de massa even zuiver staat tot de omringende natuur als het détail tot de massa. Daarom dank ik de vereeniging, die het aandurft een dergelijk monument weer in het midden van het leven te stellen; want het aanschouwen ervan kan iederen bouwkustenaar die ontroering geven, welke hem tot het scheppen van nieuwe kunstwerken voert." De feesten. Toen we onder een loodgrauwen hemel, die weinig goeds te beloven scheen .voor den optocht, in den ouden burcht aankwamen, waren we al aanstonds getuigen van het eerste wonder, dat deze verweerde muren hebben gewrocht. Bij het nazien van den feestgids had het ons reeds getroffen, in de verschillende comité's de namen te vinden van alle Hoensbroeksche notabelen zonder uitzondering. Zou waarlijk de oude en alom bekende dorpsveete zijn overbrugd? zoo vroegen wij ons af: Of zou hier alleen een wapenstilstand zijn verkregen, een tijdelijke samenwerking met een bepaald en beperkt doel? De openingsrede van notaris Beckers, voorzitter van het Feestcomité, liet tot onze blijde verrassing, niet den minsten twijfel omtrent de beteekenis en de oprechtheid van de verzoening, die hier js tot stand gekomen. Eerlijk en openhartig vertelde hij aan heel het illustere gezelschap van eereleden en bestuurderen, hoe over allen twist en tweedracht heen, het oude en het jonge Hoensbroek elkaar de hand hebben gereikt in eensgezinde bewondering en geestdrift voor het mooie plan van pastoor Röselaers en diens onvermoeiden secretaris mr. Kneepkens. De zonen der oude traditie en de mannen van den modernen vooruitgang hebben elkander gevonden onder het féodale dak van den ouden burcht. En Katholiek Hoensbroek is thans één van ziel en één van zin! De oude pastoor kreeg er zoowaar de tranen van in de oogen. En zijn zichtbare ontroering was welsprekender dan vele mooie woorden hadden kunnen wezen. En meteen kwamen er lichte plekken in den donkeren hemel en aarzelend wierp het zonnetje zijn eerste stralen door de loodomvatte ruitjes in de oude feestzaal, getuige van veel lief en leed in het verleden, getuige thans van dit heuglijk eendrachts-herstel in de rijen der getrouwen van Koning Christus. Toen gingen wij allen naar buiten, om den historisch religieusen optocht te bewonderen, het levend eenheids-monument der bloeiende gemeente. Om het feest naar wensch te doen slagen, had men het dorplj verdeeld in veertien buurten of wijken, die ieder een afzonderlijke optocht-commissie hadden gevormd. Onder leiding vs-* het hoofdcomité, dat eenheid had weten te brengen in de veelheid der strevingen, had iedere wijk een welomschreven taak te vervullen gekregen. En zoodoende was de optocht verdeeld in zes groote groepen of afdeelingen, die achtereenvolgens een beeld te zien gaven van het groeiende, het bloeiende, het geknakte, het herlevende en het geloovige Limburg, terwijl de stoet werd besloten met een apotheose van Christus als Koning. Voorop in de groep „het groeiende Limburg" zagen wij, voorafgegaan door trouwe prachters en omringd van fiere ridders, den stichter van het kasteel, heer Herman Hoen en diens gemalin Cecilia van Borne, hoog tronend op een praalwagen tusschen hun talrijke zonen en dochters. Onmiddellijk daarna volgde Johanna van Brabant, de hertogin, die het dorp tot heerlijkheid verhief. Groep na groep van „het bloeiende Limburg" zien wij thans voorbijtrekken. Eerst Philips van Bourgondië, den stichter der orde van ,,'t gulden Vlies". Dan tal van grootheden uit Brabant's en Limburg's geschiedenis: Parma, Requesens, Hoorn en Egmond, zelfs den somberen hertog van Alva en den zwijgzamen Prins van Oranje, allen te paard, met Keizer Karei V als laatste in de rij, waarbij blijkbaar meer op het verkrijgen van een imposante eindfiguur dan op de historische volgorde is gelet .... Hoe het komt, weten wij niet, maar als in Limburg een gecostumeerde optocht wordt gehouden, dan ontbreekt nooit een „Slag van Lepanto". Een kunstig gecamoufleerde auto verbeeldde ditmaal het galjoen, dat den Aartshertog van Oostenrijk tot admiraalschip diende. En tot verbazing van een andersdenkend collega, die Don Juan slechts als vrouweharten-veroveraar scheen te kennen, zag men hem hier als eersten ridder der Christenheid, als aanvoerder der katholieke vloot, als zegevierend held op den voorsteven van zijn schip, bewonderd en toegejuicht door heel het geloovige volk. De praalwagen van de Aartshertogen Albert en Isabella bracht ons naar het veelgeliefde en drukbezochte genade-oord Scherpenheuvel. De blijde aandoening, die deze groep alom op haar weg verwekte bewees eens te meer, hoe de liefde tot dit Brabantsche heiligdom van Onze Lieve Vrouw nog steeds leeft in het hart van het Limburgsche volk. Nu volgde de ontmoedigende vertooning van het „geknakte Limburg". Plunderende soldaten, armzalige landlieden, gemaskerde bokkerijders, met bezems gewapende heksen, en dan de schutterijen van Hoensbroek en Vaesrade, die de gevangen roovers naar het schavot voeren. Dit alles werd zeer plastisch en drastisch voorgesteld: de scherpgehoornde bok ontbrak evenmin als de sinistere galg met den spartelenden boosdoener. De praalwagen der Fransche revolutie bood een onverwacht vroolijken aanblik. Hoe onze voorvaderen hun verlossing uit het tot op den draad versleten feodaal stelsel opgewekt vierden, werd door den uitbundigen dans om den vrijheidsboom zeer aanschouwelijk voorgesteld. De keerzijde der medaille, de vervolging van priesters en kloosterlingen zagen wij wel in het programma, maar niet in den stoet. En zoo waren we genaderd tot het vierde deel van den optocht: „Herlevend Limburg". Maar is het historisch wel juist gezien, deze herleving te laten beginnen met de regeering van Willem I? Heeft deze regeering aan Limburg inderdaad herstel van vrede en voorspoed gebracht? Of was zij niet veeleer een tijdperk van morrende ontevredenheid bij het volk en van stijgende willekeur bij den vorst, totdat in 1830 de onvermijdelijke uitbarsting kwam, toen nagenoeg heel Limburg de gemeente Hoensbroek incluis, zich aansloot bij de zuidelijke Nederlanden? En was het vooral niet de onderdrukking van hun godsdienstige vrijheden, die de rustige Limburgers tot opstand bewoog? Zou het daarom niet veel historischer en religieuser zijn geweest, de „herleving van Limburg" te dateeren van 1840, bij de regeeringsaanvaarding van Willem II? En zou de joyeuse entrée van dezen sympathieken Oranjevorst in de stad Roermond, waar men de paarden van zijn wagen spande, niet veel juister en beter de herleving van Limburg hebben verbeeld dan het optreden anno 1813 van het beroemde Haagsche driemanschap, dat van Limburg niets wist en voor Limburg niets doen kon, daar eerst geruimen tijd later, op het Congres van Weenen, over het lot dezer zuidelijke gewesten werd beschikt? Neen, al maakte de groep Hollandsche officieren nog zoo'n. kranig figuur, al was de praalwagen met de Hollandsche Maagd nog zoo welverzorgd, wij zouden dezo heele voorstelling veel liever hebben verschoven gezien naar het tijdperk van Willem II, den eersten Koning der Nederlanden, die de oprechte liefde en trouw van zijn zuidelijke onderdanen heeft weten te verwerven. En zoodoende ware er meteen een inniger samAhang gelegd tusschen het herstel van het burgerlijk en dat van het kerkelijk gezag. Want al is de bisschoppelijke hiërarchie eerst in 1853, dus vier jaren na Willem's dood metterdaad hersteld, de welwillende vorst heeft haar toch voorbereid en mogelijk gemaakt door zijn verdraagzaamheid en zijn onpartijdig bewind. De praalwagen, waardoor het bisschoppelijk herstel werd verzinnebeeld, met den eerste der nieuwe rij Roermondsch^ kerkvoogden, mgr. Paredis, gezeten op zijn cathedra vóór het altaar en den zegen gevend aan het geloovigé volk, oogstte op heel den ommegang een Welverdiend succes. En toen werden we opeens verplaatst naar het „geloovend Limburg" van onzen modernen tijd, en naar de groot-industrie van het hedendaagsche Hoensbroek. Twee wagens, de eerste met de uiterst primitieve steenkolenwinning door de monniken van het oude Rolduc, de tweede met een modern mijnbedrijf in klein formaat, maar in volle actie, brachten ons midden in de zwarte nijverheid met al haar lijden en strijden. Maar aanstonds zien wij dan, als hoopvol symbool, den praalwagen van Paus Leo XIII, afkondigend de grondwet van den socialen vrede: „Rerum novarum". En als bevestiging van dien vrede zien wij een heelen stoet kleine en groote arbeiders in hun werkpak, met de veiligheidslamp aan den gordel. Na den socialen vertoont ons de volgende wagen den staatkundigen vrede van Lateranen: de Paus erkend als geestelijk en wereldlijk Souverein en de vruchten genietend van het bloedig offer, gebracht door zijne zouaven in hun schijnbaar vruchteloozen strijd voor het behoud der wereldlijke macht. En dan nadert ten slotte de laatste groep van den optocht: vooraf het feestcomité met het bestuur der gemeente, het eere-comité, den beschermheer oud-minister Bongaerts (Jhr. Ruys was tot zijn spijt verhinderd) en het bestuur der vereeniging „Ave Rex Christe"; en daarna de praalwagen, waar Koning Christus troont op den herstelden burcht van Hoensbroek. Daverend gejuich begroette dezen wagen op zijn doortocht door de oude heerlijkheid. En toen hij met het bronzen beeld van den zegevierenden Verlosser te midden van bloemen en bruidjes was teruggekeerd op het plein vóór het kasteel, wachtte de aanwezigen een laatste verrassing. Onvervaard beklom de zeventigjarige pastoor, in stola en superpli, den hoogen praalwagen, zegende het nieuwe beeld en hield toen een toespraak tot de geloovige menigte. Het oude kasteel en de nieuwe vereeniging, zoo zeide hij, zijn thans samengevoegd in één band van liefde, die de gehechtheid aan Limburg's oude tradities verbindt met de leniging der nooden van onzen modernen tijd. Maar veel woorden waren hier niet noodig; want de welsprekendheid van den grijzen herder en die van den jongen priester, pater Lodders van Spaubeek, die, de feestrede hield, werd overtroffen door de zegevierende daad: de inbezitneming van den ouden burcht door heel het Katholieke volk. Met duizenden stroomden ze binnen, vroolijk zingend van „Limburg, mijn vaderland!" En in dichte drommen verspreidden zij zich bij het geschal der fanfare's, om op de breede kasteelweide hun volksfeesten te beginnen. Maar het werd reeds avond. En met een hartelijken gelukwensch aan pastoor Röselaers namen wij afscheid van het prachtig geslaagde feest, terwijl wij een laatsten groet brachten aan het versierde dorp, waar dwars over de straat in letters van bloemen wederom de leuze straalde: „Ave Rex Christe!" R. L. 1) Of moet men Hoensbroek reeds een „stad" noemen? De gemeente telt thans ongeveer 13.500 zielen. Oud-secretaris van het bisdom Roermond. Gisteravond is te Roermond, in den ouderdom van 68 jaren overleden de HoogEerw. Heer J. W. J. Linssen, Kanunnik van het Kathedraal Kapittel en oud-secretaris van het bisdom Roermond. Zooals wij meldden, heeft de deken van Roermond, Mgr. L. N. Ie Bron de Vexela, hem Zaterdag j.1. van de laatste H.H. Sacramenten voorzien. Een stille, uiterst bescheiden maar sympathieke en geziene figuur was hij in de Limburgsche clergé. Joannes Wilhelmus Josephus Linssen werd 23 Februari 1861 te Echt geboren. Hij studeerde aan de seminaria van het bisdom Roermond en werd den 21sten Maart 1885 door mgr. Paredis priester gewijd. Twee maanden later, den 18den Mei, volgde zijn benoeming tot rector van het St. Elisabethsklooster te Heythuisen, het Moederhuis der Zusters Franciscanessen. Toen Z.D.H. Mgr. J. H. H. Drehmanns den 5den Februari 1900 als bisschop van Roermond was geïntroniceerd, benoemde hij al zeer spoedig rector Linssen tot zijn secretaris, als opvolger van mgr. G. Th. C. van Meyel. Vijftien jaren lang heeft hij deze steeds meer eischende functie alleen vervuld, sinds 1915 werd hij daarin bijgestaan door den ZeerEerw. Heer Th. van der Marck. In 1927 achtte hij echter zijn tijd gekomen en verzocht hij mgr. Schrijnen om ontslag, hetwelk deze hem met ingang van 1 October van dat jaar op de meest eervolle wijze verleende. Van 5 Augustus 1919 af maakte hij deel uit van het Kathedraal kapittel. De uitvaart en begrafenis zullen Vrijdag a.s. ■plaats hebben. De plechtige H. Mis van Requiem wordt ten 10 ure in de Kathedraal opgedragen. KANUNNIK J. W. J. LINSSEN f - j .NAAR DE MISSIE. De Eerw. Zuster Bonasia, in de wereld mej. T. Ramaekers, geboren te Baexem, vertrekt 10 September a.s., per s.s. „Jan Pietersz. Koen", naar de missie van Blitar, Oost-Java. Zuster Bonasia behoort tot de Congregatie van de Missie-Zusters van Steljl-Uden. DERDE EEUWFEEST DER PAROCHIE „ . BOERHAAR. De feestelijkheden ter gelegenheid van het driehonderdjarig bestaan der kerk van St. Willebrordus te Boerhaar (gemeente Wijhe) zijn ingezet met een plechtige Hoogmis, opgedragen door den zeereerw. heer dr. W. Mulder, secretaris van het Aartsbisdom, met assisten tie vam pater Braun en kapelaan van Rossuin. De predicatie werd gehouden door Pater Koenen. Voor de kerk was een eerepoort opgericht, versierd met groen en vlaggen in de Pauselijke kleuren en de nationale kleuren, terwijl bóven den ingang van het kerkgebouw een schild prijkte met het opschrift „Dit is het Hüis Gods en de Poort des Hemels." Des avonds te zes uur werd een plechtig lóf gecelebreerd door pastoor A. J. van Driel, met dezelfde assistentie als bij de H. Mis. Den geheelen avond werd door de parochie feest gevierd. Veel aandacht trok het geschenk van de parochianen, het nieuwe altaar, een werk van den beeldhouwer Maas uit Haarlem. Jammer is het dat de beeldgroepen naast het tabernakel, rechts en links, onderweg gebroken zijn; men heeft die vervangen door gordijnen. We vernamen dat de heer Maas de beide beeldgroepen, voorstellende den Tabor en den Olijfberg, door nieuwe zal vervangen. Het altaar is uitgevoerd in zandsteen. Op de tombe zijn in brons geciseleerd in het midden: het Lam Gods, aan den evangeliekant: het Offer van Melchisedech, en aan den epistelkant: de opoffering van Isaak door zijn vader Abraham. Een pelikaan vormt de bekroning van het altaar boven den expositietroon. De R.K Bijzondere school, misschien wel de oudste van het Aartsbisdom, herdacht tevens haar zeventigjarig bestaan. Deze werd in 1859 door Pastoor Maas opgericht. De Maandag was dan ook gewijd aan de kinderfeesten. Met grootsche feestelijkheden, die Zaterdag al een aanvang namen, heeft Zondag de plechtige toewijding van het kasteel van Hoensbroek aan Christus Koning plaats gevonden. Een groep Limburgsche maagden, die medetrokken in den historischreligieuzen optocht, gefotografeerd voor het kasteel. --- De Dood van de H. Maagd, Bulgaarsche voorstelling uit de XIVe eeuw, De Dood van de H. Maagd, Bulgaarsche voorstelling uit de XIVe eeuw, vergroote reproductie naar een prentje van Amay. --- Gekruisigde Christus naar een voorstelling Gekruisigde Christus naar een voorstelling te Moskou. --- LETTEREN EN KUNST. DEVOTIE-PRENTJES. Christelijke kunst van het Oosten. een uitgave van amay. Voor een nog niét zoo groot aantal jaren gold het als iets uitzonderlijks, zich bezig te houden met de problemen, die de droevige scheiding tusschen twee groote Christengroepen betreffen. Men voelde zich — een twintig-tal jaren geleden alleen in zijn belangstelling; alleen in zijn studie; alleen in zijn liefde. Want zelden of nooit was er de gelegenheid van gedachten te wisselen met een gelijkgestemde; zelden of nooit was er de sterkende emotie van het samenzijn van twee in hetzelfde groote verlangen. Verbijsterend heeft het mij immer geschenen, dat twee broeders zóó volkomen van elkander konden vervreemden! En dè,t, terwijl beiden behielden de herinneringen aan wat eenmaal in beider moederhuis aan beiden zoo dierbaar was. Maar pijnlijk is, hoe ook die allerschoonste en allerinnigste herinneringen vervaagd en verwrongen zijn, en niet meer gemeengoed van beiden. Duizend jaren heeft de Byzantijnsche Christelijke schoonheidscultuur geleefd een leven met „up and downs", zeer zeker, maar getuigend van een wonderlijke levenskracht. Overal in Italië, tot diep in Frankrijk, ja tot in Aken en Hildesheim constateeren we de stuwing die van Byzantium uitging. Welk een ontzaglijke en imposante traditie heeft hier eeuwen na eeuwen leidend geheerscht, tot zij onderging in de wereldsche renaissance om voorgoed de kerkelijke kunst naar innerlijk-godsdienstig karakter te doen verliezen. En zoover ging de vervreemding, dat voorstellingswijzen die een tiental eeuwen bij het Christenvolk goed vertrouwd waren, als vreemd en ongekend voorkomen aan het Christenvolk en aan de ontwikkelden van heden.... ja.... zelfs als „modern" worden gebrandmerkt! En men zou zich — althans op het gebied der Christelijke kunst — gaan afvragen: waar zijn de afgedwaalden te zoeken! Onder hén, die behielden, wat eenmaal gemeengoed van alle Christenen was, of onder hen, die zich van dat alles afwendden? De monniken der Hereeniging deden een zeer goed en een zeer schoon werk, door tientallen oude Christelijke voorstellingen te doen reproduceeren op het formaat van bidprentjes. De reproducties zijn zeer goed verzorgd; het aantal bedraagt voorloopig 120. De onderwerpen zijn ontleend aan Russische Iconen, Bulgaarsche en Grieksche wandschilderijen, alsmede Italiaansch-Grieksche tableaux. Natuurlijk zal de Westersche beschouwer wel eens eenige moeilijkheid ondervinden om tot een juiste en doeltreffende beschouwing te geraken, vooral bij de Russische afbeeldingen. Maar ook dan gelieve hij te bedenken, dat zijn wijze van bezien van kunstwerken, vooral juist van zuiver godsdienstige kunstwerken, wel eenige correctie behoeft. Waar hij met zijn vèr-doorgevoerd intellectualisme vooral of dikwerf uitsluitend naar een „realiteits-afbeelding" zoekt, en geneigd is een kunstwerk des te volmaakter te achten naarmate de z.g. werkelijkheid suggereert, daar vergeet hij dat hij slechts de g edeeltelijke werkelijkheid dreigt te zien, ja -^- veelal een heel klein stukje van die realiteit, immers alleen de uit wendigheid. Hij moge dan het evenwicht wat verschuiven en een wat grooter taak aan zijn hart overlaten. Dat hart, dat evenals dat van zijn Oosterschen broeder, een groote liefde bergt voor den Goddelijken Zaligmaker, voor de goede Moeder Maria; voor al degenen die ons een lichtend voorbeeld zijn: de Heiligen en de Hemelgeesten. Het zal wellicht wat moeite kosten — maar een moeite die beloond zal worden — als we ervaren, hoeveel gelijkgestemde liefde er heerscht voor dezelfde idealen in de harten van die ongekende, onbeminde, ongewaardeerde broeders van daarginds — zonen als wij van één Moeder, de door Christus gestichte Kerk. Voor tientallen uit eigen kring was het een openbaring, de mooie prentjes van Amay te ontdekken! Het is dan ook met groote graagte dat ik gehoor geef aan het tot mij gericht verzoek om er in Nederland de aandacht op te vestigen. Moge de verspreiding der gewijde afbeeldingen er toe bijdragen, dat de Christenen, die voorbestemd zijn om één kudde onder één Herder te vormen, elkaar beter zullen gaan verstaan; moge uit een daadwerkelijke belangstelling een warme liefde groeien en moge zóó de zielswensch van den Zaligmaker vervuld worden: „Dat allen één zijn". JOAN COLLETTE. De firma de Wed. J. R. van Rossum te Utrecht, Korte Minrebroederstraat 1—3, bericht ons, dat zij belast is met den alleenverkoop van deze prentjes in Holland. De heer Joan Collette, St. Annastraat 22, Nijmegen, deelt ons mede, dat hij voor de prentjes een depót geopend heeft. Verder zijn de prentjes van Amay in de Katholieken Boekhandel verkrijgbaar. De onbrengst komt ten goede aan het liéfdewerk der Hereeniging. Van de prentjes bestaan de volgende series: le en 2e serie De heilige Geheimen van ons geloof, 3e en 4e serie De groote figuur van Christus, 5e en 6e serie De verschillende ikonen der H. Maagd, 7e serie St. Pieter en de Apostelen, 8e serie St. Jan, de Voorlooper des Heeren, 9e serie De Heilige Engelen, 10 e en 11e serie Verschillende Heiligen, 12e serie Diversen. j. h. leopold. Een klein proza-werkje van zijn hand. In het jaar 1900 heeft Dr. J. H. Leopold — hij was toen nog een jonge man van 35 jaar en zijn verzen hadden nauwelijks de aandacht getrokken — een opstel geschreven voor de „N. R. Ct." onder den titel „Nabetrachtingen van een concertganger". Het handelt over Beethoven naar aanleiding van een herdenking: wat hij kon zijn voor de jeugd rond de eeuwwisseling, wat hij in den ontwikkelingsgang der menschheid beteekend heeft en wat hij voor Leopold zelf aanvankelijk was en later geworden is. Vooral dit slot van deze „Nabetrachtingen" is zeer kenmerkend en inzicht-gevend voor den dichter van de „Verzen", die twaalf jaar later door toedoen van Boutens voor het eerst in gebundelden vorm verschenen zijn. Deza „Nabetrachti#gen van een concertganger" door J. H. Leopold zijn thans in een klein, door S. H. de Roos Jr. fraai-verzorgd boekje herdrukt en uitgegeven bij W. L. & J. Brusse te Rotterdam. P. N. van Eyck is tevens bij deze uitgave betrokken geweest. Hij is, zooals men zich herinneren zal, de man die .bij de critiek op de publicatie van Leopold's nagelaten werk door de oppositie aangewezen is als de bij uitstek bevoegde om het oeuvre van den dichter voor druk of herdruk gereed te maken. kurhaus te scheveningen. Fernando Zepparoni. Onze Haagsche muziekreferent schrijft ons: Er zijn betrekkelijk weinig Italiaansche musici die definitief bun tenten in het. land vaa mist en regen opslaan, doch Fernando Zepparoni, de jonge talentvolle violist, die hier aan het Kon. Conservatorium met hooge onderscheiding zijn eindexamen deed, heeft da killere sfeer van het Noorden voor het zonniger Zuiden geruild. Trouwens, gisterenavond was het zonnig in de Kurzaal; het prachtig^ weder en de laatste gelegenheid om het vuurwerk te zien had meer publiek dan gewoonlijk naar het Dinsdagavondconcert gelokt. Zij waren dan tevens getuige hoe Fernando Zepparoni een zeer goed figuur heeft gemaakt in zijn vertolking van het concert der concerten, het vioolconcert van Beethoven. Zonder repetitie met het orkest is het moeten geschieden en het ging, dank zij de vaardigheid vaa Ignaz Neumark, ook in dit opzicht, zeer vlot. Zepparoni strijkt een warmen, niet al te grooten, zeer weiluidenden toon; hij heeft dat spontane in zijn wijze van musiceeren hetwelk voorkomt uit een gelukkigen aanleg, geschraagd door ernstige studie. Als leerling cok van wijlen André Spoor doet hij zijn meester eer aan, door een bijzonder verzorgde afwerking der phraseering, door een uitstekend nuanceeren. De groote cadens was een meesterstukje van virtuositeit -in den goeden zin. Jammer was evenwel, dat de violist zoo nu en dan met zakkende snaren taoest kampen; in het laatste Rondo scheen de spankracht even in te zinken in de voordracht, dc-ch over het geheel was het een vertolking die de hooge verwachtingen die wij van dezen violist reeds hadden, volstrekt niet teleurstelde. Met zeer veel bloemen en gul applaus 18 Zepparoni gehuldigd. De streng gebouwde en rijk geïnspireerde ouverture Iphigenia in Aulis van v. Gluck opende het concert in een zeer presentabele verklanking. De rest van het" programma bracht oud nieuws, dat wij maar opofferden aan het verrukkelijk weer. P. A. VAN WESTRHEENE f Gisterenmiddag is op het kerkhof te Rosendaal bij Arnhem het stoffelijk overschot ter aarde besteld van den musicus P. A. van Westrheenë. Er was groote belangstelling uit de Arnhemsche muziekwereld en uit de kringen der dagbladpers. Ook de burgemeester van Arnhem, de heer mr. S. J. R. de Monchy, was aanwezig. Op verzoek van de familie werd aan de groeve niet gesproken, maar toen de kist bedekt met bloemen in den grafkuil werd neergelaten zong een koor, dat den overledene als dirigent heeft gekend „Gute Nacht" van Sch^ mann. BOND VAN KOORDIRIGENTEN. Op Zondag 1 September a.s. houdt de Bond van Koordirigenten in Nederland zijn jaarlijksch congres in gebouw „Diligentia , Lange Voorhout te 's Gravenhage. Het programma bevat o.m. een voordracht over „Humor in de Muziek" met demonstratie op de gramofoon, door den bekenden musicoloog Casper Höweler, terwijl de bondsvoorzitter, da heer Piet Versloot, een causerie houden zal over „Concentratie van Zangverenigingen'.. Otto en Nobel's „Vocaal ensemble" zal het programma met eenige koornummers afwisselen. MUZIEK IN DEN HAAG. De gebroeders Rodrigues (viool en cello)' zullen in de Kurzaal als solist optreden in de matinée van Zondag 1 September onder leiding van Ignaz Neumark met het dubbelconcert van Brahms. Des avonds is Carlo van Neste, de jeugdige violist, welke het vorig jaar een groot succes mocht oogsten op een volksconcert, solist onder leiding van Prof. Hermann Abendroth. Hij zal het concert e moll van Mendelssohn ten gehoore brengen. De drie prachtige molens te Kolhorn (Nw.) zullen behouden blijven, daar Dijkgraaf ea Heemraden besloten deze niet te verkoopen, doch ze zelf in stand te houden. De bekende molen van de Woudmeer, onder de gemeente Harenkarspel (N.-H.) zal voor afbraak worden verkocht. --- Een engel op een Russische koon van Een engel op een Russische koon van Roeblev, XVe eeuw. --- OPRUIMING LAATSTE WEEK OPRU imm OARANTI6M6M. MET VELE INTERESSANTÉ AANBIEDINGEN IN ALLE AFDEELINSEN Indairthnn B'J ELKE LEVERIN6GA?SOP&echt C EN2 RANTIEMERK MET RECHT OP VOLLE VERGOEDING H.V. HET INDANTHRENHUIS LEIDSCHESTR. 89-93 A'DAM (C.) Keel. oy»33 üü ---