Welvaart en arbeid. DE NIVELLEERING. Eank zij de machine bezitten wij zo> veel goederen, dat wel vaart gebracht kan worden in de groot© massa, dia vroeger in armoede leefde. Als een der bezwaren tegen de tegenwoordige productieorganisatie wordt dikwerf aangevoerd: de nivelleering van het arbeidsloon. . Wanneer men de loonstatistieken nagaat blijkt, dat tusschen de verschillend© soorten van arbeid (wij zullen in dit artikel alleen spreken over fabrieksarbeid) betrekkelijk weinig verschil in waardeering bestaat, dat bovendien den leeftijd van den arbeider, practisch gesproken, als loonbepalende factor uitgeschakeld is, en dat ten slotte het verschil in waardeering van geschoolden en ongeschoolden arbeid de laatste jaren belangrijk kleiner is geworden. Is deze nivelleering nu inderdaad zulk een groot bezwaar als door velen beweerd wordt? Ziehier een vraag, die onzes inziens van groot belang is. Immers, het betreft hier direct d© levensvoorwaarden van dat deel van ons volk, dat in het verrichten van loonarbeid het ©enige middel van bestaan vindt. Wanneer wij nu Ide gestelde vraag ontkennend beantwoorden, kunnen wij aan een behoorlijke argumenteering niet te ontkomen. Wij zullen pogen den lezer duidelijk te maken, waarem wij, het bezwaar der nivelleering erkennende, er niettemin niet zulk een groot© beteékenis aan hechten. Wanneer althans de gelijkmakerij niet tot het onredelijke wordt voortgezet. In do eerste plaats dan hebben wij te beschouwing de waardeering — gellij'ke waardeering — van fabrieksarbeid in het algemeen. Dank zij de machine is het- arbeidsproces voor den menscTi vereenvoudigd. De economisch© beteekenis hiervan is, dat de arbeider beweg©lijker is, dat hij gemakkelijk van, het eene bedrijf in het andere kan overgaan. De fabrieksarbeider is, in het algemeen genomen, minder sterk gebonden dan Jzijn vak dan bijvoorbeeld de gezel uit iden gildentijd dat was. Dat er enkel© ■bijzondere vakken zijn, die door „specialisten" uitgeoefend moeten worden, is waar, maar deze warden dan ook hooger Ibeloond. De machine heeft vakverschililen verdoezeld. Het gevolg is geweest: verdoezeling van loonversohillen. Wij lakten hierbij andere dan economische facitoren, die op het verloop van dit proces fingewerkt hebben buiten beschouwing. Nu rijst allereerst de vraag: moeten ;.wij treuren over dat verdwijnen vand© 'vakverscliillen, over den ondergang van den vakman, die plaats moest maken ivoor den fabrieksarbeider? Neen! De verdwenen vakman werkt© voor ©en kleine roep bevoorrechten. Hij zelf leefde van e opbrengst van zijn arbeid ©n deze svas juist vofdoende om te leven. De •scherpe maatschappelijke tegenstelling ïtusschen rijk en arm bestond vroeger Ljsniet minder dan thans, met dit verscnil iajdan evenwel, dat de grens van armoede hrocger dicht bij de grens van den honger :oiiep; en, dat armöeland in vroegere jaren k er dicht bevolkt was en wij thans molden spreken van ©en ontvolking van dit vfcebied. Dank zij de machine, di© een deel van den arbeid voor ons heeft overenomen, en dat deel veel vlugger afwerkt dan wij zouden kunnen doen. D© Sngelsche katoenfabrieken hebben een apaciteit van ruim 5 milliard yards kaoen per jaar. D. i. zooveel katoen, dat 'o aarde 120 maal ermede omwonden an worden. Als geheel het Engels che k^' ;j lk met de hand katoen ging weven, ,ou het lang geen 5 milliard yards per aar kunnen afleveren en geen tijd Qpr hebben om iets anders te toen. M. a. na een dag zou het er moe moeten lilscheiden om voedsel t© zoeken enz. '