Dit nummer bestaat uit TWEE Bladen Eerste Blad. DE VRIJE RIJN. Onlangs is in de Tweede Kamer een zaak aan de orde geweest, waarmee waarschijnlijk geen der leden van harte instemde en die zij toch wel moesten goedkeuren. Officieel heet dat ,, Toetreding tot eenige bepalingen van het verdrag van Versailles"; meer huiselijk zou het moeten heeten; ,,Onze verhouding tot den Rijn" of „Goedkeuring van de gewijzigde Rijnvaartakte". Die drie aanduidingen loopen nog al uiteen, lii.j de behandeling van het Oostenrijksche crediet is onlangs duidelijk gebleken, dat de Tweede Kamer zich niet wenschte in te laten met de politiek vijn de geallieerden en als wij toetreden tot eenige bepalingen van het verdrag van Versailles zitten wij wel degelijk vast aan die politiek. Dat is nogal in tegenspraak met elkaar. De tweede aanduiding: ,,Onze^ verhouding tot den Rijn" zou juister wezen, maar er dient bij deze aanduiding en bij die van ,,Goedkeuring van de gewijzigde Rijnvaartakte" wel in aanmerking genomen worden, dat wij er eigenlijk maar een heel klein beetie in te zeggen hebben en dat onze goedkeuring vrijwel een gedwongen fraaiigheid is. De Rijnvaartakte is eigenlijk een uitvloeisel van de boedelreddering, die na de Napoleontische oorlogen op en in verband met het Weensche congres plaats had. In 1831 werd een regeling getroffen bij de conventie van Mainz en in 1868 (18G9j kwam een definitieve regeling tot stand bij de akte van Mannbeim. Die regeling betrof de rechten der bij den Rijn betrokken staten in verband met de Rijnvaart. Toen ook, dat is na het Weensche congres, namen de staten zirh voor om met elkaar in volmaakte eensgezindheid te leven, net als nu; het valt moeilijk te zeggen, akt men nwj>zoowat 100 jaar later beter geslaagd is; men begint wel wat te twijfelen aan de eensgezindheid. In elk geval de Ril "vaartakte kreeg dan in 18j>8 te Mannheim een vasten vorm;, alle staten, die er aan gelegen waren, hadden stem in 't kapittel: eenige Duitsche staten, Frankri'k en Nederland • allen hadden evenveel invloed; er mocht aan de Riinvaart niets gewijzigd worden, of de Riinvaartcommissie moest geraadpleegd worden en iedere staat Jiad het recht van veto: als één zich verzette, ging het be c1,,, t niet door. Het was de waarachtige éé" c ï-< T ezindheid. Toen voor eenice i^ren te Niimepen ernstige nlannen bestonden om de Waal te overbruggen. moe=t d" Rijnvaartco^missie fpraadplee^d vorde 1 "*. Het veto van een staat was vold^eide om iets te keeren, dat hii gevaarliik achtte voor zijn be langen. In 187 1 h'VM Frankrijk door het verlies van FJ— T "fharinpen on oeverstaat te rijn en viel d*t land dus uit, maar de R"nvaartaVi-e vs/n bleef en het veto van een sta^ voldoende om iets p°vaarliiks te lv*l^^pn. Dtntsehland he ft ^t o a n'Vt 1*""» -^r d°n ondocr wel e vor < aan de akte gemorreld en getracht zelfs onder het uiten van dreigementen, die bepaaldelijk tegen ons gericht waren, om Rijntollen in te stéllen, maar heeft daarbij geen succes gehad. Zoo bleef de toestand. Maar de oorlog brak uit en de vrede werd gesloten, of liever voorgeschreven en niet alleen Duitschland had maar te aanvaarden, ook wij waren bij het verdrag van Versailles van 28. Juni 1919, voorzoover het de Rijnvaart betrof; want de geallieerde en geassocieerde mogendheden namen de vrijheid om in hun overwinnaarsroes ook de Rijnvaartakte aan te tasten, en zij hebben wijzigingen aangebracht, zonder ons, Nederlanders, die toch zeker wel tot de meest belanghebbenden behooren, er in te kennen-, Voortaan zou Zwitserland ook als oeverstaat erkend worden, wat zeer billijk was. Frankrijk werd, nu Elzas en Lotharingen weer waren herkregen, opnieuw oeverstaat, maar kreeg een overwegende beteekenis in de regeling. Immers het kreeg invloed op de havens van Straatsbrug en Kehl; het verkreeg het uitsluitend recht cm op het Fransch-Duitsche riviervak de electrische kracht van den Rijn te gebruiken en het Rijnwater aan te wenden voor scheepvaart- en bevloeiïngskanalen; en verder het recht om op het riviervak boven Mannheim, dat zuiver Duitsch is, de waterstaatswerken- te maken, die de centrale Rijnvaartcommissie goed acht. En in die centrale commissie zou voortaan Frankrijk een voorname plaats innemen. Want van de 19 of 20 leden zou Frankrijk er 4 kiezen en bovendien zou die staat den voorzitter aanwijzen. Tot 1919 wis elk jaar de voorzitter door loting aangewezen; voortaan was steeds een Franschman - voorzitter. Had vroeger elke staat 1 stem, voortaan zou Frankrijk — - zie boven — 4- stemmen hebben en den voorzitter, de Duitsche staten 4 en '.ader kreepr elk der volgende 2. stemmen . Zwitserland, Nederland Engeland, Italië'eh België. Dat wil zeggen: lo. dat ■ Irie Stilten, ,Engt;lapd, .Italië en België, lie geen oeverslaten zijn, als zoodanig werden aangemerkt en evenveel invloed fiadden als Nederland. Er werd echter in het oorspronkelijke, protocol nog bepaald, dat België het recht zou hebben om een Rijn- en Maaskanaal te graven en ten behoeve daarvan water uit den Rijn af te tappen. Behalve andere zaken, die voor ons op dit oogenblik van minder gewicht zijn, werd bepaald, dat met Nederland nog een afzonderlijk accoord zou worden gemaakt en dat Duitschland zich daaraan moest ionderwerpen. De onderhandelingen over dat nader accoord zijn eerst begonnen op 20 Maart 1920 en hebben geleid tot een protocol van 21 Januari 1921. Wij zullen de 8 punten, die daarin zijn vastgelegd, niet alle noemen en ons bepalen tot de volgende: le. Nederland kreeg één vertegenwoordiger in de centrale commissie méér dan vroeger bepaald was, dus 3 in plaats van 2; 2e. dat België bij het vredesverdrag het recht krijgt om een Maas-Rijnkanaal te graven, beteekent niet, dat het daaraan het r'echt reeds ontleent om dwars door Limburg te graven. Wij kunen nog meeaeelen. dat naast den Franschèn voor?. i< ter van de centrale commissie een Belg voor 5 jaren tot secretaris is benoemd. Verder is in deze dagen van Roer-actie rëeds gebleken hoe Frankrijk zijn rol opvat Art. 1 van de oorspronkelijke Rijnvaartakte, dat niet gewijzigd is, houdt in, dat de vaart op den Rijn en zijn uitmondingen van Bazel tot in de open zee, in beide richtingen, vrij zal zijn voor de schepen van alle natiën voor het vervoer van goederen en personen, volgens de bepalingen der akte ten behoeve van orde en veiligheid. Verder worden er bepalingen gegeven, die buitengewone in- en uitvoerrechten langs den Rijn uitsluiten. Maar dat neemt niet weg, dat zij op een gegeven oogenblik 10 proc. in- en uitvoerrecht en uitvoerconsenten eischten en het een en ander déden, dat met een eerlijke uitvoering der akte in strijd was. Ons Rijnverkieer en vooral Rotterdam leden geducht daardoor en toen de regeering zich er over beklaagde, beloofden de Franschèn dé Rijnvaartakte te zullen naleven voor zoover de Duitschers hun dat mogelijk maakten. Alsof zij dat zelf niet in de hand hadden. Wij zijn het verloop der zaak, voor zoover zij ons betreft en verband houdt met de vergadering der Tweede Kamer van 6 Juni j.l., wat vooru itgeloopen. Onder dagteekening van 26 Februari 1921 is een wetsontwerp ingediend, waarbij op toetreding tot de bepalingen van het vredesverdrag van Versailles, voor zoover die de Rijnvaart betreffen, goedkeuring wordt gevraagd. Het spreekt vanzelf, dat daarbij in de memorie van toelichting de zaken worden uiteengezet en dat de desbetreffende protokcllen daarbij ziin afgedrukt. ' Het voorloopig verslag over dat wetsontwerp is. niet afwijzend, maar toch verre van gunstig. Men gevoelt, dat men wel zal mosten goedkeuren, maar men doei het met tegenzin. Het accöord raet ons land, waarvan straks sprake was, wordt te recht als een vernederend gunstbewijs aangemerkt, nadat de hoofdzaak geregeld was, zonder dat Nederlander er in gekend was. Ook tegen het medezeggenschap van Engeland, Italië en iieigië rezen bedenkingen* en rien vreesde, dat als het noodig werd geoordeeld, zehs aan Amerika en Japan plaatsen in de centrale commissie zouden worden ingeruimd, Dat voorloopig verslag is gedagteekend van 10 Mei 1921 en 3 Juni 1921 antwoordt de minister van buitenlandsche zak. . Den 7 Juni van dat jaar verklaart de commissie van rapporteurs int de Tweede Kamer, dat de openbare beraadslaging over het voorstel genoegzaam is voorbereid. Men kan dus mot van overhaastig spreken als de zaak, die op 7 Juni 1921 nip voor behandeling wordt verklaard, op G Tuni 1923 dus precies 2 jaar later werkelijk behandeld wordt. En even d " s o- v. - de Kamer nog een verrassing bereid. Want op 19 Mei, dus kort vóór de openbar" behandeling, deelde de minister nog een „additionneel protokol" nee, dat al op 29 Maart wa» opgesteld en dus ook heel wat tijd had noodig gehad om onze volksvertegenwoordiging te bereiken. De bepalingen van dat protokol zijn, dat: De besluiten der centrale commissie worden genomen met meerderheid van stemmen; en: Geen staat gehouden is de uitvoering van diegene der besluiten te verzekeren, aan welke hij zijn goedkeuring mocht weigeren. Tot n^g toe was zulk een besluit niet geldig, als het niet met algemeene stemmen werd genomen; voortaan zal het wel geldig zijn, maar wie er tegen is, 'rn weigeren aan de uitvoering deel te nemen. Zoo 'Is reeds ™ 1'et voorloopig verslag gezegd is, zal Nederland wel moeten toetreden, maar het doet dit filet tegenzin: de gewijzigde regeling is veel ondeugdelijker dan de vroegere. En nu bélóvn e l d-t er no g een nadere Riinvaart!We zal worden opgemaakt, maar... „met groote heeren is het slecht kerseneter." dat bewü c t de loop dezer zaak 'veer. Intusschen: de Tweede Kamer heeft de toetreding goedgekeurd --- De Vesuvius. Een schematische doorsnede van den Vesuvius, waarop men kan zien, hoe de krater zich heeft gewijzigd in den loop van 1913 tot 1923 bij de verschillende uitbarstingen in die jaren. Het schema is gemaakt door prof. A. Malladra, eet* deskundige op het gebied van vulkanen, directeur van het observatorium op den Vesuvius. --- De Excursie van Ned Landbouwers naar Noord-Italië. (Particuliere Correspondentie). (Nadruk verboden). X. Het systeem van landaanwinning bij Ravenna. Een merkwaardige vorm van arbeiderssamenwerking. — Italiaansche rivieren. De oude stad Raviftina ligt niet ver van de Adriatiache Zee en in de nabij heid van de plaats, waar verschillende rivieren in zee stroomen. Dit gebied is bekend .door zijn vele moerassen, die voor een" deel met de zee nog in verbinding staan, de z.g. lagunen. De talrijke rivieren, die hier van de Apennijnen komen, voeren zeer veel slib van die bergen mede. Deze gronu bestaat uit kalkhoudende klei, die ook kali en fosfor in behoorlijke hoeveel beden bevat. Men maakt nu gebruik van dit materiaal, om daarmede de lagunen op. te vullen. Men verlegt daartoe de bedding van een der rivieren en leidt het water door een kanalen-stelsel in bepaalde stukken, die men door dijken heeft omgeven. Is een complex hoog genoeg volgeslibd, dan komt een volgend gedeelte van het terrein aan de beurt. Van oppompen van het water is geen sprake," alles gaat z\jn natuurlijken loop. Dat „ophoogen" heeft nogal iets te beteekenen, want men moet' bedenken, dat het land aanvankelijk onder de oppervlakte van de Adiiatispho zee lag en dat hefc èr nu ongeveer 8 M. boven uitsteekt. De werkzaamheden van de ontginning, welke wij bezichtigden, dagteekenen reeds van het jaar 1839, terwijl men over 15 jaar met het kolossale werk hoopte gereed te zijn. Gedurende die eeuw zullen dan 800Ö II.A. vruchtbare grond gewonnen zijn, wat dus neerkomt op een jaarlijksche aanwinst van 80 H.A. Dit alles was met behulp van één enkele rivier tot stand gebracht en men kan zich dus eenigszins een voorstelling maken van de massa grond, welke door het water wordt meegevoerd. Thans waren 6000 H.A. in cultuur gebracht, dat is een oppervlakte, overeenkomende met 1/3 van die der Haarlemmermeer, en we moesten een heiteind met de auto's langs de wegen tusschen de graanvelden door, oen te komen tot het punt, waar men nog met het werk der inpoldering bezig was. Dikwijls werd de ontginning verricht door den Staat; de eigenaren der landerijen betalen dan daarvoor jaarlijks eetr zekere sont per H.A. (40 lire). Ook wel wordt liet lapd door den Staat gekocht en later, na de inpoldering, weer van de band gedaan. In totaal beeft men thans in dit gebied, de z.g. „Kortlagna", 40.000 H.A. drooggelegd, hetgeen een gebiedsveïmeerdering van beteekenis kan worden genoemd. Deze streek is echter misschien nog wel zoo bekend door den merkwaardige n vorm van samenwerking door de arbeiders. Reeds van ouds 13 de Romagna berucht vanwege de scherpe conflicten tusschen werknemers en werkgevers. Men hield aan weerszijden, op- echt Italiaansche wijze, niet van halve maatregelen, waardoor hevige botsingen somtijds niet uitbleven. De arbeidersbeweging heeft evenwel in den loop der tijden steeds meer aan kracht gewonnen en er ontstonden organisaties, die iets in de melk te brokkelen hadden. De arbeiders vereenigden zicÈ ook in coöperaties, welke tot doel hadden, bet ontginningswerk gezamenlijk aan te nemen, de z.g. „afflttanza collettiva". Deze vereenigingen hebben levensvatbaarheid getoond; zij zijn blijven bestaan en zelfs in bepaalde gevallen overgegaan tot het gemeenschappelijk in cultuur brengen der eerst door hen ontgonnen gronden. Men werkt dan a'len gezamenlijk op hetzelfde groote bedrijf, of wel, de. coöperatie verpacht do perceelen aan de leden individueel. De genoemde vereenigingen bestonden al-vóór den oorlog en waren toen reeds voor velen het bewijs, dat ook arbeiders-organisaties in staat zijn, een leidende plaats in het productie-proces in te nemen. Hoewel de resultaten, in de praktijk verkregen, niet in alle opzichien zoo gunstig schijnen, als men zich dat aanvankelijk misschien wel had gedacht, kan de beteekenis dezer organisaties voor de arbeiderswereld, soowel als voor de maatschappij, niet worden ofttkend. Er worden hier op sociaal gebied ook heel wat proefnemingen genomen, die de belangstelling in breeden kring ten volle waard zijn. Het bleek ons bij het bezichtigen dezer werken, dat de Italianen kranige lui zijn op het gebied der waterbouwkunde, die niet tegen de moeilijkheden opzien en dat zij ingenieurs in hun gelederen tellen, die mogen worden genoemd. Met groote energie wordt het werk, dat het koninkrijk op vreedzame wijze zal vergrooten, voortgezet en de gedachte daaraan alleen reeds doet den rechtgeaarden Italiaan van aandoening trillen. Dat men tegen moeiten en kosten niet opziet, kregen we in de nabijheid der ontginningen te zien. Het ging om de oplossing van het vraagstuk, de afwatering van een gebied van 80.000 H.A. naar zee te bewerkstelligen, waarbij een fivier moest worden gekruist. De bedding der rivier was zoo hoog komen te liggen, dat men genoodzaakt was er onder door te gaan. Om de een of andere reden was het uitdiepen der rivier niet mogelijk. Wat heeft men er toen op bedacht? De rivierbedding werd op de plaats, waar het afwateringskanaal moest komen, tijdelijk verlegd. Op het vrijgekomen terrein werden tusschen de dijkgaten groote duikers gemetseld, bestaande uit 3 naast elkaar liggende waterloopen, met een lengte van 200 JSi. en een muurdikte van 1.80 M. Zij zullen later de verbinding tot stand brengen tus-' schen de aan weerszijden van de rivier gelegen deelen van het kanaal, waarin het water even hoog zal staan, tengsvolge van de wet der communiceerende vaten. De aanleg van de S syphons en het kanaal zal een bedrag van 30 millioen lire kosten. Wij willen dit artikel niet besluiten zonder iets over de rivieren te vertellen, die hier in zoo grooten getale van de Appennijnen komen en die op bepaalde tijden zulk een schilderachtig gezicht kunnen opleveren. Ze zijn niet diep en vol zand- en grintbankon. Het heldere water stroomt vrij snel over de bedding heen. Het is nu, in het bijzonder voor ons, Noorderlingen, een typiseh gezicht als de geheeler rivierbreedte wordt ingenomen door een rij van die don teergetinte en zoo bontkleurig gekleede vrouwen, die bezig zijn het goed uit te wasschen. De mouwen zyn hoog opgestroopt en een paar fiksche bruine armen staan er borg voor, dat het goed behoorlijk wordt gereinigd. Het hoofd is bedekt met een kleurigen doek of grooten Panama-hoed, waar het pikzwarte haar driest onderuit springt. Toch zorgen zij er wel voor, niet met het hoofd naar de zon toegekeerd voorover te bukken. Hun groote vroolijkheid is voorts een sprekend bewijs, dat deze wasscherij in de vrije natuur niet tot hun meest vervelende bezigheden behoort! K. --- Feuilleton. In de zon van St. Moritz Roman van PAUL OSKAR HoCKER. (Nadruk verboden.) 21 Tenslotte bleef Genzmec overwinnaar. Hij hoopte op een uitbundige dankbetuiging, maar werd teleurgesteld. Willemientje ham aauwelijks notitie .van hem. ,,Wat scheelt je opeens, lieveling ?" vroeg Lore. „Ik ben koud." Zij nam 't glas wijn van Genzmer aan en dronk het bijna leeg. „Dat /.ijn nu toch uw zenuwen, juffrouw", zei Axel Groll. ,,De pijn en de schrik. — Maar daar hoor ik al een slede. Op den weg van Chamfèr. Dat zullen onze menschen zijn." ,, Goddank." Zij had haar hoofd achterover gelegd en keek in gedachten naar het nu ernstige gezicht van den jongen medicus. En dan gleed haar blik naar haar vriendin. Een diepe belangstelling was daar zeldzaam vlug bij haar opgekomen, terwijl zij den bitleren trek zag, die zien bij zijn stilzwijgen om zijn mond legde, kwam een angstgevoel in haar op. Iets onaangenaams pakte haar aan. Untging dat aan Lore ? Met groote handigheid volbracht de kleine hulpkolonne, die met de slede naar boven gekomen was, het overbrengen van de gewonde door de sneeuw, langzaam gleed het voertuig dalwaarts en Lore Englhofer volgde, omgeven door haar gevolg. Toen zij beneden aankwamen, was de lunch afgeloopen. De gasten verlieten juist de hotels om naar de bobsleeen rodelbanen ie gaan. De verschillende groepen, die men voorbij ging, bleven staan. Vluchtige hotelkennissen informeerden deelnemend naar het voorgevallene. - . ■ . Eenige dames; voor wie Lore Englhofer een voorwerp was van voortdurende belangstelling,: constateerden, dat haar gevolg, sedert den dansavond m het hotel, met één vermeerderd was. En men trachtte te weten tc komen wie de vreemdeling was. Op-dezen avond werd ook in de bar naar de nieuwe verschijning gevraagd. Jonckbloet was daar lerecht gekomen aan eert tafeltje met bont gezelschap. Hij monsterde de heide dames, die daar temidden van het vroolijke drinkersgezelschap zaten, met eenig genoegen. 'Zij waren zeer kostbaar gekleed, droegen reusachtige hoeden en waren zeer gedecolleteerd. ,,Een barones zoo-enzoo uit Finland!" zei 'zijn buurman, toen hij informeerde naar de zeer opvallende dune, die net gesprek voerue. De heeren ke,ten elkaar daarbij aan — en jonckbloet wist dadelijk bescheid. Met de üerlijnsche toestanden was de barones verrassend goed op de hoogte. Hoe later 't werd, hoe meer ongegeneerd wederzijdsche kenissen uit Berlijn gehekeld werden, Jonckbloed was verbaasd over den ongebonden toon. Over den nieuwen aanwas van Lore's gevolg werd allerhand verteld. Zijn liaison met de olonde mevrouw Gertie Selle was overal in de stad bekend geweest. Die had hen hier en die daar met elkaar gezien, terwijl haar man op reis v/as. Men sprak ook over den plotselingen dood van Gertie's man en de woede van de fa nilie, dat Gertie nu ongehinderd de vroolijke weduwe en lachende erfgename kon spelen, terwijl zij niets kregen. De finsche ,,barones" rookte dè eene sigaret na de andere. Op haar anders tamelijk bleeke wangen hadden zich donkerroode vlekken gevormd. Zij liet zich door den barkeeper het derde glas ijskoude Zweedsche punch geven eu zei spottend: ,,Als dat kind van den bob ,,Soleil" denkt dat ze hem ook nog yoor haar zegekar kan spannen, dan vergist ze zich leelijk." „Maar hij loopt er anders al flink voor, die 'jonge meneer!" zei Jonckbloet. ,,Dat doet hij alleen maar zoo opvallend, om geen argwaan te wekken." „Argwaan, waarvoor?" De Finsche na n haar glas op, zoog aan haar rietje en rookte toen zwijgend verder. Allen keken elkaar aan. Hier en daar knipte er een met z'n oogen. Jonckbloet vroeg niet mëer; ook uit lialve aanduidingen, die in den loop van 't gesprek gemaakt werden, meende hij den samenhang te kunnen iaden. Hij snakte er naar bij zijn bezoek, dat hij den volgenden dag bij zijn nicht moest brengen, zijn nieuwste wetenschap te kunnen luchten. Natuurlijk viel hij niet, met de deur in huis, maar gaf wat hij gehoord had in denzelfden vorm, waarin hij het vernomen had, ten beste: in meer verbergende dan blootgevende toespelingen. Van twaalf uur tot aa.n de lunch had de kamenier van Lore onophoudelijk bezoekers aan te melden. Dames en heeren kwamen met bloemen, die zij in oen vlak bij het hotel gelegen winkel tegen fancy-prijzen kochten. Voor Willemientje was 'l rustbed uit Lore's kamer op 't balkon geschoven. Onder den zwaren pelsdekeri, die over 't voeteneind van 't rustbed gespreid was, legde de kamenier na elk kwartier de ijscompressen. Een gipsverband zou niet aangelegd worden. En dr. Groll wilde heden beginnen met masseeren. Die methode ' beloofde een veel vluggere genezing, had hij Lore verzekerd. Aan schaatsenrijden viel dezen winter natuurlijk niet meer te denken. Dat was Willemientje nog niet verteld: Lore ging eiken bezoeker tegemoet en zei dat. Maar Willemientje merkte dat leugentje spoedig. Toen Jonckbloet, gewapend met een reusachtig boeket witte lelies, op 't balkon verscheen en zijn hart luchtte, lachte zij hem uit. ,,Ik ben vroeger ook eens \ > rpleegster geweest op een ' scheepsliospitaal, oom, en weet er alles van. Drie weken liggen beteekent nog eens drie weken om weer goed te leeren loopen. Maar zegt u maar niets tegen mijn vriendin. Ze vindt 't prettig om me voor 't lapje te houden." „Eigenaardige schepsels",, dacht Jonckbloet. Als WiUetaientje ,.:dw»ic iinoM naar 5«ehts wendde, kon zij tusschen de korte zuilen, die liet ■•baJk«md.yro'cgen, de ijsbanen van 't Grand Hotel en van 't Palace-Hotel zien ;n verderop ook het dik besneeuwde meer, waarop sedert den vroegen ochtend groote troepen Italiaansche werklui oe/ig wmvn een baan vrij te maken, licn reu ichüg ovaal van eenige kilometers was reeds door palen op 't ijs afgebakend. Op de ijsbanen der hotels bewogen zien honderden gasten op de maai \ n de muziek. . Ook Axel Gaoll was .ndrr d< -uiaalsenrijders. Hij had vandaag, om dicht bij zijn patiënte te zijn, gen skitocht ondernomen. {Wordt ver-, l/d 2e l>1ad). ---