„JE LACHT". (Uit het Italiaansch van L. Pirandello). Ook dezen nacht opnieuw werd (te arme meneer Anselmo door zijn vrouw woedend bij den arm getrokken: „Je lacht", siste het hem tegen. De arme opgeschrikte, de oogen vol slaap, greep naar zijn hoofd en zei eindelijk, onwillig: „Mijn God ook.... vannacht?" „Nacht op n ach tl Vandaag.... iederen dag doe je het", gronyle zijn echtgenoote bleek van woede. Meneer Anselmo, op zijn elleboog leunend, mompelde geprikkeld: „Weet je het zeker? Misschien beweeg ik mijn mond maar, doordat de maag werkt, wat jou doet denken dat ik lach." „O, neen neen, neen! Je lacht, hoor, je lacht, en óf!" hield opnieuw zijn wcderhelft hardnekkig vol. „En wil -je hoeren, hoe? Zóó!" En zij deed het wilde en klokkende lachen van haar man na, dat haar nacht op nacht stoorde. Meneer Anselmo hoorde verbaasd en beleedigd toe en vroeg opnieuw, bijna wantrouwend: „Zóó?" „Ja, zóó, zóó!" Zijn vrouw, moe door het na-doen van zijn gelach en van het gepraat, legde het uitgeputte hoofd op het kussen, liet de handen op de dekens glijden en steunde: „O, hemel, mijn hoofd!" In het slaapvertrek glom op de waschtafel knetterend en klagend het nachtlichtje onder het beeld van Notre Dame de Lorette. Het leek wel of alle meubels bij elke zucht van het bijna uitgebrande pitje omhoog huppelden, als werden ook zij in hun slaap gestoord. Eveneens warrelden in de verontruste ziel des heeren Anselmo opgewondenheid, deemoediging, wrok en toorn over dit ongelofelijke, nachtelijk gelach dooreen, dat bij zijn vrouw do achterdocht wekte, dat hij, in droomen, wie weet wat voor genietingen beleefde, terwijl zij slapeloos rondtobde met hevige hoofdpijnen en nerveuse hartkloppingen, waaraan een sentimenteele vrouw, die de vijftig nadert, kan lijden. i „Zal ik de kaars opsteken?'" „Zeker, steek do kaars aan en geef mij gauw de druppels. Twintig druppels in een vingerhoed water." Meneer Anselmo stak de kaars aan en kroop, zoo snel hij maar kon, het bed uit. Zooals hij nu uit bed sprong, blootvoets en in nachthemd naar de Kast, om het fleschje druppels te krijgen, weerkaatste zich zijn beeld in deii spiegel en onwillekeurig tastte hij met zijn hand naar enkele lange, pieterige haren om ze wat te ordenen over den kaal -wordenschedel. Dit gebaar ontging zijn vrouw niet. „Hij ordent zijn haren!" barstte zij uit. „Hij heeft den moed om zelfs in den nacht, blootvoets en in hemd', zijn haren te verzorgen, terwijl ik hier lig te sterven!" Meneer Anselmo draaide zich woedend om, al was hij door een slang gebeten; hij strekte den langen wijsvinger uit naar zijn vrouw en zei: „Jij' sterft?" De tfrouw .begon te jammeren: „Ik zou willen, dat de hemel ook maar één deel van mijn pijnen over jou uitstortte 1" „Ik geloof je niet, lieve vrouw", mompelde meneer Anselmo, „als je werkelijk zóó ellendig er aan toe was, zou ja niet mijn onwillekeurige beweging hebben opgelet, doch zwijgen. ïk heb alléén maar met mijn vingers door mijn haar gestreken. ... drommels, nu weet ik waarlijk niet, hoeveel druppels eraf zijn gegleden". Hij goot kwaad het water uit het glas over den grond en moest, zooals hij was, blootvoets en in hemd, naar de keuken loopen om ander water. „Ik en lachen! mijn God, ik en lachen " mompelde hij, terwijl hij' op teenen met de kaars in de h'and -door de lange gang ging. Uit cm geopende deur drong een zwak stemmetje door: „Gr/wtvadertje...." Het was de stem van de. oudste der vier kleinkinderen, het stemmetje van Suzanne Anselmo'a lieveling, die hij Suzi noemde. Twee jaren geleden, na den dood van den eenigen zoon, had hij vijf kleinkinderen met de schoondochter onder zijn dak opgenomen. Deze schoondochter, een lichtzinnige vrouw, was er voor een paar maanden vandoor gegaan; bijgevolg had meneer Anselmo de vijf weesjes (waarvan Suzi, de oudste, acht jaren telde) letterlijk aan zijn hals, want het is duidelijk dat grootmama, die al te zeer vervuld was met eigen kwalen, zich niet veel om de kleintjes bekommerde. Maar zij bekommerde zich voorzeker wel om meneer Anselmo en om zijn onwillekeurige beweging, di etwintig haren had geordend. Want de lieve grootmama had den moed, ondanks haar lijden, op h^,ar man, razend jaloersch te zijn, alsof hij, op zijn leeftijd met witten baard en kalen schedel, nog aan grapjes met mooie dames zou denken. Dan daarbij nog de zegeningen van het lot, dat hem vijf kleinkinderen in de armen had gelegd, die hij spijzen en kleeden moest. Onderwijl bloedde zonder ophouden zijn arme hart over den vroegtijdigen dood van zijn ongelukkigen zoon. Lachte hij missohien daarom in den slaap? Zeker zeker! Wie weet hoeveel vrouwen hem des nachts in den droom liefkoosden. Do woede, waarmee zijn vrouw hem, steeds wakker makend, toeriep: „Je lacht!" kon geen andere oorzaak hebben dan jaloersohheid. Toen meneer Anselmo het stemmetje hoorde, zette hij den kandelaar bij de deur om den hoek, om de andere kinderen niet te wekken en ging het vertrek binnen. Tot niet geringe bezorgdheid van grootpapa, groeide kleine Suzi van wie hij zielsveel hield, bitter weinig; ook werd zij ïiiets krachtiger; het halsje werd van dag tot dag magerder, een teere stengel gelijk, waarop een in verhouding te groote bloesem wiegelde. Och, dat kopje. Hij boog zich over het bedje, zoodat de beide kinderarmpjes gemakkelijk zijn nek konden omsluiten. Toen zei hij: „Suzi, weet je ik heb alweer gelachen." Suzi keek hem met pijnlijke verbazing aan: „Vannacht weer?" „Ja, alweer, ik heb uit volle borst gelachen.... Maar ik moet gauw gaan, lieveling. Ik haal voor grootmoeder wat water voor de druppels..... Slaap maar lekkertjes en probeer ook maar om te lachen. Goeien nacht." Hij kuste het meisje teer op het bleeke, groote gezicht, schoof zorgzaam het kussen recht en ijlde naar de keuken. Meneer Anselmo was volkomen overtuigd, dat hij nooit iets droomde dat zijn blijmoedig lachen verklaren kon. Hij droomde eigenlijk heelemaal niet. Eiken avond, op hetzelfde uur, viel hij direct in zwaren slaap, zwaar als lood, zwart en grondeloos, waaruit hij nooit wakker zou worden. De oogleden drukten de oogen als twee grafsteenen toe. Nadat hij daarom de mogelijkheid van droomen alsook de verzoeking des duivels had uitgesloten, bleef hem geen andere uitlegging over dan dat hij aan de eene of andere nieuwe ziekte leed. Missohien was het 't werk van bijzondere krampen in de darmen, die in dit vreemde lachen tot uiting kwamen. Hij besloot een jongen zenuwdokter te raadplegen, die om den anderen dag zijn vrouw bezocht. De jongeman begon met meneer Anselmo de nieuwste en nagenoeg onbekende theorie over slaap en droomen te verklaren. Hij sprak een half uur lang en mengde in zijn geleerde rede vele Grieksche uitdrukkingen, die het geneeskundig handwerk buitengewone waardigheiü verloenen; ten slotte eindigde hij met te zeggen, dat dit een onmogelijk geval was: als iemand niet droomt, kan men niet in den slaap lachen. „Maar ( ik zweer u dokter, dat ik waarachtig gèon droomon heb!" riep meneer Anselmo geërgerd uit, toen hij het boosaardig lachje van zijn vrouw opving, waarmee zij de verbluffende uitspraak van den dokter begroette. l „Dat lijkt u maar zoo.... maar het staat /vast, dat u droomen hebt. Daar u echter zeer zwaar slaapt, vergeet u ze weer." „Dus ik lach over droomen, die ik inderdaad zou hebben?" „Zeer zeker, u droomt van vroolijke dingen en lacht daarover." „Dat is gemeen," ontsnapte aan Anselmo, doch zich direct herstellend, vervolgde hij beleefd. „Ik wil zeggen, dokter, dat het Jammer is, dat ik in den droom alléén maar vroolijk ben en er verder niets eigenlijk van heb. Mijn vtouw schudt mij niet bepaald zacht wakker en schreeuwt: „Je lacht!" en ik kijk haar verbaasd laan, omdat ik niets bewust ben". Inderdaad, toch was hot waar. Ja, ja, het moest wel zoo zijn. De Voorzienigheid hielp hem heimelijk in slaap. Nauwelijks heeft hij de oogen gesloten, nauwelijks verdwijnt het klagenswaardige tooneel van zijn lijden, of de natuur trekt reeds medelijdend'het kleed der droefheid van zijn ziel af en leidt haar, lioht als een veer, over de frissche paden der heerlijkste droomen. Zij weigert hem echter wreed de herinnering en de hemel moge weten welke bedwelming, maar zij stelt hem toch schadeloos, doordat zij hem versterking en ontspanning gunt, opdat hij dan morgen weer in staat ia het lijden en de beslommeringen van het noodlot te dragen. Als meneer Anselmo van het bureau kwam, placht hij Suzi op zijn echoot te nemen, die zoo goed zijn lachen kon nadoen, omdat zij dit van grootmama had afgeluisterd. Hij streelde het verwelkte, ouwelijk gezichtje en vroeg: „Hoe lacihte ik. Suzi? Laoh eens, liefje ik moet hooren hoe mijn vroolijk lachen klinkt" Suzi hoog. het kopje achterover, liet het arme, vermagerfte halsje van een lijdend kind zien en brak in een hartelijk, vroolijk en luid lachen uit. Meneer Anselmo luisterde verrukt toe en need zich te goed aan dit lachen, maar bij den aanblik van het uitgemergelde kiudernekje, kwamen er tranen in zijn oogen. Hij knikte met het hoofd en terwijl hij uit het venster keek, zuahtte hij: „Wie weet wat voor een geluk Sk doorleefde, Suzi! God weet hoe gelukkig ik in den droom ben, als ik zoo lach " Maar het was meneer Anselmo's lot om ook deze illusie te moeten verliezen. Door een puur toeval gebeurde het, dat hij zich eens den droom herinnerde, die hem iederen nacht deed lachen. Hij zag een breede trap, welke moeizaam, leunend op zijn stok, beklommen werd door een zekeren Torello, zijn ouden bureau-collega, met beenen als sikkels. Achter Torello liep de chef, cavalliere Eidotti, de treden op en schiep er een gruwelijk vermaak in om aan Torello den stok te ontrukken, dien hij met zijn kreupele beenen onmogelijk missen kon. Eindelijk kon de arme Torello' niet meer verder, bleef waar hij was, greep' met beide handen naar de treden en sloeg om zich heen als een in woede ontstoken ezel, om zich tegen de plagerijen van den chef te verweren.. Eidotti lacht, pareerde behendig de stooten van Torello en probeerde hem de punt van den stok in de ribben te stooten. Op dit oogenblik werd Anselmo wakker; zijn lach verstierf pijnlijk op zijn lippen. Hij voelde, dat de afschuw hem den adem benam. 'Ach God, dus lachte hij daarover? Over zulke dwaze malligheden? Zijn mond vertrok tot een grimas van afschuw; hij keek dof om zich heen.- Dus daarover lachte hij. Dat was zijn heele geluk, dat hij in den droom beleefde! Hemelsche goedheid! Maar de philosofischo geest, die reeds sedert jaren diep in hem sprak, kwam hem ook ditmaal ter hulpe en bewees hem, dat het heel natuurlijk was, dat hij over idiote dingen lachte. Waarover zou hij Anders lachen moeten? In zijn omstandigheden en in zijn huid kon werkelijk alleen maar een dwaas lachen. --- Ploetje en Mopie in Tooverland. 125. De jongens nemen den kletsnatten Pieter tusschen hen in. „Kom maar gauw met ons mee naar huis", zegt Oepoetie, ,,en om geen kou te vatten, zullen we zoo hard loopen als we kunnen." Weldra zijn ze bij Tripje's huis aangekomen. Zien jullie wel, hoe die arme Pieter van het water druipt ? Vlug. belt Oepoetie aan; hij weet, dat het zaak is den natten Pieter niet al te lang buiten te laten staan. Nu is hij binnen en gauw komt Liezebertha aangeloopen. Pieter wordt lekker warm afgewreven en terwijl zijn kleeren drogen, krijgt hij een pak van Oepoetie aan. Het staat hem niet erg mooi, wel? Verder gaat Liezebertha er voor zorgen, dat Pieter wat warms te drink» krijgt en ze maakt lekkere chocolade klaar. Nu, dat bevalt Pieter! Maar Oepoetie, Ploet en Mopie worden ook niet vergeten; ieder krijgt een beker. {Dinsdag vervolg) 1. --- STADSNIEUWS. De Molen van v. Rhijn. We lezen in de „Delftsche Post": Eén der mooiste en daardoor meest bezienswaardige molens uit ons land is de bekende molen „de R90S" te Delft, staande tusschen het station Delft en de Gist- en Spiritusfabrieken. Iedereen, — die met den trein langs Delft is gekomen, — heeft wel eens zijn aandacht aan „de Roos" gewijd. Doch dan meesttijds slechts een oogenblik, want de trein snelt in een ommezien de „Molen van v. Rhijn", zooals „de Roos" te Delft wordt genoemd, voorbij. In het reis- en vacantieseizoen wordt door .menigeen een uitstapje naar Delft gemaakt. De aloude Prinsenstad biedt aan den vreemdeling tal van bezienswaardigheden, — en alle toeristen, die ons land bezoeken, — vergeten Delft in géén geval. — De historie van ons land is rijk aan belangrijke feiten die te Delft zijn voorgevallen. — Prins Willem van Oranje heeft hier enkele jaren gewoond en zoowel het Prinsenhof als de Oude- en de Nieuwe Kerk trekken jaarlijks duizenden belangstellenden naar de vroegere woon- en de laatste rustplaats der Oranje's. — Wanneer de vreemdeling den molen van v. Rhijn heeft opgemerkt, zal hij zich ook daarheen begeven, om dezen zeldzaam fraai en molen — met de typische oude molen afarswon i n g, — te bezichtigen. — Temeer zal zijn belangstelling worden opgemerkt, «wanneer men vanaf den Spoorsingel de schilderachtige mole. naarswoning bekijkt en door de kleine vensters een blik werpt in de woonkamers van den eigenaar van „de Roos". — In die kamers hangen n.1. zóóvele portretten, als men in geen museum zal aantreffen. Wij hebben den 76-jarigen heer v. Rhijn, die de eigenaar is van molen en woning, bereid gevonden ons enkele mededeelingen over deze portretten te doen. — In de grootste kamer, — de molenaarswoning telt 8 kamers, — waar een paar honderd portretten in ronde lijstjes de wanden geheel bedekken, — verzocht de heer v. Rhijn ons te gaan zitten. De oude heer is een liefhebber van een goede pijp tabak! Daarbij maakt hij zich het zoo huiselijk mogelijk wanneer bezoekers huis en molen komen bezichtigen. Voor het gesprek een «an vang nam ontdeed onze gastheer zich van zijn zwart-flanellen jasje en trok een paar kamerpantoffels aan. Toen de heer v. Rhijn tegenover ons had plaats genomen droeg hij een klein kamermutsje op het hoofd, — nam een lange OudHollandsche pijp — stopte die stevig en rookte dat het een lieve lust was. — „U zult zeker wat willen weten vaa de portretten, die U rondom U ziet", — zoo begon hij. —- „Luister dan maar" — vervolgde de heer v. Rhijn: — „Enkele tientallen jaren geleden was er te Delft een Cursus voor artillerie-officieren, die door verschillende jonge mannen werd bezocht. Deze hadden hier geen familie; — evenmin de studenten van de Technische School. Over die jongelui hebben wij ons ,,op den molen" altijd ontfermd. Des avonds tusschen 5 en 8 uur ontvingen wij hier onze „theedrinkers". De jonge studenten en officieren vonden hier gezelligheid. Bovendien behoedde hen de prettig# omgang aan den molen voor het betreden van verkeerde wegen. En dat hier vele vriendschapsbanden zijn aangeknoopt bewijzen de honderden portretten die U hier rondom U ziet. Dat zil n allemaal foto's van bekende Nederlanosche ingenieurs en officieren, die hier jaren een gastvrij tehuis vonden. — En komen deze vroegere huis-vrienden naar Delft dan vergeten zij nimmer naar den molen te komen. — Zooeven is er juist nog een ingenieur geweest, die „dertig jaar geleden hier studeerde! Bekijkt .de portretten maar eens!" Wij hebben van de aangeboden gelegenheid gebruik gemaakt. Meer dan 400 portretten waren in de beide woonkamers aanwezig. En dat de heer v. Rhijn inderdaad een vriend voor velen is geweest, maakten wij op uit een calligrafisch uitgevoerd schilderiitie. waarop het volgende te lezen staat: 1851—1921. — Op den derden van bloeimaand 1921 hebben ondergeteekenden, — vervuld van den wensch op den zeventigsten verjaardag van den heer Klaas v. Rhi) 11 een blijvend bewijs van hulde en . S V^. pathie te geven aan den man — die hen in tijden, waarin zij de meeste behoeft hadden aan vriendschap deze in ruime mate schonk, — met vreugde MJ* gedr^gren om den jubilaris een passend geschenk aan te bieden." Dit schilderij is omgeven met in ronde lijstjes gevatte portretten van vereerders den heer Van Rhijn, — en werd hem aangeboden ter gelegenheid van rijn jeventigsten verjaardag. +*+ Zooals wij reeds hebben medegedeeld, ■ g je heer Van Rhijn 76 jaren oud en daarbij laat zijn gezondheidstoestand vee l te wensch^n over. Het wordt hem jus steeds moeilijker het bedrijf te leiden. Thans is de vereeniging „De Hollandse Molen" te Amsterdam" met den eigenaar in onderhandeling voor den aankoop van dezen zoo zeldzaam schoon en molen. — Want indien één molen behouden moet blijven dan zeker dit bezit van een der nazaten van Rembrandt va n Rhijn. — Het spreekt welhaast vanzelf. dat in ieder geval de oude heer Van Rhijn de hem nog restende levensjaren op het molenaarshuis zal kunnen slijten. „De molen van v. Rhijn" is, — bij het leven van den eigenaar, — ondenkbaar zonder den hulpvaardigen en vriendlijken eigenaar, — die er is geboren en er zijn geheele leven heeft geleefd en «ewerkt en daar velen tot zegen is geweest. Komen en gaan. In het tijlaafs, f 10 subs. 10 d.h. Met motorrijtuig de veiligheid van het verkeer in gevaar brengen: A. V. te Loosduinen, vrijspraak. Openbare dronkenschap: J. F., K. d. G., beiden zonder vaste woonplaats, H. M. P- d J„ beiden te Delft, ierier 2 d. h. H. v. B. te Delft, 6 d. h. B. T. H. te Delft, H. "D„ z. v. w„ A. T. V. te Delft, ieder f 2 subs. 2 d. h., W. F. te Delft, f 2 subs. 1 d. h„ W. d. J. z. v. w, f3 subs. 2 d. h. E J. d. W., zonder vaste woonplaats, f5 subs. 3 d. h. Motorrijtuig zonder licht: A. *t H. te Maassluis, f3 subs. 2 d. h. ---