FORD IL. I* want: oop oo li 'n FORD, lincöln Fordson. ik kan geen assistent gebruiken, dien ik betaal en waarmee ik op den koop toe nog gezanik krijg. Mijn drukke praktijk vergt mijn volle aandacht, zoodat ik geen tijd over heb om mij met de auto nog intensief bezig te houden. Recl. D2867 62 --- GEMENGD NIEUWS. TEGEN EEN BOOM GEREDEN. Motorrijder aan de gevolgen overleden. Gisterennacht reed de 33-jarige J. Kr. uit de Eendrachtsstraat te Schiedam op zijn motorfiets in het Sterrebosch aldaar tegen een boom. De man werd met een ernstige schedelfractuur opgenomen en naar het gemeente-ziekenhuis overgebracht, waar hij heden zonder tot bewustzijn te zijn gekomen, is overleden. VERDRONKEN. Gisterenmiddag is de heer T. Kamper, on derwijzer te Haarlemmermeer bij het baden te IJmuiden verdronken. De ongelukkige, die met een aantal schoolkinderen IJmuiden bezocht, was slechts 23 jaar oud. VERKOOP VAN VERSCH BROOD. Naar wij vernemen, heeft de Hoofdinspecteur van den Arbeid, te Breda, aan de broodfabrikanten te 's-Hertogenbosch een kennis geving doen toekomen, dat het hem bekend is, dat in 's-Hertogenbosch nog steeds in erge mate het verbod, om voor 10 uur versch of opgewarmd brood te verkoopen, wordt overtreden. Aan deze mededeeling is de waarschuwing toegevoegd, dat het in de bedoeling van het Districtshoofd ligt, zoodra opnieuw overtreding geconstateerd wordt, de voorarbeidvergunning, welke de firma, die in overtreding is, verleend is, in te trekken, terwijl hij zal bevorderen, dat ook de Ministerieele vergunning (eveneens ingetrokken zal worden. VISSCHEN MET DE VISCHZEGEN. De minister van Binnenlandsche Zaken en Landbouw heeft bepaald, dat, met afwijking in zoover van het voorgeschrevene in art. 8, 2de lid, letter b, van het Bijzonder Visscherijreglement III, en art. 8, 1ste lid, van het Bijzonder Visscherij-reglement V, de gesloten tijd voor het visschen met de vischzegen in: 1. de Drentsche Hoofdvaart; 2. het Meppelerdiep; 3. de Dedemsvaart, met de daaraan gelegen wijken; 4. het Lichtmiskanaal; 5. de Lutter-Hoofdwijk, met daarbij behoorende wijken; 6. het Coevorder-Vechtkanaal, met het daarbij behoorende afvoerkanaal; 7. de kleine of Coevorder Vecht; 8. de Overijsselsche Vecht, met uitzondering van de daarlangs gelegen kolken en andere wateren; 9. de Laaksche vaart; 10. de Leursche haven onder Etten en Deur, en 11, het Markkanaal, gelegen onder de gemeenten Terheyden en Oosterhout, in 1930 zal eindigen op 3 Augustus. --- ONDERWIJS. LEERAREN (ESSEN) VAN R. K. MIDDELBARE MEISJESSCHOLEN. De tentoonstelling van leerboeken tijdens de studieweek. Na de verslagen, die wij gaven van de sectievergaderingen, welke over de verschillende vakken van de M. M. S. gehouden werden, mag niet verzuimd worden melding te maken. van. de uitgebreide expositie van leerboeken, kaarten en platen, die in een der zalen van het Pensionaat gehouden werd door de boekhandelaren. JVolters, Malmberg, Thieme en Dieben. Er werd ons gelegenheid gegeven, de verschillende werken rustig in oogenschouw te liemen, welke van godsdienst en liturgie, opvoedkunde, taal en letteren, muziekleer enz. verschenen waren en het trof ons, dat ook aan de uitgave van leerboeken smaak en kunstzin niet ontbrak, zoodat de leerstof, den leerlingen in zulk een fraai uitgegeven boek wel aantrekkelijk gemaakt wordt. En na den leertijd zullen dergelijke boeken, in kunstzinnlgIkleurrijken band, niet in een hoek geworpen worden, maar een plaats vinden in de boekenkast, zoodat hierdoor bereikt wordt, waarvan men de leerlingen zoo graag wil doordringen: „Niet voor de school maar voor het leven leeren wij." EXAMENS HOOFDAKTE. 'S-GRAVENHAGE, 1 Augustus. Geëx. 5 m. en vr. candidaten. Geslaagd de heer J. Leenders, Schiedam en de dames C. J. H. v. d. [Water, Schiedam en J. E. F. Bianchi, Delft. LEEUWARDEN, 31 Juli. Geëxamineerd 7 mann. candidaten. Geslaagd: de heeren A. R. M v. d. Linden, Leeuwarden, E. de Boer, Drontijp en H. Wiersma, Oudega (W.). EXAMEN HANDENARBEID. DEVENTER, 31 Juli. Geslaagd: de dames L. E. M. Reeskamp, Hengelo (O.) ; H. Busser, N. Leeuw, beiden te Arnhem ; C. E. Reesius, J. Laponder, beiden te Enschede ; G. Schuitert, Glanerbrug ; A. L. J. M Smits, Arnhem en J E Boer, Enschede. Afgewezen : 4 R. L. LANDBOUWHUISHOUDSCHOOL TE LIEROP. Het eind-diploma van den 2-jarigen cursus Werd behaald door: J. v. Doorn, Erp ; A. Bertens, Udenhout; A. Verhagen, Dungen ; J. Wingens, Schayk ; C. Rijs, Ravenstein ; T. v. Haaren, Neerasselt ; M. Akkermans, St. Annaland (Z.). ; G. v. Grinsven, Dungen ; D. van Beynen, Haarsteeg ; A. Rademaker, Oud Gastel ; G. Nijssen, Assen ; J. Hoefnagels, Asten ; A. Franssen, Wanroy en J. de Vries, Helhond. INTERN. R. K. OPVOEDKUNDIG CONGRES. DE INTELLECTUEELE OPVOEDING. Sectievergaderingen. (J an onzen correspondent). Brussel, 30 Juli 1930. Het was heden een drukke dag, omdat thans ook sectievergaderingen werden gehouden. Zooals wij gisteren in het vooruitzicht stelden, was vandaag het onderwerp der verschillende rapporten „de intellectueele vorming". Op het podium bemerkten wij o.m. mgr. Leen, Iersch bisschop en dr. van Gils, uit Roermond. In de algemeene vergadering, die gehouden werd onder voorzitterschap van kanunnik Bilampalm, vicaris-generaal van het bisdom Doornijk, 'werd in dit verband het eerste rapport uitgebracht door den heer dr. Jos. de Boer, rector van het lyceum voor meisjes, te 's-Gravenhage. Het formeele doel van het middelbaar onderwijs, zoo betoogde spreker, is de voorbereiding der jongelieden die bestemd zijn om later in voorwaarden van een min of meer groote onafhankelijkheid, werk te presteeren van intellectueelen aard. Deze hoofdgedachte werd door spr. uitvoerig toegelicht, die aan het slot van zijn rede de volgende conclusies trok: Het is aanbevelenswaardig om aan den aanvang van het middelbaar onderwijs eenige uniforme voorbereidende jaren toe te voegen, die van een meer algemeen karakter zouden zijn, ten einde de keuze der te nemen studierichting wat uit te stellen. De studie der Latijnsche taal moet in alle secties van het middelbare onderwijs gehandhaafd blijven of ingevoerd worden. De pre-universitaire vorming en de voorbereiding tot sociale functies moeten zoo streng mogelijk gescheiden blijven. Men moet terugkomen van het al te gemakkelijk toelaten, dat in het bijzonder door de openbare school in het leven geroepen werd. Het is van belang, dat het aantal instellingen die tot hoogeschoolstudlea voorbereiden, tot twee of drie soorten van scholen gelimiteerd zouden worden. De goede resultaten der intellectueele opvoeding hangen voor een groot gedeelte af van de inwendige organisatie van elk instituut, van de afdoendheid der gebruikte methodes en van de voorbereiding tot het zeer belangrijke beroep van leeraar. Deze goed gedocumenteerde rede gaf aanleiding tot een langdurig debat. De heer Louis Gillet, conservator van het Museè Jacquemart-Andrè, te Chalis (Fr.) sprak hierna over het aesthetisch standpunt in de opvoeding. In dit verband zeide hij o.m., dat. Het overladen der programma's van het middel baar onderwijs moet vermeden worden; niets moet verplichtend gesteld worden. Voor alles wat den smaak betreft, moet de grootste vrijheid van handelen en van methodes in acht genomen worden. De jeugd moet men nergens afschuw van doen krijgen; haar moet overgelaten worden om zelf iets buiten de studies te ontdekken; zij moet met tact georiënteerd worden. Bij de jongelingen zouden vooral de seminaristen in dezen geest moeten opgeleid worden, doch dezen ontsnappen per definitie doorgaans aan de programma's van het openbaar onderwijs. Toch is daar een aethetische opleiding, een vorming van den smaak ten zeerste noodig, omdat de kerk nog de laatste groote instelling is, die zich van de kunst bedient,' ook bij de massa. Het zou dus aanbeveling verdienen, dat zij dit op zoo verlicht mogelijke wijze zou doen. Deze rede, die prachtig van stijl was en om de beurt sarcastisch en paradoxaal, met pakkende waarheden, maar vaak ook sterk overdrijvend, werd nogal divers geapprecieerd. Men was het vooral niet met den spreker eens, toen hij zeide, dat jongens van 15 tot 18 jaar nog niet rijp zijn voor aesthetisch onderricht. Een debater zeide dat, indien men Gillet zou gelooven, de artisten hun kunstproducten, slechts voor enkele gepriviligieerden zouden maken, die in staat zijn ze te begrijpen. De meerderheid is in dit opzicht een andere meening toegedaan dan Gillet. Hierna ging men over tot de sectievergaderingen. In de eerste afdeeling sprak de eerwaarde heer Tillieux, directeur van het Institut St. BartiiéJémy, te Luik, over de rol van de wetenschappen in de opvoeding. Men moet van degenen die, in den huldigen tijd, naar een goede algemeene cultuur streven, eisohen dat zij een elementaire kennis hebben van het doel der natuurkundige wetenschappen en van deszelfs methodes. In de humaniora speelt de kennis dezer wetenschappen dus een weliswaar bescheiden, maar toch noodzakelijke rol. Opdat dit onderwijs de daarvan verwachte vruchten zou afwerpen is noodig: dat oibservatie en ondervinding de basis zijn van elk der lessen; dat men zich niet beperke tot een opsomming der feiten en der natuurwetten, doch dat men daarvan de logische conclusies af lelde; dat men een duidelijke scheidingslijn trekke tusschen de vaststaande feiten en de hypothetische interpretaties. Aan de hand van dit alles komt het er dus op aan, dat de leeraren dezer wetenschappen zelf van te voren ernstig voor deze taak zijn geprepareerd. Spreker in de tweede sectie was de Eerw. pater dr. Willaert S.J., professor in de wijsbegeerte en letteren aan het college NotreDame de la Paix, te Namen, die het onderwerp behandelde van „de rol van de geschiedenis in de opleiding". Het onderwijs van de geschiedenis draagt veel bij tot de moreele opleiding van het individu en van den burger. De intellectueele rol van dit onderwijs is veelvuldig. Zonder zijn andere doelmerken uit het oog te verliezen, moet de historie in het onderwijs voor alles den leerlingen een soliede kennis geven der essentieele, individueele of collectieve feiten, zoo goed mogelijk aan elkaar geschakeld. Ondergeschikte rollen zijn: de uitbreiding van de religieuse kennis, van het geheugen, de verbeelding, den geest van observatie, df redeneering, de wetenschappelijke nieuwsgierigheid, het zedelijk gevoel, een critischen geest. In de derde sectie had de Eerw. heer H. Petitmangin, professor in het college Stanislas, te Parijs, het over „de plaats van het Grieksch in de algemeene vorming van den leerling". Terloops constateerde spr., dat het Grieksch een der eerste slachtoffers was van het hedendaagsche utilitarisme en schetste dan de plaats, die de Grieksche beschaving inneemt in de evolutie van de menschheid. De kwestie van h.et Grieksch is de toekomst van de menechelijke cultuur en het Latijn is niet voldoende, om het verdwijnen van het Grieksch goed te maken. In een tweede openbare vergadering werd over Virgüius gesproken door kanunnik Halflants, professor in het Instituut St. Louis te Brussel en door den eerwaarden pater Théolier, professor in het Séminaire des missions, te IJzeure (Fr.). Virgilius, aldus kanunnik Halflants, résumé en quintessens van het humanisme, is de bekroning der humaniorastudies. ,Hij is het, die het dichtst staat bij ons hedendaagsch begrip van het leven en van de vaderlandsliefde. Hij is het ook die, ondanks zijn aan Homeros ontleende mythologie en de uitersten van het paganisme, het dichtst is bij de katholieke wijsbegeerte. Virgilius is echter niet het ultiem stadium van de classieke vorming, omdat wij nog beters hebben dan de poëtische concepties van den vader der „Eneïde" en wel de schoonheid van de historische werkelijkheid van het katholicisme, doch het schaadt niet, de schoonheid hiervan te bezingen in een taal, die een charme is, zooals de taal van Virgilius. 's Namiddags werd een bezoek gebracht aan het Museum van Oude Kunst, waar de heer J. Laveleye, van de Koninklijke musea van België, een wandelvoordracht hield en 's avonds begaven de congressisten zich andermaal naar het Conservatorium, ditmaal om er een magnifieke auditie bij te wonen van oude en moderne godsdienstige muziek, die, onder leiding van ktnunnik van Nuffel, directeur van de Lemkanunnik van Nuffel, directeur van de Lemhet beroemde koor van St. Rombouts, uit de aartsbisschoppelijke stad. NEDERLANDSCH ONDERWIJZERS GENOOTSCHAP De 84ste algemeene vergadering van het Nederlandsch Onderwijzers Genootschap is te Deventer geopend met een rede van den voorzitter, den heer H. J. Bon. Spr. sprak daarin zijn teleurstelling uit dat ten aanzien van belangrijke onderwijs en onderwijzerskwesties als de salarieering, de vertegenwoordiging der onderwijzers in het G.O., een nadere uitwerking van de financieele gelijkstelling tusschen openbaar en bijzonder onderwijs nog sjeeds niets of niets afdoende is tot stand gekomen. Laat ons, zeide spr., minister Terpsitra aan het einde van het eerste jaar van zijn ministerieele' loopbaan toewenschen, dat zijn arbeid in de komende jaren moge strekken tot verbetering der onderwijswetgeving, tot verbetering van het onderwijs in het algemeen en tot verbetering van de materieele positie van het onderwijzerscorps. Besloten werd Tiel als plaats aan te wijzen voor de volgende algemeene vergadering. Behandeld werd een voorstel Amsterdam om het Hoofdbestuur op te dragen bij de regeering er op aan te dringen de zorg voor de zwakzinnigen snel ter hand te nemen en een commissie te benoemen, die het vraagstuk der nazorg voor zwakzinnigen in studie neemt en zoo spoedig mogelijk voorstellen dienaangaande indient. Amsterdam amendeert dit voorstel behalve zwakzinnigen ook lichamelijk gebrekkigen er in te betrekken. Voorts waren er nog amendementen van de afdeelingen Nieuwpoort-Schoonhoven en Rotterdam. Besloten werd dit voorstel en de amendementen commissoriaal te maken. Vervolgens werd behandeld een voorstel Sliedrecht-Zaandam, verzoekend dat het H.B. zal onderzoeken of en ja op welke wijze herziening der huidige inrichting van het leerplan der Openbare Lagere School noodig of wenschelijk en mogelijk is. De afdeeling Leeuwarderadeel vroeg tijdig maatregelen dooide regeering te nemen dat het onderwijs in de lichamelijke opvoeding gegeven kan worden door de klasseonderwijzers, omdat het anders te duur zou worden en van een algemeene invoering niets zou komen. Het Hoofdbestuur bleef op het standpunt staan, dat groepen van scholen door een vakonderwijzer bediend kunnen worden. Het voorstel werd verworpen en het standpunt van het hoofdbestuur goedgekeurd. Hierna ging de vergadering in huishoudelijke zitting over. In de voortgezette vergadering van het Nederlandsch Onderwijzers Genootschap werd na ampele discussies over het rapport inzake de pacificatie, aangenomen de motie-Leeuwarderadeel, waarin wordt besloten 't rapport terug te zenden naar het hoofdbestuur met het verzoek het alsnog in de afdeelingen aan de orde te stellen om het dan in 1931 te behandelen. Eveneens werd aangenomen een motie van de 57 afdeelingen te Den Haag, waarin werd uitgesproken, dat slechts de openbare school door het N.O.G. mag worden gepropageerd en dat de leden individueel de propaganda zoo ijverig mogelijk moeten steunen. Aangenomen werd een voorstel van de afdeeling Zaandam, luidende als volgt: „De algemeene vergadering draagt het hoofdbestuur op bij de regeering met kracht aan te dringen op een zoodanige regeling van overleg met overheidspersoneel, dat uitsluitend het werkelijke onderwijsbelang als leidraad zal gelden bij de samenstelling van werkwijze en doelstelling. Voorts werd aangenomen een motie van het hoofdbestuur, waarin er bij de regeering op wordt aangedrongen, het georganiseerd overleg te reorganiseeren, in dien zin, dat ook aan de onderwijzers georganiseerd overleg met de regeering voor alle zaken, het onderwijs betreffende, wordt verzekerd. Hierna werd de vergadering gesloten, en vereenigde men zich aan een gemeenschappelijken maaltijd. --- DE BONTE WAERELD. Een ander over ons. Het is altijd interessant langs een omweg te hooren, hoe een ander over ons denkt. Vandaar, dat wij meit bijzondere belangstelling kennis namen van wat een zekere baron de Riesbeck in een aantal gebundelde brieven, - „Reis door Duitschland" getiteld, en in 1788 uit het Engelsch in het Fransch vertaald, te vertellen heeft van het doen en laten der menschen, die 150 jaar terug ons landje bevolkten. Wij lazen in en der duf-riekende bandjes: ,,Wanneer men uit Weatfalen vertrekt om Holland bannen te treden, is het of men een koeienstal uitgaat om in een prachtigen tuin terecht te komen. Het land, vooral de omstreken van Nijmegen, maakt een treffend contrast met da.t wat ik in Westfalen aanschouwde. Ik zal u niets vertellen van de praal, de symmetrie en de zindelijkheid der Hollandsche steden, noch van hun talrijke en kostbare kanalen, meerendeels omlijst door heerlijke lanen, noch van hun ontelbare buitenverbiijven. Men vindt hier genoeg beschrijvingen van. Toch, moet ik zeggen, vervelen die pracht en die regelmatigheid op den duur. Wat mij betreft, ik beken, dat ik die eentonige uniformiteit van land en inwoners niet kan uitstaan. De steden, de dorpen de groote wegen en vaarten zijn overal zoo volmaakt gelük, dat men steeds denkt dezelfde dingen terug tezien. Dit land is werkelijk alleen gemaakt om er doorheen te gaan, en iemand, die maar een beetje smaak heeft en er geen zaken heeft te doen, kan het er niet lang uithouden. Wat zijn eigenlijke waarde betreft, men kan het vergelijken met een bedelaar, die met een mooie maar gestolen jas loopt fce pronken ... ,,Ook de inwoners zijn over het algemeen maar opgedirkte bedelaars; hun rijkdommen behooren hun niet toe, omdat zij er niet van weten te genieten; zij zijn slechts de bewakers van hun geld. Wanneer iemand uit de middelklasse u te eten vraagt, doen de pracht van de borden, de zindelijkheid der eetkamer en de fraaiheid der meubels u een vorstelijken maaltijd verwachten; maar wanneer er opgediend is, bemerkt u, dat er niet meer is dau men bij een Westfaalsehen boer op tafel zou vinden. De Hollandsche koopman. „De kooplieden", zoo gaat onze 18de eeuwsche toerist door, .brengen de heele week in hun kantoren door, terwijl zij zich vol laden met thee. Zij gaan zóó dn hun zaken op en worden zóó door hun speculaties in beslag genomen, dat men bijna hun ingewanden uit hen weg kan nemen, zonder hen op te schrikken. Zaterdags gaan zij naar hun buitens, waar zij den Zondag doorbrengen en zich amuseeren als in hun kantoren. Ik had eens de gelegenheid om een van hen op zijn buiten te bezoeken en hij was den heelen middag bezig met sla, te plukken voor zijn souper. Een ander sloot zich op en bracht den heelen Zondag door met vliegen dood te maken in zijn buitenhuis. Deze aardige liefhebberijen maken, te zamen met hun pijp, hun afleiding uit. Wilt gij hen in gezelschap zien; zij zitten alsof zij aan hun stoel zijn gelijmd, gapen één voor één, en om het kwartier zeggen zij eens wat over de dingen van den dag... Hun regeering en hun politie zijn al even anders dan anders als hun land, en alles draagt het cachet van de ongeneeslijke zwartgalligheid der inwoners. Men is er hier diep van overtuigd, dat een vischschotel niet eerder op tafel gebracht kan worden (men weet, dat visch daar het meest algemeene voortbrengsel is), dan nadat hij één keer aan den koopman en zes keer aan den staat is betaald. De geest der natie, die geheel lndruischt tegen het denkbeeld om minstens een klein offertje voor het welzijn van den sitaat te brengen, dwingt de overiheid er wel toe, de meest gewone levensbehoeften met hooge belastingen te verzwaren. Ik zal u nu eens een staaltje van hun politie geven. Een vreemdeling, die hun wetten noch de gebruiken des lands kent, zendt zijn bediende naar een wijnhandel om een flesch wijn te koopen; de winkelier geeft er een aan den bediende, zonder hem echter te vertellen, dat hem eenig gevaar dreigt. Die bediende gaat weer naar huis, de flesch in de hand; Ihij komt onderweg een agent tegen die hem vraagt hoe hij aan dien wijn is gekomen; de ander i , , . mees er, nc iets aan den grossier, die wijn „endëtail" had verkocht. De wet staat noemt hem onder eenige geheimzinnigheid den naam van den handelaar; maar nauwelijks had hij geantwoord, of hij wordt ingerekend, direct daarop voor den rechter gebracht en over de grens gezet. De arme kneciht is het eenige slachtoffer; men vertelde nóch iets alleen aan caféhouders toe, wijn per flesch te verkoopen Onze baron was ook in Hamburg geweest en dit werd voor hem aanleiding, de Hamburger met de Hollanders te vergelijken. Ook nu bedoelt hij voor onze voorouders niet juist vleiend te zijn. Zoo vertelde wij verder: >,Het kapitaal van de Inwoners van dit land (Hamburg) is nimmer standvastig ... Zoodre een koopman een ton heeft verdiend, moet hu een equipage en een buitenplaats hebben; dan houden de uitgaven gelijken tred met de inlrrmmtpn , ,. Komsten, en er is dan met veel voor noodig nm hom „„„ 4 , , om nem weer in armoe terug te doen vallen, waarvan echter de geringste arbeid hem nog af zal houden. Hamburg is in dit opzicht een bepaald eigenaardige stad; men vindt er lui, die drie of vier keer bankroet zijn geweest en toch weer rijk zijn geworden. De koopman, die twee of drie ton per jaar verdient en even schitterend leeft als de Amsterdammer met zijn millioenen, verliest dikwijls in één oogenblik zijn huizen in de stad en daarbuiten, pakhuizen, rijtuig, buitenverblijven en wordt weer makelaar... Hij doet meer zaken met 50 duizend gulden dan een Hollander met twee ton, maar ook is hij meer aan een wending van het fortuin blootgesteld ... Het handelsgenie brengt nergens zooveel wonderen voort als in deze stad: de Hamburgers overtreffen de Hollanders verre, als het om berekeningen en gelukkige speculaties gaat, en er bestaat bij de Hamburgsche makelaars meer echte handelstheorie, dan men in de dikke boeken die hierover handelen, zou kunnen vinden ... De snelheid en activiteit, waarmee men hier zaken doet, vergen een grooter kapitaal, dan de Hollanders in hun zaken steken, omdat dien laatsten meer gewoon het geld op' te sparen dan te verdienen .. Ziehier den Hollandschen koopman, gezien door een 160-jaar ouden Engelschen bril. Was het werkelijk zoo? E q zoo ja, Is nu nóg zoo? --- De Maasbode vraagt een dienst De Maasbode vraagt een dienst van U: Blijf zoolang bezig tot U ons Uw nieuwen abonné hebt opgegeven. --- "OUDE BOLL" --- Bensdorp Recl. 541 --- LAND- EN TUINBOUW. BOERINNENPENSIONAAT TE LIEROP of Wat moet mijn dochter worden ? Vergissen wij ons niet dan heeft een Nederlandsch paedagoog een boekje geschreven onder den titel: „Wat moet mijn zoon worden?" Erg nieuw kan dat boekje niet meer zijn, al rekent men de paedagogie tot de jonge wetenschappen, want nu in onzen tijd bijna alle ambten en posten openstaan, zoo goed voor dochters als zoons, nu zou de titel wel geluid hebben: „Wat moet mijn zoon of dochter worden ?" Wij zuilen niet trachten de opgeworpen vraag ten aanzien der meisjes te beantwoorden en zijn ook niet van plan een aanvullend vervolg op het boekje te schrijven. Daar mogen de geleerden zich aan wagen en economisten, die ons toevertrouwen aan chauffeuses en conductrices, aan burgemeesteressen en reohterinnen. Wij voor ons houden het met de boerenphilosophie, die van de dochters goede huisvrouwen gemaakt wil zien. Zoo komen wij dan aan ons k propos een bezoek aan de Landbouw-Huishoudschool te Lierop, onder het Noord-Brabantsch boeren volk beter bekend als het Boerinnenpensionaat van pastoor Offermans. Wij waren genoodigd als sprekende getuigen van de uitreiking der diploma's aan de afgestudeerde boerendochters en meteen om een belangwekkende vergadering der schoolvereeniging bij te wonen die te beraadslagen had over het „hijspijkeren van de financiën. Bijna 20 jaar heeft pastoor Offermans met zijn school „geboerd". Bij tien tallen heeft hij gedurende die jaren godsdienstige, maatschappelijk en vakkundig degelijk onderlegde boerinnetjes aan de hofsteden opgeleverd, maar zijn „goede zaak" leverde hem niet den nervus rerum op van goede zaken. Toch dacht en denkt de pastoor er niet aan de bedelnap ter hand te nemen, omdat hij een der grooten van harte is, die liever geven dan ontvangen, doch, waar meer afgaat dan er bijkomt, daar kan men op den duur niet aan het geven blijven. 't Zou ongerijmd zijn zulk een waarheid als een koe nader te bewijzen. Hetgeen echter het meest voor de hand ligt wordt niet altijd het eerst gezien en dies, dacht pastoor Offermans, zal ik er de Pers eens bijhalen, die aan belanghebbenden kan zeggen wat het Boerinnenpensionaat te Lierop is en doet en hoe men het kan steunen. Wij kunnen nu derhalve uit eigen aanschouNvin S en ervaring spreken, waarna de verklaring, dat het te Lierop een modelinrichting Is een gemeenplaats zou zijn. Er is wel niemand die zal meenen, dat een school tot opvoeding van meis -i es uit den boerenstand tot doel heeft ■ van blozende boerinnetjes fijn geteinte stadsI juffertjes te maken. Daarom Is men zoover mogelijk de stadlucht ontvlucht en werd het Boerinnenpensionaat opgericht in het meest landelijke dorp, dat men zich denken kan, al was er te kwader ure een dorpskerk verrezen, die met haar reuzenkoepel en veeltallige torens een kathedraal had willen zijn. We laten echter de kerk staan, waar ieder dorpeling trotscli op is, om de in de schaduw er van gelegen groote boerendoening op te zoe ken officieel bekend als de Landbouw-Huishoudschool van Lierop. Er hangt geen vlag uit en todh is het er feest, want de schoolbestuurders: het Tweede Kamerlid Fleskens, gedelegeerde der Centrale Boerenleenbank en Deurne's burgemeester Van Beek, ondervoorzitter van den Noord-Brabantsch Chrlstelijken Boerenbond komen met den pastoor en de eerw. zusters leeraressen en leeken-leeraars onder getuige der Pers de resultaten opmaken van den twee-jaarlijkschen cursus. Dit feit spreekt terstond duidelijker wanneer men weet dat wederom aan veertien leerlingen het boerinnen-diploma kon worden uitgereikt, waarop in punten, toegekend na grondig onderzoek door erentfeste opvoeders en leerkrachten, staat aangeteekend, dat „Mientje zus en zoo" godsdienstig is en „bij". Bij de eindlessen werd ons de proef op de som gesteld. Pastopr Offermans, zoo juist van een vermoeiende pelgrimage uit Lourdes terug, was een half uur na zijn thuiskomst alweer aan het examineeren. Nog onder den ln' druk Van de achoone da S en > in Lourdes doorgebracht, wierp hij de volgende apologetische kwestie op: In een liberaal dagblad werd geschreven dat Z. H. Paus Pius IX het dogma der Onbevlekte Ontvangenis van Maria heeft afgekondigd, naar aanleiding der Lourdes-verschijningen. Waarom is dat niet waar ? i Prompt kwam het antwoord: De altijd door ,j 6 Katholieke Kerk geloofde onbevlekte ont1 vangenis van Maria werd als dogma afgekondigd op 8 September 1854 en de Lourdesverschijning waarbij Maria tot Bernadette zeide: Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis" had plaats den llden Februari 1858. Dit is slechts een voorbeeld van de vele vragen, die werden gesteld, maar toch zeker een tastbaar bewijs van de degelijkheid der feitenkennis, die niet minder bij de scheikunde les, de tuinbouw- en dierkunde, gezondheids-voedingsleer en warenkennis, de ziekenverpleging en de boekhouding der boerderij, om verder maar niet te spreken van de vaardigheidsproeven in fraaie en nuttige handwerken — er was , , . ... . , , een volslagen tentoonstelling van door de leerlingen gemaakte boven- en onderkleeding, hand- en sloydwerk — van de practlsche bedrevenheid in huis en hof, in stal, bakkerij en keuken, hetgeen we op zijn best konden waardeeren bij een voor de gasten keurig bereid feestmaal, dat nu juist geen eenvoudige boerentafel was. De zoo-even opgesomde vakken, waarin de meisjes te Lierop „geëxerceerd" worden door de Zusters der Congregatie van de Goddelijke Voorzienigheid uit Steijl, geven genoegzaam aan, wat het Boerinnenpensionaat doet. Het vormt flinke huisvrouwen voor de boerderij, wier voorbeeld op de omgeving, waarin zij leven, van veel beteekenenden Invloed is. Vanzelfsprekend is het een school en een boerderij. Een school met woonhuis, waar alles eenvoudig, doch netjes is ingericht; een boerderij met stallen volgens de laatste en beproefde voorschriften van deskundigen. En in woonhuis èn op de boerderij is er naar gestreefd een navolgbaar voorbeeld te geven. Wanneer de boer zich zou afvragen: Wat moet mijn dochter worden ? en hij houdt het met den goeden ouden tijd, dat er een degelijke huisvrouw uit moet groeien, laat hij 1 dan hier zijn licht opsteken, waar hem alle inlichtingen kunnen gegeven worden, en om hem dat te zeggen, deed pastoor Offermans een beroep op de Pers. Voor de reddering der geldzaken, dat is te zeggen de aflossing van nog een ƒ 12.000 geleend stichtingskapitaal, ten einde daarna de vleugels breeder te kunnen uitslaan, roert de Lieropsche pastoor niet de groote trom, al had de vergadering zich daarover te beraden. Alleen het besef moet sterker worden onder den „boer", dat het Boerinnenpensionaat er is en in stand wordt gehouden voor zijn dochters en dat hij, door zijn dochters daarheen te zenden, een weldaad bewijst aan den boerenstand en de maatschappij, terwijl hij zelf en zijn gezin er nog het meest door gebaat zijn. UITVOER VAN NED. LANDBOUWPRODUCTEN. Overzicht van Juni en 't eerste halfjaarVan den uitvoer van landbouwproducten over de maand Juni en over het eerste halfjaar van 1930 heeft de Nederlandsche Landbouw-Handelskaimer te 's Gravenhage weer een overzicht samengesteld naar de gegevens van het Centraal Bureau van de Statistiek. Het volgende is er aan ontleend. Paarden werden deze maand 716 stuks ter waarde van ƒ 237.000 (Mei 505 stuks) geëxporteerd. In de eerste zes maanden van 1930 3858 stuks ter waarde van ƒ 1.25S.OOO (Jan./Juni 1929: 4925 stuks.) België, de eenige afnemer van ons slachtvee, betrok In Juni een minder groot aantal n.1. 787 stuks ter waarde van ƒ 8S.000. In het eerste halfjaar werden 5870 stuks ter waarde van ƒ 531.000 uitgevoerd (Jan./Juni 1929: 7050). Ook de uitvoer van fokvee was deze maand geringer, het eerste halfjaar 1930 echter was de uitvoer iets grooter (1930 595 stuks ler waarde van ƒ 156.000, in 1929: 416 stuks.) Door een geringer uitvoer van melk- en kalfkoeien naar België (494) was, ondanks t-e iets grooter uitvoer naar Frankrijk (115) de totale uitvoer toch iets geringer dan in Mei (Juni 647 stuks ter waarde van ƒ 197.000; Mei 1040 stuks). In het eerste halfjaar 1930 nam de uitvoer echter belangrijk toe vergeleKen met die van 1929. Vooral België nam een zeer groot aantal af n.1. 4778 stuks. Totaal verlieten 5919 stuks ter waarde van ƒ 1.662.000 ons land. (Jan./Juni 1929: 2611 stuks.) De uitvoer van jongvee bedroeg deze maand 382 stuks ter waarde van ƒ 80.000 (Mei 1290); de uitvoer in Jan./Juni 1930 was 7241 stuka ter waarde van ƒ 1.124.000 (1929: 2700). 15.522 varkens ter waarde van ƒ 1.220.000 uitgevoerd (Jan./J-uni 1929: 13.944), wolvea 2011 stuks ter waarde van ƒ 35.000 (1929: 1485). De uitvoer van levende hoenders gedurende Juni bedroeg 389.103 stuks ter waarde van ƒ 275.000. Gedurende Jan./Juni 1.016.037 stuks ter waarde van ƒ 1.0S5.000 (1929: 783.483 stuks.) Duitsdhland, België en Frankrijk betrokken hiervan reep. 631.326, 140.134 en 186.510 stuks. Ook geslacht pluimvee had een flinken buitenlandsohen afzet. Dit halfjaar verlieten 1543 ton ter waarde van ƒ 1.823.000 ons land (1929: 1188 ton.) Ook de uitvoer van versoh varkensvleescb nam dit' halfjaar zeer toe vergeleken met Jan./ Juni 1929. Thans verlieten 11.812 ton ter waarde van ƒ 11.165.000 ons land (1929: 7219 ton.) Vooral Frankrijk (6229 ton) en België '4813 ton) waren goede afnemers. Versch rund- en kalfsvleesch hadden een geringer buitenlandschen afzet. Door geringeren afzet van bacon naar Groot Brittannië (21.925) was ook de totale uitvoer in Jan./Juni geringer dan in 1929 (1930: 22.127 ton ter waarde van ƒ 23.346.000, 1929 26.366 ton.) Een geringer uitvoer van boter, vooral naar Duitschland (3065) en Groot Brittannië (674) viel in Juni waar te nemen. (Juni 4322 ton ter waarde van ƒ 5.898.000, Mei 4.620 ton.) Wat 'betreft den ibuitenlandschen afzet gedurende 't afgeloopen half jaar was deize ook veel geringer dan in Jan./Juni 1929. (Jan./Juni 1930: 21.67S toii ter waarde van ƒ 33.264.000, 1929 24.194 ton.) Wel werd Edammerkaas minder uitgevoerd dan in Mei, maar door een grooter buitenlandsehen afizet van Goudakaas, uitgezonderd Goudakaas 20 plus, was de totale kaasexport in Juni (8655 ton ter waarde van ƒ 5.699.000) grooter dan in Mei (6172 ton.) Het eerste halfjaar 1930 echter wa-s de export geringer dan in dat van 1929. Hoofdza.kelijk was dit het gevolg van een minder groote afname door Duitschland (18.627 ton Jan./Juni 1929 20.416 ton.) De totale uitvoer bedroeg in het afgeloopen halfjaar 44.031 ton ter waarde van ƒ 32.796.000 (1929 45.206 ton.) Alhoewel alle melkproducten In Juni in een geringer hoeveelheid werden geëxporteerd dan in Mei, was de uitvoer gedurende het halfjaar veelal grooter. Vooral gecondenseerde gesuilkerde volle melk vond grooter belangstelling in het buitenland (Jan./Juni 1930 19.143 ton ter waarde van ƒ 7.020.000; 1929 15.732). Volle melkpoeder werd in dit halfjaar iets minder geëxporteerd. Eieren werden in de afgeloopen maand Iets minder uitgevoerd (Juni 8530 ton ter waarde van ƒ 5.026.000, Mei 9494 ton.) In het eerste halfjaar Is de uitvoer belangrijk toegenomen vergeleken imet 1929 Jan./Juni 1930 47.259 ton ter waarde van ƒ 31.411.000; 1929 43.116 ton.) De uitvoer van zaaigranen is zeer gering geweest. Ook erwten en boonen werden minder geëxporteerd uitgezonderd de bruine en waalsch-e lboonen. Alle fijne zaden werden iets meer geëxporteerd, uitgezonderd zaai lijn- en koolzaad. Door 'n enorimen export van ikleiaardapipelen naar Duitschland (29.848 ton in Juni, Mei 2399 ton) is ook de totale uitvoer deze maand zeer toegenomen. (Juni 1930 41.838 ton ter waarde van ƒ 1.564.000, Mei 20.017 ton). Gedurende Jan./Juni was ooik de uitvoer zeer groot n.1. 180.662 ton ter waarde van ƒ 4.028.000 (Jan./ Mei 1929 137.174 ton ter waarde van ƒ 4.766.000) Van hooi en stroo was de uitvoer geringer dan in 1929-. ---