Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden behalve voor leden der Combinatie. Illusies. ichtie diep in het kussen ge Bet « eZ arte krullen uitgespreid op de'slapende te wekken »fBg ö *. nnffén half open, toen het dienst * ;J W hinn< nti ad en een brief bracht, i' lS ' e v„„nne met een onverschillig ge ten st ijf kneep ze haar oogen ! f ' " het meisje de gordijnen open Ferst toen de zon zelfs het uiter ' kie van de kamer met haar stra t» KfLvulü, waagde zij het, even door ■' iharen heen te gluren. Zóó bekeek ) ,r „ogenblik de enveloppe, het adres ! S stempel, ze maakte den brief open IflS' * Mejuffrouw. i. „„i-elijks heb ik u verlaten, ol ik voel ■ Ir behoefte u te schrijven. . nt gisteravond, op het bal, heb ik u . ij, „iet alles durven zeggen wat ik »hei hart beb. W naak mijzelf nu dfe grootste verwij , s ilair een dergelijk oogenblik zich 1'jrech : jnlijk niet meer zal voordoen. H ;ei-teJde u, dat ik binnenkort naar aan de deur geklopt. Yvonne lniii jou vertrekken, maar dat is al heel irctdiK over veertien dagen al. We zul'en elkaar waarschijnlijk niet neerzien, tenzij— Re naar me toe zoudt rilen komen en met mij dat heerlijke,. r nigo 1'ind bezoeken. Ik vraag u, mijn vrouw te willen wor jen Van de beantwoording van die nut hangt voor mij mijn levensgeluk t! van har waarschijnlijk, dat ik haa» ii'»t over. mijn lippen kon krijgen. Ms \iw antwoord „ja" is, wil het mii daa 100 spoed'? mogelijk laten weten, als iel „nee" is San kunt u zich de moeite tan het antwoord geven besparen, dan Wijp ik mijn vonnis. En ik hoop, dat ge mij in dat geval w spoeriig mogelijk zult vergeten. Vergeef mij, dat ik het heb gewaagd, « Ip «wrijven, Wat uw antwoord ook is, 4 tal nooil ophouden u te beminnen. HENRI BELLO. Toen tiet dienstmeisje even later met M. wfeH binnentrad, vond ze Yvonne vast Vn sJaity. brief was uit haar vin fers tv den grond gegleden.... --- De Roman van Tante Koosje Een potsierlijk veihaal. LEVEN EN TWINTIGSTE HOOFDSTUK. Per aspera ad astia. Ij 001 " de duisternis tot het licht. u r nu zooveel narigheid mee ïonr ^ rec ht heeft, als belooning leid Z ' n ge ^ ul(1 > °P een beetje vroolijk u dS * licrbi ' af 8 e drukte plaat en ver iGrï!? Mmw f)0e ' °P het marktplein van |, ®" zande ,de bevolking hand in hand j !itM e r, j' mannen, vrouwen dooreen, ;ii) a „ anst en een keel opzet dat ze S«f |. Hoek, in Naaldwijk en in Mon T am . ?. en h°°ren en meezingen. W ï, °° s,ie raa ' < 01 aan hem komen of aan l a ken v ' spijt. Hij hield nog toe 'e t,„ . v t • aan ..hem komen of aan Üi' 1 ' ten van s P'ït. Hij hield nog toe toa.^herrnei C v, aard ' dat de nat " urli ' L? 1 haar v-i* een meis .ie na haar fr,® 1 onder 2 • was ' rnaar niemand l' ^Us d a „ , c .' n ln druk van zijn vvoor >ry bleef het bij. 00rnl ann Farthingdale ge to!' 1 Va n defamir 200 in richt en, dat ni^ >>«,noch^ 0oit aa " Josics geld «nJW Z;(| ° ór >noch na mijn dood. > had Fam!"- Z ° rgen ' rek ^ daar ^ h a 4 mii iota 8 geantwoord. ar bescl'nrm ov ® r komen, wees jij Üobi' Zei Larr- ioorufH is zo ° k ' ein en *arthj n , beloof je mij dat ^ stokol!. j°ngen f ml" hloek ! ' olaat «Pv 0 ^ 8 - 8 '«»?£ ' 0l ' ,JcnkGn ' ' 1nt ^ m 0ct et "® et ' ik hen heel wel, O'ulL al,cs d enken. .Tij wijzor dan zij. Be loof je het mij? — Ja, ik beloof het. — Dank je. Ik dacht wel, dat je het zou willen doen. Zij stonden in Farthingdale's kantoor. — Ik dacht vroeger immers, dat je niet van haar hieldt? Zei ik dat toen niet.' Farthingdale zat te schrijven. Hij keek niet op. . . — Ja, ik herinner mij wel zoo iets. — En toen ben ik weer jaloersch op je geweest, maar zonder grond.Zcg, ik begrijp niet, waarom je nooit van iemand gehouden hebt Nu ja, dan van je vrouw. Je zei toch, dat je ook nooit van haar ge houden hadt. Maar je moet toch vee! meisjes in je leven ontmoet hebben» — Ja, — Maar bevielen zo je n»ct? ( — Neen. — Zoo. Larry ging aan do tafel zitten. Farthingda'o /.at nog steeds haastig te schrijven. — Wat zit jc toch toeschrijven? vroeg Larry. , — Och niets bijzonders, maar ik daclit zoo, Larry, zou je den 15en niet iemand anders verzoeken in mijn plaats? Een jongeman zou veel aardiger voor je ziin, ik hen bijna nooit in mijn leven bij een huwelijk geweest, het mocht mij eens zenuwachtig maken. — Dat maakt het mij ook, zei Larry. — Nu goed dan, maar ik ga nu, als je niets meer voor mij te doen hebt. — Niets, maar il; «envacht Josie, — Hier. , , _ Ja Ik dacht, dat je dat wel goed V °- Natuurlijk. Hoe laat komt ze, want over een half uur heb ik een afspraak. Larry keek op zijn horloge. — Zij moest al hier zijn. De voordeur ging toe. — Dat is ze, denk ik. Eij ging in de kamer daarnaast en liet Farthingdale alleen. Deze bleef onbeweeglijk staan. Hij keerde zich langzaam om toen zij binnentrad. — Dit is ten onverwacht genoegen, zei hij maar hij stak haar niet de hand toe. — Ik kom Larry halen, zeide zij, wij zouden boodschappen gaan doen. Wat zal jo toch veel gold uitgeven, Larry! Zij zag er allerliefst uit en had een bo* ie viooltjes in haar mantel gestoken. Er voitrcto een stilte tot Farthingdale zei: . — Wat mooie viooltje*. „ . — Nictwaar?Wilt u Ze flWtfxm? Mag ik ze op uw fas spelden? Ilij had geen tijd c£n het te weigeren cn zij deed het vlug. — Staat het niet prachtig.Lmry, vroeg zij lachend, nu zijn wij klaar? — Ik heb een afspraak cn kan niet van het kantoor weg, beweerde Farthing dale. Hij bracht hen tot boven aan de steenen trap. Daar stonden zij even *e praten — O, nu vergeet fit die stukken, nep Larry en liep de kamer weer in. Josie keek Bobert aan. — Moet ik voortgaan? vroeg zij, en omdat hii geen antwoord gaf, zei zij: — Nu, dan is alles ook uw schuld. Na deze ontmoeting waren al Josie's wonden weer opengereten, maar toch was zij blij, dat zij hem gezien had. De wan hopige gedachte kwam haar in het hoofd om een beroep te doen op Larry, hem de waarheid te zeggen en hem te vragen haar aan Boheri te geven. Soms had zij een gevoel, of zij het doen kon cn dan weer niet. Nu waren er nog drie dagen voor het huwelijk. Josie rilde van angst bij de ge dachte, dat zij dan voor goed gebonden zou zijn en nooit meer van Larry af zou kunnen. — Was ik mair dood, dacht zij vol wanhoop. Eeii3 ging j;ö nog naar do sluis, waar I.erry meenden geleden bijna verdron ken was. Zij stond op dep oever in het natte- gras, waar do lentebloemen al uit den grond kwamen en zij staarde naar den waterstroom, die door de winterro gena gezwollen was . Eens waren Larry en zij daar belden bijna omgekomen. Als zij daar eens verdronken lag, dan zou Bobert nog spijt hebben Dien avond schrapte zij weer een van de kleine roode kruisjes weg. Zij had dien avond innig en wild: — O God, laat niet toe, dat ik I-nr,.^ leven bederf, zooals Botert het mijne he dorven heeft. Maak hem maar gelukkig. Toen viel zij in slaap cn was cr weer een nacht voorbij. DEBTIGSTE HOOFDSTUK. Dien avond zou er een diner zijn voor Josie's huwelijk. De oude heer Dawlish wilde alles heel grootsch aangelegd heb ben, hij had voor dien avond een kok uit Londen laten komen en zijn rijke vrien den uit de City geïnviteerd. Larry zou alles later natuurlijk wel betalen, maar wat kwam cr dat ook op aan. Men huwe lijkte zijn dochter niet alle dagen aan een rijk man uit. . — Ik noem het opsnijderij, zei Francis verachtelijk, en het kan Larry tenminste niets schelen. Wat zeg jij ervan, Josie. Josie zei, dat het haar niet schelen kon, zij zag er doodve ->cicl uit on zwierf rus teloos overal rond. — Laat mij niet alleen, Frrmcis, zei zij, ik heb veel liever, dat jij er ook bent. In de bibliotheek pakte zij lusteloos de vele geschenken uit, die voor liaar kwa men, men zou nooit gezegd hebben, rlat zij den volgenden dag trouwde. — Farthingdale komt zeker vanavond, vroeg hanr broeder opeens HIJ trok otroo uit een pakkist. — Nog al een vruchtenschaal, zei zij dat stijn cr vijf en !-arry heeft er r.1 zoo veel van lijn moeder op Stoneranleigh, -- Ja kunt zo aJtijd verkoopen oi weg geven. !Wat heeft FBrthtngdale Je g? geven? — Mij? Niets. Hij heeft aan Larry heel wat gegeven, diamanten knoopen en een sigarettenkoker, en.... — O, ja, maar ik dacht dat hij jou ook iets gezonden had. — Hij heeft mij niets gezonden. Francis duwde de pakkist weg en hield de zilveren fruitschaal naar de hoogte. — Nu, die zal heel wat gekost hebben, zei hij. Josie liep naar het raam. Wat zou er vanavond nog gebeuren? Morgen.... — Iloe laat komt Farthingdale? vroeg Francis weer. — Ik weet het niet Larry zei met den trein van 5- uur. geloof ik. — Zoo. Ga je mee om hem al te halen? Josie kreeg een kleur. — Neen, laat ik maar niet — O, ik dacht, dat je misschien graag wou. Als je heusch wilt, Josie, dan breng ik je naar het station en ik maak mij zelf onzichtbaar. — Ik wil hem niet zien en zijn naam niet meer hooren, zei ze. Gaarne was zij in snikken uitgebarsten, maar dat moest niet, zij moest zich nu goed houden. Zij bleef een oogenblik in de hal staan, en trachtte haar zelfbeheersching terug t* krijgen. Haar trots was niet geheel ge Lroken en ten koste van alles wilde zij zich goed houden dien avond tenminste. Dat zou wel vreeselijk moeilijk zi.in als Robert er was, maar het kon niet anders, klok op de gang sloeg twee uur. Was het al zoo laat? De dag verliep al te spoedig. Nu nog maar een paar uur en dan was Farthingdale er. Dan zou hij te genover haar zitten, zij zou moeten glim lachen en praten en hij zou haar alle ge luk toewenschen onder al haar harteleed. — Ik zal mij er niets van aantrekken, dacht zij. Josie was zich dien avond aan het klee den voor het diner, toen zij een auto de laan hoorde oprijden door de duisternis. Er werd hard gebeld en zij hoorde man nenstemmen in de gang. Zij was juist bezig een paarlen collier, een cadeau van I.arry, om haar hals vast te maken en van louter schrik liet zij het op den grond vallen. Na een oogenblik ging zij naar de deur en deed die open. Ze kon nu duidelijk de stemmen hoo ren. Het wnren Farthingdale en Larry en zij werden begroet door haar vader en Francis. Larry's stem klonk heel opgewonden. Zij keek over de balustrade heen de trap al in de hal. Haar japon had zij nog niet nan.' Zij stond daar net als een kind met blootear men in een onderrok te gluren. Farthingdale trok zijn jas uit Hij was in een gekleede jas. Wa't zag hij er toch knap uit en wat jammer, dat hij ge trouwd was en haar niet wou. Hoe zou hij zich voelen, of zou hij vol komen kalm zijn en haar misschien ver geten zijn. Zij had hem niet meer gesproken na dat bezoek op zijn kantoor en hem ook niet meer gezien sedert dien tijd. Hij stond nu alleen jn de hal. Larry was in de rookkamer gegaan met haar vader en Francis. Gaarne was zij naar beneden gerend naar hem toe. Hij stond bij het vuur, dat in de hal brandde. Het was een groot vlammend vuur van groote blokken hout, zooals het zeker ook geweest was in de dagen toen de ridder uit de bibliotheek leefde. Farthingdale stond er naar te staren met een ernstig en streng gezicht, zijn eene hand rustte op den schoorsteenman tel, onbewust schreed Josie een paar tre den naar beneden. Zij staarde hem aan en alsof hij haar blik voelde keek hij op en hun oogen ontmoetten elkander. Zij liep hard terug naar haar kamer en bleef een poos tegen de deur staan ten nen. starend naar de plek waar Larry's parels op den grond lagen. Zij raapte ze op en maakte ze om haar hals vast. Toen deed zij de mooie witte japon aan, die zij gekozen had om dien avond te dra gen. Zij zag er nu al als een bruid uit. vond zij, toen zij zich can oogenblik in den spfcgel bekeek. Daarop draaide zij het licht uit en stond een oogenblik met haar hand on de kruk, bevreesd om naar beneden te gaan en den langen avond te beginnen. Andere menschen ' waren nu al geko men dat wist zij. Wat een felicitaties zou zij moeten aanhooren. Haar vader hnd haar don gèhMtè? dagbijna geen oogenblik met rust gelaten, hij >*<3$ stoo opgewonden » en beschouwde dit huwelijk als zijn be drijf. Hij sprak al van Larry als: „zijn zoon". — Josie, Josie, kind. Het was de stem van haar moeder. — Ik kom moeder, ik kwam net. Mevrouw Dawlish stond buiten op het portaal. Josie ging naar haar toe en sloeg den arm om haar middel^ — Mijn lief kind. Er stonden tranen in de oogen van me vrouw Dawlish, maar zij wischte ze weg en samen mét haar moeder ging Josie naar beneden. Larry wachtte in de hal. Toen hij Jo sie zag, hield hij steeds zijn oogen op haar gevestigd met een soort verheven uitdrukking er in. Josie was er verlegen mee en zij sloeg haar oogen voor zijn blik neer. Zij dwong zich tot een glimlach, liet toe, dat hij haar hand nam en haar naar den salon bracht waar reeds een dozijn menschen aanwezig wnren. Josie kende de meesten. Zij schudde hiun de hand *en kuste de meisjes en werktuiglijk beantwoordde zij de lachen de opmerkingen, maar zij voelde zich als iemand in een droom en zij zag eigenlijk niemand dan Farthingdale's forsche ge slalte bij de piano. Hij bladerde in een stapel muziek, zon der schijnbaar op iets of iemand te letten. Larry trok Josie mee naar hem toe. — Kijk, Rob, daar is zij, zei hij. Farthingdale keerde zich langzaam om. — Hoe maakt u het, Juffrouw Josie? Zij sloeg de oogen niet «"ggj'kn<#| zij keek alleen naar een g°« in zijn overhemd. Wat zou hree uwd e zij eens flauw viel, of hard Larry ging weg. m00 i - Ik geloof, dat u moig_ «jen zult hebben, zei Farthingdale, alleen stonden. . t \\ nie' ef - Ik geloof het ook, zei lachje. , haar f" cn Dit was het begin y an , Een dame kwam naar 11 l l®f i ef^t uit, "L - Je ziet er zoo allerlief in d* zei zij, want zij kon ook > bedenken. ., nie ( ' , tc - Benijdt u den bruideg 0 ^ er *el heer Farthingdale? U zou zijn plaats willen zijn? e j h« n ' Zij lachte, alsof z>J i ets 11 ^ gezegd had. ipts on ver ® je Farthingdale bromde jp ^'gt baars en ging zoo R' 1 "* "Jck. W t ,i kamer uit naar de bibl . all e ' e " ll) r, niemand. Het licht vva ^ f lC t * „ men er den rooden 8 1C>C je zijn ,jjj Hij ging ernaar toe fJ liet ' t>l> den schoorsteenman ^ hoofd op rusten dig HU 'f 11 Hij voelde zich eUen^'g pre tt6 wel voorg esteld, dat J lC ., to ch n |° 'y D 11 zijn, maar zoo erg als %ve rd Hij had Josie lief « n jste i» de vrouw van Larry. in et D e ridder staarde ne oogen uit het portret ^ vel 'yol£"'' --- Baas boven Baas. De Amerikaan in het gezelschap zat ge weldig op te snijden. Hij vertelde o.a. van do geweldige veerkracht van de gummi hakken, vervaardigd op de fabriek, waar hij vroeger werkte. Als bewijs daarvan deelde hij het volgende mede : — 'k Zat op een avond nog laat te wer ken op het kantoor der firma, dat geves tigd was op de 42e verdieping van een he melhoog pand op Broadway in New-Yórk. Op een gegeven oogenblik rook ik een doordringende brandlucht. Ik snel de gang in en wil met de lift naar beneden gaan. Niet noodig, de lift werkte al niet meer. Dan maar de trappen af; ook niet noodig, de rook was te dik. Ik kijk uit het raam, maar kan door de dikke rook wolken de straat niet meer onderschei den. Ten einde raad schroefde ik toen maar tien rubberhakken onder iederen schoen en sprong op goed geluk het raam uit Ik kwam ongedeerd beneden, doch zat door de kolossale veering van onze hakken weer onmiddellijk daarop in mijn kantoor. Ik weer het raam uit, daar het er niet te houden was van den rook, doch twee tellen later was ik weer boven. Wa der het raam uit,en.... als zij mij toen niet hadden gegrepen, sprong ik mis schien nu nog heen en weer.... Het gezelschap zat paf. Tot Jan het woord nam. — Dat is nog niets, vergeleken bij de veerkracht van gummi-bretels, die ze bij ons^ in de Lapstraat verkoopen. Ik had zoon paar gekocht en ging den volgen den dag met mijn vrouw naar Schevenin gen. Juist toen ik in het spoorwegstation kwam, kreeg ik hevige buikpijn. Ik naar de toBvlucht bij dergelijke gelegenheden^ maar toen il* er goed en wel aangekomen was hoorde ik roepen: Allen instappen» Ik rende de deur uit naar den trein, maar merkte niet, dat mijn bretel tusschen de deur van de toevlucht klem raakte. Enfin ik haalde nog juist den trein en dncht ner gens meer aan. Wel voelde ik af en toe een klein rukje aan mijn pantalon, doch sloeg daar geen acht op. Daar stopt de trein aan het station te Scheveningen. de conducteur maakt de deur open cn roef, daar zat ik weer in de „toevlucht" op het station van mijn woonplaats --- De donkere Anjelieren. De herfstbladen waren reedr een keer gevallen na den wreeden dood van mijn dierbare Jacqueline. Ik had haar in April verloren en toch leek het me, of alles pas gisteren was gebeurd, zoo groot was mijn verdriet. Hoe meer de dagen mij van die afschuwelijke gebeurtenis verwijderden, deste minder kon ik aan de werkelijkheid gelooven. Op sommige dagen verbeeldde ik mij, dat mijn be staan 'slechts een hersenschim was, een afschuwelijke droom, waaraan een eind moest komen. Op andere tijden weer dacht ik, dat zij op reis was. De dp<» van terugkeer was zeker al voorbij, maar zou zij niet met te meer gezondheid, met te meer zon in haar oogen terug komen? Deze illusies hielden mijn verdriet le vendig en riepen onafgebroken het beeld van mijn beminde vrouw en de herinne ring aan ons gezamenlijk geluk wakker. Ze hadden geen ander resultaat, dan dat ze mij het verdriet nog ondraaglijker maakten. Gelijk een vader, wiens dochtertje in haar teere jeugd hem is ontnomen, in elk jeugdig gezichtje eenige trekker vau de verdwenene tracht terug te vinden, zoo zocht ik in elke vrouwelijke figuur eenigen weerschijn te vinden van de zoo persoonlijke bekoorlijkheid van mijn heengegane gezellin. Ik vond hier iets van haar gezichtje, daar een schaduw van haar voorhoofd, een kromming van haar neus, maar nooit haar teeren mond, nooit haar glimlach, nooit den warmen blik cn de diepte van haar groote, bezie lende oogen. Herhaaldelijk nam ik de snuisterijen op, die van haar afkomstig waren; ik ver plaatste ze, rangschikte ze opnieuw, in de hoop er een atoom van haar teere ziel in te vinden. Thans, nu zij niet meer was, gevoelde ik, wat zij voor mij was ge weest, welk een gunstige invloed van haar op al mijn doen en laten was uit^e gaan. De attenties en voorkomendheden, waaraan zij mij ongemerkt bad gewend, weerspiegelden zich thans voor mij in hun volle waarde, thans, nu ik ze voor mij voor goed verloren wist. Op dien mooien, frisschen Decembermor gen, zat ik niet ver van het geopende ven ster in droever stemming dan gewoonlijk over mijn dierbare afgestorvene te pein zen. Verstrooid dwaalde mijn blik door de kleine agenda, die me eiken dag aan mijn verplichtingen herinnert: z^ider ver rassing en zonder blijdschap las ik er mijn naam. Het was mijn geboortedag.... Van den eersten dag onzer kennnisma king af, had Jacqueline nooit vergeten, me in den vroegen morgen vr.n den 27en Decemher te komen omhelzen, beladen met een geweldige massa bloemen, die zij beminnelijk her en der in de kamer een plaatstje gaf. Het waren altijd dezelfde bloemen, de bloemen, die ik het liefst zag, donker-fluweelroode anjelieren, op het zwarte af. Ik zie haar nog verschijnen: met eer sprong door do even geopende portière vloog ze op me toe en wipte zonder een woord te zeggen op mijn knieën. Haar Ie n ige lichaam preste zij tegen mijn borst en de warme oogen onder haar donker bruine krullen uit, blonken tegen me op en spraken tot me, wat de lippen niet wil de fluisteren. En dat alles, die bekoring, die zoetheid, om te leven, dat alles was dood, voor goed verloren! Neen, dat was niet moge lijk! Met al de zwakheid, waartoe een man op zulke oogenblikken in staat is, poogde ik opnieuw in mijn hart, in mijn verwelkte ziel de illusie van een onwaar schijnlijke hoop levendig te -houden en de hersenschim verdween om plaats te ma ken voor den droom.... Eensklaps zag ik in gedachten Jacque line, warmpjes ingestopt, door de glazen deur van het groote bloemenmagazijn \er schijnen. Ik zag haar de straat overste ken met haar vlugge, vastberaden pasjes. Ik zag haar onder mijn raam doorgaan. Die visie was op dat moment in mij zóó sterk, van zoo'n smartelijke werkelijkheid, dat ik onwillekurig naar de deur van de huiskamer liep, om open te doen... en ik deed open.... — Mijnheer J. Gabriël, is dat hier? Blootshoofds stond een jonge vrouw met een frisch gezichtje voor me. met een boeket anjelieren — mijn fluweelig donke re anjelieren — in de armen. Ik streek met de hand over mijn oogen, mijn voor hoofd was als ijs. Beroering overmeester de me, ik moest me aan de kruk van de deur vasthouden... Maar weldra was ik mijn gevoelens weer meester. — Ja juffrouw, J. Gabriël, dat ben ik. Wat wenscht u. — Ja, ziet u, er is een dame geweest, 'die dw.e bloemen bij ons besteld heeft.... 10, al een heeler tijd geleden, acht of ne gen maanden, denk ik Zij heeft ze voor uit betaald en zei met nadruk: — Denk er vooral om: donkerroode an Jelieren, op zwart af, en verbeet den da tum niet: 27 December. ---