Oude Schilderijen D. A. HOOGENDIJK & Co. KEIZERSGRACHT 640, AMSTERDAM. TELEFOON No. 42869 Oude Schilderijen --- UIT DE STAATSCOURANT. NAAMLOOZE VENNOOTSCHAPPEN. Met nummer 81 der Stscrt. worden verzonden afdrukken van de akten betreffende de Naamlooze Vennootschappen: No. 630. N.V. Eerste Drentsche Stoomtramweg Mij., te Hoogevéen. No. 642. N.V. Autobus en Touringcarbedrijf (Kommerzijlster Autobus-Bedrijf), te Kommerzijl, gemeente Oldehove. No. 643. N.V. „Sira", te Goirle. No. 645a Mg. tot uitvoering van Zuiderzeewerken N.V., te 's Gravenhage. No. 646. Ferrostaal N-V., te 's Gravenhage. No. 648. Cultuur Mij. Rodiali N.V., te 's Gravenhage. No. 649. Cultuur Mij. Malang N.V., te 's Gravenhage. No. 650. Cellulose Mij. N.V., te Venlo. No. 651. Paauwe's Volautomatische Kalenderuurwerken N.V., te Amsterdam. No. 652. Bakker en Zonen's Houthandel N.V. te Broekerhaven. No. 653. N.V. Intern. Autobusonderneming, te Eygelshoven. No. 654. N.V. Mij. tot expl. van onroerende goederen „Vogra I", te 'a Gravenhage. --- MEUBEL SATIJN OncCtft Ps z&n f4\ STOLP? i, ftet&i Is: • Johnson's beroemde MEUBEL-SATIJN te gebruiken. Elke houtsoort gaat er door „leven" en schitterend glanzenl • Johnson's „Meubel-Satijn" geeft een blijvende, kristalheldere bescherming tegen vlekken en krassen. Bij alle drogisten, huishoud■ en meubelzaken. Een groote flesch 50 ct. MEUBEL SATIJN Recl. 53243 38 --- De dood op ski's Geautoriseerde vertaling naar het Engelsch van HETTY RITCHIE. 6) Hoewel het een tamelijk hooge muur is, welken ik in normale omstandigheden niet zoo gemakkelijk beklommen zou hebben, was ik er nu al overheen, voor ik goed en wel wist, hoe ik het had klaargespeeld. Ik snelde over het tuinpad en bevond me het volgend oogenblik op den stoep van het huis, met mijn eene hand voortdurend bellend, terwijl ik met de andere wild op de deur trommelde. Hoewel ik een afschuwelijk lawaai gemaakt moet hebben, leek het me eeuwen te duren voor er iets gebeurde. Eindelijk zag ik tot mijn opluchting achter in de hall een licht verschijnen. Majoor Forrest kwam met een kandelaar in zijn hand naar de deur. Toen hij mijn gezicht tegen de ruit in de deur gedrukt zag, liet hij van schrik de kandelaar bijna uit zijn hand vallen, maar het volgend oogenblik maakte hij de deur open en was ik binnen, hoewel ik me niet eerder veilig gevoelde dan nadat ik de deur weer had dichtgeslagen en de knip er voor geschoven. — Groote hemel. Gerda, wat is er gebeurd? riep de oude man uit, terwijl ik uitgeput op den grond neerzonk. Nadat hij begreep, dat ik de eerste oogenblikken niet in staat zou zijn om te spreken, spoedde hij zich weg om dadelijk terug te komen met een glas cognac, dat hij mij bijna met geweld in mijn keel goot. Ik stikte er bijna in, maar nadat ik den verwarmenden drank had doorgeslikt, voelde ik me in staat om te spreken. Er is een man in het huis en ik geloof, dat hij een andere man op den stoep vermoord heeft, zei ik zwakjes. .— Wat? schreeuwde majoor Forrest, Gerda, waar heb je het over ?$Te weet niet wat je zegt. — O ja, toch wel, antwoordde ik. Ik hoorde, hoe hij vermoord werd en toen vluchtte ik door de achterdeur en heeft Robert hem gebeten. Dan begon ik zenuwachtig te lachen, terwijl tegelijk de tranen over mijn wangen stroomden. Ik kon er onmogelijk mee ophouden. Majoor Forrest zei een paar keer achter elkaar: Mijn God! en toen verscheen mrs. Forrest boven aan de trap, eveneens met een kandelaar in haar hand en vroeg : Wat is er aan de hand George ? — Wat er aan de hand is, brulde hij opgewonden. Wat er aan de hand is ? Hier is Gerda Blackwood, die vertelt van een moord op Greengates en haar kleeren zijn in flarden en zij zit overal vol bloed en nu wordt zij hysterisch en kan ik geen woord meer uit haar krijgen. Het is genoeg om een man gek te maken. Ik slaagde er in mezelf te beheerschen en krabbelde overeind. — Iemand moet de politie telefoneeren, zei ik zwakjes. Ik hoop maar, dat ik me vergis omtrent dien moord, maar in ieder geval is er vanavond iets heel vreemds gebeurd en zal de politie het huis moeten doorzoeken, want ik kan Rose en Anne niet thuis laten komen met de kans een lijk op den drempel te vinden. Zelfs een inbreker in het huis zou al te veel voor de meisjes zijn. — Natuurlijk, natuurlijk, zei majoor Forrest gedienstig. Ik zal direct Urquart opbellen en hem zeggen naar Greengates te gaan en ons vandaar uit op'te bellen over hetgeen hij daar vindt. Annie, kijk jij inmiddels even, of zij ernstig gewond is. Haar been bloedt leelijk en haar gelaat zit vol krassen en schrammen. Mrs. Forrest haalde water en handdoeken en zij wiesch mijn rechterbeen, waar een diepe schram op mijn kuit mij leelijk pijn begon te doen en een groote schram op mijn wang, waar al het bloed op mijn gezicht door veroorzaakt was. Mijn voeten en handen zagen er vreeselijk uit en zij moest ook die verbinden. Juist toen zij daarmee klaar was, belde de telefoon en begreep ik direct, dat dit Urquhart moest zijn, die van Greengates uit belde. Ik stond op en snelde naar de bibliotheek, waar de telefoon stond, maar majoor Forrest was mij voor. Hij luisterde even zwijgend en dan werd zijn gelaat plotseling doodsbleek. — Groote hemel! riep hij uit. Dat meen je toch niet. Er volgde weer een pauze, gedurende welke ik Urquhart's stem vrij duidelijk kon hooren zonder te verstaan wat hij zei. Dan sprak majoor Forrest weer. — Heel goed, ik zal het haar vertellen, waarn# hij den hoorn ophing en zich tot mij keerde. — Urquhart rapporteert, dat hij naar Greengates is gegaan, waar hij de voordeur wijd open vond, terwijl er niemand in huis was. Hij zweeg, waarop ik vroeg: — Heeft hij dan niets bijzonders gevonden? Majoor Forrest gaf niet direct antwoord en ik kon zien, hoe hij zich afvroeg, wat hij mij het beste kon vertellen. Daarom zei ik zoo rustig mogelijk: — U moet het mij zeggen, majoor Forrest. Na vannacht kan ik alles verdragen, behalve onzekerheid. Hij haalde zijn schouders op en antwoordde: — In dat geval vermoed ik, dat er niets anders opzit dan je te vertellen, dat hij het lijk van een man op den drempel vond. Mrs. Forrest, die me gevolgd was, gaf een gil van schrik, maar ik was er zóó zeker van geweest, dat de arme kerel, die geprobeerd had me te helpen, dood was, dat ik al bijna aan het idee gewend was en het mij dus niet al te zeer verraste. — Eén ding zou ik nog willen weten, zei ik. Vertelde Urquhart ook, hoe hij vermoord is 9 — Ja, antwoordde majoor Forrest aarzelend, feit is, dat hij met een lang mes van achteren door het hart is gestoken. HOOFDSTUK IV. Ondanks al mrs. Forrest's raadgevingen en smeekingen was ik vast besloten naar huis terug te gaan, maar zij wilden mij niet laten gaan, voordat de bedienden waren thuisgekomen. Om kwart voor twaalf ging de telefoon opnieuw. Het was Urquhart, die meldde, dat beide meisjes nog niet thuis waren, maar dat Max en Manuela juist terug waren met de honden en dat hij, als ik werkelijk terug wilde, mij terstond zou komen halen om me te begeleiden. Ik trok een paar overschoenen aan, omdat dat de eenige schoenen waren, die over mijn verbonden voeten gingen en een cape, welke majoor Forrest mij met alle geweld wilde leenen. Ik moest lachen, toen ik zag, dat Urquhart Boris aan een riem had meegebracht. Ik vermoed, dat de gedachte aan de donkere laan tusschen beide villa's te veel voor zijn zenuwen was geweest, hoewel ik zeggen moet, dat hij opmerkelijk kalm was. Hij stond er op dat ik onderweg naar huis zijn arm zou nemen. Vlak voor wij het hek bereikten, zei hij: — Vanavond zult U niemand meer behoeven te zien en niets meer hebben te vertellen, maar er komt een inspecteur hierheen en morgen zult u hem wel willen ontvangen. — Vanavond kan ik zeker niemand meer spreken,'antwoordde ik. Ik ben volkomen uitgeput en kruip direct in bed. Waar hebt u het — het lijk gelaten. — Ik moest het laten liggen, waar het gevonden is, tot de menschen uit Edinburgh zijn gekomen. Wij zullen daarom langs de achterdeur naar binnen gegaan. Het zou mij onmogelijk zijn geweest door de voordeur binnen te gaan, terwijl die arme man daar nog lag, en daarom stemde ik maar al te gaarne met zijn voorstel in. Wij begaven ons naar de achterzijde van het huis. Rose en Anne waren ook juist thuisgekomen en Manuela wachtte op mij met warme thee en eindelooze jeremiades. Zij had ook al een glas cognac ingeschonken, dat ze mij wilde laten uitdrinken, maar ik gaf het aan Urquhart, die lichtelijk groen zag. Ik geloof niet, dat hij erg veel genoegen vond in zijn eerste ervaring met een werkelijk ernstige misdaad. Hij zei, dat hij beneden in de hall wilde wachten tot de politie uit Edinburgh arriveerde. Ik nam daarom Boris mee naar boven voor gezelschap en ging naar bed. Eigenlijk eenigszins tot mijn verrassing sliep ik als een roos, en toen ik den volgenden morgen ontwaakte, scheen het zonnetje heerlijk in mijn kamer. Anne zette juist thee op het tafeltje naast mijn bed en ik was al begonnen een kopje in te schenken, toen ik mij plotseling Robert herinnerde. In een wip was ik uit bed en op weg naar beneden, maar, voor ik de deur van den rooksalon kon openmaken, hoorde ik zijn gebruikelijken ochtend-zang al: „Cock-adooddle-dooooo!", bewijs, dat hij volmaakt tevreden en op zijn gemak was. Ik maakte voorzichtig de deur open en zag hem druk bezig met een halve boterham. Nauwelijks kreeg hij mij echter in de gaten, of hij liet de boterham vallen en verlangde nadrukkelijk opgenomen te worden. Ik kon het hem vanmorgen niet weigeren, al zaten zijn pooten ook vol boter, want ik herinnerde mij de manier, waarop hij gisteravond het huis bewaakt en in prachtigen stijl een moordenaar in den vinger gebeten had. Ik kon den rand van het velletje papier nog juist zien liggen, zoodat hij het in hem gesteld vertrouwen als waakhond zeker niet had beschaamd. Ik begaf me naar het bureau om te zien wat daarmee gebeurd was, nadat ik de vlucht had genomen. Alle papieren waren overhoop gehaald en de laden, waarin brieven bewaard werden, waren het onderste boven gekeerd en grondig doorzocht. Voor zoover ik vluchtig kon nagaan, ontbrak er echter niets en ik draaide me juist om teneinde Robert weer in zijn kooi te sluiten, toen mijn oog op het velletje papier viel, dat nog steeds in de lijst van mijn portrait stak. Het was een reepje, dat ruw van een brief was afgescheurd en er stond in een spichtig handschrift niets anders op geschreven dan: „SKI HEIL UND AUF WIEDBRSEHEN, FRAULEIN" Dat was echter erg genoeg, want het beteekende dat de man wist, dat de schat zich in de Alpen moest bevinden, en ook dat hij zelf eveneens skiër was, want anders zou hij nooit den gebruikelijken skiërs -groet „Ski-heil" gebruikt hebben, om maar te zwijgen van het „tot wederziens" wat in dit verband een onaangenaam-dreigenden klank had. Ik was reeds tot het besluit gekomen, om tegen de politie maar niets te zeggen van . De onderhandelingen, die de laatste weken gevoerd zijn hebben ertoe geleid, dat het volledige tableau de la troupe thans vast staat. Het luidt als volgt: Han Bentz v. d. Berg, Louis de Bree, Albert van Dalsum, Frits van Dijk, Ludzer Eringa, Theo Frenkel, Louis van Gasteren, Jacques de Haas, Herman Haye, Han König, Cor v. d. Lugt Melsert, Hans van Meerten, Eduard Palmers, Piet Rienks, Anton Roemer, Johan Schmitz,, Jacques Snoek, Jo Sternheim, Paul Storm, Gijsbert Tersteeg, Oscar Tourniaire. Dames: Cissy van Bennekom, Hélne Berthé, Mien Duymfêer van Twist, Mies Elout, Jos. van Gasteren, Charlotte Köfaler, Corrie Korevaer, Annie v. d. Lugt Melsert-van Ees (a.g.) Fientje de la Mar, Ank v. d. Moer, Loudi Nijhoff, Lily Seters, Ceesje Speenhoff, Marie Sternheim-Haye, Stine Versluys, Myra Ward, Tatia Wyma, Miesje v. d. Haak. Als regisseurs zullen optreden Cor v. d. Lugt Melsert, Albert van Dalsum, A. Defresne, Hans van Meerten en Paul Storm. De decors zullen voor een groot deel verzorgd en ontworpen worden door Karei Brückman, terwijl o.a. ook Jacques Snoek eenige decors zal ontwerpen. Repertoire. Het repertoire zal een groote afwisseling brengen van klassiek werk tot de moderne comedie, het zal z.g. tijdstukken omvatten zoowel als lichte charmeerende stukken. De heer v. d. Lugt Melsert noemde de volgende werken, waaruit het repertoire voor de naaste toekomst zal worden gekozen: ,Don Carlos" van Schiller, „Delila" van Molnar, „Vader Malachy's mirakel" van Brian Doherty, „Moeder" van Karl Capek, „Le sauvage" an Jean Anouilh, „Gijsbrecht van Aemstel" van Joost v. d. Vondel, „Ik ben hier vroeger geweest" van Priestley, „Der Gedanke" van Leonid Andrejew. „Plutus" naar Aristophanes bewerkt door Simone Jollivet, „Garnizoen" van Merton Hodge, „De Angel" van Gabriel Marcel, „Susan en de beweging" van Rachel Crothers, „Troef Aas" van Frédéric Pottecher, „The day is gone" van W. Chethan-Strode, „De stórmkaap" van Henry Bernstein, een Molièrestuk, „Cavaleriepatrouille" van Fr. Langer, „Kamers op het Zuiden" van Friedrich Raff, „De nachtrace" van Aimé Declercq, „The Thonipson Brothers" van Lerck Roggers, „De tooneelspeelster" van Roland Schacht. „The innocent party" van H. M. Harwood „Captain Brassbound's bekeering" van Shaw en Richard III van Shakespeare. Over een of meer Nederlandsche tooneelwerken worden nog onderhandelingen gevoerd. Uit het oude repertoire worden overgenomen Eduard Veterman's dramatiseering „Van den vos Reinaerde", „Het lied van het meisje en den moordenaar" van Henri Ghéon, „De man, die de klappen krijgt" van Andrejew en „Nora" van Henrik Ibsen. Het gezelschap zal voorts doubleeren maar niet met dezelfde spelers in eenzelfde groep. Voorts legde de heer v. d. Lugt er den nadruk op, dat hij niet zal aarzelen voor rollen, waarvoor hij eventueel niet de geschikte spelers heeft, gasten te engageeren. School- en volksvoorstellingen. Veel aandacht zal ook besteed worden aan het organiseeren van school- en volksvoorstellingen. De heer v. d. Lugt zal ernaar streven, dat alle leerlingen van de middelbare scholen van het derde leerjaar af minstens éénmaal per seizoen een schoolvoorstelling bezoeken. Voor de ontwikkeling van een schouwburgpubliek en van het tooneel is dit zeer gewenscht. Indien deze opzet mislukt, zal de heer v. d. Lugt in elk geval trachten met de Commissie voor de schoolvoorstellingen een 8-tal voorstellingen voor de jeugd te organiseeren. Ook de organisatie van de volksvoorstellingen dient herzien te worden. Het gezelschap moet gemeentelijke volksvoorstellingen geven waarvoor per voorstelling gemiddeld 1000 plaatsen uitgegeven worden. Men wil nu reeds vóór den aanvang van het seizoen bekend maken, wanneer deze voorstellingen zullen worden gegeven. De helft der plaatsen zou dan evenals vroeger gebeurde, ter beschikking moeten worden gesteld van de arbeidersorganisaties. Op deze wijze komt het overgroote deel der plaatsen in elk geval in het tezit van dat gedeelte der bevolking, waarvoor deze voorstellingen in het leven zijn geroepen. Naast de gemeentelijke abonnementen zullen couponboekjes worden uitgegeven. Het ligt in de bedoeling, zoodra de eerste repertoiremoeilijkheden overwonnen zullen zijn op Zondagavond speciale stukken te vertoonen. Voor de openingsvoorstelling, die op 15 September is bepaald, heeft men in aanmeming nemende, dat de Koninginnefeesten dan juist achter den rug zijn, terwijl de menschen ln September nog niet vatbaar zijn Voor een ernstig stuk en bovendien de noodzakelijkheid bestaat om het grootste deW van het gezelschap in het openingsstuk te doen optreden, de keuze laten vallen op een stuk, dat niet te ernstig is, „inhoud" heeft, in de monteering verscheidenheid biedt, levendig is en een groote bezetting vereischt, kortom „Vader Malachy's mirakel" van Doherty. Daarnaast wordt dan Molnar's nieuwste stuk „Delila" ingestudeerd en als tweede groote voorstelling 'volgt dan omstreeks half October „Don Carlos" van Schiller. Behalve in Amsterdam zal het gezelschap twee maal per week in den Haag spelen. Of het in Rotterdam, behalve dan voor de Volksuniversiteit, ook vrije voorstellingen zal geven, is nog zeer dubieus. Rotterdam, aldus de heer v. d. Lugt, staat bovenaan in gebrek aan belangstelling voor het tooneel. In de provincie daarentegen neemt men gelukkig een stijgende belangstelling waar. Het Nederlandsch Tooneel zal ook de openingsvoorstellingen van den nieuwen Arnhemschen Schouwburg verzorgen, en het zal een belangrijk aandeel nemen in de herdenking van het feit, dat het dit jaar 300 jaar geleden is, dat de Amsterdamsche Schouwburg werd geopend. Zoo is er dus werk in overvloed, aldus de heer v. d. Lugt Melsert. Wij moeten slagen, want de toestand van het Amsterdamsche tooneel is hoogst ernstig. Maar de leden yan het gezelschap, van Dalsum, Defresne en ik zijn vol goeden moed. --- HET KORTE VERHAAL. COMEDIE. Louis Jean Baptist Verroux zit aan zijn schrijftafel in de directie-kamer. De kamer is smaakvol, bijna luxueus gemeubileerd. Aan de wanden hangen doeken, alle, zonder uitzondering, beelden uit de theaterwereld voorstellend. Voor hem, op de schrijftafel, ligt een stapeltje brieven en vele, zeer vele foto's; foto's van acteurs en actrices, in diverse rollen en in „civiel", foto's van revuescènes, van balletten en operettes. De bovenste foto neemt hij in de hand, beschouwt die aandachtig en legt die dan weer met tevreden gelaatsuitdrukking bij de andere. Het is de opname van de generale repetitie der revue, waarvan de première zoo juist is aangekondigd. Dan neemt hij een bundeltje bankpapier uit den binnenzak, en deponeert dit in de lade van zijn schrijftafel. Dit geld ter financeering van de revue heeft hij kort tevoren van de bank gehaald. De huistelefoon zoemt. Verroux legt de hoorn aan het oor. — Wat? Wie? vraagt hij geërgerd. Een dame, die mij dringend wenscht te spreken ? Ik heb geen tijd! Wat ? Mijn type? Wat weet jij van mijn type? Zeg haar, dat ik dood ben, en smijt haar de deur uit! Begrepen ? Hij smijt de hoorn neer, en verdiept zich in de lezing van een contract. Dan, na enkele oogenblikken, wordt de kamerdeur geopend en een dame treedt binnen. Slank, chique, elegant. —• Hoe komt u hier binnen ? vraagt Verroux, een en al verbazing. — Door deze deur! antwoordt zij glimlachend achterwaarts wijzend. Nonchalant werpt zij zich op een stoel, opent haar handtasch en offreert Verroux uit een gouden etui een sigaret. — Dank u ! zegt hij afwijzend. Ik heb weinig tijd. Wat is er van uw verlangen ? — Optreden wil ik, luidt het korte antwoord. — Wat zegt u ? Optreden Wilt u ? Ik begrijp u niet. — Optreden wil ik in de première van uw revue. Verroux bijt zich geamuseerd op de onderlip. — Zoo eenvoudig, als u zich dit voorstelt, is die zaak in werkelijkheid toch niet, madame. Ik ken u niet. Is u actrice ? — Neen. — Ik begrijp u nog steeds niet. Indien u geen actrice bent, hoe komt u dan op het krankzinnige idéé, in de revue te willen optreden ? — Ik wil carrière maken, antwoordt zij onverstoord. Zij legt den arm geaffecteerd op de schrijftafel, laat de oogleden langzaam omlaag glijden, en maakt zoo een belachelijken, bijna stup^den indruk. Als Verroux deze dwaze pose gezien heeft, krijgt hij er genoeg van. Hij staat op, en zegt beleefd doch niettemin op een toon, die geen tegenspraak duldt: — Mag ik dit onderhoud als beëindigd beschouwen, madame ? Ik wensch u goeden dag. — Werpt u mij de deur uit ? vraagt zij, als buiten zichzelf van woede. — Een anderen uitweg weet ik niet. De dame verheft zich langzaam van haar stoel. Verroux grijpt naar het contract en buigt zich over zijn werk. Wat nu volgt, geschiedt in een zeer korte spanne tijds. Als Verroux nog even een blik omhoog slaat, staart hij vol ontzetting in den blinkenden lóóp van een revolver. — Wat.... wilt u.... van mij? vraag hij stotterend. Ik kan u toch niet laten optreden in een revue, wanneer u geen. .. — Bazel niet over optreden! Heb je maar één enkel oogenblik aan dien onzin geloofd? Je geld wil ik! Het geld, dat je zoo juist van de bank gehaald hebt. En vlug 'n "beetje! De revolver op hem gericht houdend, reikt zij hem met de andere hand een geopend couvert. — Leg de bankbiljetten in dit couvert! Alle ! Vlug, zeg ik ! Met bevende handen voldoet Verroux aan haar bevel. — Merci beaucoup, monsieur! zegt zij ironisch-hoffelijk, en bergt het gevulde couvert bedaard in haar handtasch. Doch dan gebeurt er iets, hetgeen Verroux het allerminst verwacht had. De dame neemt andermaal plaats, en legt met een elegant gebaar de revolver op de schrijftafel onder het bereik van zijn hand. Nonchalant zich achterover leunend, ziet zij hem glimlachend aan, en vraagt, niet zonder zelf-respect: — Eh bien, minsieur le directeur! Hoe heb ik deze rol gespeeld? Kan ik comedie spelen, of kan ik het niet ? Verroux, van den ergsten schrik bekomen, ziet de dame verbijsterd aan, en neemt dan de revolver in de hand. — Maar dat is geen revolver, madame! zegt hij, het dingske op den handpalm wiegend. Dat is een kinderpistooltje ! — Sans doute, monsieur le directeur! Maar nogmaals vraag ik u: „Kan ik comedie spelen, of kan ik het niet ?" Zij opent haar handtasch, en legt het couvert op de schrijftafel. Dan reikt zij hem een naamkaartje, en besluit: — Wellicht kunt u toch nog een wijziging doen aanbrengen in de bezetting van de revue. Na den lunch zal ik gaarne uwe beslissing komen vernemen. Een minuut later zat Verroux wederom alleen in zijn directie-kamer. Nog geen kwartier daarna werd de portier door het aanhoudend gerinkel van de huistelefoon opgeschrikt. Toen hij hijgend de directie-kamer binnensnelde, vond hij Verroux doodsbleek, een onmacht nabij, in zijn bureau-stoel gezeten. Naast hem op den vloer lag een geopend couvert, waaruit een aantal couranten-knipsels gegleden waren alsmede een briefje, bevattend de weinige woorden: — En bien, monsieur le directeur! Kan ik comedie spelen, of kan ik het niet ? Nog éénmaal heeft de „dame" getracht, haar spel te spelen. Doch ditmaal faalde zij, doordat een kordaat directeur haar onversaagd de revolver uit de hand sloeg. Zij is beland in een verblijf, waar geen comedie wordt gespeeld. (Nadruk verboden). S. --- HET MASKER. Jean. Voor den Rotterdamschen Kunstkring heeft Woensdagavond de tooneelgroep „Het Masker" een reprise van het blijspel „Jean" van Ladislau Bus Fekete gegeven. De eerste twee bedrijven behooren tot het genre van de lichte amusante comedie; spot, ironie en sarcasme wisselen elkaar voortdurend af rond den gemoedelijken graaf, die een ietwat vermakelijke erg conservatieve Hongaarsche minister-president is en zijn huisknecht Jean, die in Boedapest kamerlid van de socialistische partij is gekozen. De graaf, Ko Arnoldi, en de buttler, John Gobau. geven elkaar voortreffelijk spel. Vooral de laatste is prachtig in zijn tot het einde doorgevoerde rol van ras-buttler, welke eigenschap hij allerminst verloochent, als de omstandigheden hem van knecht tot directeur gemaakt hebben en hij zich „veroorloven" kan naar de overigens gehuwde dochter van den graaf te dingen. De vrouw van den graaf, Jecqueline Royaard—Sandberg en de dochter Katinka, Ank van der Moer, zijn soms verrassend in haar snel wisselende gevoelens. VooraJ als Katinka haar „temperament" ontdekt heeft, en als strijdende vrouw eerst tegenover haar man, Leo de Hartogh en daarna tegenover den buttler staat, genieten we een paar keurige tafereeltjes. Het derde bedrijf, een tamelijk onbenullige ontknooping van 'n spannende verwikkeling, valt sterk uit den toon; het wordt ook het zwakst gespeeld, behalve door John Gobau, die hier de triomfen van de sterk gevoelde en toch winnende ongelijkheid speelt. De dames kregen de welverdiende bloemen onder een hartelijk herhaald applaus. Ten overvloede herhalen we, dat ,.Jean" om de huwelijksopvattingen, welke naar voren worden gebracht, alleen voor volwassenen geschikt is. --- OPLEIDING TOT CAND.-NOTARIS OPLEIDING TOT CAND.-NOTARIS door Mr. J. PLEYTE, oudOntvanger der Registratie en Domeinen, tevens candidaatnotaris. BARONIELAAN 106, BREDA, TELEFOON 5532 --- DIABOLO SCHOICO ' ~ AÏmëiö P ,oduc ®De meest gevraagde luxe zakdoek van Nederlandsch fabrikaat! 25 ets. p. stuk voor dames en 40 ets. p. st. voor Heeren. Let op het Diabolo-merk op eiken zakdoek --- R.S.STOKVIS EN ZN Fasto geysers automaten, keu jes, [ A en drukkengeyser Inventa gasfornuigashaarden en -radiatoren, ■ kortom JP alle gastoestellen (ook voor Primagaz) vindt U in de TOONZALEN ft VAN N.V. HANDELMIJ. KJ.STOKVIS en ZN ROTTERDAM, WESTZEEDIJK 507, DIN HAAG, HEERENGRACHT 9. AMSTERDAM, KEIZERSGR. 313 GRONINGEN, PATERSW.WEG 3. BREDA, MARKKADÉ 43, HAARLEM. KRUISWEG 61. LEEUWARDEN, SINGELSTRAAT MAASTRICHT, WILH.SINGEL lOfl, UTRECHT, WITTE VR.SINGEL 95,' DEVENTER, INDUSTRIEWEG 20, ARNHEM, WEERDJESSTRAAT 158. LEVERING DOOR BEMIDDELING VAN UW INSTALLATEUR Recl. 43237 51 --- KERKELIJK LEVEN. MGR. F. BLESSING O.S.C. IN NEDERLAND. Hartelijk welkom in St. Agatlia. Dinsdag precies negen uur is de Leopoldville te Antwerpen aangekomen, met welke boot o.m. arriveerde Z. H. Exc. Mgr. F, Blessing, die op 19 Maart te Bardo in Congo tot bisschop werd gewijd. Tal van confraters uit Nederland en België, vele familieleden en vrienden waren aanwezig om hem in Europa te verwelkomen. 't Was een blij weerzien na.ruim negen jaren. Niet lang bleef Mgr. in Antwerpen; spoedig werd de reis voortgezet naar St. Agatha, waar Z. H. Exc. in het moederhuis plechtig werd ontvangen. Precies half zeven reed de auto voor het klooster, waar de geheele communauteit gereed stond om Monseigneur in plechtige processie naar de kloosterkerk te geleiden. Daar werd een Te Deum aangeheven en gaf Mgr. zijn pontificalen zegen. Op gelijke wijze werd Mgr. nu naar het klooster geleid, waar hij allereerst een bezoek bracht aan den Magister Generaal, die door onge^eldheid verhinderd werd de plechtigheid mee te maken. In de feestelijk versierde ontvangkamer werd de bisschop toegesproken door den hoogeerw. prior P. Hofman. Hartelijk wenschte de Prior den bisschop geluk met diens hooge uitverkiezing, een eer voor hem persoonlijk, een eer voor missie en missionarissen. een eer ook voor de Orde. De prior eindigde met de hoop uit te spreken dat Mgr. een gelukkigen tijd te midden van de confraters en van zijn familie hier mocht | doorbrengen, om dan met nieuwe krachten te werken aan de verdere bekeering van de schoone Bando-missie. Hartelijke woorden sprak ook de Pastoor van Cuyk en een der fraters theologanten. Schoone gezangen Werden door de Schola Cantorum gezongen en tenslotte sprak ook Mgr. een dankwoord, waarbij hij allen lof en eer terugbracht aan God, want noch de planter is iets, noch de besproeier, maar Hij die wassen doet. Dank bracht hij aan zijn medearbeiders in de missie en aan de achterhoede in het vaderland, de bidders en offeraars voor het missiewerk. ZILVEREN ABTS-JUBILEUM. De hoogeerwaarde Abt Dubuisson van het Trappistenklooster te Tilburg herdenkt Vrijdag den dag, dat hij vóór vijf en twintig jaren de H. Abtswijding ontving. In verband met de benarde tijdsomstandigheden zal de herdenking van dit feit, op uitdrukkelijk verlangen van den jubilaris, in den intiemen kring der kloostercommunauteit plaats hebben. ---