De Jaarbeurs. II. Tlians iets van de Beurs zelve. Het was er de eerste dag, Maandag, erg stil en ook gisteren en eergisteren was het er vrij kalm, hoewel er merkbaar meer zaken gedaan werden. Dat het op den openingsdag nog niet druk zou loopen laat zich hooren. De meeste zakenmenschen wachten nog een dagje om zeker te zijn, dat alle deelnemers gereed zouden zijn en dat zij in de monsterkamers de menschen zouden treffen, met wie zij de zaken wenschen te bespreken. En bovendien is de Maandag voor de meeste zakenmannen de moeilijkste dag om er uit te breken. 'Verschillende industrieelen vreezen, dat er niet zooveel zaken gedaan zullen worden als 't vorig jaar, om dezelfde reden als waarom heit publiek nu ook niet koopt, n.1. de ver* wachting, dat binnenkort een prijsdaling zal volgen, 't Is natuurlijk ondoenlijk" om daaromtrent voorspellingen te doen en ik acht het daarom dan ook niet gewenscht de meeningen der deelnemers weer te geven, wijl deze uit er-aard eenzijdig zijn, om niet te spreken van bevooroordeeld. Maar bovendien voor de knapste koppen op economisch gebied is 't een puzzle. Zij durven nauwelijks een oordeel uit te spreken, omdat de afgeloopen vier jaren al zoo menige economische waarheid ondersteboven hebben gegooid. Maar de _ algera eene verwachting van prijsdaling is er, dat valt niet weg te redeneeren en dit beïnvloedt natuurlijk het zakendoen. De omzet op de eerste beurs bedroeg, naar schatting, 10 millioen, die op de tweede driemaal zoo veel, maar ik betwijfel het of de toename op deze derde beurs even groot zal zijn. Een rondwandeling over de terreinen kan beginnen op het Vreeburg, waar de z.g. officieele paviljoens zijn. Het middelpunt vormt het paviljoen van de afdeeling handel van het departement van landbouw, handel en nijverheid. Hier wordt speciaal een overzicht gegeven van de ontwikkeling onzer nijverheid en van de voorlichting der nijverheid vari rijkswege. Interessant is vooral het overzicht, dat men er verkrijgt, van de ontwikkeling onzer industrie gedurende den oorlog. Daaruit blijkt dat de meeste takken van nijverheid achteruit gegaan zijn, slechts een enkele vooruit". Van de laatste noemen wij bijv. de kleeding-industrie en de diamant-industrie, vermoedelijk verband houdende net toenemende weeldezucht vooral bij onze O.W.'ers. In het paviljoen wordt bureau gehouden door de hij verheidsconsulenten en de middenstandsadviseurs; deze ambtenaren zijn er voor iedereen te spreken. De eersten raden omtrent de aanschaffing van machines, 't economisch inriclïten van bedrijven enz., de tweeden bevorderen en leiden de organisatie van belanghebbende groepen, onderhouden de betrekkingen tusschen handel en regeering, ladviseeren omtrent het administrceren van bedrijven enz. Dan is er het Koloniaal Paviljoen, dat allerai inlichtingen geeft omtrent onze koloniën, productie, markten, verbindingen enz. 't Zelfde ongeveer verricht het handelsmuseum van het Koloniaal Instituut. Tot de officieele stands mogen verder gerekend worden die van de postcheque- en girodienst, Maatschappij van Nijverheid, Ned. Ver. voor Ten toonstellingsbei angen, Vreemdelingenverkeer, Neder-* landsch Fabrikaat enz. Ten aanzien van onze koloniën —tijdens den oorlog hebben wij meer en meer beseft wat ze ons waard zijn — wordt door handel en nijverheid steeds het besef levendiger, dat daar zich wijdstrekkende perspectieven votordoen. En in een tijdperk van reconstructie, dat thans na de door den oorlog veroorzaakte vernietiging van goederen en kapitaal haar intrede gaat doen, zal steeds duidelijker blijken, van hoe overwegend belang het koloniaal bezit voor öns land is, te meer waar zich in Nederlandsch-Indië ook de industrie be-* gint te ontwikkelen, die daar, door den overvloed van grondstoffen en de goedkoope werkkrachten, naar het zich laat aanzien een groote toekomst tegemoet gaat. Niet alleen voor. den handel, maa- ook voor de nijverheid zijn onze koloniën daarom de volle aandacht waard. Den volgenden keer over de eigenlijke industrieën. A. --- Feuilleton. GEKOCHT. Naar het Eneeisch van CHARLES GARVICE. 133) ,,Juist Ik kan niet vergeten dat mijn vader — ja Neville ik moet het openlijk zeggen — dat mijn vader je onrecht beeft aangedaan. Je weet dat hij — je naam niet in zijn testament genoemd heeft." Neville kreeg een kleur. O, waarom had hij aan Trale beloofd zich kalm te houden en het uitwerken van het plan aan dien slimmen inspecteur over te laten ? Waarom kon hij dien minzamen, suakerzoeten mijnheer niet bij de schouders pakken en door elkaar schudden? „Ja", ging Jordan treurig voort, ,,ik heb mijn best gedaan verzoening te Weeg te brengen tusschen vader en jou — je tenminste zooveel na te laten dat !je welgesteld kon leven; maar hij was er niet toe te bewegen; hij veroorloofde mij bijna niet je naam uit te spreken. Maar daar zullen wij niet meer over spreken; het kon niet anders dan ons beiden bedroeven. Deel mij je plannen mee, Neville." ,,Mijn plannen?" bromde Neville. ,,Ja, ben je van plan in Engeland te blijven? Ach, ik ben bang van niet Ik heb altijd opgemerkt dat, als iemand aan een zwervend leven gewend is, hij zich niet meer vestigen kan; eens reizen altijd reizen; je bent zeker al weer van plan waar nu weer naar toe te gaan?" Neville zweeg. „Wie zwijgt, stemt toe Ik vreesde wel dat dit het geval zou zijn. Wel, wel, ja een zwervend leven heeft zijn bekoorlijkheden en als je gaan moet. — Maar je moet mij toestaan je te helpen, beste Neville. Ik geloof, zonder pedant te zijn, dat ik eenigen invloed heb. Te weet, of je weet misschien niet,' aat ik in het ministerie zit." Het was hem niet mogelijk niet een toon van trotsche en nederbuigende meerderheid in zijn stem te laten weerklinken. ,,0 ja", zei Neville, ,,dat weet ik. Ik heb je eens op een avond uit Andrey's huis zien komen — df neen uit het buis Van de Marlows — naar je rijtuig en ik hoorde de menigte juichen over den grooten Sir Jordan Lynne." „O ja? Werkelijk? En waarom kwam je toen niet naar voren en maakte je jezelf niet bekend? Ik ben bang dat je trotsch bent mijn beste Neville. Pas op voor trotschheid." Neville bleef plotseling staan, maar weder hield hij zich in bedwang en üep voort. i „Nu ja, k heb eenigen invloed", hef- I nr ik haalde Jordan weinig vermoedende hoe hij ter nauwernood ontkomen was aan het gevaar door elkaar geschud te worden, ,,en ik moet er gebruik van maken. Ik moet je een betrekking bezorgen buitenslands — een consulaat of iets van dien aard. En in dien tusschentijd moet je bij mij op de Court komen logeeren." Neville bromde iets. „Niet? Ben je al rusteloos en verlangend weer heen te gaan?" zei Jordan vroolijk. „Wel, wel, het spijt mij zeer. Maar je moet een toelage van mij aannemen. Niet weigeren — ik sta er J ) op — Hij bleef eensklaps staan en schrikte; 'zijn scherpe ootren hadden een voetstap achter hen vernomen. Hij keek om en zag een man steelsgewijze onder de heg doorkruipen, zijn hart bonsde toen hij Banks herkende. Nu waren zij in de laan; de lichten van het dorp glinsterden in de verte. Hij keek stilletjes over zijn schouder en zweeg een oogenblik. toen hij hij vöort: ,,Ja, je moét niet toelaten dat je trots zjch tusschen ons beiden plaatst; je moet niet vergeten dat wij broeders zijn." „Halfbroeders", zei Neville nog Herschar dan tevoren. Jordan lachte zachtjes. „Zoons van denzelfden vader, beste NeVille", zei bij, „dat kan ik niet vergeten al wilde Ik zal het als een gunst beschouwen als je wilt aannemen —" hij zweeg even en voegde erbij —: „laten we zeggen —- tweehonderd pond 's jaars.'' -Al l. V» WilUliUVl VJ. | ' 1 i V-J. J JUU1 J. Neville bleef weer staan en keek hem aan. Deze man, die hem vijf of zes duizend 's jaars bestolen had, bood hem twee honderd pond aanl Hij lachte — hij lachte bepaald, een lach die Jordan deed terugdeinzen. Niet genoeg, beste Neville. Ik was bang je meer aan te bieden — je trots weet je! Laat ons dan zeggen vier — en als je besloten ben Engeland te verlaten, dan moeten we zeggen vijf. Men kan_op reis niet met hetzelfde toe als thuis. Ja vijf. Kom, beste Neville, ik zal je een betrekking bezorgen op een prettige plaats in de kolonies en ie vijfl honderd pond per jaar geven. Ik hoop hartelijk dat je mij niet kwetsen zult door te weigeren." Zij waren bij de laan gekomen die naar de. Court voert en staken over naar de portierswoning. Neville bleef eensklaps staan. „Je gaat toch mee — je komt logeeren op de Court?" zei Jordan met geveinsd verlangen. „Neen", zei Neville. „Je zegt dat mijn vader mij niets heeft nagelaten?" Jordan schudde het hoofd. „Het spijt- mij wel, het spijt mij heel, heel erg dat ik zeggen moet van neen" , antwoordde hij. Al sprekende keek. bij om zich heen, de flauw opgemerkte daante was naderbij gekomen. „En je biedt mij vier — vijf honderd pond 's jaars aan?" zei Neville, zich met moeite bedwingende. ,,En ik hoop — ik hoop oprecht dat j<* het zult aannemen", zei Jordan. Neville haalde diep adem. „Ik zal het je morgen zeggen", zei hii. „Goeden avond", en hij liep door. Jordan had zijn hand reeds op het hek voor de portierswoning, toen hij een hand op zijn arm voelde. De scha-* duw die hen gevolgd was stond naast hem; het was Banks. Hij had een grof werkmanspak aan en een bonten muts, die zijn gezicht haast geheel bedekte. „Wie — wie was dat?" vroeg hij met een heesche fluisterstem, Neville nan ziende. „Die heer?" 'zei Jordan, en hij haalde hijgend adem. „Dat is mijn broeder, mijnljeer Neville Lynne." Lavarick schrikte. „Was hij dat?" zei hij me^ heerscho stem. „Is dat Neville Ljmne?" „Ja", zai Jordan, zich zoover voorover buigende dat zijn lippen Lavariek's oor haast aanraakten; „dat is Neville Lynne" Zijn ademhaling was snel en heet „Het is — het is een kwartmijl van het dorp — een — een eenzame weg. Ik hoop dat je niets overhaast zult doen Banks; maar — maar denk aan je dochter!" {Wordt vervolgd). --- BUITENLAND. WOELINGEN IN DÜITSCHLAND. In verschillende Duitsche industriegebieden is het opnieuw Onrustig, o. a. in Saksen. De arbeidersraden te Leizig hebben gisteren beslaten hedenmorgen' tot een algemeene politieke staking over te gaan, ten deele uit sympathie met de arbeiders te Munchen. In het geheele gebied van het vroegere koninkrijk Saksen breiden de stakingsbeweging en de communistische stroomingen zich uit. Plauen raakte geheel onder Spartacistisch bewind, te Pirna wisten de Spartaciërs tijdelijk het heft in handen te krijgen en ook te Dresden worden groote betoogingen der onafhankelijke sociaal-democraten aangekondigd. De stakingen houden verband met die in tiet bruinkolengebied van middenDuitschland. Gisteren was er te Berlijn geen spoorwegverbinding met Weimar. De koerier van de regeering, die Dinsdagavond laat uit Berlijn vertrok, is gisteren niet te Weimar aangekomen, daar de parlementstrein gisterochtend te Leipzig was -aangehouden. De spoorwegstaking breidt zich uit van Nordhausen over Halle tot Torgau. Als protest hiertegen hebben de telegraaf- en t elefoonbure aux, evenals andere officieele lichamen en geneeskundigen het werk neergelegd. Regeeringstroepen, gisteren naar Halle gezonden, hebben opdracht mcedoogenloos tegen alle buitensporigheden op te treden. De troepen schijnen sterk genoeg te zijn om in korten tijd hun taak te volbrengen. Te Weimar rekent men er op, dat binnen twee dagen in het middefn-Duitsche kolengebied weer de normale toestand heerscht. Ook te Erfurt is een algemeene staking uitgebroken. De trams rijden niet en de bewoners zitten zonder electrisch licht. Te Dusseldorf is ondanks de overeenkomst der stakingleiders om de wan pens uit te leveren en het werk te hervatten, geen eind gekomen aan cle onlusten. De staking wordt voortgezet. De Vollzugsrat van den arbeidersraad te Dusseldorf werd afgezet en gevangen genomen Een Dinsdag gehouden vergadering heeft zich met de kwestie der voortzetting van de algemeene staking en betaling van de loonen voor de stakingsdagen onledig gehouden. In de urenlange besprekingen werd telkens weer ontevredenheid met de Vollzugsrat van den arbeidersraad .en het onvoldoende opkomen daarvan voor de arbeidersbelangen bij deze staking tot uiting gebracht. De vergadering besloot eindelijk de staking bij uitbetaling van de loonen voor de dagen, dat gestaakt werd, af te breken. In een motie werd van de regeering geëischt, de gevangenen uit de laatste gevechten vrij te laten en de regeeringstroepen op staanden voet uit het nijverbeidsgebied terug te trekken. Voorts staat daarin, dat voor iedereen door de troepen dood geschoten gevangene tjen vertegenwoordigers der 'industrie het leven moeten laten. In de fabrieken is het werk maar ten deele hervat. De tegenwoordige Vollzugsrat is van plan, de zaken te blijven leiden tot de binnen zeer korten tijd te houden verkiezingen voor den arbeiders- en den uitvoerenden raad. Hij drukt allen bewoners nog eens op het hart, tot op zijn laatst 27 dezer 's middags twaalf uur alle wapens en munitie af te leveren. De politiemannen vallen hierbuiten. Het aantal stakers te Essen was gisteren de helft kleiner dan eergisteren. Do tengevolge van de mijnwerkersstaking aangerichte schade is niet te overzien. Tal van millioenen zijn verloren gegaan door de zinnelooze vermalingen en het stilstaan van het bedrijf. bi verschillende plaatsan is reeds gebrek aan gas en tal van cokesovens ., ui 1 , , , - lil ' zijh heelemaal afgekoeld, zoodat het i bednjf eerst na eenige weken kanworden hervat. Wat dat voor de gasvoor- j ziening van h®t geheele nij verheidsgebied beteekent behoeft geen nader betoog. DE LINKER RIJNOEVER. De Intransigeant me^at te weten, dat de kwestie van den linker Rijn oever, die thans op de conferentie te 1 Paiija in behandeling komt, aldus op- J golost zal worden: De Rijn zal militaire ; grens worden en militair bezet worden, i altbans^ gedurende een lange periode, ! door tioepen van de bondgenooten. De bewoners van -de Rijnstreek zouden, r\ av rrn n I imfn/th nnh j „ l.. zonder van Duitschland gescheiden te worden, aan zekere of economische verplichtingen onderworpen worden, onder toezicht van den bond van naties. DE TOESTAND IN BEIEREN. Te München zijn blijkens een bericht uit Berlijn, verscheidene vertegenwoordigers der feodale lagen als gijzelaars gepakt, o.a. adellijke officieren, prof. von Bissing, zoon van den gouverneur-generaal van België, e.a. De soldatenraden van het tweede en derde legercorps zullen bijeenkomen om de regeering te München een ultimatum te overhandigen, waarin herstel van de grondwettelijke vrijheden ©n onverwijlde bijeenroeping van d8n Landdag zullen worden geëischt. De te Weimar aanwezige Beiersche leden van de Duitsche Nationale vergadering hebben een manifest uitgevaardigd, waarin de politieke moorden te München worden veroordeeld, strafrechtelijke vervolging van de schuldigen wordt geëischt en gezegd wordt, dat het eenig wettige gezag berust bij don Landdag, waaruit de toekomstige regeering moet voortkomen. Uit de raden van burgers, boeren, soldaten enz. moeten wettelijke instellingen in den vorm van beroepsorganisaties als duurzaam volksbezit tot stand komen. Maar de wetgevende Landdag dient te beslissen wat volgens den volkswil in de grondwet zal worden opgenomen. Daarom worden allen opgewekt om zich aaneen te sluiten op den grondslag der wettelijkheid ter bescherming van de volksvertegenwoording en ter beveiliging van de Beiersche republiek. VREES VOOR AMER IK AANSC HE CONCURRENTIE. T , , . , , , , , ., In de kringen der steen koolny verheid te G.asgow en in hst westen van Schotland is men ontsteld over het bericht, dat de Zweedsche staatsspoorwegen 30,000 ton Amerikaansche kolen ter levering gedurende de volgende weken te Gothenburg en de Nederlandsche regeering 50,000 ton ter levering te Rotterdam hebben gekocht. Men erkent, dat de lagere vervoerprijzen naar het schip in Amerika tegen de hoogere oceaanvrachten kunnen opwegen. In Brittanje za! men den gang van zaken nauwlettend gadeslaan. MANNEN VAN KARAKTER In een interpellatie heeft Abbó Fon vvli lilUUl UUJJC4UXW Uv/WI U U. X. U K/ KJ JL H teyne. afgevaardigde van Brugge in de Belgische Kamer meegedeeld dat tijdens de bezetting aan 't hoofd vanBlankenberghe de kapitein Ostermann stond, dien hij een tyran noemde. Een fabrikant uit de streek, die op zijn bevel gevangen was gezet, werd letterlijk op de pijnbank gelegd. Tijdens 62 dagen hechtenis kreeg hij in het geh eQ i 29 keteltjes soep. Zijn fabriek werd geplunderd en vernield. Doch het gemeentebestuur van Blankenberghe, dat y ern omen had dat de bandiet Ostermann naar eeH andere functie zou worden overgeplaatst ging admiraal Schröder, do moordenaar van kapitein Fryatt, 7 ' " ' smeeken hem in zijn ambt te handhaven, „gegeven zijn vaderlijken zorg voor het moreele welzijn der stad." Spr. las den brieft welken het gemeentebestuur van Blankenberghe bij die gelegenheid tot von Schröder heeft gericht. Aan het slot staat: Wij kunnen hier openlijk verklaren dat de commandant dor stad de algemeene achtingen sympathie heeft verworven en wij zouden ons gelukkig achten indien wij kapitein Ostermann als kapitein konden behouden, wel te verstaan indien da dienst van Z. M. (den Duitschen keizer) zulks gedoogt. In de hoop dat Uwe Excellentie ons verzoek in overweging, zal -willen nemen, verzoeken wij u de verzekering onzer bizondere gevoelens van eerbied en hoogachting te willen aanvaarden ♦uitroepen en protesten). Het antwoord van admiraal van Schröder luidde afwijzend. • Op een vraag deelde abbé Fonteyne mee dat verzoekschrift onderteekend was door allo leden van den gemeentewad, den gemeentesecretaris van politie. Toen kapitein Ostermann heenging heeft men hem een geschenk aangeboden (deze mededeeling ontlokte den afgevaardigde uitroepen). Abbé I f onteynd vertelde verder, dat men den opvolger van Ostermann een bouQuet heeft aangeboden en tenslotte verklaarde h'J dat het document dateert van 1916. DE MOORD OP DEN EMIR VAN AEGAN1STAN. De Times meldt: Volgens geruchten, heeft Nasrullah Chan, de broeder van den vermoorden emir va» Afganistan, den troon beklommen. Naar luidt van de lezing die in omloop is over den moord, lag de emir te slapen in het kamp,in het Laghmandal, 64 K.M. van Kaboel, toen twee mannen, die vermoedelijk de wachten overrompeld of omgekocht hadden, den tent binnendrongen, een aantal revolverschoten op den emir losten en hem op verscheidene plaatsen doorstaken. Zij konden ontsnappen. --- TER ZIJDE. „Of waren de Belgen er oö uit, terwijl zij van hun vriend» schap voor Caesar getuigden^ om dezen af te schrikken?" Ferrero , Julius Caesar. Zoo kan en wil ik ook geeai reden geven, Dan ingevreten haat en bittreni wrok, Dien 'k voor Antonio voed, \va£ mij mijn recht Zelfs mét verlies doet eischeoi Is dit antwoord? S hakespeare , Koopman v. VenetiS. Er blij ft me na deze twee citaten niet veel plaats meer over te betoogen hoe de Belgen sinds Julius Caesar standvastige hypocrieten zijn gebleven. Onze gezellige buren hebben op de lx» leefde informatie van onze regeering of ze bij geval plan hadden om bij ons in te breken, bericht dat ze de Neder-» landsche regeering eerst over hun voor* nemen, zullen inlichten als ze van da vredesconferentie toestemming gekre-< gen hebben om bij een der vertroe- 1 telde ,,kleine naties" naar hartelust op maroude te gaan. Is dit antwoord? Wel zeker is 't dat! Het is een ant< Woord van iemand> dic e ; genlijk te onj noozel is om een kordate bandiet ta zijn, van iemand die reden heeft om te hopen dat hij een buurman ongestraft zal kunnen bestelen, maar die een slag om eiken arm wil houden voor 't geval zijn groote vrienden hem geen plunderaars licentie verstrekken. Want: zonder de schaduw van den Raad van tien naast zch zouden de onbedaarlijk* dappere Belgen nooit over inbraak gedacht hebben. Ze houden daarom ééii slag om den arm voor 't geval de vredesconferentie hun de onverschrokken* heid afneemt en één slag cm tijdig te kunnen terugtrekken wat ze hebben los-i gelaten. De bevriende Belgische regeering is daardoor wat onzeker in haar koers ert ze vaart: Ghelyck een swervend schip Dat nae gheen haven seylt Dat niet gheladen is En nae geen gronden peylt. Ze verklaart eerst dat ze niets tegen . ons in 't schild voert, dan gaat ze naar Parijs en vraagt beleefd toestemming tot gap-vrijheid, daarna zegt ze —• minder minzaam dan de eerste maal —als ik toestemming krijg, zal ik je zeg* gen wat ik van plan ben. Onze vroegere stadgenoot De Genestet zou er van gezegd hebben: * Je snatert en je stottert, Je steunt en stikt en snottert... 't Is wat een vies gezicht! EGO. ---