BOLS BOLS ZOGENEVER wn qlació Recl. 29311 12 --- KERKELIJK LEVEN. MGR. L. SCHIOPPA. Bezoek aan het Missiehuis te Steyl. Ter gelegenheid van het afscheidsfeest van een 50 tal paters en broeders bij hun vertrek naar de verschillende missiegebieden heeft de Pauselijke Internuntius mgr. L. Schioppa, gistermiddag zijn intrek genomen in het missiehuis te Steyl. Mgr. die vergezeld was van zijn secretaris den Zeereerw. pater Kleyntjes S.J. werd door de zeereerw. paters Görgen rector en Craghs, assistent rector van het missiehuis aan het station te Venlo afgehaald. Van daar uit werd in auto's naar Tegelen gereden, waar bij de entree van het dorp het gemeentebestuur van Tegelen den hoogen bezoeker afhaalde. Mgr. Schioppa, die hier even uit den auto stapte, werd door den burgemeester den heer mr. F. M. C. Pesch verwelkomd. In Steyl op het groote plein voor het missiehuis weTd mgr. door den generaal-overste pater dr. Gier uit Rome welkom geheeten. Hierna gaf mgr. de aanwezigen den pauselijken zegen. Onder het zingen van „Aan U o Koning der eeuwen" trok de lange stoet van paters, broeders, seminaristen en verdere genoodigden naar de kerk. Na de gebruikelijke liturgische begroetingsplechtigheden in het portaal der kerk, werd mgr. terwijl het koor „Ecce Sacerdos" zong, de kerk binnengeleid, waar mgr. op een bidetoel voor het altaar plaat» nam. Mgr. gaf hier nogmaals zijn zegen waarna hij zich in het klooster terugtrok. Nog denzelfden avond werd door Z.Ex een ibezoek gebracht aan het klooster der Missie zusters van den H. Geest eveneens te Steyl. Heden zal mgr. Schioppa een pontificale! Hoogmis opdragen en de missiekruisen eigenhandig aan de Missionarissen uitreiken. Maandagmorgen zal mgr. Schioppa naar Nijmegen vertrekken. BENOEMINGEN. in het Bisdom Roermond. Z. D. H. Mgr. L. J. A. H. Schrijnen, Bisschop Tan Roermond heeft benoemd tot pastoor aan de St. Lambertuskerk te Maastricht, den wel eerw. heer J. J. F. Ingendael, die kapelaan was aan de kerk van O. L. Vrouw te Maas tricht; en tot professor te: Rolduc de weleerw heeren J. H. J. Bohnen en J. M. ,1. A. Hanssen Roermond (Bisschoppelijk College) den wel eerwaarden heer P. H van Laer; Weert (Bisschoppelijk College) de weleerw. heeren P. H. M. Evers en P. J. A. Moors; Sittard (Bisschoppelijk College) de weleerw, heeren J. H. W. Bosch e>n J. H. H. Gieskens, de laatste zeven priesters van het Groot Seminarie. H. PRIESTERWIJDING De Eerw. Heer M. G. Nadorp, geboortig van Delft van de Societeit der Afrikaansche Missiën, zal Vrijdag 15 Augustus de H. Priester wijding ontvangen in de St. George-Kathedraal te Londen en Zondag 17 Augustus in de Hippo lytuskerk te Delft zijn eerste plechtige H. Mis opdragen. --- U laat toch geen gelegenheid U laat toch geen gelegenheid passeeren om De Maasbode aan te bevelen ?. --- DE ZUILEN VAN DEN DOM. I. GESPREKKEN MET CHRISTUS. door Fr. HIERONYMUS RONGEN, O.Cist. XXIV. Het vorige onderhoud, mijn zoon, heb ik bedoeld als het sluitingsgesprek der zaligsprekingen, als een laatste natrilling van hét lied van den nieuwen mensch. Hiermede had ik kunnen volstaan, want de sobere woorden van mijn zaligsprekingen zijn zwaar genoeg geladen van betekenis om te herordenen de bittere verbijstering van het moderne leven. Deze korte zinnen, op het eerste gehoor misschien zonder opvallenden diepgang om hun gemoedelijk, oppervlakkig en algemeen karakter, zijn in werkelijkheid gevuld met daden tot berstens toe. Alle zedelijke volmaaktheden liggen er in opgesloten: uitgebouwd tot een opvoedkundig systeem, dat alleen in staat is de nieuwe men»chheid te doen uitgroeien boven de lage heuvelkruinen dezer stoffige aarde. Ik kende echter 's menschen zwakwilligheid en heb er rekening mee gehouden dat hij alles in zijn voordeel uitlegt, dat zijn gemakzucht hem blind en hardleersch maakt, als het er niet duim-dik opgelegd is. Als hij voor zijn plicht staat, als hij voor de daad gesteld wordt, zoekt de mensch zoo graag een uitvlucht en beweert, dat men liet anders moet verstaan. Hij is geen parelvisscher die moedig onderduikt om op den bodem der zee te zoeken naar den schat van het eeuwige leven. Hij is veel liever de gemoedelijke hanteerder van het schuimspaan en schept het zijne er luchtjes boven af. Deze vlucht voor de consequente daad, deze benepen vrees voor stoere inspanning heb ik den pas willen afsnijden. De menschheid heeft kleur te bekennen; ze is met mij of tegen mij: mijn woorden, die oproepen tot de daad laten geen middenweg open. Daarom heb ik de algemeene leer mijner zaligsprekingen in bijzonderheden aangevuld en ze in den breede uitgebouwd tot den geestelijken Dom der Bergrede, streng en sober van lijn en rhythme, overkoepeld door het kruis mijner Overwinning. In de vele ommegangen en zijbeuken van dezen Dom bloeien geen daden vragen, daden, zonder meer: dit hebt gij te doen en dat hebt gij te laten. Door deze zilbeuken en langs deze symbolen wilde ik u nog eenigen tijd rondleiden, om u heel de breedte, de hoogte en de diepte te toonen van hot. christelijke leven. Op dezen tocht willen we voortschrijden: bedachtzaam, zonder overhaasting. Het voornemen, door mijn woord uitgelokt, moet tijd hebben om te rijpen kleurige roosvensters van mooie, dichterlijke beschouwingen, mijn woorden staan daar als in steen gekapte symbolen, die heel eenvoudig tot de daad; dan alleen zal deze gang vruchtbaar zijn voor tijd en eeuwigheid. Heden wil ik u spreken over de dragers en de schragers van den Dom der Bergrede, die de zuilen der naastenliefde zijn. Het groote gebod der naastenliefde is de schakel der volmaaktheid, de sluitsteen van de Wet, het voetstuk van 's menschen leven. De naastenliefde is het blok marmer, waar gij uw karakter uit beitelen moet; zij is de lentegolf van uw gedachten, het klankbord uwer woorden, het voetlicht uwer daden, de praal uwer toekomstige woonstede. De Godsliefde is slechts een som, die bewezen moet worden door de proef der naastenliefde. Iedere wereld- en levensbeschouwing raakt uit haar evenwicht en verschraalt van voosheid, als zij niet geankerd staat in de naastenliefde, want zij is een natuurwet niet alleen voor den christen, maar evenzeer voor jood en heiden. Men wordt eerst mensch in den vollen zin van het woord, wanneer de bewustwording dezer wet omgezet wordt in daden. Hoe meer daden van naastenliefde de mensch stelt, des te edeler en dieper wordt de glans van zijn leven: 's menschen schoonste aureool is de naastenliefde. • • * In de Bergrede heb ik den plicht der naastenliefde omschreven met het sobere woord: „Zooals gij wilt, da. uw broeder voor u zij, zoo moet gij ook voor uï broeder zijn". Van deze grondgedachte, ondanks haar algemeenheid van een pakkende welsprekendheid, zal mijn beschouwing over de naastenliefde telkens uitgaan. Gij moogt niet misdoen tegen uw broeder door gedachten. Een brandend schaamrood zou uw gelaat vaak overdekken, wanneer uw medemenschen gedachten-lezers waren. Hoeveel kleingeestigheid, liefdeloosheid, blinde eigenliefde zou er niet op uw voorhoofd te lezen staan! Wat een bittere en mokkende, minachtende en laatdunkende gedachten, door uw lichtgeraaktheid gevoed, zouden het vriendelijke groetwoord verjagen van uws broeders lippen ! Op den bodem van uw ziel mogen ook geen gedachten van naijver en afgunst van leedvermaak en hooghartigheid opschieten: roei bijtijds deze woekerplanten uit, die de duivel daar bij nacht en ontij gezaaid heeft. Sluit uw gedachten niet op achter de zware kluisdeuren uwer benepen eigenliefde, daar ze ruim en wijd moeten zijn en open moeten staan voor al uw broeders. Daar moet warmte en mildheid zijn in uw gedachten, goddelijke vergevingsgezindheid en ruimdenkende verdraagzaamheid. Verban de koude onverschilligheid en haal de oprechte belangstelling binnen. Uw gedachten moeten gedragen worden door een zuiver gevoel van mede-lijden, van mee-leven en mee-voelen met de vreugden en de smarten van uw broeder. Zij moeten de inzichten en opvattingen van anderen tegemoet treden met schroomvolle piëteit, warme hoogachting en begrijpende waardeering. Maak van uw gedachten geen permanente vierschaar en laat ze nooit op rooftocht uitgaan: ook uw gedachten moeten alles wat uw broeder het zijne noemt eerbiedigen. Vermoedt gij, waarom Ik op dit punt zoo streng en veelsischend ben? De boom, die met al zijn wortels vastgegroeid staat in den rotsachtigen bodem, wordt niet geveld zonder ingespannen arbeid; maar het tengere sprietje, dat uit de ontkiemende eikel met moeite door de harde aardkorst doet heendringen, kan een kinderhand uitrukken. Zoo is het ook gesteld met uw gedachtenleven. De gedachte is de moeder van de daad: de inzet is de liefdelooze, de haat-dragende gedachte, deze brengt het laatdunkend, beleedigende woord voort en het woord wordt op den voet gevolgd door de verbitterende, vernietigende, vergruizelende daad. Uw gedachten kunnen zich ook kleeden in den vorm van wenschen, die eveneens ingeschakeld moeten worden aan de groote stroomleiding der liefde. Hier is het terrein evenwel beperkter, daar er slechts goede en kwade menschen zijn. Gij moogt uw broeder niets kwaads toewenschen, maar gij moet hem integendeel alle goeds toewenschen. Deze afscheidswoorden, die zoo vaak over uw lippen komen, mogen niet de uiting zijn eener louter vormelijke beleefdheid. Zij moeten eerlijk en oprecht gemeend zijn en hun toon van ware liefde en hartelijke belangstelling moet lang natrillen in het hart van uw broeder. Gij moet er met heel uw ziel naar verlangen, dat op den rasschen woordenstroom uwer wenschen, de blijde en volledige vervulling volgt. Hier moet gij heel diep in uw hart afdalen, want de' geaardheid uwer wenschen staat met de eigenliefde en haar zuster de afgunst in een allernauwst verband. Heel stil is daar binnen vaak de wensch aan het groeien, dat uw broeder niet zal slagen in zijn ondernemingen, dat de menschen hem links zullen laten liggen, dat de omstandigheden hem niet zullen dienen, dat ook anderen ter oore zal komen wat gij van uw broeder weet. Zelfs is u de wensch niet geoorloofd dat de kruik, die reeds zoo lang te water gegaan is, eindelijk verbrijzeld moge worden --- LETTEREN EN KUNST. HANS WEISBACH'S TERUGKEER TE SCHEVENINGEN. Was het na zijn triomfen van het vorige seizoen wel te verwachten, dat de ,,blijde incomste" van den Düsseldorfer dirigent, die de tweede seizoenhelft de leiding heeft overgenomen, reden tot een welkomsthulde zou worden, de ontvangst ontketende vooral aan het einde van het eerste Vrijdagsche symphonieeoncert onder zijn leiding eenvoudig een orkaan van geest, drift. Hans Weisbach, die er na een verblijf in het Engadiner hooggebergte physiek.krachtig uitziet, had bij het begin de gebruikelijke krans der Directie van de M. Z. S. aan zijn lessenaar gevonden. Krans èn lessenaar werden na het eerste begroetingsapplaus weggenomen: het ging weder alles zonder partituur: Oberonouverture, Rudi Stephan's Musik für Orchester en de c-moll symphonie van Brahms maakten zijn eerste programma uit. Dadelijk was er weer dat sterke contact met orkest en toehoorders, dat Weisbach's geheim is en dat men onmiddellijk bespeurt, zoodra hij het stokje opheft. Toen ging hij schop" poëtisch de woudromantiek van Weber belicnten en sprak den tragischen ernst uit van den in den wereldoorlog gevallen 26-jarigen Rudi Stephan, die voor onze kunst eens zooveel beloofde te gaan beteekenen. Dr. Siegel, die het vorige seizoen een wijle gasteerde als dirigenth in het Kurhaus, heeft het ons toen leeren kennen. Bij wederhooren en dan onder deze, eminent der schoonheden van geestelijke diepte, van strenge logiek en van mooi instrumentbehandeling onthullende leiding, sprak het werk nog overtuigender aan. Voor een zeker niet op effect berekende compositie en voor den gemiddelden hoorder niet zoo gemakkelijk te verwerken, wist Weisbach er desondanks véél meer dan een succès d'estime mee te verwerven. Brahms' Eerste zijn we hier in den winter in een sterk van die van Weisbach afwijkende interpretatie gewend: bij Dr. Anrooy n.1. óók een, die Brahms door en door kent, bovenmate hoog vereert en liefheeft. Weisbach's verklanking is in haar geheel o.l. meer gericht op het verzachten der Brahmsche ruigten en in de Finale bijv. is hij uitbundiger, klinkt alles minder streng-geserreerd, toch lmimer vervuld van het nobele karakter en evenals bij onzen winterdirigent met stijlzekerheid in de leiding, het dichterlijk sentiment uitheffende boven sentimentaliteit. Hoe Weisbach zijn gehoor wist te boeien en te overtuigen, vertelden ons de grandiose slotovatie, waarbij het bloemstukken regende en hij telkens weer uit het verrezen orkest naar voren had te komen, om het publiek voor het applaus, het orkest voor zijn prachtige medewerking te danken. Hij bracht onzen eersten hoornist Veenstra apart naar voren in een impuls van bewondering voor dienst schitterend blazen. Maar eigen, lijk hadden dat, dunkt ons, alle soloblazers verdiend als bijv. zeker Poolman (fluit) en Stotijn (hobo) wier prestaties eveneens voortreffelijk waren geweest. d'A. --- TOONEEL EN FILM. „Karussel", Russisches Künstler Theater Koninklijke Schouwburg, Den Haag. Men schrijft ons uit Den Haag: Die zgn. Russische Künstler theaters beginnen de befaamde Kozakkenkoren al aardig na te doen, d.w.z. ze worden hoe langer hoe meer talrijk. Ten deele volgt dit uit de betrekkelijk eenvoudige wijze van exploiteeren, ten deele ook uit het verdiende succes dat hun toeleg, hun steeds verrassende nieuwheid meebrengt. Het succes van theaters als dit bewijst ook vooral hoezeer de romantiek de menschen nog onder haar ban heeft, hoezeer men nog geniet van de zwaarmoedigheid dier liederen, het razende rhythme van die dansen, het effectvolle en ook opgelegde van costumeering en decors. Eugen Iskold, de directeur van het gezelschap, die den conferencier Nicolaas Grinewsky verving als zoodanig en zulks deed op eenvoudige grappige wijze, heeft in zijn gezelschap een voortreffelijk danspaar Madame Poplawskaja en den heer M. Taneeff, die al de glorie van het Russische keizerlijk ballet weer in herinnering brachten, die den Spitzendans volmaakt beheerschen. Voorts is er een pracht van een bas-zanger de heer E. Mariaschez, een reus van gestalte, die dat echt stroef sonore timbre heeft dat dien stemmen zoo vaak eigen is. In het tafereel „Avondklokken" vooral was zijn stem en zijn zeor goede manier van zingen te bewonderen. Ook de tenorzanger de heer M. A. Dimoff is een zeer goed zanger; een week bijna vrouwelijk timbre wiens succes vooral in het tiende tafereel „Grootvader en kleindochters" uit kwam. Onder de dames zijn goede stemmen, vooral de soliste in het laatste tafereel, „de Zigeunerzangen", munt uit. De snelle wisseling der dertien vertoonde tafereelen, geeft een zeer variante herinnering aan het oude Rusland; trouwens naar het nieuwe Rusland zijn wij uiteraard niet zoo erg nieuwsgierig, want de artistieke vruchten van dien slechten boom zullen wel moeilijk te waardeeren zijn. Er is wisseling van tafereelen en van stemming, die humor, tragiek, sentimentaliteit en folklore, kris kras dooreenhaalt en toch in ieder tafereel de sterke suggestie weet te geven. Een bewijs dus dat deze artisten talent hebben en hun metier verstaan. Zij verdienen dan ook hun succes, temeer waar er voor volwassenen volstrekt geen 6e. zwaar te maken is tot bijwoning. De kapelmeester W. Andrejeff met zijn klein orkest is een temperamentvol man, die zijn uiterste best doet om de tafereelen muzikaal te onderlijnen, maar zulks wat al te veel doet op de methode van het „kladschrift van Jantje". Er wordt hier raar, heel raar omgesprongen met veel bekende en geliefde muziek en bovendien wordt er enorm slordig gespeeld. Het talrijke publiek was zeer ingenomen met het vertoonde en liet het niet aan dankbetuigingen ontbreken. --- WETENSCHAPPEN. INT. ACADEMIE VOOR VERGELIJKEND RECHT. Aan de notulen der werkzitting van de Int. Academie voor vergelijkend recht, op Donderdag j.1. gehouden is het volgende ontleend: Tot correspondeerend lid van de Latijnsche groep is met algemeene stemmen benoemd de heer Maurtua, gezant van Peru in Brazilië, oud-hoogleeraar aan de universiteit van Lima. De algemeene secretaris heeft aan de academie de tweede fascicule (le deel) overgelegd van de eerste serie der werken van de academie over de bronnen van het positieve recht. Dit deel, het werken van den deken Edward Jenks, heeft tót titel: bronnen van het recht en rechterlijke organisatie in Engeland. Het bevat een aanhangsel van de hand van Arthur P. Hewitt, adj.-bibliothecaris van de Hon. Society of Middle Temple te Londen, gewijd aan de bibliographie voor de Statute Law, Law Reports en Legal Journals van het Brilsche Rijk. De volgende verkiezingen hebben plaats gebad: president: Antonio S. de Bustamante, hoogleeraar in het int. recht aan de universiteit van Havana, rechter in het Perm. Hof van Int. Justitie; vice-presidenten: deken Edward Jenks, deken van de rechtsgeleerde faculteit van de universiteit te Londen; Henry Levy-Ullmann, hoogleeraar van de rechtsgeleerde faculteit der universiteit te Parijs, John Bassett Moore, hoogleeraar aan de Columbia-universiteit te New York, rechter in het Perm. Hof van Int. Justitie; algemeene secretarissen: Elemér Balogh, hoogleeraar in de rechtsgeleerde facul. teit der universiteit van Kannas, Robert Warten Lee, hoogleeraar in het Romeinsch-Hollandsche reoht aan de universiteit te Oxford. Tot voorzitters der groepen zijn benoemd. Latijnsche groep: D. Anzilotti, hoogleeraar i>i de rechtsgeleerde faculteit van de universiteit te Rome, president van het Perm. Hof van Int. Justitie; Engelsch-Amerikaansche groep: Roscoe Pound, deken van de rechtsgeleerde facul teit der Harvard-universiteit te Cambridge (Ver. St.); groep der rechten van Centraal- en West-Europa: I. C. Naber, hoogleeraar in do rechtsgeleerde faculteit der universiteit te Utrecht; groep der Oostersche en koloniale rechten: F. P. Walton, oud-directeur der Koninklijke Rechtsschool te Cairo. De volgende commissies zijn benoemd: com missie voor het handelsrecht: voorzitter Ch. Lyon-Caen, eere-deken van de rechtsgeleerde faculteit van de universiteit te Parijs, vice-pre. sident prof. H. Levy-Ullmann, secretaris prof. J. Escarra, leden de professoren E. Heymann, Edward Jenks, Vittorio Scialoja, A. H. Stono en Cesare Vivante; commissie voor het inter. nationaal privaatrecht: voorzitter prof. A. S. de Bustamante, vice-voorz. prof. D. Anzilotti, secretaris prof. Balogh, leden de prof. ^Altamira, Goadby, Moore en Stone; commissie voor de vergelijkende geschiedenis van het recht: voorzitter prof. J. Ch. Naber, secretaris prof. Balogh, leden de prof. Bonfante, Holdsworth, Jenks, Lambert, Lee, Levy Ullmann, Pound, Scialoja, Walton; commissie voor de dictionnaire: voorzitter prof. de Bustamante, vice-voorz. prof. --- OP KORTE GOLF. LIJKSCHENNIS. „Piet" bij zijn moeder; „van Raalte" bij zijn chef; „mijnheer van Raalte' 'bij den liftjongen, de werksters van het kantoor, en den melkboer, die hem dag aan dag zijn flesch melk op bureau gebracht had en toewan" al drie jaar in zijn eenzaamheid op de plantage. „Toewan", zóó lief en bekoorlijk zangerig gezegd voor en na het neuriën van gamelanminneliedjes; „van Raalte", 'n enkele maal in de maand als hij zich naar de dichtstbijzijnde soos jakkerde; drie uren ver met z'n wagen; drie uren jacht achter zijn verlangen, drift achter z'n gehunker om d'r uit te wezen; om menschen te zien, blanken, om Europeesch te doen; drie uren in z'n wagen terug, zat, mif selijk, walgelijk, terug naar de klapperratten en de huismeid. En „Piet": er waren er zooveel, die 'm Piet fcouden willen noemen; hij was nog „Piet als er 'n brief van zijn moeder kwam. Drie jaren waren haast om, de drie jaren. „Goddank" zuchtte Piet van Raalte, en ie bedoelde er 'n schietgebed mee. Jawel, het was 'm niet meegevallen. Am bitie, perspectieven op promotie en sterke schoenen voor de weelde, sterkere schoenen voor de tropen, dan menigeen aan doet, die naar de Noordpool trekt; en 'n reuze goeie Patersopvoeding, en 'n enorm vrome moeder, en 'n heel rake kennis van wat er in het leven te koop en in de tropen te doen Is Laat Piet van Raalte maar naar de plantage gaan", zou de Paus van Rome gezegd hebben. „Waarin de Paus al niet onfeilbaar wordt geacht", zou Piet gedacht hebben op 't eind van zijn eerste jaar. Hij begon zijn patersopvoeding als 'n dwangbuis te voelen, 'n harnas onder z'n luchtige, witte kleeding. „Fjjjoei", en de baboe bracht 'm ice-water, en wuifde hem koelte toe. Haar arm woei rakelings lan^s zijn oor, en zij vermat zich te gaan neuriën, zoo droefgeestig, zoo penetrant, zoo satanisch; en Piet gebood haar niet den mond te houden, want het werd avond over de verre bergen, en over de Sawaks .... Hij voelde allengs neiging om de bijna legendarische vroomheid van zijn moeder, waar hij ook zijn part van had, als ballast te gebruiken. Maar als ie 'n brief kreeg, dan moest ie altijd voelen, of z'n rozenkrans niet door 'n gaatje van zijn zak ontschoten was. Waarachtig naar zijn rozenkrans greep ie ook eenmaal in de maand, 's Morgens vóór de soos, als ie 'n visite bij den pastoor had gemaakt, en 's anderendaags, als gescheiden vrouwen 'm maar naar zijn eenzaamheid gehitst hadden. Overigens duurde een rozenhoedje in het luie land veel te lang; alle geestelijke vaders mogen het hiermee niet eens zijn; bij Piet gold het, zooals het voor wel meer gegolden heeft. Op het einde van het tweede jaar viel het hem nog minder mee dan op het einde van het eerste, en dat was zoo erg, dat hij dacht: „jongen, je bent over den top heen, nou gaat het berg af, als 't nou maar niet berg Af gaat!" In het begin van het derde jaar gebeurde het tot overmaat van ramp, dat ie in geen drie maanden noch naar de soos, noch naar de pastorie kon komen. In zijn eeuwige, desolate eenzaamheid lag hij ziek, en werd hij verzorgd, zoo moederlijk teer, door de baboe, die hem op de plantage had opgewacht, die bij zijn komst den sierlijken kam uit haar blauwe haren had getrokken, het geschenk van zijn voorganger, en die een portret uit haar boezem getrokken en voor Piets oogen verscheurd had, zoo ellendig lief werd hij behandeld, door haar, die geen dokter noodig vond bij haar artsenijan, dat hij soms dacht: „ik moet haar dankbaarheid betuigen, of ik word nooit beter." Zij bereidde haar geneeskrachtige kruiden en zij liet het ijswater niet één keer lauw worden, en den tweeden dag van zijn ziekte bracht zij hem zijn scheerwater, en beduidde zij hem, dat zij hem zou inzeepen. Piet dacht, dat ie over twee dagen uiterlijk genezen zou zijn, en 'n baard van vier dagen vond hij op de plantage niet erg . Zij bracht 'm zijn toiletspiegeltje, oneffen en met een ster in het glas, en hij bekeek zijn zieken, valen snuit. „Neen, clean-shaven was-ie voor den drommel niet." Hij tuurde en staarde op z'n fisionomie; de meid wachtte; zij wachtte, en voorkomend bukte zij zij zich opeens strak en lenig en welgevormd in haar nauwsluitende sarong, toen er een brief uit den zak van Piets pyama viel. Piet bleef staren op het gescheurde glas, en nam met één hand loom en onwillekeurig den brief in ontvangst. Het was de laatste brief van zijn moeder, een brief aan den Weledelen heer P. van Raalte op het couvert, maar een brief, waarin de toewan Piet was, de jonge Piet, de leerling, de scholier, de lieve, het kind Piet, Piet, geen man, 'n onschuldige melkmuil, nauwelijks jongeling ,,'t Is idioot" besloot Piet, „in de tropen een baard, maar ik laat 't symbool van m'n mannelijkheid staan, lichamelijk, geestelijk. Hij stiet het zeepwater uit, en met het vriendelijkste gezicht van de wereld deelde hij het besluit aan zijn gedienstige mee. Piet liet zijn baard staan, en hij trok er aan, zijn ziekte lang, en hij trok zijn kin zeer, als de ander eindelijk complimentjes zong, zelfs over zijn jongen, vollen, blonden baard. Hij begreep plotseling de figuur van Samson; hij had op 'n kinderlijke manier zijn evenwicht gevonden op de verleiding van vleesch en wereld. Want rozenhoedjes duren te lang in 'n lui land. Hij ontving nog tien brieven van zijn moeder met: „liefste jongen" en „m'n kind". Hij verzend nog tien ibrieven, maar hij repte niet van zün metamorfose, omdat hij het drie jaar niet noodig had gevonden zijn moeder te verontrusten met de gevaren eener plantage,van eenzaamheid, van het tropisch klimaat en met alle gevaren, die voor een ieder volstrekt en voor Piet nauwelijks golden, dank zij haar en de Paters' opvoeding. Na drie jaar toen hij de huishoudster een extra .handgeld — stelt u ge-rust, als haar loon, niet als haar .belooning — uitbetaald had, repatrieerde Piet van Raalte. Hij ging zelfs drie maanden eerder terug omdat hij geenszins genezen was, en het Kanaal van Suez passeerde hij doodziek. Hij had het plan gehad om te Genua te debarkeeren en zoo vlugger in het vaderland en bij zijn moeder te komen, maar hij moest aan boord blijven en was er zich nauwelijks bewust van. Het eenige waar Piet van Raalte nog belangstelling voor had, dat was voor zijn baard en hij verzocht periodiek dat die verzorgd en bijgeknipt werd. En de dokters stonden het hem toe, zooals zij een stervende bij zijn laatste wenschen zooveel mogelijk tegemoet komen. Zij begrepen evenwel niet, dat hij, moe van twee jaren, daarmee nog zeven maanden een vrouw in de eenzaamheid en nog driemaal aJthans de vriendinnen van de soos verslagen had. En van Raalte -gaf den geest achter de sluizen van het moederland. Men troostte de oude mevrouw, met die om standigheid, dat zij nu tenminste haar zoon nog mocht zien, voor hij gekist werd. Toen zag zy Piet z'n mannelijken baard, jong, blond, vol, een Onze Lieve Heersbaard. En zij heeft den lijkscheerder gebeden, dien baard er af te halen, in de naieve overtuiging, dat die hem pas tijdens zijn ziekte op de terugreis aangegroeid was. Maar daar is meer tijd voor noodig en de pieuse daad van zijn moeder was zeker niet volgens den geest van toewan Piet van Raalte... WIM S. Levy Ullmann, secretarissen prof. Oda en prof. Escarra, leden de prof. Altamira, Anzilotti, Borcltard, Balogh, Bonfante, Capitant, Lambert, Naber, J. B. Moore, Oda, de Petrazycki, Pound, Siber, Stone, Takayanagi, Walton, Wang; studiecommissie voor de samenstelling van een model-code voor het vergelijkend privaat-recht: de prof. Altamira, Balogh, Borchard, Capstant, Escarra, Goadby, Lambert, Lee, Levy-Ullmann, Pound en Wieland. ACADEMIE VAN INTERNATIONAAL RECHT. Morgen zullen de eerst» colleges plaats hebben van de heeren Maurice Travers, advocaat te Parijs, José Gascon Marin, hoogleeraar aan de Universiteit van Madrid, S. P. Seferiades, hoogleeraar in het internationaal recht aan de Universiteit van Athene en Baron Descamps, Vice-President van den Belgischen Senaat. De eerste zal aan de Academie een cursus van 5 uren geven over „La natjonalité des Sociétés"; professor Gascon Marin geeft een college van 5 uren over „Les transformations du droit administatif international" ; terwijl professor Seferiades een college van 16 uren geeft over „Régies genérales du grolt de la paix" en Baron Descamps een van 5 uren over ,,L' influence de la condamnation de la guerre sur le développement du droit International", --- ONDERWIJS. NOTARIEEL EXAMEN. 's-GRAVENHAGE, 2 Augustus. Geslaagd voor deel II: G. M. Meppelink te Huis ter Heide. STAATSEXAMEN TOELATING UNIVERSITEIT. UTRECHT, 2 Augustus. Geslaagd voor diploma A: de heeren J. P. C. Heijbroek, W. F. Kohier, P. J. Toledo, J. da Silva, C. J. Woudstra, J. H. Smit, eri de dames C. J. Knegt en C. P. Natzijl; voor diploma B: mej. N. C. van Dis en de heeren J. C. Leunhorst, J. J. Slrcka, L. Evades, G. D. Kemper, S. Lausink, A. J. Meijer, R. W. Reindersma en J. K. Schellenhorst. Na voortgezet examen geslaagd voor diploma B: mej. P. W. N. Reekers. EINDEXAMENS H. B. S. 's-GRAVENHAGE, 2 Augustus. (Extranel, 3e groep). Teruggetrokken 7 candidaten. Afgewezen 9 candidaten. Geslaagd de heeren H. Bouwens, J. H. Kröemen, T. ,T. van Leent, W. Metz, N. Slotboom, C. J. A. Hanegraaff en mej. J. M. Sedee. EXAMEN FRANSCH M. O. (ACTE A.) UTRECHT, 2 Augustus. Geslaagd de heeren C. J. A. van Kappen te Boskoop, L. Wastiaux te Arnhem en J. F. H. van Mill te Dordrecht. EXAMEN ENGELSCH M. O. (ACTE A.) UTRECHT, 2 Augustus. Geslaagd de dames W. E. Groot te Rotterdam, en L. H. Römer Price te Den Haag en de heer H. S. M. Mac Donald te Amsterdam. EXAMEN DUITSCH M. O. (ACTE A.) 's-GRAVENHAGE, 2 Augustus. (Voormiddag) Toegelaten mevr. F. Wisgrill geb. Anderson te Kijkduin. Afgewezen één vrouwelijke en twee mannelijke candidaten. EXAMEN BOEKHOUDEN M. O. 's-GRAVENHAGE, 2 Augustus. Geslaagd de heeren J. H. v. d. Kaag, J. Jongebreur te Amsterdam, A. Jansen en C. de Kluyver, beiden te Rotterdam. EXAMENS HOOFDACTE. BREDA, 2 Augustus. Geëxamineerd 8 candidaten. Geslaagd de heeren A. A. C. van der Mierden te Tilburg, P. J. F. Sloven te Oosterhout en G. In 't Veld te Breda. 's-GRAVENHAGE, 2 Augustus. Geslaagd mej. M. F. B. Bakker te Rijswijk (Z.-H.) GRONINGEN, 2 Augustus. Geslaagd de dames J. van dec Boom te Leens en Y. Sennema te Loerakker. HAARLEM, 2 Augustus. Geëxamineerd 7 vr. en 1 mannel. eandidaat. Geslaagd de dames H. M. E. Koster te Amsterdam, J. Vermeer te Haarlem, M. L. Hoefsmlt en C. H. Ossenwaarden te Amsterdam. ROERMOND. 2 Augustus. Geëxamineerd 8 vrouwelijke candidaten. Geslaagd M. Pernot te Grevenbicht, M. Perri te Echt, G. Sampers te Linne, A, Schmitz te Roermond. ROTTERDAM, 2 Augustus. Geëxamineerd 6 mannel. en 2 vr. candidaten. Geslaagd J. H. d>en Boer te Sliedrecht, H. A. G. Roest, K. Stougie en J. Zijdeman, allen te Rotterdam en I. Zuidwest te Middelburg; en de dames S. G. de Jong en H. G. M. Nennstiehl, beiden te Rotterdam. UTRECHT, 2 Augustus. Geëxamineerd 7 candidaten. Geslaagd de heeren L. de Jongh ta Amersfoort en Y. v. d. Molen te Amsterdam, ZWOLLE, 1 Augustus. Geëxamineerd 5 m. en 2 vr. candidaten. Afgewezen 4. Geslaagd H. G. van DUk te Zwolle, A. Scholten te Wezep en mej. M. Crevecoeur te Zwolle. EXAMEN FRANSCH L. O. UTRECHT, 2 Augustus. Geslaagd de dames A. J. van Asperen te Amsterdam, I. J. Hogewind en L. G. van der Schroeff ,beiden te Utrecht, F. Meyer te Bussum en C. W. M; den Ouden te Rotterdam; en de heeren J. W. Bergervoet, G. BJankensteyn, M. A. Gelderman en B. K. Winkel, allen te Amsterdam, K. Huls te Hierden (gem. Harderwijk), J. Jansen, J. Klaassen en K. H. R'