De vervulling. DOOR MARIE SCHMITZ. In het kleine kamertje scheen de zon groenig-getemperd door de neergelaten jalouziën. De ramen stonden op een kier en lieten geur van zomer binnen en het ruchtig getjilp van vogels in het kleine tuintje. Carolina rolde de ziekenstoel tot voor het eene raam, waar haar moeder door de kierende jalouzie-lat jes kon uitzien in het fel-zonnige buiten. Ecii zacht windje voer door de roode stokrozen en deed de bloemblaadjes trillen; op den roodsteenen muurrand, onder de wuiverige takken van den gouden regen, zat de poes van de buren en staarde met genepen oogen in den lichten dag. ,,Zit u nu goed zoo, moeder?" vroeg zii zich heenbuigend over de ineengedoken vrouw. In haar stem was dezelfde zachtheid als in haar zorgend gebaren eu over haar stil gezicht. Zij schikte de kussens nog wat beter, vouwde de doek wat dichter over moeder's altijd koude beenen. ,,Ja... ja... ja... murmelde de oude vrouw met trage tong, ,,'t is goed zoo." Zij keek omhoog, moeilijk, en ze trachtte den beverigen schee fgezakten mond te dwingen tot een lachje, vriendelijk dankbaar. Carolina kuste haar. ,,En dan aanstonds een lekker kooje koffie hè?" vroeg zij met dezelfde zachte teederheid. Zij richtte zich op uit haar gebogen houding en streek het gladde bruine haar naar achteren. Er was een groote. moeheid over haar gezicht, dat zijn frischheid en jeugd verloren had in de zorgelijke plooien die den mond omlaag trokken. In de oogen was de glans gedoofd. Zij ging met stille bedrijvigheid in de kamer heen en weer. zette, het ontbijtgoed in elkaar en nam het mee. In de kleine keuken, die langs het tuintje was uitgebouwd. scheen de zon onbelemmerd naar binnen. Het was er warm. Zij deed de deur open, stapte naar buiten, snoof den kruidig-warmen zomergeur op. Tegen de deurpost geleund bleef zij een oogenblik zoo staan, genietend zonder gedachten, het schrale bovenlijf wat ingebogen. Toen werd zij zich een groeiend verlangen bewust: nu loopen, de velden in! zonder doel... zoo maar... in die heerlijke koestering van de zonnewarmte, onder dat diepe stralende blauw. Maar het kon niet, het kon nooit, behalve zoo'n enkele keer, wanneer fan eens over was op een Zondag en een buurvrouw een uurtje oo Moeder kwam passen. Zij zuchtte terwijl zij weer naar binnen ging; als dit nog maar het ergste was van al de dingen die zij wenschte en nooit kreeg! Zij haakte de boodschappenmand van den muur en om de kamerdeur heenbuigend, zei zij naar binnen: ,,Ik ga even naar den bakker, Moeder. 'k Ben dadelijk terug." Zij wachtte een oogenblik. Langzaam lichtte de oude vrouw het hoofd op, knikte. ,,Goed... kind..." bracht zij moeilijk uit. De trillende re.-literhand schokte even op de donkere deken. • Buiten lag de stille dorpsweg te blakeren in de overdadigheid van zon. De lage huisjes aan d'eene kant wierpen nog een smalle reep schaduw; aan de andere zijde, waar de blik vrij ging over de velden heen, speelden een paar kinderen in den barren zongloed op den grasrand. Carolina liep langzaam, proevend het genot en de rust van deze kleine wandeling, die wel de eenige zou zijn, den geheelen' dag. Het warme zomerwindje aaide langs ha-ar wangen. Het leek kil in de schemerige bakkerswinkel, waar de blonde, blozend-jonge vrouw achter de toonbank stond. ,,Morgen juffrouw Lina", groette zij vriendelijk. Een klein kind, mollig en blond als de moeder, hing aan haar rokken, zeurde met zachte drensgeluidjes om opgenomen te worden. ,,Stil maar liefje", weerde de vrouw het af, ,,aanstonds hoor!" en met een trekje van deelneming in haar gelukkig gezicht vroeg zij; ,,En hoe is het vandaag met uw moeder, juffrouw Lina?" , „Och,-het zelfde", zei Carolina een beetje onwillig, ,,net als altijd." „Zou dat nou nooit eens wat beter worden?" „Dat kan immers niet beter worden! Na een beroerte!" De jonge vrouw schudde het hoofd, meewarig. ,,Wat heeft zoo'n mensch nou an d'r leven? Die was toch veel beter dood!" Een vlammende kleur sloeg Carolina naar de wangen, een schrikbonzing klopte in haar keel. Zij weerde een vreemde gedachte weg en zacht zei ze: „Moeder is niet ongelukkig", maar zij sloeg haar oogen neer. Het kleine kind had zich aan zijn moeder omhooggewerkt, het kroop in haar armen, die het omvingen. De moeder lachte. „Rakker!" En zij kuste het. En op vroolijken toon nu vroeg zij weer: ,,En komt uw verloofde Zondag weer over!" ,,Zondag niet.-Hij moet ook wel eens naar zijn ouders toe, ziet u?" antwoordde Carolina, met de schuwe verlegenheid, die haar in de vele jaren van wachtend verloofd-zijn was eigen geworden, wanneer men dit onderwerp aanroerde. ,,'t Is wel jammer dat uw moeder zoo hulpbehoevend "is. 't Is zóo tóch maar wachten op het einde hè?'.' zei de vrouw, hartelijk-bedoelend, maar wat onhandig. „Ik zou... ik kan Moeder niet aan haar lot overlaten", antwoordde Carolina dof, en zij voelde een stekende warmte rond haar oogen, die ze niet opsloeg. De vrouw had het kind nu hoog in haar armen getild. Het kraaide, greep naar haar hoofd, kuste haar. Carolina zag het aan, zwijgend, strak. Toen nam zij haar mand met het brood en keerde zich naar de deur. „Dag juffrouw", groette ze. „Dag juffrouw Lina", groette de jonge vrouw vroolijk terug, en tot het kind: „Zwaai maar... zwaai maar met je handje..." Met moede beenen sleepte Carolina zich den heeten weg over. Er was een lood en zwaarte in haar lijf, en haar hart woog zwaar van bitterheid en verlangen. ,,Ëen kind... o... 'n kind! En een eigen huisje! Zou voor haar dat dan nooit komen? Wat waren in dat doellooze wreede wachten al een kostelijke jaren vergaan! Zij staarde de lichte weiden over, met brandende oogen, zonder te zien. En toch was er niets anders mogelijk dan dit wachten... Hoe dikwijls had zij al niet een andere mogelijkheid overwogen, en even vaak verworpen. Toch trouwen en moeder meenemen naar de stad... Moeder, die niet meer loopen kon of zich bewegen, wier eenig geluk nog bestond in het zoetjes den tuin in of den weg op gereden te worden in haar rolstoel. Moeder op een bovenhuisje in de stad?... Het kon niet, het kon immers niet! En ook: den heelen dag was ze bezig met moeder, die voor alles hulp behoefde, hoe zou dat moeten gaan wanneer zij haar eigen huishouden en misschien eens kinderen had ? Het was alweer in denzelfden cirkelgang dat haar gedachtten rondliepen, zoekend een uitweg, waar geen uitweg was. Zij stiet de huisdeur open en trad de schemerkoele gang in. Vreemd dof-stil was plotseling de schemering om haar hoofd na de schalmeiïng van het geweldige zonlicht buiten. In de keuken zette Carolina de mand met het brood op de tafel neer. Haar armen vielen slap langs haar lijf, haar beenen trilden als van een geweldige inspanning. Zij liet zich neerzakken op de keukenstoel en haar moe bovenlijf steunend op het tafeltje, staarde zij met strakke blinde oogen naar buiten in het zon-doortrilde zomerblauw. Te heftiger en beklemmender ziedde het in haar op, het schroeiend-heete verlangen, het krampte door haar ineengestrengelde vingers, het drong de warme tranen in haar starende oogen. Uit de huiskamer klonk Moeder's kuchje, moeilijk en gebroken. Een siddering rilde over Carolina's ontdaan gezicht, in een smartelijken grimas vertrok haar bevende mond. Dan, met een schok gooide zij zich voorover, haar hoofd, waarin de snikken schokten, in haar armen. Het was of eindel'ik onweerhouden uit Jjaar losbrak al wat immer was bedwongen, al wat daar aan opstandig verlangen had bedolven gelegen onder haar simpele berusting. En terwijl zij, zonder dwang of beperking, zich gaan liet op deze uitstrooming van haar smart, werd heel haar wezen doorbrand van deze ééne wensch, hard-heftig, voor 't eerst vervat in klare woorden van besef: ,,0 was 't maar uit... was 't maar uit! Ik kan niet langer wachten... Kwam er maar een eind aan." Door de neergelaten gordijnen zeefde het licht van den grijzen zomerdag tot vaalheid gedempt naar binnen. Het legde een grijze effenheid over alle dingen in de kleine kamer, die verrustigd stonden in de stilte van den dood. In de voorkamer, waar de 'tafel was weggehaald, stond op schragen de kist, half onder het zwaar-zwarte kleed. Zij lag zoo rustig, de Moeder, in de eindelijke ontspannenheid na het lange lijden, en het leek wel of zij in dezen vredigen dood de gemeenzaamheid met het leven herwonnen had. Roerloos, de witte handen ineengeklemd. maar in het vaalwitte gezicht de krampig-vertrokken mond, de star-wijde oogen éen levende ontzetting, stond Carolina naast haar doode moeder. Zij schreide niet, geen mild en warm verdriet deed haar hart trillen, haar oogen overloopen; 't was of al wat daar aan warm gevoel in haar had geleefd, was gestold onder de ijzige verstarring van haar diepe ontsteltenis. De buurvrouw boog liet hoofd om de deur. „Kind kom nou. Je kan er toch niet bij blijven'.. Carolina antwoordde niet, werktuigelijk liepen haar beenen, de buurvrouw sloot de deur. „Nou is ze dood", fluisterde Carolina, met strakke oogen, voor zich heen. „Ze heeft rust", zei de buurvrouw zacht. Carolina schudde het hoofd, zwijgend. Toen begon het in de starre stilte van haar innerlijk te gonzen. ,,Nu is ze dood... en ik heb 't gewild! Nu is ze dood... en ik heb 't gewild..." In de achterkamer, diie wonderlijk leeg leek zonder moeder in haar rolstoel, zette zij zich, de handen in den schoot, starend, zonder woorden en zonder tranen'. Zoo zat zij nog toen de jonge man haastig en toch stil de kamer binnen-* kwam. „Jan" dacht zij terwijl zij hem hoorde komen en zij lichtte het hoofd op om hem aan te zien. Zijn eenvoudig gezicht was vreemd ontdaan in eerlijke ontsteltenis, maar zachte innigheid straalde warm uit zijn oogen. „Lientje", fluisterde hij, en zijn armen gingen naar haar uit. Zij liet zich kussen, passief, immer nog onder den ban van haar lijdelijke strakheid. Hij streelde haar gladde bruine haar, toen sprak zacht zijn stem aan haar oor: „Kind, je moet denken dat het goed is zoo. Moeder was oud en gebrekkig; ze heeft veel geleden... En voor ons moet het leven nog beginnen." Toen kwam een siddering haar lijf doorschokken, joeg een blosje naar haar vale wangen, in haar oogen groeide een brandende donkerte. „Nee" ze ze hard en kort met zoo wonderlijk rauw en vèr klinkende stem, dat haarzelf het geluid als de stem van een ander in d'ooren klonk. „Nee" zei ze nog eens, dof en huiverend. „Lientje?" vroeg de jonge man ontsteld, haar handen vastgrijpend. Maar zij rukte zich los, heftig. Een wilde verwarring sloeg over haar als een vloedgolf. Haar gezicht verkrampte in ontzettting, haar handen wrong zij ineen. En met een schok zich vooroverwerpend over de tafel heen, haar hoofd neer bonzend in haar armen, hijgde ze in hortende woorden haar jammer uit. haar zelfaanklacht, terwijl de snikken dreunden door haar lijf. „Het kan niet... het kan nooit meer... mijn schuld is 't..,! doordat ik niet meer wachten wou... Toen heb ik... gehoopt dat ze dood zou gaan... ik heb er om gebeden... drie dagen geleden heb *ik erom gebeden... en nu..." Haar handen wrongen als in lichamelijke pijn haar oogen, blind van tranen, staarden en zagen niet. De jonge man kwam naast haar, beschroomd en ontsteld, en legde een hand op haar trillenden gebogen rug. „Lientje", stamel3e hij sm eekend, „wees toch niet..." Maar zij schudde hem af, zoo rauwbeslist, zoo star, wanhopig besloten, dat zij een stap terug trad: „Nee" zei ze, zooals ze begonnen was, en moeilijk worstelend om beheersching. „Het kan immers niet meer. Ik wil niet... ik... ik mag niet...", jnaar uitbarstend plotts, onbeheerscht, in duldelooze wanhoop, kreet ze: ,,Ga dan toch weg... ga dan..." Langzaam ging hij, verslagen. ,,Ik kom. terug"... zei hij zacht, „morgen". Carolina zag hem na, star en stom, zij hoorde zijn woorden in haar ziel verklinken. Maar hoog en koud als een winternacht was daarboven het weten van deze boete, haar opgelegd, dat -voor haar liefde geen morgen komen zou. • --- DELFTSCHE COURANT van Zaterdag 12 Juni 1920. 79e Jaargang. No. 137 Tweede Blad. Zitting van den Gemeenteraad. (Vervolg van gisteren). De salarissen van de leeraren zijn bovendien reeds te goeder trouw uitbetaald door vereeniging. . De heer Veenstra zou, wanneer de jzaak in 1919 niet was uitgesteld, ook met zijn thans geldende bezwaren zijn gekomen. De lieer Van D ij k vestigt er de aandacht op, dat wij reeds verschillende verzoeken om salaris verhooging over 1919 hebben afgewezen, o. a. yoor het Gasthuis en de Ambachtsschool. Ook hebben B. en W. geweigerd de salarisregeling voor bewaacschoolpersoneei met terugwerkende kracht te herzien. De heer C a r d o n repliceert. Hij zegt dat ook een subsidieverzoek van de , .Hanze" is tooege staan toen deze vereen ging haar ieeraarssalarissen wilde verhoogen. De heer Schuiten deelt mede, dat ook de Ambachtsschool opnieuw met een verzoek tot subsidieverhooging zal komen voor de leeraarssalarissen. Het punt wordt aangehouden. Voorstel van B. en W. tot aanneming van.de motie van mevr. C. M. Post, betrekking hebbende op het ontslag van de' gehuwde onderwijzeres. Mej. Post heeft gehoord dat haar memorie van toelichting te kort is geweest. Zij wil daarom haar voorstel nader toelichten. De wet zegt dat de onderwijzers geen bij ambten mogen waarnemen. Zal nu de onderwijzeres haar belangrijk ambt van vrouw en moeder wel er bij mogen waarnemen? Ook is er een kon. besluit dat zegt, dat handhaving van de gehuwde onderwijzeres slechts bij uitzondering mag plaats hebben. Wordt de gehuwde onderwijzeres beter opvoeder? Dat zou nog bewezen moeten worden. Spr. gelooft, dat een onderwijzeres, die haar eigen kinderen in den steek laat om naar school te gaan, geen waardige moeder is, want d' e heeft er graag het geldelijk nadeel voor over. Zijn er vrouwen, die beter onderwijzeres zijn dan moeder, dan moeten zij opgevoed worden tot vrouw. Mevr. Roland Holst—Van der Schalk is ook tegen het handhaven van de gehuwde onderwijzeres. Dan wijst mej. Post er op, dat de zwangerschap talrijke bezwaren mee brengt. Door veel ziekteverlof zal er een schok komen in het leerplan. Men zegt wel dat het jammer is wanneer door het huwelijk een goede onderwijzeres voor het onderwijs verloren paat. Mej. Post meent echter dat het huwelijk de roeping van de vrouw is. Ook mag de moeder niet om finant'eel voordeel de rechten van het kind verWaarloozen. Ten slotte heeft spr. nog haar principieeie bezwaren, waar het betreft de katholieke idee van het huisgezin. Mevr. Veer acht de motie van mej. Post verkeerd. Mej. Post heeft toch ook zitting genomen als vrouw in een openbaar college, dat vroeger voor de vrouw gesloten was, omdat deze alleen in het huisgezin werd gehouden. Spr. heeft nog nooit gehoord van ontslag in deze gemeente aan gehuwde ambtenaressen, en werkvrouwen. 1 -en stelt deze vrouwen zelfs door een kinderhuis in de gelegenheid buitenshuis te gaan werken. De motie is ook in strijd met de wet. B. en W. geven hier een voorbeeld van wetsontduiking. Is de gehuwde onderwijzeres een ramp voor het onderwijs? Waar is dat ooit gebleken? Ook heeft mej. Post betoogd, dat de vrouw haar kinderen moet opvoeden. Toch zijn er vele vrouwen die niet als opvoedster geschikt zijn en wien een maatschappelijke positie afgesneden is door het huwelijk. Er zijn gevallen, dat moeders beter op haar plaats zijn in de school en in haar klas, terwijl zij de schoolkinderen, nu zij de moeder is, beter begrijpt. Kan de gehuwde onderwijzeres zich voldoende aan het onderwijs geven? Neen, maar de onderwijzer kan het dan ook niet, want veelal is zijn salaris te laag en hij heeft ook een gezin. Spr. acht de motie een onrechtvaardige maatregel tegenover de vrouw als mensch. In Engeland, Frankrijk, België, Hongarije, Italië, Noorwegen, Portugal, Spanje enz. zijn talrijke gehuwde onderwijzeressen die overal zeer goed voldoen. Ook in Nederland erkent de regeering het ontslag niet en men pleegt rechtschennis door de aanneming der motie-Post. De heer S c h a 1 k e r acht ook de motie in strijd met de wet. Gedeputeerde Staten van Friesland hebben een dergelijk besluit reeds verworpen De motie- van mej. Post is geheel in de geest van de katholieke kerk, die de ontwikkeling wil tegenhouden, ja zelfs terugdringen, iür 'gaat door het. land een stroom van reactie, waarvan de motie een uitvloeisel is. Toch wil spr. er op wijzen dat de katholieke patroons ook de gehuwde vrouwen in d enst nemen en ,,uitbuiten" en hij noemt speciaal Regout in Maastricht als zoodanig. Spr. zal tegen stemmen. De heer Veenstra zegt, dat een poging om de motie te belichamen in de verordening gedaan is, die mislukte. Thans is de motie wetsontduiking. Het advies van de hoofden van scholen is onjuist als zij zich gronden od het besluit der vereeniging van hoofden van schalen in 1906. Deze vroeg een wetsherziening en geen motie. De wetgever is echter niet tegen de gehuwde onderwijzeres. Spr. ziet graag de gehuwde vrouw in haar huisgezin, maar de gemeente moet de vrouw n et dwingen de school te verlaten daar heeft; de gemeente niet mee te maken. Wij mogen n'et belemmeren dat een goede onderwijzeres voor het onderwijs behouden blijft. De heer Veenstra herinnert aan den arbeid der fabrieksvrouwen, welke niet wordt verhinderd. Verschillende onderwijzersorgan-lsaties verklaren zich tegen de motie-Post. Na een citaat uit het advies van de hoofden der scholen wijst spr. ten slotte op de overbodigheid dezer motie. Er is een uitspraak van den raad waarbij het ontslag als regel wordt vastgesteld. Dif besluit is in Tuli 1908 op voorsbei van den heer Groot genomen. Een nieuwe motie is dus niet noodig. Mej. Post antwoord; daarna: Men beeft aangevoerd dat de gehuwde fabrieksvrouwen en ambtenaressen wel aan den arbeid blijven. Spr. is er voor dat deze vrouwen in hun huisgezin blijven. Spr. is er tegen dat deze vrouwen buitenshuis werken. Minister Aalberse heeft getracht de vrouw uit de fabriek te weren. Helden wij er ons niet mee te bemoeien dat de gehuwde vrouw uit de school blijft? Ja, want de wetgever bemoeit zich toch ook bijv. in de Arbeidswet op andere wijzen met 't gezin. Wat de motie-Groot betreft, deze schijnt vergeten. De motie is niet in strijd met de wet. Spr. kent gevallen dat de gehuwde onderwijzeressen te weinig voor haar kinderen zorgde. Wij behoeven niet naar andere landen te kijken waar de gehuwde ambtenaren gehandhaafd blijven, want daar kunnen de resultaten wel zeer nadeelig woorden. De heer Chardon ontkent dat de motie in strijd is met de wet. Verscheiden malen zijn de gemeenten, die besloten de gehuwde onderwijzeres te ontslaan, in het gelijk gesteld, mits men geen algemeenen regel maakte van het ontslag. Spr. is het met 'en heer Veenstra eens, dat de at.ie overbodig is, waar de noodzake!'kheid, om een besluit te dezer zake te nemen, zich nimmer heeft voorgedaan. De heer Char don zet uitvoerig uiteen, dat de gehuwde onderwijzeres in haar huisgezin behoort. De opvatting der rechlachen laat geen combinatie van huisgezin en school toe. Er zijn uitzonderingen mogelijk en noodig. In de praktijk zullen B. en W. daarmede rekening houden. De heer Veenstra repliceert. Hij acht de aanwijzing va n den heer Chardon,, de verdedigde dat de motie geen wetsontduiking is, slechts een manier om door de mazen der wet heen te kruipen. Spr. beantwoordt verder nog hetgeen mej. Post heeft aangeroerd. De heer Sch.alker wijst er nog nog eens met nadruk op dat hij tegen de motie zal stemmen en gaat nog eens uitvoerig, in op den fabrieksarbeid door gehuwde vrouwen, vooral in de fabrieken van den katholieken Regout. Mej. Post repliceert en wijst op het katholieke ideaal. De heer Baart: Pas op, anders zal ik ook eens meedoen daarover uit Limburg, Het voorstel van B. en W. wordt aangenomen met 9 tegen 11 stemmen. De heer Chardon deelt mede, dat hij bij de verdediging; van de subsidie verleening ten behoeve van de ambachtsschool ,,St. Jozef" een onjuist" mededeeling heeft gedaan. De vereeniging ,,De Hanze" kreeg geen subsidie zooals ,,St, Jozef" thans vraagt. Het voorstel van B. en W. wordt daarna aangenomen met " tegen 11 stemmen. De heer Veenstra protesteert tepen het subsidie-? -Ten der RoomschKatho! ; eken. Voorstel van B. en W. tot verhuring van een strook grond aan de studentenroeivereeniging ,,Laga". De heer D ij k x h oo r n acht de -verhooging van den' huurprijs, te hoog. Spr. vindt een prijs van ƒ60 voldoende. Het voorstel wordt niet ondersteund. Het voorspel van B. en W. wordt z. h. s. aangenomen. Voorstel van B. en W. inzake verpachting van het grasgewas aan de beide zijden van de Brassers- of Henricuskade. Aangenomen. Voorstel van B. en W. inzake verpachting van het grasgewas aan de beide zijden van het Jaagpad van Delft naar Overschie, van het Zuideinde tot de Kandelaar. Aangenomen. Voorstel van B. en W. tot het verleenen van een gratificatie van f 50 aan den ambtenaar A. Don, belast met het innen der huren van gemeentewoningen. Aangenomen. Voorstel van B. en W. tot het verleenen van een gratificatie, voor het tijdvak 1 Juni 1920—31 Mei 1921, aan j. A. Pel, gewezen gemeente-werkman. Aangenomen. Voorstel van B. en W. tot verleening van een vaste aanstelling aan C. de Vries, tijdelijk opzichter lc klasse bij den dienst van openbare werken. Aangenomen. VoorStel van B. en W. tot verleening van eene vaste aanstelling aan P. A. van Vierssen, tijdelijk opzichter le .klasse bij de fabrieken van gas en electriciteit en dc waterleiding. Aangenomen. Voorstel van B. en W. inzake het aanleggen van een plantsoen in het Bagijnhof. De heer V a n D ij k begrijpt B. en W. niet, de eerst het Bagijnhof wilden bestraten. De commissie voor openbare werken wilde voor de helft een bestrating- en voor de helft een plantsoen. Spr. wil dit voorstel van de commissie handhaven. De voorzitter deelt mede dat een heel plantsoen ƒ4700 kost en een half plantsoen ƒ2050. Spr. wil het geheele plantsoen handhaven. Mevr. Veer zet uiteen, dat er een kinderspeelplaats n< dig is. Hei voorstel van B. en W. wordt verworpen met .3 tegen 17 stemmen. Het voorstel van den lieer Van Dijk wordt daarmee geacht te zijn aangenomen. 7e, 8e en 9e rapport, inzake bezwaarschriften tegen aanslagen in de plaatselijke directe belasting naar het inkomen. Aangenomen. Voorstel van B. en W. om kwijtschelding te verleenen van zijn aanslag in het schoolgeld der H. B. S., dienst 1919— 1920, enz. aan H. Meijer. Aangenomen. Voorstellen van B. en W. inzake ontheffing van de betalin? van hoofdelijken omslag, dienst 1918, enz. Aangenomen. Ten slotte wordt aangenomen een voorstel om in het besluit tot heffing van haven- en. Hcr-reld Zon- en feestdagen te wijzigen in Zon- en algemeen erkende christelijke ifeestdagen. De vergadering wordt daarna geschorst. Na heropening stelt die voorzitter aan de orde het nemen van een besluit inzake den aankoop van een terrein aan den Parallelwee voor ƒ 33000 van de firma gebr. Van Buuren c.s. Het terrein is groot 2 H. 37 A. 64 c.A. De prijs bedraagt dus ƒ 1.39 per M 2 . De aankoopsom zal ten laste van de begrooting 1920 gebracht worden. Dit voorstel word. aangenomen. Niets meer aan de orde lijnde sluit de voorzitter de vergadering. --- Voor de Jeugd. In 't bosch. Door C. H. Wij hadden laatst een picnic, Een picnic in het bosch. Eerst spreidden we heel netjes 't Servet uit op het mos. Toen namen w' uit ons mandje 't Servies van porcelein En zaten fluks te smullen, Wat smaakte 't buiten fijnt Zelfs Liesje's pop. Margotje, Kreeg van het lekkers mee, Zij hapte in een bot'ram, Z' is nog te jong voor thee. Een klein, nieuwsgierig haasje Kwam gluren om een hoek; Hij vond het zeker grappig: Zoo'n deftig theebezoek. Opeens nam Moes een kiekje Van' ons, zóó op den grond, En Liesje stak warempel Een bot'ram in haar mond 1 Maar 't klein,, nieuwsgierig haasje Werd bang voor 't zwarte ding, Vandaar dat vóór dit ,,knip" zei, Het op een loopen ging. Moes zei: — 'k vraag voor mijn groepje Een plaatsj' in 't kinderblad. Zoo zie je ons dus zitten: Klein Liesje, Jan en Mat. 'k Hoop, dat in de vacantie Wij dikwijls gaan naar 't bosch, Misschien kun j' ons wel vinden Op 't zachte, koele mos. --- De Repetitie. Door C. H. II. (Slot). Even later liet juffrouw Wichers de repetitiepapieren ophalen. Nieuwsgierig hoe het werk der drie beste leerlingen zou zijn, keek zij dat in de vrije tien minuten even in. Maar toen Mies haar papier had ingeleverd, drong het pas tot haar door, dat wat zij gedaan had, toch eigenlijk bedrog was. Ónrustig schoof zij op haar plaats heen en weer. 't Was of er geen eind kwam aan het laatste uur, dat buiten de repetitie viel. De teekenonderwijzer vond, dat Mies al heel slecht met haar werk opschoot, doch hij vermoedde niet, welk een inwendigen strijd het meisje voerde. Toen de klok twaalf uur sloeg, was deze echter uitgestreden en stond het bij Mies als een paal boven water, dat zij naar juffrouw Wichers zou gaan om haar te zeggen, wat er gebeurd was. 't Scheen Mies, alsof zij lood in haar schoenen had, toen zij naar de vierde klasse ging, waar juffrouw Wichers het laatste uur les had gegeven. Haar besluit stond echter vast, er mocht dan van komen wat wilde. — O, als nu de Fongerfiets maar — — „Daar nu niet aan denken!" hield zij zichzelve'voor. In het volgend oogenblik stond ze doodsbleek vóór juffrouw Wichers en zei met haperende stem: , .Juffrouw, w-wilt u ,,g-gelooven" alstublieft f-fout rekenen? Ik-ik wist niet of 't m-met één of twee o's was, m-maar ik zag 't bij Jeanne." Ziez»o, het was er uit! Dat was een heele opluchting. De onderwijzeres, die wel begreep, hoeveel moeite het Mies gekost moest hebben tot deze bekentenis te komen, nam -de hand van haar leerling in de hare en zei vriendelijk: ,,Ik ben blij, Mies. dat je er eerlijk voor uitfcomt en zal het dus als fout rekenen. Je bent een ferme meid, hoor'/' Even later stond Mies buiten. De anderen hadden niet op haar gewacht; eigenlijk maar goed, want ze wilde er liever niet meer over praten, 't Leek zoo braaf en 't was toch zoo doodgewoon. Maar 't was net, alsof ze wel tien pond lichter woog sinds het laatste uur. * * * Toen een week later de volgnummers bekend werden gemaakt, popelde Mies niet weinig. In-gelukkig was zij, toen haar naam het eerst werd afgeroepen. Ze was dus No. 1! Heerlijk! O, wat was ze blij, dat ze het van ,,gelooven" eerlijk had opgebiecht! Nu kon zij met een goed geweten haar mededingsters onder de oogen komen en — de Fongers fiets aanvaarden, die Vader haar beloofd had. Dienzelfden avond al ging zij het ,,karretje" met Vader bestellen en toen zij samen gearmd terugliepen, vertelde Mies, wat wij al weten. „Mijn eerlijk kind!" zei Vader en hij drukte haar arm stevig tegen zich aan. „Je hebt de fiets nu dubbel verdiend!" De Fongersfiets bleek weldra al de deugden te bezitten, die men van een stalen ros eischen kan en Mies maakte er menig tochtje op in gezelschap van Vader of de vriendinnen. --- Van alles wat. Keurvorst Frederik van Saksen, bijgenaamd de Verstandige, bemerkte eens, dat een edelman, die tot zijn hofhouding behoorde, zonder noodzakelijkheid door een korenveld reed. Aan tafel beval toen de keurvorst den edelman geen brood te geven. Toen deze zich daarover beklaagde, gaf de keurvorst het volgende antwoord: ,,Ziet _gij nu in, welk heerlijk voedsel brood is? Rijd een andermaal dus niet meer door het graan, want anders zijt gij niet waard brood te eten." --- RAADSELHOEKJE. Oplossingen der raadsels uit 't vorige nummer. VOOR GROOTEREN. 1. Amazonen. 2. Eerlijk duurt het langst. Anijs, Deurne, geel, stelten, kurk, hert. 3. 333 3x3=9 44 2x4=8 888 3x8 = 24 41 4 Danton, Anton. VOOR KLEINEREN. 1. Dmï, ruif, kluit. 2 Bertha en Ri ka Galeen de straat recht over. (Kast) Ik ga naar Hanj toe. Loop je mee? (Stoel) De hagel sloeg Brigit 'a fel in het gezicht. (Tafel) 3. Steen, wijk; Steenwijk. 4 Eend, Deen. (Dus door omzetting der letters.) i OM OP TE LOSSEN. VOOR GROOTEREN. 1. Mijn geheel is een klein bloempje, dat men veel in 't wild ziet groeien. Het wordt met 10 letters geschreven. 5, 2, 1 is een jong, viervoetig dier. 1, 6, 5, 3 is een ander woord voor zacht. 5, 2, 8 is het tegenovergestelde van moedig. Een 3, 4, 10, 5 is nooit een geheel. 9, 7 is een voornaamwoord. 2. Met mijn eerste spelen de kinderen 's winters graag, zonder mijh tweede i deel kan de kinderkrant niet gedrukt worden en mijn derde is een voertuig, terwijl mijn geheel ook een voertuig is. 3. Maak een stad in Frankrijk van de volgende letters: - seemrlial. VOOR KLEINEREN. 1. Met b vindt men mij aan de voordeur, met c ben ik een eng verblijf en met v bedek ik mensch en dier. 2. Kun je wel van een palm een heel nuttig voorwerp maken, dat in geen huis ontbreekt? 3. 1, 2, 3, 4, 5 noemt een verscheurend dier. 6, 7 is een voertuig, dat lang niet altijd gebruikt kan worden. 8, 9, 10 is een boom. Wat is mijn geheel? -4. Verborgen rivieren in Nederland. Kees van Dam stelde ons een wandeling voor. Met groen en slingers versierden wij de kamer. Jan van Marle kwam te laat. ---