DE MEDICI EN DE ZIEKTEWET. Nu de datum der invoering der Ziektewet nadert en binnen enkele maanden de ver plichte verzekering tegen de geldelijke gevol gen van ziekte een aanvang neemt, zullen weldra besluiten moeten vallen omtrent de organisatie der controle over de verzekerde arbeiders. Zal deze controle uitgeoefend moeten worden uitsluitend door speciale controleerende geneesheeren? Kunnen ook behandelende geneesheeren bij die controle goede diensten bewijzen? Zal er plaats blijven voor leekencontroleurs? Zal op nog andere wijze controle uitgeoefend kunnen worden? Ziehier een aantal vragen die niet alleen belangrijk zijn uit het oogpunt van het eco nomisch effect der controle maar die evenzeer betrekking hebben op vragen van geheel anderen aard. Staan wij in Nederland, gelijk in Duitschland en Frankrijk reeds het geval is, aan den vooravond van een doctersconflict? En zijn er, die deze vraag reeds thans met een positief ja of neen durven beantwoorden. Wij voor ons zouden ons niet zoo positief durven uitspreken, ofschoon — of wellicht juist omdat — wij in de laatste maanden het voorrecht hadden tot tweemaal toe in vergaderingen met vooraanstaande medici over de controle van gedachten te wisselen. Wij hebben sterk den indruk, dat onder de medici nog geen overheerschende meening omtrent alle in het geding zijnde kwesties bestaat, ofschoon „in beginsel" allen het met elkaar eens zijn. Trouwens over de beginselen zal geen strijd ontbranden. Gelijk bijna steeds komen de verschilpunten eerst voor den dag wanneer aan de beginselen practische toepassing wordt gegeven. Dat beginsel dan schuilt voornamelijk in de inderdaad uiterst delicate verhouding die er tusschen den medicus en „zijn" patiënt bestaat. De behandelende geneesheer, evenals de advocaat en elke andere adviseur moet het onbeperkte vertrouwen van zijn cliëat genieten en omgekeerd moet de cliënt een onbeperkt vertrouwen kunnen stellen in zijn raadsman. Nu is de groote vraag die gesteld wordt: komt deze delicate verhouding in het gedrang, wanneer de behandelende medicus een verklaring afgeeft, waaruit blijkt, dat, vooreerst, de verzekerde arbeider zich onder medische behandeling heeft gesteld, vervol gens dat die verzekerde al dan niet in staat is zijn arbeid te verrichten met alle nuanceeringen die tusschen dit „al" „dan niet" denkbaar zijn, hetzij in positieven vorm (de verzekerde is niet in staat zijn arbeid te verrichten of de verzekerde is, of§choon onder behandeling, wel in staat tot arbeiden) hetzij in aarzelenden vornu (de verzekerde kan wellicht arbeiden of de verzekerde kan wellicht niet arbeiden). Daarna gaat het hierover, of de behandelende geneesheer een verklaring mag afleggen, waaruit blijkt, dat de verzekerde voort durend onder zijn behandeling is gebleven. En ten slotte komen dezelfde problemen weer aan de orde, als aan den behandelenden geneesheer de vraag wordt voorgelegd, of de verzekerde genezen is, respectievelijk of hij zijn arbeid geheel of ten deele kan hervatten. Iedereen, die wel eens iets met ziekencontrole te maken heeft gehad zal erkennen, dat de hierboven opgenoemde vragen van het grootste gewicht zijn. Wanneer wij nu de Ziektewet raadplegen dan ontmoeten wij daarin hier en daar verspreid eenige bepalingen, die van groot belang zijn bij de oplossing der verschillende moeilijkheden. Daar is vooreerst artikel 46, dat bepaalt, dat bij algemeenen maatregel van bestuur voorschriften kunnen worden gegeven omtrent de uit te oefenen controle op de verzekerden gedurende de ongeschiktheid, tot werken. Deze algemeene maatregel van bestuur is nog niet verschenen, zoodat wij over zijn inhoud in het duister tasten. Vast staat echter, dat deze algemeene bestuursmaatregel het artsenvraagstuk niet kan oplossen voorzoover het betreft de kwestie of behandelende geneesheeren z.g.n. ziekenbriefjes zullen afgeven. Een algemeene maatregel van bestuur heeft geen enkele macht over de medici. Wèl zou deze nadere maatregel kunnen voorschrijven, dat de controle uitsluitend zal moeten geschieden door controleerende geneesheeren. Wij achten het evenwel hoogst onwaarschijnlijk, dat zoo'n rigoureus voorschrift zal worden uitgevaardigd. Er zal wel niet verder worden gegaan dan dat de Raden van Arbeid over medische controleurs moeten beschikken en dat de bedrijfsverenigingen tegen bepaalde condities van die controleurs gebruik kunnen maken als zij dat willen. De bedrijfsvereenigingen zullen wel vrij blijven in de inrichting van de controle. Naast dit artikel 46 is van belang artikel 48. In het kort komt de inhoud van dit artikel hierop neer, dat de verzekerde geen recht op ziekengeld heeft, indien hij — zoolang de ziekenfondswet*) niet ingevoerd is — niet aantoont, dat hij geneeskundige hulp kan krijgen. Op den verzekerde drukt dus de bewijslast, dat hij zich onder dokters behandeling heeft gesteld. Levert hij dit bewijs niet, dan mag het verzekeringsorgaan Keen uitkeering geven. Bovendien, is het verzekeringsorgaan bevoegd (dus niet verplicht) de uitkeering van ziekengeld geheel of ten deele te weigeren onder meer wanneer de verzekerde niet binnen redelijken termijn geneeskundige hulp inroept en zich niet gedurende het geheele verloop der ziekte onder behandeling blijft stellen, of indien hij de voorschriften v an den behandelenden geneesheer niet opvolgt. *) Er kan niet met genoeg klem op gewezen borden, dat in tegenstelling met andere landen bij ons de verzekering tegen loonderving en de verzekering tegen de kosten van medische en pharmaoeutische behandeling gescheiden is: Ziektewet en Ziekenfondswet. In datzelfde artikel wordt de verzekerde verplicht inlichtingen te verstrekken over zijn ziekte en medewerking te verleenen aan een geneeskundig onderzoek door een controleerend geneesheer. Hoewel van minder beteekenis moet ook artikel 41 der Ziektewet worden genoemd, waarin de z.g.n. arbeidstherapie wordt gere geld en wel in dezen zin, dat op aanwijzing van een controleerend geneesheer de verzekerde in de gelegenheid kan worden gesteld om op halve kracht te arbeiden. Wij willen het bij deze opsomming van wetsartikelen laten en verder laten rusten wat de Ziektewet omtrent gehuwde vrouwen bij zwangerschap en bevalling voorschrijft. Het reeds geciteerde is voldoende om aan te toonen, dat de Ziektewet van de veronderstelling uitgaat, dat naast controleerende geneeskundigen ook de behandelende genees heeren een rol moeten vervullen. Hiertegen schijnt bij de behandelende geneesheeren geen bezwaar te bestaan — het tegendeel is bij de behandeling der Wet in de Kamer niet gebleken — mits de te beantwoorden vragen zeer eenvoudig zijn en vooral mits over arbeidsgeschiktheid of ongeschiktheid niets vermeld behoeft te worden. Vele medici toch nemen > als vaststaande aan, dat hun economische positie ernstig wordt bedreigd wanneer zij weigeren zouden een verzekerden patiënt een ziekenbriefje (bewijs van arbeidsongeschiktheid) te geven, gesteld al — maar dat is een afzonderlijke kwestie — dat zij voldoende deskundig moeten zijn om te kunnen beoordeelen of een arbeider zijn werk al dan niet kan verrich ten. Vooral in de groote steden schijnt de» onderlinge — sit venia verbo — concurrentieverhouding tusschen de medici aldus te zijn, dat ernstig gevreesd wordt, dat vooral de fondspractijk der strenge en concientieuze doktoren spoedig zou verloopen, wanneer aan verzekerden een ziekenbriefje zou worden geweigerd. Deze medici zouden maar het liefst de ziekenbriefjes in de wachtkamer willen deponeeren ten gebruike van ieder, die zelf meent zoo'n briefje te kunnen gebruiken. De situatie waarin deze doktoren zich in zoo'n geval bevinden wordt aldus weergegeven: men moet den medicus — zoomin trouwens als elk ander — plaatsen tusschen zijn beurs en zijn geweten, of, zooals een in de practijk vergrijsd medicus mij in een debat 'toevoegde: „laat ons de vrijheid, eerlijk te mogen blijven". Niemand zal den ernst van deze situatie mogen ontkennen. Wanneer inderdaad in sommige steden een verhouding tusschen doktoren en patienten en tusschen doktoren onderling bestaat als hierboven geschetst, dan zal moeten worden berust in de erkenning, dat deze medici voor de uitvoering der Ziektewet — voorzoover het hun eigen patienten betreft — onbruikbaar zijn. Verder dan deze berusting kunnen wij het echter niet brengen. Bewondering voor deze verhoudingen kunnen wij met den besten wil der wereld niet koesteren en evenmin kunnen wij inzien, dat de delicate positie van dokter tot patiënt, op zichzelve beschouwd, er zich tegen zou verzetten dat de dokter met goedvinden van zijn patiënt een eenvoudig formulier onderteekent — natuurlijk tegen een billijke vergoeding — b.v. van dezen inhoud, ontleend aan de practijk van een groot industrie-centrum: --- DE VERBETERING VAN DE HAVEN HOOFDZN VAN SCHIEDAM Een overzicht van de werkzaamheden voor de vernieuwing van de havenhoofden van Schiedam, welke in een zeer slechten toestand verkeeren, --- DE BONTE WARELD. Vorstelijke spaarzaamheid. De geschiedenis heeft vele vorsten gekend, die verre van spaarzaam waren en voor wie de al te groote weelde op de bitterste wijze noodlottig werd. Van Frederik den Grooten is bekend, dat aan zijn hof meer dan economisch werd huisgehouden, maar zijn vader koning Freidrich Wilhelm I overtrof hem nog ver. Hij hield er een soort tabaksclub op na, waarin hij zijn gasten behalve van zeer slechte tabak, enkel van bier en kaas voorzag: een enkelen keer bracht hij het, doch hoogst zelden, tot haringen, daar hij er niets van hebben moest de snorrebaarden dorstiger te maken dan zij reeds waren. Deze zelfde vorst werd echter verkwistend, wanneer het er om ging voor zijn beroemde grenadiers een of anderen langen kerel aan te schaffen. Geen offer was hem dan te groot. Friedrich II geleek hierin sterk op zijn vader: zelf kon hij er buitengewoon slordig bij loopen, maar voor kunsten en wetenschappen had hij alles over. Onder de Romeinsche keizers was keizer Vespasianus, die 70 n. Chr. stierf de gierigste. Hij bezuinigde in zijn huishouding tot de onbenulligste dingen, maar voor beroemd geworden gebouwen gaf hij het geld met handen vol uit. Het Colosseum is er een der getuigen van. Van Philips II wordt verhaald, dat een bedelaar eens weigerde een paar schoenen, welke deze vorst voor hem uittrok, omdat hij op lompen liep, te dragen. Zij waren een al te sprekende getuigenis voor de spaarzaamheid van den koning. De grootste gierigaard van Frankrijk was Lodewtjk XI. Een nieuwe Spaansehe gezant, die hem niet kende en hem op straat ontmoette, gaf hem een aalmoes, omdat hij meende een bedelaar voor zich te zien. Aan zijn hof werd uit spaarzaamheid geen enkele feestelijkheid gehouden. Onder andere Lodewijken is het anders toegegaan. En het andere uiterste had zeer noodlottige gevolgen. A. K. Vorstelijke verkwisting. De Romeinsche keizer Nero, die bekend is om zijn uitspattingen en buitensporigheden, zijn wreede behandeling van de eerste christenen en bovendien als moordenaar van zijn eigen moeder, was de bouwer van het kostbaarste paleis, dat de wereld ooit heeft gekend en waarschijnlijk ooit zal kennen. Het was het Domus Aurea, of Gouden Huis. De moderne beschaving kan op niets wijzen, dat ook maar in vergelijking kan staan met dit paleis van Nero. Het strekte zich uit tusschen en over twee van Rome's zeven heuvelen en van de Latijnsche schrijvers Suetonius en Tacitus weten we, dat de kosten enorm waren. Niemand is in staat geweest ze nauwkeurig te berekenen. Welke beschuldigingen ook tegen Nero zijn uitgebracht, niemand heeft ooit zijn geweldige verbeeldingskracht kunnen ontkennen. Op dit Gouden Huis in het bizonder kon ze hoogtij vieren. Naar de legende verluidt, bevatte het honderdduizend kamers van allerlei soort. Verschillende daarvan hadden muren, bekleed met bladgoud, ingelegd met kostbare steenen en behangen met meesterstukken der kunst. Het dak van het huis zou hebben bestaan uit gouden pannen, terwijl de plafonds met ivoor en goud waren ingelegd; de feestzaal was in ronddraaiende beweging en uit haar gewelfd plafond daalde een regen van bloemen en geuren over de gasten neer. Om al die enorme kosten te bestrijden, waren niet alleen Italië en de Romeinsche provincies tot het uiterste geplunderd en gebrandschat, maar ook de Romeinsche bezittingen in Griekenland en Azië moesten er het hunne toe bijdragen. Evenals een ander Romeinsch keizer wilde, dat het Romeinsche volk slechts één hoofd had, dat hij met één slag kon afhouwen, zoo trachtte Nero in zijn Gouden Huis al de rijkdommen van zijn keizerrijk bijeen te brengen en dat ideaal heeft hij ook bijna bereikt. Het was niet alleen het Gouden Huis zelf, dayn zijn uitgestrektheid een van de wonderen van de oude wereld was, ook de prachtige tuinen, vijvers, weiden en bosschen, welke de keizer liet aanleggen, hebben hun deel in de glorie. Zij ontstónden enkele maanden na den grooten brad, dien Nero zou hebben doen aansteken en jdien hij zooals de legende luidt, zou hebben gadegeslagen, terwijl hij viool speelde. De gedachte aan het Gouden Huis schijnt door dien grooten brand bij hem te zijn opgekomen. Kort daarna werden de grondslagen voor het paleis gelegd en duizenden slaven en werklieden begonnen het verbrande terrein te herscheppen in een aardsch paradijs van bosschen, vijvers en tuinen. Heele groepen boomen werden zorgvuldig en onder wetenschappelijke leiding gerooid en opnieuw geplant, zooals het tegenwoordig nog wel gebeurt rond het terrein van een Amerikaanschen millionnair! W. S. --- UIT DE PERS. De „Maasbode"-propaganda. De „Zeeuwsche Koerier" moedigt in een artikel aldus de propaganda in Zeeuwsch-Vlaanderen aan: Onze oproep om steun voor de „Maasbode" propaganda in dit gewest heeft weerklank gevonden. De belangstelling is er. Vele heeren pastoors zonden ons reeds lijsten van parochianen, die voor een abonnement op De MaasKde ln aanmerking komen, met hun beste wenschen voor bet welslagen der actie. En ook van leekenzijde bleek ons echt frlsscbe belangstelling. Wij zijn daarvoor oprecht dankbaar. Voldaan echter kunnen, mogen we niet zijn vóór de actie algemeen is. Geen enkele plaats, geen enkel adres, waar slechts eenige redelijke kans van slagen bestaat, mag onbewerkt blijven. Daartoe hebben we aller medewerking noodig. Wij vragen die heden bij herhaling en met grooten aandrang. Aan geestelijkheid en aan leeken, In ons nummer van 9 December drukten wij een warme aanbeveling af van Z.D.H. MgT. Hopmans, onzen geëerbiedigden bisschop. „Zou hier niet een heel mooie taak weggelegd zijn voor d# parochiale comitees van leekenapostelen ? Zouden ze teel heilzamer werk kunnen verrichten dan een Katholiek blad te brengen in de gezinnen, aan wie ze hun zorgen wijden ?" Deze vragen, door Monseigneur gesteld, mogen wel mee van de krachtigste aansporingen genoemd worden tot het verleenen van steun aan de actie voor „De Maasbode". Moge het bisschoppelijk woord geestdrift wekken bij alle katholieke gewestgenooten — zonder uitzondering — voor een beweging, die het waarachtig heil van ons ZeeuwschVlaamsche volk beoogt. Stuurt ons adressen voor proefzending! Vraagt aanplakbiljetten aan en geeft die een goede plaats ! En doe het spoedig Snel en krachtig moge deze actie voor de Roomsche pers in Zeeuwsch-Vlaanderen zich voltrekken Met aller medewerking ls dat mogelijk, Vooruit dan ! God wil het! --- NEDERLAND. DE VREDES- EN VOLKENBONDSTENTOONSTELLING. Te 's Gravenhage in de Grafische Zalen op het Binnenhof. Zooals bekend is, wordt in het begin van het volgend jaar in de daartoe door de Regeering ter beschikkinig gestelde Grafelijke Zalen op het Binnenhof, te 's-Gravenhage, een Vredes- en Volkenbondstentoonstelling gehouden. Naast een momité van organisatie en een uitvoerend comité heeft zich gevormd een comité van aanbeveling, waarin vertegenwoordigers van alle politieke en godsdienstige richtingen zitting hebben naast >degenen, die de meest uiteenloopende categorieën in de samenleving vertegenwoordigen. De tentoonstelling zal geopend zijn: elk^f werkdag van des morgens 10 tot des middags 6 uur en van des avonds 8 tot 10 uur; op Zonen feestdagen van des middags 1 tot 5 uur. Voor collectieve bezoeken van vereenigingen, scholen e.d. wordt een aanmerkelijke reductie per persoon toegestaan, indien zoodanige bezoeken tevoren worden afgesproken. Berichten daarover moeten gericht worden tot het Secretariaat der Tentoonstelling: Jan van Nassaustraat 93, te 's-Gravenhage. De tentoonstelling omvat vijf afdeellngen en wel : I. Historische afdeeling, die een overzicht geeft van vredes en vredesvreugden in vroeger dagen, en van de ontwerpen voor den Volkenbond, die in vroeger eeuwen werden openbaar gemaakt; in deze afdeeling zal te zien zijn het oorspronkelijk tractaat van Munster van 1648 met desbetreffende stukken van de gemeente Munster in Westfalen, en tal van andere kostbare curiosa ; II. Afdeeling betreffende de georganiseerde vredesbeweging van af haar grondvesting in 1815 te New-York «tot op heden; deze afdeeling bevat inzendingen welke de pioniers der vredesbeweging uit vroeger dagen doet zien, en van de meest uiteenloopende vereenigingen -en instituten, die op pacifistisch gebied werkzaam zijn ; III. Afdeeling, die, zoowel op economisch als op moreel en humanitair gebied tracht te doen uitkomen hoezeer het toenemend internationaal karakter der wereld invloed heeft geoefend op de samenleving der volken ; IV. Afdeeling, die betreft den oorlog in het algemeep en den grooten oorlog in het bijzonder; dank zij de medewerking van het Fransche Oorlogsmuseum te Parijs, het Engelsche te Londen en de Nederlandsche oorlogsverzamelingen, o.a. van de heeren M. Frankenhuis te Enschedé en J. A. Wilton van Rede te Goes, e.a. zal hierin de sociale, economische en moreele ellende, die uit den oorlog is voortgesproten, duidelijk tot een ieder spreken ; V. Afdeeling, die de werkzaamheid van den Volkenbond toont op verschillend gebied; in het bijzonder zal, wat de mandaatlanden van den Volkenbond betreft, een collectie curiosa van deze landen zijn te zien. Om deze afdeeling heen groepeeren zich de inzendingen van de speciale Volkenbondsvereenigingen in verschillende landen. DE PACHTWETTEN Door de vereeniging van rentmeesters in aan de Tweede Kamer eèn adres gezonden, waarin ze te kennen geeft, dat zij den Minister van .Binnenlandsche Zaken en Landbouw op diens verzoek, op 7 December 1928 van advies heeft gediend over de voorontwerpen van Wet ..Nieuwe Regeling Pacht" en „Regeling pachtcommissiën" en dat deze bij de Kamer bij Koninklijke Boodschap van 29 Juni j.1. ingediende Wetsontwerpen in wezen weinig verschillen van de genoemde Voorontwerpen weshalve bedoeld advies van 7 December a.p. ook ten volle toepasselijk is op de nu bij de Ka%ier ingediende wetsontwerpen. Adr. verzoekt de Kamer om, bijaldien zij deze vaakbedoelde wetsontwerpen niet in hun geheel zal willen verwerpen — hetgeen ook adr., aldus luidt het in het adres, met vele andere belanghebbenden het meest verstandig oordeelen omdat het landpachtwezen beter langs andere wegen kan worden verbeterd, w.o. in de eerste plaats een goede wettelijke regeling van het rentmeestersberoep hier te Lande als niet-ambtelijk onderdeel van de landbouw-voorlichting, rekening te willen houden met de nota d.d. December a.p. welk bij meergenoemd advies van 7 December a.p. gericht tot den Minister van Binnenlandsche Zaken en Landbouw, was gevoegd. VAN REIZEN EN TREKKEN. Cook's reisbureau zond ons zijn programma voor reizen naar Egypte, Soedan, Palestina en Syrië, voor het seizoen 1929—1930. 't Is een compleet boekwerk geworden, dat niet alleen de eigenlijke programma's bevat maar ook bijzonderheden over deze schoone oorden en wenken, die den reiziger van nut kunnen zijn. Een aantal mooie foto's maakt het boekje nog verlokkelijker. AFSCHEID VAN DEN BURGEMEESTER VAN WARMOND. Huldiging van den heer Schölvinck door de burgerij. REDE MGR. H- 3 M. TASKIN. Hedenmorgen heeft de burgemeester van Warmond, de heer A. J. Schölvinck zijn laatste raadszitting gepresideerd, waarin hij tevens afscheid nam van den Raad. In aansluiting hierop hee f t Warmond's burgerij gemeend, haar scheidenden burgemeester op dien dag een blijs van waardeering voor zijn 22-jarig burgemeester, schap te moeten aanbieden door een comité gevormd uit d<» voorzitters vaa alle plaatselijke vereenigingen. Op deze wijze dacht men de ingezetenen op het meest doeltreffend te vertegenwoordigen. Aan bet aldus gevormae comité werd toegevoegd een eere-comlté, bestaande uit den president van het Groot-Seminarie, Mgr. H. J. M. Taskin, ds. G. J. G. de Bel, pastoor A. J. OudeJans, notaris P. H. Romeijn, en dr. H. J. A. Walenkamp, terwijl de Kon. Zeil-, Roel- en Motorsportvereeniging „De Kaag", door haar voorzitter, den heer ir. J. G. van Hoolwerff bij de aanbieding aanwezig was. _ Circa half drie werd de heer Schölvinck en zijn familie door het eere-comlté afgehaald. De stoet waarbij zich de beide muziekkorpsen en zangkoren aansloten, begaf zich naar het Raadhuisplein, waar zich 't comité van ontvangst op het bordes had opgesteld. De president van het Groot-Seminarie, Mgr. Taskin, sprak van hier den scheidenden burgemeester hartelijk toe. Spr. .schetste de groot» verdiensten van den heer Schölvinck Jegens de gemeente Warmond als burgemeester en als mensch. U is dezer dagen, ging spr. voort, geprezen als rechtvaardig, onpartijdig, vriendelijk, toegankelijk voor allen, als iemand die behalve door uw trouwe plichtsvervulling ook door uw persoonlijke hoedanigheden aller waardeering, aller achting, ja aller liefde hebt gewonnen. Dat deze lof niet overdreven was getuigt de sympathie waarmee het plan om u bij uw afscheid te huldigen, door allen zonder uitzon-, dering ls ontvangen, getuigt de hartelijke en algemeene deelneming in de huldiging op dit oogenblik. Zie, wij omringen u, aldus spr., hier ln dichte drommen, en wij hebben één overheerschend gevoel ln onze harten, en dat eene gevoel moet zich thans uiten ln dit korte maar alleszeggende woord van „Dank". Dank, hartelijke, vurige dank voor hetgeen gij in de talrijke Jaren van uw burgemeesterlijk bestuur voor Warmond gedaan hebt. Allen hebben we aangevoeld, dat er In onza huldiging iets blijvends moest zijn, dat er een gedenkteeken moest gesticht worden u ter eere, opdat de roem en de verdienstelijkheid van uw daden zullen voortleven ook bij het nageslacht. De naam van Burgemeester Schölvinck mag ln Warmond nimmer vergeten worden. Door deze overwegingen Is het comité op da gedachte gekomen u een monumentale bank aan te bieden, die, staande in het hart van het Dorp, in het plantsoen tegenover de R. K. Kerk, den naam zal dragen van Burgemeester Schölvinck-bank, en gesierd zal zijn met een inscriptie n ter eere, alsmede met emblemen van het bloembollenbedrijf en de watersport. Namens alle ingezetenen van Warmond en namens alle leden van de vereeniging „De Kaag" bood sjr. daarna dit monument in teekenlng aan Moge deze bank, aldus besloot spr., in lengte van jaren aan de elkaar hier in Warmond opvolgende geslachten verhalen van hetgeen burgemeester Schölvinck voor Warmond ge* weest ls. Hierna brachten de muziek- en zangvereenfglngen eenige muziek- en zangnummers ten gehoore. Na afloop van de plechtigheid hield de burgemeester een openbare receptie, waarbij velen liem de hand kwamen drukken. De heer Schölvinck zal alsmede zijn familie te Warmond blijven wonen. DE VISSCHERIJ-TENTOONSTELLING Opvoering van een openluchtspel. Binnen afzienbaren tijd zal Enkhulzen ophouden Visschershaven te zijn. De Enkhuizers willen het afscheid nemen van veel, wat hun lief is Enkhuizen waardig doen zijn en bij bet afbakeren van het verleden willen zij in zichtbare en sprekende teekenen de herinnering vastleggen aan alles, wat zoo lang hun heil en hun trots was. Een te houden groote Visscherijtentoonstelling zal hun daartoe doel en middel zijn en om daarvan een groote bekoring en aantrekkingskracht te doen uitgaan, wil men er een weergeving van geschiedenis en folklore van stad en gewest aan verbinden. Bovendien zal daarbij tevens alles te zien worden gegeven, wat op de droogmaking d<*r Zuiderzee betrekking heeft, waarmee men heeft rekening te houden en waaruit men kan leeren, wat men te doen heeft als de toekomstbeelden werkelijkheid zullen zijn gewórden. Behalve verschillende andere feestelijkheden heeft de opvoering plaats van een openluchtspel. Tot onderwerp van het Openluchtspel koos men „Een landjuweel in 1930 te Enkhuizen" als een bescheiden weergeving en in navolging van de vroegere landjuweelen in 15de, 16de en 17de eeuwen binnen de Vereenigde Nederlanden, gehouden. TELEFONEEREN OP OUDEJAARSAVOND. ê Het is gebleken, dat vele telefoonabonné's „r een gewoonte van maken om in den laten avond van 31 December de telefoon te gebruiken voor het overbrengen vad| gelukwenschen aan vrienden en bekenden. Zulks heeft tot gevolg dat op verschillende plaatsen extra-personeel in dienst moet worden geroepen op een uur, dat vrijwel iedereen thuis is^er viering van de jaarwisseling in eigen kring. De welwillende medewerking van de abonné'S wordt daarom ingeroepen om op Oudejaarsavond zoo min mogelijk van de telefoon gebruik te maken en telefonische gelukwenschen tot den volgenden morgen uit te stellen. DE MAASBRUG TE MAASTRICHT. •'?., t -— HET PLAN KLINK-VAN KONIJNENBURG EN HET ONTWERPBREMER. Geen tegenwerking ?9n Waterstaat. Ir. A. A. H. W. König, hoofdingenieur-directeur van den Rijkswaterstaat in de directie Limburg, zendt ons het volgend schrijven door hem gericht aan den hoofdredacteur van het „Hbld." In het avondblad van het Algemeen Handelsblad van Vrijdag 20 December 1929, tref ik in het stuk van den heer Nijpels voor de zooveelste maal weer aan de bewering dat de heeren van den Waterstaat gemeend hebben zich te moeten verzetten tegen de uitvoering van het plan Klink-van Konijnenburg, een bewering die gedachtig aan het bekende gezegde „mentez, mentez toujours, [1 en restera „queique chose" ten slotte bij het groote publiek wel den Indruk van waarheid zal gaan maken. En toch, mijnheer de hoofdredacteur, ls deze Ibewering absoluut valsch. Noch bij het departement van Waterstaat, inocli bij den inspecteur Volker, die met de uitwerking der plannen is belast, noch bij mij Is er ooit van een tegenwerking sprake geweest, allerminst bij mij, die als geboren Maastrichtenaar zich er steeds over heeft verheugd, dat hij niet voor de pijnlijke taak is gesteld te moeten medewerken aan het afbreken van de Olide Maasbrug, al zou ik ook als ingenieur in een moeilijken tweestrijd hebbeh gestaan indien ik over de kwestie, al of niet behoud Van dé bestaande brug advies had moeten uitbrengen. Toen ik in Augustus 1928 te Maastricht in functie trad, was de kwestie reeds heslist en is mij daardoor gelukkig die strijd bespaard geworden. Intusschen haddeh de heeren Klink en van Konijnenburg een plan voor de nieuwe brug ontworpen met twee pijlers in de rivier, terwijl volgens het thans goedgekeurd ontwerp van ingenieur Bremer vijf pijlers, waaronder een Keer zware aan de zijde Van Wijk, zullen Wor» den gebouwd. Daardoor rees bij ingenieur Volker en bij mij de vraag of deze pijlers niét een nieuwe opstuwing van de Maas zouden kunnen veroorzaken, ook al werd de rivier plaatselijk verruimd, een opstuwing die bij buitengewone hooge waterstanden, als in Januari 1926 Voorkwamen, tot eiken prijs moest vermeden worden. Daarnaar is toen door berekening êen onderteoek ingesteld en werden ter controle tévens proeven genomen aan hét Waterbouwkundig Laboratorium te Delft, proeveh die op mijn verzoek door welwillende medewerking van den directeur van het Laboratorium met den ui eesten spoed, zelfs met achterstelling van andere reeds onderhanden zijnde proeven zijn genomen, en die met de berekeningen het gelukkig resultaat opleverden, dat behoudens eenige wijziging van details, het ontwerp-Bremer zonder voorbehoud kan worden aanvaard dat naar ik tot mijn groot genoegen zag, ook in een naar mijn meening schiltei'ehd ófitWerp, de pers algemeens instemming vindt. Het spreekt vanzelf dat met dit onderhoek tijd is gemoeid geweest en ik hoop U, mijnheer de hoofdredacteur te hebben overtuigd, dat hier aan eenig verzet tegen het plan Klink-van Konijnenburg geen sprake is geweést. Het was, mijnheer dé hoofdredacteur, oorspronkelijk mijn bedoeling het bovenstaande u ais ingezonden stuk te doen toekomen; ik heb daarvan echter afgezien, omdat de heer Nijpels indertijd aan den ingenieur Kansteih vroeger te Maastricht, heeft verklaard, toen deze hem eens van een onjuiste voorstelling van zaken overtuigde en rectificatie Verzöóht, dat hij als journalist, al wordt hij ook van ongelijk overtuigd, tóch nooit ln zijn Courant onjuiste beweringen terugneemt. Ik verwachtte daarom dat de heer Nijpels Sn een. Onderschrift op mijn stuk, toch wel zijn beweringen zou hebben volgehouden. Toch stelde ik er prijs op dat U als hoofdredacteur van een van de voornaamste dagbladen van ons land weet, wat ér nu waar ls Van deze maar steeds herhaalde bewering, dat de heeren van den Waterstaat de uitvoering van hét plan Klink-van Konijnenburg hebben tegengewerkt. Ik maak van dezo gelegenheid gebruik u er op te wijzen dat het zoogenaamde „mooie plan Klink-van Konijnenburg" niets anders is dan het plan van de commissie „Ramaer", ingésteld door de afdeeling B der Rijkscommissie voor de Monumentenzorg. Dit plan Verscheen juist een Jaar vroeger dan dat van de heeren Klink en van Konijnenburg, en het werd als bijlage opgenomen ln het tweede Verslag van deze commissie van 12 Maart 1926. Desverlangd zend ik u dit verslag ter inzage. Ik zend een afschrift van dezen brief aan de redacties van onze voornaamste dagbladen, opdat ook zij weten welke waarde is te hechten aan het geschrijf van den heer Nijpels over de Maasbrugkwestie. HET ZUIDEN PRAAT. Men verzoekt ons opneming van het volgende: De voortdurende actie öflüef tegenstanders noOpt de Katholieken uit het Zuiden tot voortdurenden strijd. De sociale, politieke en wetenschappelijke propagandacltibs zijn Week in week uit in de weer, om het Zuiden te beschermen tegen de ontkerstenden invloeden die van verschillende zijden binnendringen en met een hardnekkigheid aanhouden, die er op wijst, dat men de hoop om het land van phristus Koning te veroveren, nog lang niet opgeeft. Het is de groote strijd tusschen twee wereldbeschouwingen: die van Christus en die van den Antichrist. De sociale vereenigingen boekteti in den laatsten tijd, 'dank zij haar groote activiteit, belangrijke successen; de politieke actie in den Zomer 1929 heeft bewezen dat ook opdat gebied groote winsten kunnen worden behaald: dank zij de plaatselijke commissies van samenwerking « kreeg de Katholieke actie hier en daar in wetenschappelijke kring, vasten voet. De winsten moeten worden geconsolideerd, uitgebreid, benut. Die taak is in de eerste plaats opgelegd aan de vereenigingen en propagandaclubs met beperkt arbeidsveld: de sociale-, politieke-, godsdienstige-, charitatieve-, en •wetenschappelijke clubs. Meermalen is echter de vraag gerezen of al die propagandaclubs wel in staat waren het zeer uitgebreide arbeidsveld volledig te bewerken: de katholieke gedachte immers omjat zulk een breed terrein, heeft zooveel- nuanceeringen en kent zooveel belangen, dat het voor de propaganda-comité's met beperkt arbeidsveld bijna een onmogelijkheid is, om in alle belangen volledig te voorzien. « In het Bisdom Den Bosch is daarom het plan besproken, om alle bestaande propaganda-clubs, met behoud van haar volkomen zelfstandigheid, plaatselijk of gewestelijk te vereenigen. Het ligt in de bedoeling speciale propagandaclubs te stichten, die in de eerste plaats tot taak hebben, Kët tekort boven gestipuleerd aan te vullen en voorts hulp te verleenen daar, waar haar hulp noodig of gewenscht is. Dat zulke comité's nog een zeer uitgebreid terrein te bewerken krijgen, zal wel leder duidelijk zijn. Denken we b.v. maar aan de bestrijding van de neutrale en antl-katholleke pers, de slechte lectuur, periodieken, vlugschriften, enz. Deze comité's zouden dan in de eerste plaats in betrekking staan tot de plaatselijke Commissies van Samenwerking, wier rechterhand ze zijn en voor wie ze het apostolisch werk ln de maatschappij zullen doen. Voorts zullen ze ook zelfstandige acties kunnen ondernemen in samenwerking met andere katholieke vereenigingen, tot bereiking van een speciaal doel. Wie inlichtingen wenscht, wende zich voorloopig tot Rector Broekman, Papenhulst, Den Bosch. RIJKSCOMMISSIE WERKVERRUIMING Belangrijke orders aan onze industrie ontgaan. Dezer dagen vergaderde onder voorzitterschap Vüh prof. dr. W. H. Nolens de Rijkscommissie Werkverruiming. Besproken werd over hetgeen verricht was om het bedrijf van grindbaggeren hier te lande te bevorderen. Goedgekeurd werd het advies, dat uitgebracht was betreffende de wijze, waarop het P.T.T.bedrijf zijn program Voor aanschaffing van nieuwe radio-installaties in 1930 wenscht uit te voeren. Met instemming werd er kennis van genomen, dat de arbeid, dien de commissie verleden jaar begonnen is om de uitvoering van den wegenbouw in ons land meer over een geheel jaar Verdeeld te doen geschieden, en niet in enkele maanden, hetgeen dus aan de werkgelegenheid zou ten goede komen, reeds vruchten begint af te werpen. Meerdere orders otttgaan de Nederlandsche metaalindustrie omdat onze metaalindustrie langere leveringstermijnen moet stellen dan haar buitenlandsche concurrenten. Dit gaf aanleiding tot een beraadslaging, waarvan als gevojg aan het bureau werd opgedragen, aandacht te wijden aan de oorzaken, die het geschetste euvel tot gevolg hebben. Daar het reeds eenige jaren geleden ls, dat het eerste verslag harer werkzaamheden verscheen, besloot de commissie over de laatste drie jaren harer werkzaamheden een kort verslag samen te stellen. Voorts werd mededeeling gedaan van eenige tientallen gevallen, waarin de bemiddeling der Commissie werd ingeroepen om te verkrijgen, dat orders voor de Nederlandsche Nijverheid Zouden behouden blijven en niet aan het buitenland zouden worden opgedragen. Hierbij bleek dat eenige onzer groote electrische centralen op het oogenblik belangrijk worden uitgebreid of dat nieuwe centralen worden bijgebouwd. Het speet de commissie, dat de opdrachtgevers, omdat zij niet voldoende overtuigd zijn van hetgeen de Nederlandsche nijverheid voor de bedoelde nieuwe installaties zou kunnen leveren, herhaaldelijk er toe overgaan zeer belangrijke oojers in het buitenland te plaatsen. liet was de Commissie daarentegen aangenaam te Vernemen, dat de gemeente Amsterdam een groote order Voor de gemeentetram ter Uitvoering aan drie Nederlandsche fabrieken heeft opgedragen. DE VEILIGHEID VAN HET VERKEER. Het in Maart 1926 gehouden Iïe Nationaal Veiligheidscongres bèsloot op foorstel van dert heer Edo Bergsma, een conferentie te beleggen van afgevaardigden van vooraanstaande instellingen op verkeersgebied, welke een deskundig advies zal hebben uit te brengen van wat tot verbetering van de verkeersveiligheid in de stad en op het land dient te worden gedaan. Aan den oproep om aan deze conferentie deel te nemen werd door nagenoeg allen, die daartoe wei-den uitgenoodigd, voldaan. De conferentie splitste zich zooals men weet in 2 commissies: A en B. Van commissie B, voor het onderwijs in verband met de veiligheid van alle gebruikers van den weg, verscheen reeds verleden jaar een uitvoerig rapport, dat in verkeerstechnische en onderwijskringen veel belangstelling trok en wier conclusies reeds'ln verschillende gemeenten in toepassing werden gebracht. . Commissie A splitste zich in 4 sub-commissies: Al, A2, A3 en A4. In October j.1. verschenen de rapporten van de subcommissie A2 en A3. Thans is verschenen het verslag der werkzaamheden van suboommiBsIe A4, waarin 'de verlichting van voertuigen en wegen behandeld wordt. Het verslag is uitgegeven door het Alg. Secretariaat Velligheldsmuseum, Hobbèmastraat 22 Amsterdam. --- BEWIJS VAN ONGESCHIKTHEID TOT WERKEN. De ondergeteekende, Geneesheer, verklaart na persoonlijke waarneming, dat Naam: Ad*es: tengevolge van ziekte ongeschikt is zijn werkzaamheden te verrichten, vanaf den Daarenboven verklaart hij, dat deze ongeschiktheid niet het gevolg is van een ongeval. De patiënt moet het bed houden. De patiënt moet thuis blijvenDit bewijs moet zoo spoedig mogelijk, uiterlijk den tweeden dag der ziekte bij den werkgever worden ingeleverd. De Geneesheer: , den 19 Welk bezwaar kan er verder tegen zija, dat de behandelende geneesheer een eenvoudig bewijs van herstel (geheel of gedeeltelijk) afgeeft en zoonoodig een z.g.n. „waridelbewijs" verstrekt. Nogmaals in de practijk zijn dergelijke zeer eenvoudige bewijsjes in zwang en van principieele bezwaren is geen sprake. Gesteld nu, dat de behandelende geneesheeren weigeren zulke verklaringen af te geven, hoe wordt dan de situatie? Deze, dat naast den behandelenden geneesheer overal de controleerende geneesheer optreedt. Ia vele gevallen wordt de toestand aldus, dat de behandelende geneesheer aan zijn collega, den controleur, de inlichtingen geeft, die hij weigert schriftelijk aan zijn patiënt te verstrekken, dat de controleur — dikwijls beladen met het odium van scherprechter in tegenstelling tot den „goeden" behandelenden dokter — ook bezoeken gaat afleggen en dat dus een min of meer groot aantal medici onttrokken wordt aan hun natuurlijke bestemming: patiënten bijstaan. In één opzicht heeft de controleerende geneesheer iets voor op den behandelenden collega: zijn beoordeeling over de vraag if een verzekerde al dan niet in staat is zijn arbeid te verrichten zal allicht zuiverder zijn omdat hij beter in staat is zich in de eischen van het bedrijf en van den arbeid te verplaatsen. Intusschen is dit voordeel van minder gewicht voorzoover de Ziektewet wordt uitgevoerd door afdeelingskassen (fabriekskassert) en bedrijfsgewijs georganiseerde verzekeringsorganen waarbij de besturen van voorlichting van den behandelenden geneesheer het punt in kwestie gemakkelijk zelf kunnen oplossen. Het zal na het bovenstaande wel duidelijk zijn dat wij het instituut van controleerende geneesheeren beschouwen als een noodzakelijke aanvulling. Wij vermijden liever de uitdrukking „noodzakelijk kwaad" omdat dit weer aanleiding geven kan tot ongewenscht misverstand. Maatschappelijk en economisch bezien kan, wanneer er een gezonde verhouding bestaat tusschen medicus en patiënt en tusschen de medici onderling, het instituut van medische controleurs worden beperkt tot twijfelgevallen tot enkele andere situaties, die Verband houden met de techniek der Ziektewet en tot eenige zeer groote ondernemingen, die over een zelfstandigen medischen dienst beschikken. Nu zouden wij ondanks de economische bezwaren, die tegen het instituut van speciale controleerende geneesheeren ongetwijfeld bestaan, ons bij de verdere uitbreiding daarvan kunnen neerleggen, wanneer op die wijze de gemoedsbezwaren der behandelende geneesheeren konden worden overwonnen. Naar onze wijze van zien, is deze oplossing behalve noodeloos omslachtig, ook niet in elk opzicht oprecht. Wat toch is het bézwaar der medici tegen afgifte van ziekenbriefjes? Toch geen ander, dan dat zij er niet van verdacht willen worden hun patiënten te „verraden", hen als simulanten te signaleeren. Maar, zoo mag gevraagd worden, is er zooveel verschil tusschen het rechtstreeksche „verraad" door middel van weigering van een ziekenbriefje en het indirecte „verraad" doordat aan den controleerenden geneesheer inlichtingen worden gegeven en aan dezen wordt toegestaan zich eveneens met het geval te bemoeien? Welk verschil maakt dit voor den patiënt? Immers, geen enkel, althans niet voor den patiënt, die even nadenkt. Hoe dit ook zij, wij hopen en vertrouwen, dat het gezond sociaal gevoel bij de medici ons land ervoor behoeden zal, dat meer dan noodig, de medische stand zal worden verambtelijkt en dat de economische afhankelijkheid van zijn patiënten voor de medici de norm zal worden, volgens welke de medewerking aan de uitvoering der ziektewet zal worden beoordeeld. Het gaat hier behalve om ideëele waarden ook om groote financieele belangen. Als regel is het tarief van den controleerenden geneesheer ƒ2.50 per verzekerden arbeider. Schat men het totaal der arbeiders dat bin nen enkele jaren onder de verplichte verzekering zal vallen op twee millioen, dan komt men tot een bedrag aan medische controle van vijf millioen gulden. Drukt men het bedrag van ƒ2.50 uit in een percentage van de bruto-premie, dan komt men tot dit resultaat: bij een premie van 1, 1 x k of 2 pet. van het loon en een gemiddeld jaarloon van ƒ 1000 per verzekerde bedraagt de jaarpremie per arbeider resp. ƒ 10, ƒ 15 en ƒ 20, zoodat de controlekosten tusschen 13, 17 en 25 pet. der premie zouden komen te liggen. Wanneer men daarbij bedenkt, dat in de bedrijfstakken waar behandelende geneesheeren loyale medewerking verleenen de controle niet meer dan ten hoogte 4 pet. van de premie uitmaakt is het zonder verderen commentaar wel duidelijk, dat op de behandelende geneesheeren een zware verantwoordelijkheid tegenover de verzekerde arêeiders en hun werkgevers drukt, wanneer zij zouden weigeren in den zeer eenvoudigen vorm, waarin deze wordt gevraagd hun medewerking bij de controle te verleenen. Den Haag. KORTENHORST. ---