DELFTSCHE COURANT van Woensdag 21 Febr. 1923 82e Jaargang No. 44 Tweede Blad. Krabbels uit Zwitserland. I" . ~^ncpnr£. ve d uerui°K vertS d dc wapenïetten .1 onwilieM a i t'i ^ e ' ie 0 %cSu^r^^"" onv;u ^>• ü ?e aan ecu hjoenspenoae, -° lK !scaneitl versterf is van ' , j oe " waai'ueae ae terecht bebanüetDaKkèrs haar ^% l v°o V or rJ afmenschheid zoowel u eiui4- v -ë Qtiseurs, is deze veronaerv«J° r ü Want onüer de ireve lu'g ?"£'wordt hier verstaan de L ^ f^L-sten in het einde van het '■xfl°° e Uü het begin van 't nieuwe jaar, de banketbakkers geei*. hanrc tijd o' „ hebben om het smuigrage ! de" bevredigen. Maar tevens de Üeo' vJ n rU st in den politieleen strijd, ' ,;rlode is met groote heiligheid ge: j< hier rHt een door de traditie geWapenstilstand, tijdens welke jeiugd- Dartl jen den strijdbijl bepjilW F _ . ? jv3 \ „,„t reeds den Hen December "] feestelijke herdraJ ' den dag waarop ruim drie ^ jJgJJ TT Ml*» • — — a gleden een snoode aanslag hier " we " «, P rA ■ Dan viert heel Genève en kun je gedurende een week tu - , .<,<«• crhor/»n fTP« 'imüeiü werd. ea kun j» ' i nes avonds zes uur scharen ge0 Zn en gecostumeerden, en velen geoorloofde trayesti, in de 1 Laiên ontmoeten. In den vóór: 't het kleingoed, troepjes Pier. n snoezige Colombine's, leutig uite Soische boertjes, en boerin^2 die onder geleide van trotsche " ' 'c rn de schitterend verlichte wint Hraten vanaf Rive tot de Place Neuve paradeéren, en hun neusjes platdruku„Vin de ruiten, waarachter de bejZirae marmites, 'n kookpot van cho' i a d- met bonbons gevuld nevens tal "«n andere heerlijkheden hen tegenlon^tter zijn 't de ouderen, de kinderen v 1000 weken en meer, die zich ©pmain naar de tallooze tempels van 'j.TS'choré, waar tot laat m den nacht oal-masqué ze in v.eugderoes de kleirr. of groote re beslommeringen van het iiiecli]k5che leven doet vergeten. Dit is de tijd, dat heel Genève bankctteeit en feestviert, zwelgt in „escargoü",iii „fondues", m „choucroutes", Ïu'iïrafliten van 't in een zee van licht Vid»J Casino Municipal, de salons der pxli iiöfcl?, de zalen der tallooze resUmnts, zoowel ah die der meer beichadtn bars en volkskroegen, avond op üver! jevu ld zijn met een opgewonden Viwlijke menigte, die danst en fuift, eet ffl takt en slechts van één wensch ver•lild is: zich te amuseeren. r 'an doet de gestrenge Hermandad m oogje dicht en als hij wel eens een uurtje tegenkomt dat luchtig, heel tiii? ze!r voor het seizoen gekleed is s slkr oogen tot zich trekt, ja, dan iijh dr man der wet toevallig den anten kant uit. En wanneer ze eindeliik Ub,e;W,it zijn, genoeg hebben ffekre\?,n wals en fox-trot, dan is de nret no? i'i'i fed^an, want nu .komt als slotnummer ;ia het Nieuw i aar. de , ,veraoiHitraditionel", feli'k zulks 3ir"^s ontieugïlnk» tiiden gebruikeli'k is. D^n is scLfrjrtif draaft, maar nu is h F t P*cdie sceoter v^ert en el' r e Ge5 ;v-'es in een kleine Demosthenes omtodvert, , de 'croon on 't werk te 7etten, w ji rijj. jp ar onze oude ker^"t'-Ptenrl v^rrl, w n s de '*t van Hp ieitofd, van 't profsm-v,, ,^ VAprr1 Oiize gestrenge vroede vaderen oordeelden 't niet oirbaar m deze droeve tijden groote openbare fesstiviteiten, waardoor tal van dikwijls ongewenschte vreemdelingen gelokt werden, binnen hunne vestr te gedoogen. De bewoners der Grand Quai, de eigenaars der daargelegen hotels waren er niet rouwig om. Maar dit jaar is de ban opgeheven en vanaf den Nieuwjaarsdag kon oud en jong weer van het feest genieten, Caroussels zonder tal. Men had er van die armzalige heele kleine, zooals wij die voor een veertig jaar nog op onze dorpen gezien hebben, met monsterachtige schimmels en leeuwen, waarin een paar afgebeulde jochie's de rol van het paard vervulden en in 'n sukkeldrafje het gevaarte in beweging brachten, onder 't accompagnement van een handorgel, waarvan de meeste tonen in staking waren. Toch maakten deze ,,mallemolens" niet de slechtste zaken. De kleine kinderen schijnen hieraan de voorkeur te geven boven de grootere, door stoom of electriciteit gedrevene, van geweldige orkestrions voorziene caroussels. Die groote inrichtingen zijn te gecompliceerd voor het kind. In 't kleine draaimolentje zitten begrijpen ze. Maar de draaiende luchtballons, de heen en Weer zwaaiende bakken, enz. vergezeld van het oorverdoovend lawaai van een groot orgel, brengt ze blijkbaar in verwarring. Er waren heel wat etablissementen, waarin je ad libitum door elkaar geschud, gecakewalkt. langs trcttoirs roulants naar boven of door zweeftuigen, onder het maken van 'n halve salto mortale door 't luchtruim geslingerd werd. Schiettenten bij dozijnen, die, daar het schieten hier een nationale sport is, voor velen de groote attractie vormden. Verdei ,,kijkspullen", de z.g. glaasjestenten zooals wij ze in onze jeugd gekend hebben, dan inrichtingen met 't veelzeggende opschrift „alleen voor heeren", kramen gevuld met allerlei heerlijkheden vanaf nougat en de beroemde Gateaux de Dyon, de remplacant van onze Hollandsche koek, tot de fijnste chocolade toe. En dan nog orgels en nog eens orgels in ontstellende hoeveelheid, groot? en kleine, die gedurende een dag of tien tot laat in den nacht de Grand Quai tot een plaats des laatsten oordeels maakten. En ondanks de koude verdrong zich daar dag aan dag een vroolijke schare, samengestroomd uit 't geheele canton en de omliggende Fransche dorpen. Vóór de hotels daar ter plaatse geen erg voordeelige tijd. Een der allerdeftigste waar tijdens de zittingen der S. D. V. vele hooge oems logeeren en waar dientengevolge dan alle vlaggen van Europa wapperen, was aan drie zijden ingesloten door het feestgedoe. De diplomaten, die uit den aard der zaak wel aan eenige herrie gewoon zijn, bleken tegen dezen heksensabbat niet opgewassen. Binnen 24 uui was het hotel leeggeorgeld, hadden alle gasten overhaast de vlucht genomen. De luiken werden gesloten, het personeel ging kermishouden en in diepe duisternis gehuld stond dit gebouw als een eenzaam treurende tusschen de schreeuwerige, van licht stralende paradetenten. Gelukkig 's dit leed alweer geleden en worden de oevers van ons wondermooie meer, de prachtige kaden der wilde Rhöne niet meer ontsierd door woonwagens en kermisspullen. De rust is wedergekeerd op d» st^t'ge Grand Ouai, en laat c«s hopen tevens de gasten in de hotels. Dit laatste is wel wenscheliik, want dank zij de valuta kwesties hebben de hotels het hier verre van druk en laat het vreemdelinpe"bezoek, vergeleken met de dngen van Olim. die toch nog zoo kort achter ons liggen, zeer veel te wenschen over. Er is één categorie wintergasten, die zonrhr verznim jaar oo i^ar terugkomt, zonder ooit h°t p? c tvriie Genève ontrouw te worden. D~\t ziin de d"izenrVn me<*uwf»n en waterhoentjes, die tijdens den Hnter d° haven en de kad^n hevoP'en. De vogels pprfp^en zich ?ls echte Kurgaste". die zolder den minsten schroom of vede^enheid in een welbekend milieu teriifke^ren. Pnio-leuningen, verschansingen der in de h^ven femerde booten. banken, alles is bezet door meeuwen, die voortdurend over het water scheeren of azen op het voedsel, dat de wandelaars hun toewerpen. Die vogels zijn zoo weinig"schuw, dat je ze tot vlak bij kunt naderen. Ook de koetjes, de ons wel bekende zwarte waterhoentjes, wijken nauwelijks uit als een havenbootje ze in snelle vaart passeert. De dieren weten, dat ze hier volkomen veilig rijn. Geen straatjongen (een genus, dat in de echte beteekenis trouwens hier vrijwel onbekend is) zal er één moment over denken er met een steen naar te gooien. Die vogels vormen 's winters een attractie van de kaden en lokken tallooze wandelaars, die zich amuseeren met het voederen der gulzige beestjes. Meh taxeert het aantal der hier 's winters stationneerende koetjes op ruim drieduizend dat der meeuwen op tweeduizend. Buiten de haven, op het meer, komen dan tevens andere watervogels, waaronder rotganzen voor, maar hun aantal is veel geringer dan dat der hiervoor genoemden. Al die vogels hebben blijkbaar gemerkt, dat het hier een goed kosthuis is. De Genevees, voor een deel Zwitser, voor driekwart Franschman en voor de rest Italiaan, is van huis uit een lekkerbek, yerre van ongevoelig voor de streelingen des gehemeltes. Hij eet graag vaak, veel en goed. 't Aantal banketbakkers, de icatessenhandelaren en restaurants in allerlei formaat is dan ook geweldig. Overwegend is de fijne Fransche keuken, maar ook bestaan er eetgelegenheden, waar de soliede, meer zware Duitsche kost voorgediend wordt, terwijl in geringere mate ook retaurants te vinden zijn, waar de sterk gekruide producten der ltaliaansche keuken verkrijgbaar zijn. Voor degenen, die behalve van natuuren kunstgenot, ook niet afkeerig zijn van culinaire geneugten, is dit jaar een reis naar Zwitserland zeer aan te bevelen. Van einde Mei tot half Juni zal n.1. in Lucern een groote tentoonstelling op culinair gebied gehouden worden. Tal van grootmeesters op het gebied der edele kookkunst, confiserie inbegrepen, hebben reeds hun deelname toegezegd. Fijnproevers zullen daar kunnen genieten van het allerbeste, Iwat de meest geniale kookkunstenaar kan produceeren. In tien groepen verdeeld zal er, de nieuwste snufjes inbegrepen, alles te zien zijn wat betreft het hotelwezen en het restauratiebedrijf, de pasteibakkerij, de broodbikkerij, de slagerij etc. Ieder vakman zal er nog wel iets kunnen opsteken; een mooie reden dus om eens kennis te maken met de stad aan de oevers van het klassieke Vier-woudsteden-meer. Maar behalve vaklui zullen er ook nog wel heel veel anderen zijn, voor wie dit jaar Lucern een biizonder punt van attractie zal wezen en die deswege onze stad in hun reisprogramma wenschen op te nemen. Den laatsten tijd treffen wij vselvuldiger dan vroeger in de couranten iets over Holland aan, en daarbij valt te censtateeren, dat wij hier over het algemeen een go;de pers genieten. Zoo trekken „Les journées Neerlandaises", uitgaande van de vereeniging ..Nederland in den Vreemde", thans in de bondshoofstad gehoudan, allerwega in Zwitserland de aandacht, en verheugen zich in een groote belangstelling. Zoo als alles hier begon het. en zal 't vermoedelijk ook wel eindigen, met een feestmaal. De Ccnseil Fédéral had n.1. de beleefdheid den Hollandschen gasten een diner aan ts bieden, waarbij door Zwitsers en Hollanders van weerszijden hartelijke woorden van waardsering gewisse.d werden. Na een duidelijk exposé door een der gasten, werd d; fraaie, ook ten uwent reeds bekends film afgedraaid, waarbij in één uur alles vertoond werd, wat voor vreemdelingen in Holland het meest belangwekkend is. De Zwitsersche pers, na haar voldoening over deze Zwitsersch— Ho'landsche manifestatie te kennen te hebben gegeven, spreekt den wensch uit, dat na Bern meerdere steden in de gelegenheid gesteld zullen worden van dien schitterenden film te genieten, en 'noopt, dat dit aanleiding zal zijn de reeds bestaande vriendschapsbanden tusschen beide landen te versterken, de handelsrelaties uit te breiden. Ook wordt er bij deze gelegenheid op gewezen, dat het belang van beide' landen, zoowel als dat van de andere neutrale staten, meebrengt, zich sterker aaneen te sluiten en in bijzondere omstandigheden elkaar te steunen en één lijn te trekken. Met genoegen kan er op gewezen worden, dat'onze zeer sympathieke vertegenwoordiger te Bern, jhr. Van Panhuis, de nestor van het corps diplomatique aldaar, zoowel als mevrouw Van Panhuis, zeer veel hebben bijgedragen tot het welslagen dezer onderneming. Behalve onze landgenooten verheugen ook de Turken zich hier den laatsten tijd in veler belangstelling, hoewel de sym pathie niet zoo onverdeeld is als die welke Holland ten deel valt. Het succes wordt aangebeden en nadat de Turken in een ommezien de Grieken uit Klein-Azië verjaagd en de bordjes verhangen hebben, is hier plots in bepaald? kringen een geweldige adoratie voor de overwinnaars ontstaan. Daaraan heeft de „Société Suisae des Amis de la Turquie'* haar ontstaan te' danken. Einde December hoeft deze vereeniginn- de Turksche delegatie in Lausanne een feestmaal aangeboden, waarbij Ismet Pacha en Kemal Pacha gehuldigd werden, en eerstgenoemden twee gouden herinneringsmedailles ter hand gesteld één voor den afwezigen generalissimus) als duurzame blijken van sympathie en achting voor het Turksche volk en de twee beroemde krijgshelden, welke door den voorzitter der vereeniging, kolonel Tongallaz, als vertegenwoordigers van „het recht en de onafhankelijkheid" voorgesteld werden. Deze solidariteitsbetooging van Zwitsers en. Turken viel hier niet overal in den smaak. Over hét geheel waren de leidende kringen hier sterk pro-Grieksch. De Grieken werden hier steeds als dragers eener oude cultuur a s vertegenwoordigers eener oude beschaving en het kruis ge teld tegenover de ruwe Turken, welke als fanatieke, onontwikkelde Aziaten beschouwd w >-den. De woorden te Lausanne gesproken en de huldiging te voren in Genève gebracht aan Ismet Pacha door leden der Joodscke gemeente aldaar, hebbs-, da-., ook aarleiding gegeven tot eenig protest. Bovendien hebben enkele verhaaltjes en ondits uit Lausanne er ook niet tof bijgedragen het prestige der Osmanen te ver hoogsn. Jammer genoeg blijkt trouwens heel Lausanne op een teleurstelling uit te loopen. De eenigen, die tevreden kunnen zijn, zijn misschien de hotelhouders. Voor de rest is er-van het met grootöij ophef aangekondigde Europeesche Concert niet veel terecht gekomen. Van over !t meer hoorden wij niet de lang verbeide Ker-tcantate. De klanken, die overwaaiden herinnerden meer aan een Jasz-band dan aan een symphonieorkest. Was de oorzaak te zoeken in het feit, dat er geen Mengelberg was, geen dirigentl om het orkest stevig te voeren. Of kw=».rp het door de slechte bezetting, waar !». \ de harp van Erin ontbrak, zoowel a.«". w Ouitsche hoorn, terwijl het koper- en slagwerk vooral krijgstrompet en Turksche trom, te veel domineerden? Veel harmonische klanken voerde de wind ons niet toe van de overzijde. Niets dc-." herinnerde aan het vrede op aarde, slechte enkele dissonanten, brokstukken van de Danse Macabre en het meest nog van de Janitsaren-marsch. Dr. KLAUS. - Genève, Januari 1923. --- Feuilleton In de macht van Tiberius DOOR A( -'GUSTA EVANS W1LSON. ^rij naar het Engelsch. HOOFDSTUK XV. £ en Kerstmisbezoek. ie t 1 j| ver ^ ua g brak aan, koud en som v wke C 003te "J' ie hemel was nog met lira," eu nevei bedekt, maar de zonne te ecll en door. Het licht, getemen SOlïl °! r üc ge«leurde ruiten, viel kil J'ïn ü er half cirkelvormige kapel rfe w i » tQ tdat de kosteres de h et alt 3 ., aS |' au ! sen aan beide zijden van ?, Ve ' alW la aangestoken, die spoedig P d; , lh ce " zac ht licht verspreidden. sto nd en nncrcn treden voor het altaar ? r °ote i a u Se m anden -vitte caméiias en h c golven f n rose en blauwe hyacirften v fa «iiliebnh , g j Ure " van zicl ' gaven. 5* den lessen Gordon's lag open pr jV a;,r . op de geel geworden i ee uwwit cr . k een Malthescr kruis van ji" Portière v yacn . 1lCn ; De róod-fluweeilv ^ w «rd () n! r 1 ' n S an g der biblio°P de if ^ nomen en Leo nam wachten, fn naar morgenjapon van rose caeuemire met rijxe wnt gegarneerd van aen iiais tot do voeten, e.i een bouquetje witte viooxijes aan uen nals, waar net kaarsnent op haar nooid viel, deed zij deiiK .cn aan een heilige Cecina, scnoon en neieIijk in de oogen van den man die een oogenbliK onupgemerKt in aen ingang sioud. Jriet was een man van middeioare lengte, gekleed in priestergewaad, met een wit K^or.Ueed tot aan den grond toe, een fraai gevormd hooid, omgeven door lichtoruin naar, een opgewekt, prettig gezicht met regelmatige trekken en donKere oogen, een uiterlijk sprekende van een scnoone ziel en van volmaakten vrede met zijn God. Langzamerhand traden ook de anderen binnen: miss Patty, rechter Dent gevolgd door Justine en den ouden neger butler Joël. Doctor Leigton Douglas gaf de gezangen op, men hoorde de bladen der gezangboeken ritselen, maar Leo ging voort met spelen. Tweemaal draaide zij zich om en keek rond alsof zij iemand zocht, waarop zij wachtte om den dienst aan te vangen. Eindelijk moest zij berusten en zij liet de toetsen los en tegelijkertijd vielen twee dikke tranen neder. Leighton Douglas las den ochtenddienst met een groote plechtigheid, die op iedereen indruk maakte. Terwijl hij dc laatste woorden uitsprak: „De genade van onzen Heer Jezus Christus, de liefde Gods en dc gemeenschap van den Heiligen Geest zij en blijve met li allen, Amen", hoordé men vleugelgeklap en twee van i_eo s iieveiingsüuivea nadaeraen langs het piaionuen en üaaiaen neaer. J^e eexie g.ng op haar hooid zitten, de anuere uaaide weiara met ujige^preiue vteugeis neder en piKte aan de witte plooien op doctor Dougias' schouder. „Leo, laren we ait ais een gelukkig vójrteeKeii beschouwen, een profetie van. goudeajKen zegen op ons toekomstig werK in den wijngaard des ileeren. Nichtje ik wensch je een heel gelukkig Kerstieest." „Een gelukkig Kerstfeest, Leighton; dank je zeer voor dezen plechtigen dienst in mijn bidvertrek. Het za.1 voortaan een meer gewijde plek voor mij zijn; voor je vertrek zullen wij hier samenkomen en het heilig avondmaal gebruiken." Zij stonden een oogenblik hand in hand en zager elkaar aan; en miss Patty's hart zwol van vergefelijken trots op het tweetal, dat haar liefhebbende amen zoo teeder gekoesterd hadden. Zij greep de hand van haar broeder toen zij met hem het bidvertrek verliet en fluisterde: „Wat een goed huwelijk zou dat voor beiden zijn! En hij is maar een neef van haar in den tweeden graad." Leo's oogen waren vochtig van tranen die door doctor Douglas aan godsdienstijver werden toegeschreven; zij maakte haar hand los, deed een van de ramen open en riep de duiven; ze zette ze heel voorzichtig op de klimopranken die tegen den muur opgroeiden en de kapel in . kwamen. » „Ik geloof dat jij hier koster bent," zeide hij, kijkende naar de kaarséh aie flikkerden in den wind. Zoo spraken zij eenigen tijd over heden en veneden; zij hadden veel gemeenschappelijke herinneringen, daar „ij samen waren opgevoed. En zij betreurden de dagen uit hun kindsheid. Leo maakte eindelijk het vergulde kettinkje lps dat de gordijnen ophield en toen de portièrc aeerviel en dei\ ingang bedekte, :ei doctor Douglas vriendelijk: „Er is een plechtige waarheid en een wijze les in een van Rabbi Tyii's lessen: „Uw gisteren is uw verlenen; uw heden uwer verleden, uw morgen ts ee^i geheim." „I.eo, hier is een pakje met een briefje dat gedurende den dienst hier bezorgd is; en daar de knecht van mr. Dunbar zei dat er geen antwoord op noödig wis, is hij heengegaan." Toen miss Patty het pakje aan haar nichtje overhandigde, ging de predikant heen om zijn priestergewaad af te leggen, maar hij merkte op welk een harde uitdrukking zich op het geziciit van zijn nichtje vertoonde, den blos van misnoegen, den hoovaardigen trek om haar mond; en de stem van zijn tante klonk hem in de ooren: „Je liadt hem vanmorgen voor het ochtendgebed verwacht, niet waar?" „Ik heb hem gevraagd te "komen nis hij er lust in had." „Wat voor verontschuldiging kan hij vinden voor zulk een onachtzaamheid als hij wist dit Leighton den dienst zou Iciden?" Ongewoon schitterden Leo's zachte, bruine oogen; zonder te kijken wat er ia was gai zij het panje aan justine met aen brief. „Leg het in de la van mijn schrijftafel ' en roep dan al de bedienden in de eetkamer. Tante, een te late verontschuldiging moet langer op belangstelling wachten dan wij gewacht hebben op den schrijver. Komt. u ontbijten; oom zal verlangen en ongeduldig worden en ik verlang naar zijn verrassing als hij zijn Kerstgeschenk je vindt." Zij was bitter teleurgesteld, diep beleedigd door Dunbar's afwezigheid bij een gelegenheid die zij bepaald gewen.xht had drt hij zou bijwonen; toen zij zich dc vriendelijke woorden van haar uitnoodigingsbriefjé herinnerde, kreeg zij een blos van schaamte bij die vernedering. Was het verdeeldheid of volkomen verlies van haar dierbaar koninkrijk ? In latere jaren herinnerde zij zich dit Kerstfeest als den tijd toen zij den scepter begon te verliezen; maar zij zette haar verdriet op zij. Ze verzegelde de bron vin bitterheid iti haar hart 'wisselde een Kerstgroet en droeg haar koninklijk gewaad fier, den geheelen dag, waarbij zij het spooksel afweerde dat zijn tijd afwachtte —• het uur van haar afstand.(Wo/di. vervolgd): --- De aardbeving op de Hawai-eilanden. Bovenstaande eilanden zijn zeer geteisterd door een aard-en-zeebeving, d'? enkele eilanden zelfs gedeeltelijk deder. verdwijnen. Few?»: Hulo, woest werd. dat gedeeltelijk ver­ --- BINNENLAND. Onze buitenlandsche politiek. Dip mtorpella tic-Troelstra, Zooals men weet, heeft de Tweede Kamer m de afgïloopen week een besiiï,c- r .g genomen over een interpellatieaiat'vrage n.zake de Rolbezetting van den leider der .sociaal-democraten, mr. Troelstra. Ons lagerhuis heeft, op voorstel van zijn voorzitter — wien in deze vrij zeker door de regeering een wenk was gegeven — het verdoek niet toegestaan. Onder de tegenstemmers behoorde van de linkerzijde de fractie van den Vrijheidsbond., Deze beslissing heeft vrijwel de gansche Nederlandsehe pers beziggehouden. ,Wel opmerkelijk is het ge >-eesf, dat een blad ais het „Utrechtsch Dagblad", een orgaan dat de beginselen van den Vrijheidsbond openlijk is toegedaan, niet alleen deze beslissing hn een onheschroomd petuigen van de eischen van recht eti zedelijkk" : d ook in het internationaal verkeer. Waar de be 1 -ringen der groote mogendheden in botsing komen en de stem van het g*'v°ten tot 7W' ,,T en brengen, i9 h°t juist de dnre plicht der kleinere of zwakkere om daaraan luid en ondubbelzinnig uitdrukking te geven. Wel'^e ?nder° ta?k 7011 rïen zü oo internationaal gebied ken­ nen vervullen? Vastberaden en niet vervaard door angstvallige vrees voor bui'enlandsche goéd- of afkeuring zijn juist kleine staten geroepen om de ideëele goederen der menscbheid te bewaren en tegen miskenning en verwaarloozing te verdedigen. Verzaken zij dien plicht, dan ondermijnen zij den bodem onder hunne voeten en verspelen zij de achting en net vertrouwen, misschien door een eervol verleden verworven. Deze opmerking treft niet zoozeer de regeering, die den staat vertegenwoordigt en alleen met volledige kennis van zaken haar eigen gedragslijn kan bepalen, dan wel de volksvertegenwoordiging, bestemd om de belangen* de rede en het geweten van, het volk te vertolken. Het zou daarom zeer verklaarbaar zijn, indien de regeering op dit oogenblik een antwoord harerzijds op. de vragen der Tweede Kamer achterwege had gehouden als „strijdig met het belang van den staat" ; maar niet gerechtvaardigd is het smoren van de «tem van het nationaal bewustzijn, wakker geschud door een aanranding, welke onze nationale belangen rechtstreeks raakt. Hier geldt het geen ijdele klachten over vreemde en wellicht verafgelegen geschillen, doch gebeurtenissen, die onze duurste economische en politieke belangen in het hact treffen. Moet dan het 7 wij gen worden opgelegd aan eene mind heid in het vertegewoordigend lichaam, die meent te moeten spreken? Mr. Dresselhuys, voorzitter van den Vrijheidsbond, moge gelijk hebben, dat d.= ervaring van d<*n Zweedse hen minister Branting alle hoop op de turschenkomst van den Volkenbond voorloopig den bodem inslaat, is dit een reden om den mond te snoeren van hen, die wellicht andere wegen of wenken kennen, welke de regeering stof ter overweging bieden en in elk geval het vol gemoed van duizenden onzer landgenooten ontlasten ? Daar smeult in ous volk tene diepe ontroering over den bitteren stoftelijken nood en de zedelijke mishandeling van een groot volk, waaraan wij door velerlei belangen verbonden zijn. Het schrikbeeld eener gewetenlcoze politiek, welker doel de middelen heiligt, bedreigt ook ons. Zoodra men deze leer uitdrukkelijk of stilzwijgend aanvaardt, daalt het peil van het rechtsbewustzijn en wordt de 9chromelijkstc rechtsverkrachting met welgevallen toegepast en met onverschilligheid gadegeslagen. Zelfs de Engelsche staatslieden, die de doelmatigheid der Fransche politiek betwijfelen of cintkennen, durven haar niet ronduit onrechtmatig noemen, omdat zij haar voorgewend doelbetaling of waarborg der schadevergoeding billijken! Wie dezen weg bewandelt verloochent ?l'e vorderingen van het volkenrecht der laatste 25 jaren en verlaagt het tot he' snee 1 goed van eenige geleerden of droomers. De Volkenbond werd drie jaren regeering met een fleren moed te be" ; »'en. legt den vinger op den mord er» -\~~t c t""i vr» h^t v>lVs<>eweten ---