FEUILLETON. De Van Berkels en hun Vrienden. (Vervolg). , ^ervole). 'hiiivi; a,,,, aür allemaal een beetje :tr ":tinscho^i ' (,ie wcer druk bezig *k voerrin iCn en haar unster, die een E' dat een geaffecteerd jong 1 °vei ,i „rouwde en haar iets me : k i a , ans ' aan de tennismatch «— lonk «H I''" 1 ?; ulr » er zulke :nooie • \ ''ditro " em verleden jaar ook LN ik Vl ,, n ^ cn -'"' -'-ei ze. ?e dingen hi( '8 :i Ü n °" k d'ngen maRnific l ue - bepaald Js u\ v j '"«en... ' ar 'n"i ,',^ vecl ' heter? vroeg Van 'm 'n paar >ist on n ,f nR " ' k Heb :;l^us? ® de soos. '■ J v i'rb: 1 ., J 'T t ' •, (,(i aangesprokene £ Wcot ^et dat-ie dc. » viel »^v \ H * Vc »t (; j mevrouw Van Berkel Ij '• I!| J liad wat in /Jjr, t Cl ?yii», zijn ed 'r f vroegen? v?Ai ee,) .«raatje zeker... v ej — ja, dat is moge >t «li l^ji^Si^ t™™L Bloe K no « ïid aan van, Clara... jij °P de hoogte van Wfc k ^enï ed ^ ^sd^cu na"f° t UW i ™ et ° Pn naiof te kijken. TK) — Karei!... vermaande mevrouw Van Berkel, die, ondanks d'r ergernis over Clara, toch blijkbaar reden had om dezt aardigheid in haai- geboorte te smoren. Lenzing schoklachtc stil in zijn schou ders, stootte Van Meeteren in zijn zij en gal een komiek knipoogie aan Van Bor kei, die met de verstrooide Blise een sle pond discours onderhield, dat ze midden in een vraag van zijn kant, of zo naar de Duitsche opera geweest was, afbrak, door tegen haar vader tc zeggen: — Papa... zullen wc eens....? Ze stonden allebei op. , — Gut, Elise, je laat jo taartje staan! riep Caroline. — Ja, en je Pa heeft znn madera nog niet op! vulde Agnes aan. blijf nog c\en... Ze bleven. Clara nog een advocaatje? vroeg Ag nes vriendelijk. . Zou 'k nog durven? zou t ine niet slecht bekomen? vroor ze kinderlijk onbc hol pen, zich tot de gastvrouw wendend. Deze haalde haar schouders op. Och... je kan er blijkbaar nog al te £611 •• _ ' n Halfje, dan.... maar heusch een halfje, hé—, en geen schuim...., \ooial B Het diSs vlotte nu overal goed en de mfmeten bleven langer zitten; 'nenkele vertrok wel, stuitte even do gosprekstroom S niaar anderen kwamen fnseh van IJ:.', vertelden kleine nieuwtjes, m de Ss« sgï druk luidruchtig gepraat en pel^i soms was daar even 'n onderdrukt gegïCliei tn gingen 'n paar blikken ondeugend naar Clara van Heldenaer. Lenzing vertelde binnensmonds n ui aan den drogen Van Meeteren, die er wei nig op reageerde, de oude heer Van Berkel vervolgde langzaam z'n sleepdiscoure met Elise de gastvrouw sprak dan met deze, dan 'met gene, fluisterde soms even met Agnes die nu alleen de honneurs waar nam soms even wegwipte naar de keuken, om 'n boodschap, of 'n vermaning van haar moeder over te brengen. Tegen halfvijf, toen tal wat begon te schemeren buiten, braken do meesten op. 'tWas nu benauwd geworden in de suite, 'n Beetje onsmakelijk stonden al die go bruikte glaasjes met advocaat- of madera restjes op do tafel; 'nzoet-weeigc drank lucht van vervlogen alcohol steeg er uit on terwijl n seherp-benauwde tabaks walm van de uiige,gane sigareneindjes, die i„ do aschbakjee lagen, iets onaange naam dompigs aan de atmosfeer gaven. De witte schuimWomP was verslagen, slap in mekaar gezakt, dreef nu als tgorig Sneeuwballetje op liet gelige eiwet in de kl Al ta de C VanBerkels hadden erge kleuren van de borreltjes en do warmte; mevrouw «e M -tin d. kamer biizonder warm was. Xneer Van Berkel was onaandoenlijk v^r empexatuursinvloeden; koel en rus lu? rookite hij de. cene sigaar voor, de an deve dronk eenige glaasjes madera, JSntte met iedereen op zn kalme, hwse lijke manier. Eindelijk waren alle bezoe kers weg, behalve Lenzing en z'n vrouw, die bleven eten en Clara van Heldenaer, dio 't laatste uur al niets meer kreeg, maar desondanks hardnekkig zitten bleef op haar stoel naast de gastvrouw en volgens deze een gezicht zette, of ze nooit meer weg zou gaan. t Was lastig. Do Lenzings waren natuurlijk intiem met de Van Berkels; Tienus, Lenzings jon. gore broer, zou ook komen eten, maar ver scheen nog niet. Het menu eischte dringend, dat. er pro cies op tijd begonnen zou woiden en boven dien moest mevrouw Van Berkel vóór 't op doen noodzakelijk nog eenige wenken go ven, want van schotels nrrangeeren had de keukenmeid niet veel begrip. 'tWas nu donker; in dc gang had Antje de lamp al opgestoken, was dan even binnengekomen om den vuilen boel naar achter to halen, want ae hadden som migo glazen noodig voor 't diner. Doch toen ze Clara nog zag, deinsde zo ver schrikt af. In de kamer gaapte een heelc rij leege stoelen. Lenzing, z'n vrouw en Caroline vonden 't niet noodig: tegenover Clara de vormen zoo erg in acht te nomen; zo wa ren bij elkaar gaan zitten, fluisterden on lachten. Mevrouw Van Berkel zei niets, liet 'tdiscours met Clara, die nu telkens weer begon, opzettelijk uitsterven. Meneer Van Berkel keoik peinzend en roo kend naar buiten door de ramen, waar aan den overkant de lichten al brandden in 'n winkel, Op straat liepen menschen met paraplu's. Regenvlagen sloegen tegen dc ruiten. Agnes had voor met glazen gescharreld, verdween even met 'n bladvol, kwam dan zocht weer binnen. Dc pendule sloeg vijf. — He, is dat al vijf uur? zei de gast vrouw zeer nadrukkelijk. — Ja sprak haar man, zich otnwen dend, 'tis er donker genoeg voor, je kan de pendule niet eens meer zien — Ik zal m'n horloge eens gelijk zetten, sprak Clara. Och Van Berkel, wil jo niet even 'n lucifer aanstrijken.... ik kan heusch niet — Willen de oogen niet meer, Clara? vroeg Lenzing hatelijk. De oude heer Van Bet-kei was gala nier; hij lichtte haar bij. Toen verwachtte ieder, dat ze heen zou gaan, maar ze verschoof even, zei dan: — 't Is altijd zoo aardig, als er veel visite komt op 'n jaardag, zoo echt gezellig Niemand gaf geluid. Ook Lenzing en z'n dames zwegen nu. — Ja.... dat is zeker.... sprak eindelijk de lieer Van Berkel na 'n lange benau wende stilte. Mevrouw kon niet meer blijven zitten; •zo draaide op haar stoel. — Clara, excuseer je me even.... Ze was de deur al uit, op den voet go volgd door Agnes. In de gang 'barstte ze los. — Ileb je nou ooit zoo'n onmogelijk in dividu gezien.... ze géót niet weg.... ze zit op d'r stoel gespijkerd.... o, ik had een attaque gekregen, als ik een seconde langer was gebleven. Verzin er iets op Agnea en anders zal 'k 't haar royanjweg zeggen.... ze moet weg.... Natuurlijk zit ze te wachten op Tienus, die weer veel tc laat is.„. malloot dat zo is.;., en vier advo eaaties.... ze is formeel aan do flip tegen woord ig. — Stil nu raaar, Ma.... glimlachte Ag nes, haar moeder mee naar acli ter trek kaud, ik zal Antje wel naar binnen stu ren, met de boodschap, dat de soep is op gedaan. Dia wenlt is grof genoeg, hoop ik, en dan zal m wel gaan, maar gaat « . dan weer naar binen.'t. is zoo gek als We allebei wegblijven. Met op elkaar geklemde lippen ging mevrouw Van Berkel de ontvangkamer weer in, die nu nog donkerder leek daar zo uit de verlichte gang kwam. Ze her nam haar plaats naast Clara, wie 't ge tukt. was den ouden heer Van Berkel aan 't praten te krijgen over Zeeuw sch dia lect, een beetje een stokpaardje van den man, die een geboren Goessenaar wan. — Ja, -kinderen noemen ze in 't Goe «cihe land „guus", daar hgb jo Uv. als ze nu zeggen willen, laten de kinderen hun gezichten eens vvasschen, dan zeggen ze. daar: Loat de guus ulder wèZe es «fkelve ren. — O gut, hoe vreeselijk grappig.... ai Ier dolst...' vond Clara. — Ja, lachte meneer, gevleid door z'n succes, en daar hè-jo b. v. 'n veulentje, «Int noemen.... Op dat moment wordt er getikt. Mevrouw Yau lierkei zat al weer op heete kolen. — Binnen! riep zo hard. 't Was Antje, dio haar boodschap deed. — Mevrouw, de soep is opgedaan.... Ze zei 't zachtjes mét' een onderdrukt gegrinnik, omdat ze" de portéo van den weide begreep. — Wat zeg je? riep de gastvrouw, om vooral té verhinderen, dat Clara 't per on geluk niet zou verstaan. — De soép is opgedaan, herhaalde do meid Ze vertrok. Ken diepe pijnlijke stilte volgde In de r duisternis. -Vïin Berkel,-dik dé list', niet be greep, was verontwaardigd, doch, kon niets zeggen, want dan werd liet nog gek ker. Lenzing, z'n vrouw en Caroline be grepen instinctmatig dat er opzet bij was, mevrouw zweeg, nam in spanning haar buurvrouw op. — U «ei, een Veulentje, dat noemen ze.....? vroeg deze eensklaps hard in de stilte, met ongestoorde belangstelling en iets van een geamuseerd lachje in haar stem. — Eén kacheltje, sprak Van Bet kei. — Groote goden ! zuchtte' mevrouw perplex. 1 Agnes kwam weer binnen, begon stoe len tc verschuiven en op hun plaats te zetten. Meneer* Van Berkel werd 't nu ook te machtig. — Tiemts komt laat. sprak hij tot Len zing. — Jo, zei deze, ik hei) gezegd, dat ja om vijf uur wt en 't is nu al kwart ér ever . _ ... Ineens barstte mevrouw los. — Ja, Clara, jo moet mo niet kwalijk nemen, maar jk moet nu naar de keuken, hoor; ik heb gasten, dus dan begrijp je wel... Adieu, dank jo voor je visite'.... en dan ineens haar zelflveheersching verlic zend: moet je zelf niet eten vhnrnidtjag? — Gut ja, ik blijf maar zitten hè? sprak ds bezoekster nu elridelijk.Had me maar es gewaarschuwd..... maar 't is Van Berkel z'n schuld, die praat altijd zoo gezellig met me.... nou, masr nou ga ik 'te» mee nen, hoor. En Ti; stond werkelijk op. Ze schudde do hand v,kn de gastvrouw, den gasthée^ •en do anderen én vertrok. De heer Van. 'Berkel liet haar uit — Oef, zei mevrouw, toen do voordeur dichtviel. Daar zou jo nou toch wasachtig iets van krijgen. . HOOFDSTUK If, i Een hoofdpersoon uit den roman trol geert weer en wind, zit in een tram, tracteert op taartjes, verliest z'n hoed en ervaait dat ondank werelds loon is. Op «^' o(i1 i,een zijden goed stijf a ' j/' 1 te beletten. . „i- iveC Daarna nam ze den Daarna nam w ar 8Pi",' i( ' ;r ;. arm, greep het kuwj ee n el L (>' : liepen za alledrie « va n „ >Maar op een hoe^ , ic h gracht, hield ze sv» 1 - i u ,vdö fjiblik, keek es vond en ^ be t dor* in de portiek ^ --- Bijvoegsel. verboden, behalve voor leden der Combinatie. De Toren. ht Ruw krast de groote slot!':Langhaam zuigt de klei "Xtie is het liohaam van i c " '"jgele ü cht van de lantaarn ,2" mt „innen, in liet dkp-zwart van ^rimpelde handen tasten be :) ren - Witgekalkte muren. Pantoffels t«6 en j lüie steencn naar de kron ?, w _ aa t de oude vrouw naar bo iljaaI1 ! onhoorbaar, behoedzaam, ais *Tdat bang is, gestoord te worden ^ rliik maar verboden spel. ' fwending brengt een andere wen 1 r< Al maar draaien de treden, m afwending- Het oudje zucht diep en in het duister.. 18 i weet ervaai, wat zij doet. Nio ^ we ten, waarom zij het doet. Het iJOU weien, «int : f P en idee van ham-. Ze denkt, dat >1, in den ouden toren zit en ze ygeilS i" - imm ers naar Hem! Van haar ledikant uit heeft ze liggen kij middag, door het schuine dak „ r den machtigen torenromp met *&Lchc boeglijnen en naar de hooge ? Seeksels-in-'tiond als rijen en 1 iie opvaren naar het ijle kruis-m Hdonker is zij uit bed gegaan, ieden In de bekende kast vond ze urensleiitel, greep dien.... Zij sloop Ewacfatershuis uit, door de kleane L straat heen, om den hoek van den r WMr de koude wind haai- op de ar sloc en ze kwam in het door lan tóht gele kerkportaal. Moeizaam ge uit de opgang «and heeft haar gezien.... _ .Mijn God, kreunt ze moe m tdiep te,ik ïie U niet! ■i toen gaat zo verder, in groot ver naar Hem, Dien ze zoekt.... (t treden nemen geen einde. Lang ïier langzaam gaat de tocht op Bit« Be oude handen raken iedere tre aan, zoodat iedere vinger stroef rit van stof. , , tè.... een deur, hard, dik.... en toch kt «J. De, oude vrouw komt in een jtier tuin,te. Zij tast, zij herinnert zich, is !( meer geweest. Daarginds moet » teito open trap zijn en dan een uik™ i£jj kruipt de trap op, hijgend i ar idm ii e, het luik gaat langzaam ra, hoe iwaar het is, boven haar tril wannen. Dan een deur, en nog een «n wenteltrap, oneindig hoog.... -Mijn God, dioog-snikt het vrouwtje, ik J dan nooit? i aan den weg-terug '■ fccnen deur, half-open. Een luid litis tikken, geheimzinnig. Zij staat '] epen ruimte. Koud komt de wind Jtiisirii'ige luiken vallen, ten zeer schaduw van zware voorwerpen ' r - r d-,n steenen vloer; flauw zeefsel ®MnIieh i-buiten veroorzaakt die M I spalkend geluid lcomt van nabij. | Krotile de,ir -waait open... en tegelijk , 11 'ie kioklt-n vervaarlijk te siaan. ' V'ir •Ie. vrouw treedt in de nachtlucht. . m handen, heft ze daji weer op, Pik'i , aan de balustrade vast, en :4!s bevrijd 'Mi U'.-t kleine stad. Hier en 'Pmken lichten. Wflw blinkt hondengeblaf. >,, m ' 'iet de oude vrouw in de '"Ven haar. Go(1 > zijt Ga nog liooger? Nog siatf* ^ P<:n an * w °ord... j ,1.^ ?e terug in de open ruimte, C r artc schaduw ligt. Ze zoekt W' - °P.°'i staat, en klimt hoop st eeds hooger, diep-hijgend. Knie voor knie klimt ze op, heur vincei -s stuiptrekkend zich om de treden. ® Weer staat ze voor een deur, die ge E hi S i"i E t 6n g ? vaarlijke laddei '. steil, d^'een ldk 6 bCVCnd - Dan kn,i I H ** Weer buldert dc wind door gaten... s , taa . t hoven op de opperste omme heen' spits... en ziet om zich — Mijn God, w44r zijt Ge? •Het torenklokliespol ringelt beneden een kwartier na twaalf uur. Ze kijkt omlaag... denkt na, verwon derd, kijkt omhoog... lacht... — Mijn God, toen ik benetien was, zag ik U altijd boven en nu ik boven ben, zog, zijt Ge beneden? Boneden liggen de donkere grachtjes, twinkelen dc lichtjes, droomen de huize' kes... Daar wonen de menschen, die haar lief zijn, haar kinderen, haar kleinkinde ren, de menschen... Zij heeft zich dus vergist, de oude vrouw; een vergissing, die de meeste men schen begaan: zij zoeken God te ver weg. • * * De oude wouw kruipt op de balustrade en langzaam, met de oogen gesloten, geeft ze zich over aan een duizelenden vaJ... In haar wijzen droom ontsliep een oud mensch in haar eenvoudig slaapkamertje tegenover den hoogen toren. --- Langs de wallen te Schoonhoven. Van goheel anderen aard dan het West land is het gebied aan de Lek, waarlangs zich een hooge dijk slingert met een veelal welverzorgd glad grintpad, dat voor de fiot sers als aangelegd schijnt En dan zij Schoonhoven het einddoel. Van Rotterdam uit over Kralingscheveer, overvaren naar Krimpen aan den IJsel, dan langs Krimpen aan de Lek, Lokker kerk en Ammer&tol,is de afstand 26.5 K.M., dus ongeveer twee uur.Van Dordrecht over Papendrecht, Wijngaarden, Bleskensgraaf, Molenaarsgraaf en Groot-Ammcrs 27.3 K.M. Van Gouda over Haastrecht en* Vlist slechts 15 K.M. Al deze wegen looncn den tocht ton voile. De eerste twee wegen bieden machtige ri vioruitzichten, a/gewisseld door polderboko ring, dc derde tocht voert langs het aller bekoorlijkste riviertje dc Vlist. Schoonhoven is één der merkwaardigste historische stadjes van ons land. De naamsoorsprong:, zoowel als destich ting der stad zelve zijn onzeker, zij is on getwijfeld zeer oud, hoewel baar naam eerst in 1234 voorkomt. in lktóO kwam zij met Gouda aan den heer Nicolaas Van Kats, later aan do graven van Blois en na den dood van Guy Van Chatillon in 1397, aan de grafe lijkheid van Holland. Dat Schoonhoven toon aanzienlijker was dan Gouda, is daaruit op te maken, dat de heeren in hun brieven steeds den eersten naam voor dien van Gouda plaats ten. Reeds vroeg was de stad versterkt, thans echter is Schoonhoven geen vesting meer; dc wol is met fraaie iepeboomen beplant en deels in plantsoen veranderd. Sinds lang is er van de vroegere ver sehansingen niets overgebleven. Belangwekkende . historische herinnerin gen gaan naar Schoonhoven uit. Het is in den loop der eeuwen door vele zwaro rampen geteisterd. In 1375 brandde zij ge heel af en eenzelfde ramp trof haar nog maals in 1518. Toen in 1300 de toenmali ge lieer Nicolaas Van Kats dc stad en het slot van Schoonhoven aan de Zceu wen onder Jan Van Renesse wilde over geven, weid hij door dc burgers gevangen genomen en naar Alkmaar gevoerd. Kort daarop losgelaten, geraakte hij bij Schoon hoven nogmaals gevangen en werd naar Dordrecht gebracht, van waar Wit te van Haamstede met zijn zegevie rende Kennemers naar Schoonhoven trok, om het slot te belegeren, dat door den zoon van Nicolaas krachtig verdedigd weid. Ten einde dien tot de overgave te dwingen, namen de belegeraars het besluit, om den ouden Van Kats aan een ka* of evenhoog te binden en hem alzoo aan het schieten der belegerden bloot te stellen; de jonge Van Kats gaf daarop het slot over. In 1424 werd dc plaats door Jacoba van Beijeren bezet, met uitzondering van het slot, waar in zich de slotvoogd Willem Van der Coul ster en Albrecht Beiling met 50 dappere mannen handhaafden; na een hard nekkige verdediging van zes weken moest de bezetting zich, behoudens lijf en goed, aan Floris Van Kijfkoek overgeven; alleen Albrecht werd van de voorwaarde uitgesloten en ter dood veroor deeld. Hij kreeg echter een maand uitstel om orde op zijn zaken te stollen, en be loofde onder eede terug te zullen komen; — hij hield zijn woord, kwam terug, en werd toen dadelijk op een molenwerf bui ten de stad levend onder de aarde bedol ven. — Twee jaren later werd de 6tad 24 weken lang door jonkheer Jacob Van Gaasbeek, stadhouder van Holland, bele gerd, zonder genomen te kunnen worden, en in 1488 sloeg zij den aanval der Hoek schen uit Rotterdam zegepralend af. Niet zoo gelukkig was dc plaats in 1575, toen zij zich aan de Spanjaarden moest overgeven, die echter hier geen geweldena rijen pleegden, gelijk zij in het ongelukki ge Oudewater gedaan hadden: 2 jaren daarna ging de stad weder aan den Prins van Oranje over. In 1672 werd zij spoedig versterkt en daardoor een aanval der Fran schen afgeweerd, en in 1786 leed zij grooto schade door een bezoek van den hertog van Brunswijk, die, met zijn volk de stad tegen de Pruisen willende dekken, een groot gedeelte der burgers als vijanden be handelde en hun de ondraaglijkste lasten oplegde. Ook in de kerkelijke twisten der repu bliek nam Schoonhoven een aanmerkelijk deel, en de jaren 1617 en 1618 onderschei oer zich daardoor op treurige wijze. Ofschoon in de laatste jaren veel nieuwe bouw het karakter der stad hier en daar stoorde, bleef het meeste en het schoonste er nog ongerept Men zal er gasten uit den vreemde iets van het mooiste van Holland kunnen too nen. En maakt men er dc reis heen met het locaaltje van Gouda, doch vooral met één van de salonbooten der Reederij op de Lek van Rotterdam, dan zien zij cr mee een goed deel van het meest karakteristieke 1 buiten. --- De Moord. De schemering viel, even geruchtloos als do dcnncgeur, dio langs de berghellin gen het dal inzonk, om tusschcn villa's en hotels te blijven hangen, of, door een speelsch zomeravondwindje, door de la nen gevoerd tc worden. Donker rezen de bergen achter de lio tels op. In de verte glansde boven het donker dennegrocn nog even in 't laatste licht de kantige rotspartij, de Duivels klip, op. Dan, naarmate meer lampen in de ho tels ontstoken werden, verdween de glans van het harde steen, bleef van de "rilli ge formatie nog een dreigend silhouet. Op het terras voor Victoria zaten had gasten, die helder praatten. Dat, met het geklik der bergk^okken in dc allee en verdwaalde Kurhaus-mudekklanken, wa ren dc eenige geluiden, die met den den negeur de schemering vulden. Juist genoeg, om dc stilte sterker uit te laten komen. Emmy leunde over de terrasbalustrade en keek doelloos het donker in. Zij was al^ dc stilte zelve, omlijnd door het ge praat van haar mede-hotelgasten. Flauw klonk uit de verte de muziek van het Kurhaus. De zachte, weggedwaal de tonen, violen in Emmy's ziel en zon gen daar na. Haar oogen glansden en sloten zich toen één der jonge mannen uit een gezel schap op het ten-as schreed en naast haar kwam staan.Beiden stonden zij dnar en keken den zinkenden avond in. Een tijdlang zwegen zij en wachtte Em my Zij keek hem aan, teer. Hij, Alfons, zag niet, voelde wel.... Hij greep haar hand, Een zucht « • • — Alfons, hoorden zij naast zich. Emmy schrok, zag Eduard, die naar Al fons keek. — Alfona. , Het klonk dieper, dringender. Emmy trok haar hand weg en schreed terzijde. — Alfons, heb jo nog zin, om een loopje ta maken? — Waarheen? — Daarheen En met een breed gebaar mat Eduard een stuk van de vei-te af. Emmy keek daarheen,, afwezig, schrok dan op van het kantig silhouet dat tegen haar aandacht opdrong en keek daarop naar Eduard, dio bleek was en zijn hand nog naar de rotsen gestrekt hield, in ge dachten. Dan voelde Eduard zich aangeko ken worden. Hij legde rlo hand op do ba lustrade en zag plotseling Emmy in de oogen. I , i ; Alfons trachtte een wrevel van de schou ders te schudden. Emmy's blik rustte bang in Eduurd '3 oogen. Ze voelde zich gebonden. Alfons zag en legde een hand op den schouder van zijn vriend, die even rilde. — We gaan, Eduard. — Alleen/;. Niet met Emmy? fuisterdo hij. — Alleen. • * * De twee jongelieden daalden het terras af. Emmy keek hen over de balustrade na, tot zo in het donker verdwenen waren. Dan keek zo nog langstarend de verte in, zonder iets te zien, net als iemand, die het bindend snoer tusschcn oorzaak en gevolg niet kan vinden. Ze had in Eduard's bleek gelaat gezien. In hleeke gezichten ligt zoo iets dreigends. Ze was bang voor Eduard. O, als Alfons lyaar bc greep, dat er iets in Eduard broeide..• « • Nog altijd zaten op het terras voor Vic toria de pratende badgasten Het wae twee uren later. Kurhaus-muziek streek neer op het ter ras. De atmosfeer was geurig. Toch adem de Emmy moeilijk. Al twee uren waren ze weg.... Ze ging uit de schemerlamp sfeer waarin dc anderen zaten en schreed naar de balustrade. De muziek-hrde-verte en het gepraat achter haar waren de eenige geluiden. Neen, daarginds kwam ook nog een lato wandelaar aan. Ze zag de gestalte nader bij komen. Regelmatig klonken zijn voet stappen door de allee. In het donker wer den ze teruggedragen tot in de oneindig heid. Nu was de wandelaar onder de ba lustrade gekomen. Emmy leunde erover, zag, hoe de wandelaar omhoog keek Eduard, alleen! Er sloeg iets in haar hoofd aan het trillen Kalm schreed Eduard de trappen op, het terras over, naar de anderen. — Alfons komt nog, wilde nog verder, naar de klippen, legde hij uit. De klippen.... Een angut kroop in Em my's hals op. Van een afstand zag za Eduards bleeke gelaat in het licht van dc schemerlamp. Zacht schreed ze dichterbij. Eduard voelde haar nadering en keek schuw op. Maar de vreemde glans in Emmy's oogen sloeg zijn blik neer. Hij voelde de oogen van een meisje, dat hij beminde en dat hem als een gewoon vriend wilde beschouwen. Verweet «9 hem iets? Vaag zag bij het donker in, peinsde hij, riep hij Alfons' beeld voor zich op... Alfons, de gelukkige, die zijn geluk nog niet wilde zien; Alfons, die uit stelde en Emmy liet wachten. Ja 't Was onduldbaar voor hem, Eduard. Was d&t een behandeling. Daaraan moest een eind komen, het moest, voor haar en voor hemzelf. Daar, op de helling van den Burgtberg, zei hij het, zei hij alles. Al fons lachte, lichte.... Gruwelijk. Dat wfta geen vriend meer. Ellèndeling, die hij was! Het kookte in Eduard. In het don ker speelde het zich verder nf. Alfons zei alleen maar: — Wat heb jij er mee te maken, on ders niets dan dat, waarvan Eduard zoo vol, overvol was.... Het werd donker in Eduard's denken. Donker en diep. In het donker glansden de Duivelsklippcn. Schuimend bewogen er zich gestalten over. Het konden gedach ten zijn. Het konden ook menschen zijn. En af en toe lichtte fel iets tusschen het steen op. iets vaai haat, of niet d&t, deQ toch verwijt Krom in een leunstoel gezeten, de han den onder het hoofd, keek Eduard in zijn eig&n duisternis. Hij voelde niet meer, dat Emmy naar hem keek. liem fixeerde met de intensiteit van een hartstochtelijk weten willen. In Eduard's duisternis lichtte het felle steeds op. De gestalten bewogen zich over de steenen, langs een onpeilbaar duister... Emmy sloot de oogen. Er snelden roode koortsgestalten op haar toe en van haar af, ijlte latend, waar zij moeilijk in adem halen kon. Er was een warreling in haar wezen, die haar duizelen deed. Dan, plot seling, opende zich die warreling. Een donkere diepte gaapte. Aan den rand van het wankele bewogen zich twee ge 6talten, die telkens fel belicht werden. Kantig en grillig zag zij de klippen. Aan den afgrond stond Alfons. Daarachter Eduard. Tusschen hen, in een spleet, licht te het fel. Eduard was bleek in liet licht. Alfons lachte. Dan ging Eduard naar hem toe. Even stonden zij beiden aan de donkere diepte— Plotseling, een kreet van Emmy... Er viel iets zwaars de diepte in. Schel lactito iets en het licht brandde flakke rend. Dan viel een floers van Emmy's oogen. Ze keek naar Eduard, die roerloos, als steen, in zijn stoel zat, de handen voor het bleeke gelaat. Ze wist. nu, en in de ontzetting van het eerste weten, sprong ze op, trok ze de handen van Eduard's gelaat en keek in de onpeilbare diepte van een verwezen blik — Wat -het) je gedaan! Ze riep het met afschuw. Op het terras ontstond beroering. Eduard kwam tot bezinning en keek in Ernmy's oogen, die in de zijne boor den. Wild wrong hij zijn handen los, rees hij op en liep hij handenwringend het hotel binnen. Allen schaarden zich om Emmy. Men fluisterde, boven alles uit klonk Emmy s stem. In den Corridor flitsten de witte fron ten van twee keilnars. Twee lieeren lie pen snel de vestibule in. Dan rinkelde een telefoon • • Het werd leeg op liet terras: Alleen Era my bleef en keek veweien in liet doh ker. Ze hoorde niet, dat nieuwe stappen in den avond naderden. Ze zag niet. dat een gestalte het terras opschreed! Eerst vlak bil, plotseling, hoorde zij een beken de stem: — Ik heb de blauwe klokjes op de klip pen voor jou geplukt:.... Hat kon nog juist tot haar begrip door dringen. Ze zag op en keek in Alfons lachende oogen. — Alfons I O. dus, dus.... Ja. ja, ja bent het, dezelfde heelemaal dezelfde.... Dus je leeft? Ik droom niet!? — Wat bedoel je!?.... — O, Alfons.... — Eduard wilde niet wachten en ging è^rtlcr weg. In een stoer op het terras weendj Em tny. Het was zóóveel.... ---