Uit en over de Natuur. Druipsteengrotten. Voor eiken jongen heeft ten grot aljid veel aantrekkelijks en menigeen jeeft pogingen aangewend zich zelf zulk (en miniatuur woning te maken. Wie herinnert zich-niet uit zijn jeugd de heerlijke uren en dagen van ingespannen werken buiten in een of ander boschje, waar „De Club" bezig was zich een echt roovershol te maken. Halt onder den grond verborgen, door meenge vlochten takken gesteund, werd er ten slotte iets in elkaar gezet, dat wel den r.aam van hol of grot kon dragen en waarop de eigenaars _ buitengewoon trotsch waren. Vooral zij, die nooit- een echten, natuurlijken grot hadden gezien, konden gemakkelijk de illusie koesteren, dat hun huisje wat op een grot geleek, maar als ze dan later een3 zulk een echten grot binnentraden, begrepen ze toch wel, dat 't niet zoo heel gemakkelijk was zoo iets na te makea Wie in Zuid-Limburg onze vader'andsche grotten hoeft bezocht en daar ir Valkenburg misschien voor het eerst heeft deelgenomen aan die kermisachtige optochten, waarbij elk natuurgenot ver te zoeken is, zal later veel liever eens rustig een kijkje gaan neinen in den Pietersberg bij Maastricht. Zonder gids kunt ge het daar niet doen, want wie er niet zeer goed bekend is, zal in de urenlange gangen zonder twijfel verdwalen, en niet gemakkelijk den terugweg vinden. Niet de natuur, maar de menschen hebben die gangen uitgegraven. De Romeinen zijn er al mee begonnen, en tot in onze dagen is men met dat werk doorgegaan Het losse, uitgegraven materiaal is in den laatsten tijd veelvuldig toegepast als ka'kbemesting. Die gele hoopen, die we in het voorjaar in onze lage weilanden zien liggen, rijn een deel van Zuid-Limburg. Bii een gc zoeken vinden we daar:n al gauw enkele fossielen, vooral oesterschalen komen er dikwijls in voor. Zandsteen is het met, anders zou het voor kalkbemestmg natuur'ijV niet gebruikt worden, bet moet koolzure kalk zijn De geheele Pietersberg bestaat evenals de rest van ZaidLimbtirg uit kalkrotsen. Natuurlijke uithollingen komen daar ook weü in voor. Met kan ze veel beter te zien krijgen als men den berg: bestijgt en er hov»n ov r heen wandelt. Dan stuiten we telken? of groote, trechtervormige hoLn, ^oriiï verraderlijk verborgen on Lr rinket er. W^eiende planten. Kt n daar vooral n'et te d : cht bij dén rand, want v-ie omlaag stort, zou tientallen meters diep komen te vallen en veel-los materiaal zou od hem terecht komen. Dat er in Zuid-Limburg zoo we nig natuurlijke grotten gevonden worden, l*gt in Lt kleine aantal riv'-eren, dat b.'vcn over bet gebergte stroomt. Veed meer k A !":i komen voor in 1"" kalk -te n f _ ,r> - van Beln die holten, dat op zijn beurt ka^ oplost Een deel van al die opgeloste kalk wordt door het stroomende water weggevoerd Een ander deel verliest aan de lucht weer koolzuur en zet zich opnieuw af. Het doorgesijpelde water vormt van die afzettingen aan de zoldering der holen, en aeze groeien naar beneden aan. Het op den bodem neervallende wat ei- daarentegen vormt ook van die kalkafzettingen, die naar boven toe aangroeien. Ontmoeten twee van die afzettingen elkaar, dan vormen ze zoogenaamde orgelpijpen, die een groote dikte kunnen krijgen. Die kalkafzettingen hebben van nlatura een schitterend witte kleur, maar in de holen, die voortdurend met flambouwen bezocht worden, is een zwarte aanslag op de kalk gekomen, die veel van de mooie schittering heeft verloren doen gaan. Veel meer indruk maken op den bezoeker die grotten, welke electrisch verlicht zijn en waar de witte kleur ongerept is gebleven. Dikwijls vormen een groot aantal der zooeven genoemde orgelpijpen één schitterend wit gordijn van aunnere en dikkere spijlen. In sommige grotten komt een zeer eigenaardige diersoort voor, een tweeslachtig dier, de grotitenolm genaamd, dat zoowel kleurloos aljs blind is. In Europa leeft het o.a. in de kalksteengrotten van Dalmatië. Levend in de absolutie duisternis, heeft het dier nèch zielf eenig nut van heit gezichtsorgaan, nóch zou het door een kleur aan andere dieren kunnen opvallen. In het tijdperk volgende op den ijstijd hebben dergelijke natuurgroften tot schuilplaats gediend aan den voor-bistorischen mensch. Meerdere getuigenissen van dat verblijf zijn in die grotten gevonden; steenen werktuigen en heel primitief huisraad, maar ook overblijfselen van de vijanden, die den bewoneir het leven bemoeilijkten, den holenbeer en den mammouth. Dr. J. --- Feuilleton IJsland's bekoring. Novelle van WILHELM POECK. 20, „Wat heb je toch mooi haar, Aislaug. Wet gianst a/s zijde. Dat van mij is ruig eu het b.ijit het ook." uDat komt van je ruwen doek en ook omdat je nooit een kam gebruikt. Ik zal J e er ten uit de stad meebrengen." ,,Alvör zegt, dat de elfen het in de r brengen. VVeet je wat Mar Vigfus°n het vorige jarfr bij het worstelspel ^elt gezegd - Dat jij van Harald Har^gr afstarudet, daardoor hadt jij je o? 01 haar gekregen. En daarom zora je l zeker eens met een Noorweegschen «oninjj trouwen." * V- e hent een gans, Solveig", riep ^ ilug gebelgd. ,,Ik wil in het geheel wat Mar Vigfusson van mij heeft een lichtvaardige tong." sm-j ee3 _ niet hoos op mij, Aslaug", Solveig. ,,Ik heb het ook niet t», ' *' vva nt hij was dronken en praate "jaar wat." • Jullie meisjes spreken altijd kwaad > van mij. Ik heb dat dikwijls in mijn kamer gehoord. Zeg maar niets meer, ik wil niets meeir weten." „Maar dat doe ik bepaald niet, lieve Aslaug", zei Solveig, bijna weenend. ,,Ik ben zoo dom en daarom kon ik niet laten het over te brengen, geloof me." I,,Ik wedt, dat jij de beste bent van allen", zei Aslaug geruststellend. ,,Nu is Sigurd zeker al in Denemarken" o:ig zij na een pauze voort. ,,Drie dagen heeft de stoomboot noodig als wind en golven meewerken." ,,Het moet vreeselijk zijn om drie dagen lang op zee te varen", riep Solveig. ,,Ik geloof, dat ik van angst zou sterven, als ik over de zee moest. Toen ik eens bij • het f jord was, zei een van de vfcschers, dat ik bij hem in de boot moest stappen. Nee, voordat ik dat had gedaan!" ,,Dat was verstandig", zei Aslaug spottend. ,,De ha ff vrouw zou je anders bij een been gepakt en in het water getrokken hebben." ,,Ik geloof niet aan spoken", antwoordde Solveig. Maar de rilling, die haar bij deze woorden over den rug liep, logenstrafte deze bewering. ,,Eens was er een man, die in een luchtballon van Denemarken naar IJslènd wilde vliegen", zei Aslaug schertsend. ,,Maar er was niemand te vinden, die hem de duizend specièdaalders wilde geven, die_ hij daarvoor verlangde. Hij werd daardoor zwaarmoedig, ging naar Noorwegen, ging op een gletscher zitten, dreef er mee in zee en hengelt nu naar walvisschen." „Wat je zegt!" riep Solveig vol verbazing. ,,Ja, de Denen zijn doldrieste mensehen." En nu begonnen zij over Denemarken te spreken. Solveig vroeg, z ooals zij dat reeds honderdmaal had gedaan en Aslaug antwoordde. ,,Er zijn daar geen bergen, hé? Het heele land is dus vlak ? Zoo vlak als een rog. Heb jij dat niet gezegd?" „Toch wel, zij hebben een kleinen heuvel, dien zij den ,,Hemelsberg" noemde. De oude Bard Snaefellease (een reus, die voor den beschermgeest van den Snaefellsjökul doorgaat) zou lachen als een meermannetje als hij den molshoop kon zien." „Maar de bosschen. Hoe hoog zijn die? Hoeveel boomen staan er in? Mag iedereen er in gaan? Vertel er toch wat van. Vertel mij van den grooten tuin, waarin de bloemen bloeien en mood aangekleede menschen in mooie wagens rijden. Wat voor kleeren dragen de vrouwen in de koopplaats? Lachten zij ook om jou, toen je met den faldur door de straten liep?" „Sommigen lachten, andere zetten groote oogen op. Ik bekommerde mij er niet om, ik had er geen tijd voor. Eens waren tante en ik op een koffievisite. leen spraken de dames kwaad van de IJslandérs en vonden, dat ik te goed was voor het leven onder de boeren in dat 'vreesdijke sombere land. Allen waden vriendelijk en vroegen of ik daar niet blijven wilde. Toen zei ik ,,ja". Ik dacht aan de veie visites en aan de mooie dingen, die men daar ka* leeren, muziek maken, borduren enz. Ik dacht aan het slot Fredensborg met zijn heerlijk park, waar witte standbeelden tusschen groene en de rozen staan en aan de bosschen met de groote, trotsche beuken. Dat zijn nog eens boomen, Solveig! Als men daaronder staat, denkt men dat ze zich tot in den blauwen hemel verheffen. De menschen loopen er lachende en zingende door en als een jongen en een meisje elkaar gaarne mogen lijden, dian gaan zij het bosch in, strekken zich op het mos uit, waar niemand hen ziet en kussen elkaar. Aan dat alles dacht ik en dacht ook, als ik zoo handig zou worden als daar alle meisjes zijn, dan zou er wel een grtaaf komen om met Aslaug te trouwen. — Daarom zei ik ,,ja". ..En kwam er een graaf?" vroeg Solveig. ,,Zoo gauw al, dacht je, dom kind? Dat duurt toch altijd een poosje. De dames kusten mij en tante zei, dat zij er dadelijk een brief over naar huis wilde schrijven. Ik was zoo opgewonden en kon dien nacht niet slapen. Maar 's nachts toen bekroop het mij. Ik dacht aan IJsland, aan de bergen met de witte sneeuwtoppen, aan'het fjord en aan het Oddurdal. Ik dacht aan mijn vader, aan jullie allen en de menschen in het' dal. Ik dacht aan onze afgesloten weide, aan de beek, die er zoo vroolijk langs huppelt, aan onze schapen en koeien op de weide, aan Gullfaxi. Ja... en toen schoten mij de verhalen te binnen, die Alvör van de zon en van de maan had verteld. De zon was Eva en de maan Adam. Waar is een zon, die 's nachts schijnt? En waar zijn een maan en sterren, die zoo Op het sneeuwveld schitteren als hier bij ons? Weet je nog, Solveig, hoe wij eens met Kerstmis met alle Öddurlui naar de kerk zijn gereden?" ,,Zeker, weet ik dat", riep Solveig, ,,de weg was heel glad. Het paard van Orm struikelde en hij viel er onder. Alle andere knechten lachten, want zij gunden het hem, omdat hij altijd zoo op zijn rijkunst pochte." (Wordt vervolgd). --- BUITENLAND. De bereering in Duitschland. De bewegingen in Duitschland nemen een zeer ernstig karakter aan. Bijna uit alle deelen van het vroegere Duitsche rijk zijn berichten ontvangen over stakingen, revolutie, enz. In Maagdenburg is een algemeéne staking uitgebroken. Op het Paleis van Justitie werd een aanval gedaan doch met machinegeweervuur afgeslagen. Aan de haven maakte een bewapende bende zich meester van een partij goederen ter waarde van ruim 700.000 mark. Het overgroote deel van het garnizoen heeft zich bij de ongeregeldheden trouw aan de regeering betoond. De plaatsvervangende politie-presiderit, de leider der onafhankelijken, werd van zijn ambt ontheven. Ofschoon bij een geheime stemming onder de arbeiders der groote bedrijven 75 % zich tegen staking verklaarde, ligt hét werk heden in alle groote industrieën stil. De „Börsen Zeitung" verneemt, dat de commandeerende generaal van het vierde legercorps te Maagdenburg, Von Kleist, die tegelijk met Landsberg, den minister van justitie, was gevangen genomen, Maandagmiddag weder is vrijgelaten. Van de arrestatie van Landsberg hebben we gisteren al gewag gemaakt. Wolff verneemt hierover van bevoegde zijde de volgende bijzonderheden: Gistermorgen werd de rijksminister van justitie Landsberg, die voor een particulier bezoek te Maagdenburg toefde, op straat door oproermakers gevangen genomen, welke daardoor de vrijlating van den leider der onafhankelijken, Brandes, wilden afdwingen. De rijksiegeering weet dat zij volkomen in den geest van Landsberg- handelt, wanneer zij op die-afpersing niet reageert. Zij zal voor de ongehoorde vrij h eidsberoavmg van een lid van het kabinet en den inbreuk op de onschendbaarheid van een lid der Nationale Vergadering op de krachtigste wijze rekenschap eischen en heeft reeds stappen gedaan om aan de onhoudbare toestanden in Maagdenburg een einde te maken. Het incident bewijst, dat de minister van de rijksweerbaarheid slechts al te zeer gelijk had toen hij Zaterdag melding maakte van een te Maagdenburg voorbereid militair oproer. De schuldigen zullen zwaar moeten boeten. De auto, waarmede minister Landsberg onder sterke bewaking van Maagdenburg naar Brunswijk werd gebracht, ip in Helmstadt tengevolge van de nauwlettendheid en vastberadenheid van de politie aangehouden. De bewakers werden ontwapend en de minister heief't zich naar het bureau van politie begeven. Voor Maagdenburg is de staat van beleg afgekondigd. Een voldoende troepenmacht is daarheen op weg. Ook te Berlijn dreigt die algemeene staking, doch volgens de ,,Börsenzeitung" is tot dusver nergens in de stad het werk neergelegd uit politieke beweegredenen. Ook te Passau, waar de staking gistermorgen zou uitbreken, is alles kalm. De arbeid wordt ongestoord voortgezet. Wel is, blijkens een officieele mededeeling onder de spoorwegarbeiders een streven merkbaar om eventueel het werk neer te leggen, ten einde hun eenzijdige looneischen ingewilligd te krijgen. De regeering zou evenwel een zoodanige staking op dit tijdstip moeten beschouwen als een misdrijf, gepleegd jegens het gansdhe volk. De beambten aan de Darmstadster Bank te Berlijn, ten getale van 2-500, hebben gistermorgen besloten in een loonstaking te treden. Gistermiddag hebben 9e beambten van de andere banken zich met deze staking solidair verklaard, zoodat morgen alle groote banken te Berlijn gesloten zullen zijn, behalve de Berliner Handelsgesellsdhaft. . De staking aan den Ruhr breidt zich niet alleen uit, vooral doordat verSchillende bedrijven zich bij de beweging aansluiten maar neemt ook een bedenkelijk karakter aan, omdat de stakers zelfs het werk, om de mijnen in orde te houden, weten te verhinderen, o.a. is een vergadering van vertegenwoordicres van alle arbeidersorganisaties te Miihiheim besloten geen werkzaamheden voor het droog houden der mijnen meer te verrchten, waardoor bijna onherstelbare schade wordt aangericht. Gas- en elec'triciteitsvoorziening te Mühlhe^m zijn storyrezet, zoodat de stad zonder licht was. % Het aantal stakende mijnwerkers in het Ruhrgebiied b^dro-tr bij de ochtendolnein- «*jsteren 155 fiftO. te^en^ver 15H.645 Maandaa-. J n a ]] e ^ p]oe"°n staalcf^n Maandag man tegenover PfiT.^DO Zaterdag. TV reee~rin^ heeft ter beschermina van K»*- niiverbeid