Eerste Blad. De nasmaak van de glorie A/an onzen Parijschen Corresj^uaciit). (Nadruk verboden). Parijs 8 Naveini>_r. ' Foei foeii 't moest toch ni-t mopnU". hoorde ik een dame nw .. , -«len fn het' voorbijgaan. Wat „niet nu»*t !r»en" dat, was een ongelukkige stakker/ '■'Sn"afzichtelijk verminkte uit den groeten mrlo" die zoo maar vrij op straat wilde loöpen'. Hij kwetste immers da esthetische „pvcelens der wandelaars; hij was een lidteeketi op het sehoone aangezicht van Parijs een valsche noot in h-et gezang der Sirenen dat 'ten vreemdeling begroet od r' n boulevard. Pauvra geuele cassee... Wat werkelijk 1 m et moest mogen: dat iie verminkte de ■ linkerhand — zijn rechter is hem argeselioten — moest ophouden om een aalmoes in ontvangst te nemen. Neen, dat moest niet mogen. 0 't is prachtig, magnifiek, die geest van' internationalisme, van vrede door lecht; het is uitmuntend, dat men al die droeve oorlogsherinneringen terzijde schuift voor bespiegelingen over oriiitrage en luenschen-liofde, over ontwapening en verbroedering.-Maar ïn-c goede voornemens zijn we niet van cu/.o : oude verplichtingen ontheven. Het is een l Briiande, een aalmoes te moeten geven aan do ongelukkigen die rechten öp ons hebben. Er was een tijd, Mat men voor een oorlogsverminkte opstond en hem zijn plaats aanbood... Het is vergeten. Hij moet, verminkt, mee dringen, moet duten, om een zitplaats te veroveren. Ongug seliuift men een stukje opzij... foei, foei, zoo 'n gueule oassee tegenover u, 't is niet aangenaam.... Nu heeft men toch het recht te vragen: Die kopstukken van het Bloc National, die jaren achtereen, dag in, da^ uit, hebben geschreeuwd en geschetterd „dit lijc we verplicht en dat, tegenover onze Uit: re doodenl" — wat hebben ze geda;.; voor de levenden? voor hen die verminkt zijn teruggekomea?.... Een mager, ïllereliendigst pensioentje, net voldoende om niet van honger om te komen, dat is alies wat er overbleef van de beloften, welke men hun tijdens den oorlog deed. De heer Bené Cassin, voorzitter van de „Union Federale des Mu ilés", heeft er een even typisch als schrijaend exposé van gegeven aan de persmensehen die hem kwamen interviewen naar aanleiding van zekere geruchten als zou de regeering ?an Herriot voornemens zijn verbete.ing to bréngen in het lot van dis beklagens"waai digen. Men hoeft de toelage van 6000 frs. v°or de ambtenaren goedgekeurd, zeggen . °° r logsverminkten. Men geeft hun het Fjinimum dat noodig is om in leven te W ij ven. Uitstekend. Maar... wij? Hebben» 'J niet meer het reeht om te laven? t>3 wet van 31 Maart 1919 kent aan 6 verminkten toe: „droit a reparation de i é ° • proportion du ooüt moyen la vie". Voor de groote verminkten (aajigeduid met den naam: „mutiles a 100 pot.") fedroeg dat... 2400 frs. per jaar. Maar 2400 frs. in 1919 is niet hetzelfde ais dat bedrag in 1924. En toeh hebben we in 1924 ook vleesch en brood noodig, net als in 1919. Is 't dan niet billijk, tenzij men per se wil dat we van honger omkomen, dat dit cijfer herzien wordt?..... j>: heer Cassin merkt zeer terecht'op: men heeft de gesinistreerden in het.verwoeste gebied wel uitbetaald, op een centime na precies vergoed het bedrag der schade welke zij geleden hebben. Waarom heeft men niet evenzoo gedaan tegenovmt hen, die een arm of een been verloren? Is iemand die beide oogen erbij inschoot minder erg er aan toe dan die ander, wiens schuur, huis of fabriek in pinn lag? We hebben ons tevreden gesteld met een pensioentje. Hot leverde een groote besparing op voor den staat, want in plaats van 300 milliard, zou het hem 600 milliard gekost hebben. De staat is dus beter ermee af om ons pensioenen uit te 'keeren.... Maar is dit o psichzelf niet reeds een argument ten guu>U( van ons verzoek om... om... in :rst en vergat reeds, * ' vva t haar opnieuw veront^ i\< H a i daR> Mar y ? " ' verl.p 1 aan huwelijk en s v an u cn toer,, o, Moeder Maria! toen dacht ik aan een andere vrouw, die de uwe zou zijn en die u voor zich zelf zou hebben. Ik zag haar reeds bij u en ik was jaloersch. Ik heb gehoord van de kwelling der. jaloezie en als de vrees voor een medeminnares zoo groot is, hoe verschrikkelijk moet dan de werkelijkheid niet zijn? Het zou mij dooden; ik zou het niet kunnen verdragen. Ik kar dit denken er aan zelfs niet verdragen en ik zou wrllen, dat gij mij beloofdet —" _ Brandon nam haar in zijn armen, toen zij bij die woorden door haar tranen niet verder kon spreken. ,,Ik zweer bij alles, wat mij heilig is, dat ik nooit met een andere vrouw dan met u zal trouwen. Gij kunt er verzekerd van zijn. dat gij alle andere vrouwen voor mij bedorven hebt, als ik met u niet kan huwen. Voor mij is er slechts één in de geheele wereld — slechts één. Die smart kan ik u ten minste besparen." Zij ging op haar teenen staan en hief haar mond tot hem op en zeide: ,,Ik geef u dezelfde belofte. O! hoe moet gij fiebben geleden, toen gij dacht, dat ik met een ander zou huwen." Na een kleine pauze ging zij voort: „Maar het had toch erger kunnen geweest zijn — het zou erger geweest zijn, als gij een andere vrouw zoudt hebben getrouwd; maar dat is nu voorbij; nu gevoel ik ipij rustiger, Dan zou ik dien ouden Franschen koning ook hebben kunnen trouwen; maar dat is ook voorbij en wij behoeven minder pijn te lijden. Het helpt ons altijd, als wij kunnen denken, dat het erger had kunnen zijn." Haar onwankelbaar geloof in Brandon was schoon; zij twijfelde er geen oogenblik meer aan, of hij sprak een waarheid uit, die niet veranderen kon, toen hij zeide, dat hij nooit een andere vrouw zou trouwen. Ook in zich zelf had zijzulk een vertrouwen; haar belofte om geen *ande r man dan Brandon te trouwen, maakte voor haar een einde aan die belangrijke kwestie en vernietigde alle kans op een huwelijk met den Franschen koning. Wat Brandon aangaat, deze was er zeker genoeg van en kón er zeker genoeg van zijn, dat hij zijn woord gestand zou doen. Hij wist maar al te goed, dat geen vrouw Mary met haar onnavolgbare volmaaktheden nabij kon komen. Hij had ook voldoende bewijs geleverd voor zijn liefde, juist in zijn strijd daartegen, om te gevoelen, dat deze voor altijd zijn hart in beslag had genomen, of hij Mary dan al of niet tot vrouw zou krijgen. Hij wist, dat hij zijn gelofte gestand zou doen, omdat hij machteloos was, om haar te verbreken. Dit alles vertelde hij breedvoerig aan Mary, terwijl zij het venster uitkeek naar den somberen regen, die met de avondschemering terug was gekeerd. Brandon zeide haar niet, dat zijn geloof in de mogelijkheid voor haar, om haar belofte te houden, zeer gering was. Ook - wilde hij haar niet beangstigen, door haar te spreken over een oorzaak, die het hem onmogelijk zou maken oni zijn woord te breken en haar van zelf smart der jaloezie zou besparen ; namelijk deze. dat hij wel met blok en bijl zou trouwen, indien hij in handen van den koning viel. Hij had met de ,,Royal Hind" kunnen weggaan, want kort nadat zij aan wal waren gekomen, was de wind opgestoken; door de vallende duisternis heen konden zij zacht weggedoezeld in de grauwe avondlucht de zeilen zien van het wegvarend schip. Maar mi kon Mary niet alleen laten; hij wilde haar naar Londen terugbrengen en — aldus den dood tegemoet loopen, indien de mannen des konings niet reeds vóór dien tijd zouden komen. Hij wist dat voor een schuld aan de dwaasheid geen kwijtschelding wordt geschonken en hij was gereed om kapitaal en intrest te betalen. HOOFDSTUK XVlII. Naar den Tower. Of Brandon gelegenheid zou hebben gehad, om de prinses veilig thuis te brengen en zelf te ontsnappen, kan ik niet zeggen, daar er zeer spoedig geen kwestie meer was van dit al of niet te kunnen. Omstreeks middernacht kwam er een troep soldaten van den Tower aan ,,The Bow and String", die Brandon gevangen namen en naar Londen voerden, zonder Mary daarvan iets te zeggen. Eerst den volgenden morgen vernam zij dit, toen men haar zeide, dat ook zij terstond moest volgen; haar hart brak bijna. Nieuwe moeilijkheden dus voor Mary. Zij gevoelde echter, dat do twee groote kwesties: haar eigen huwelijk met Lodewijk, en Rrandons huwelijk met een andere vrouw voor goed van de baan w&ren; zij begon zelfs reeds eenigsztns vrede te krijgen met de omstandigheden, die met een bemoeiziek en onbeschaamd ingrijpen in den gang der zaken, de vervulling van haar wenschen slechts hadden uitgesteld, maar zich spoedig wel zouden verbeteren, als zij zagerr m-t w;e zij eigenlijk te doen hadden. Zij begreep volstrekt niet, welke gevolgen er voor Brandon uit een en ander konden voortkomen, noch, dat de omstandigheden al zeer spoedig een bijzonder gunstige wending moesten nemen, als er niet iets zou gebeuren, dat veel erger was dan een huwelijk van hem met een andere vrouw. Op den tweeden morgen, nadat hij Bristol had verlaten, bereikte Brandon Londen en werd hij, zooals hij ook verwacht had, naar den Tower gebracht. Den volgenden avond kwam Lady Mary aan, die naar Greenwich werd medegenomen. De goede naam van het meisje was natuurlijk verloren — maar gelukkig ziet men bij een prinses daarop niet zoo erg — daar niemand wilde gelooven, dat Brandon haar tegen zich zelf even dapper en moedig had beschermd, als hij dat tegen iederen vijand zou hebben gedaan. De prinses, die zooveel eenvoudiger en oprechter was, dan de hovelingen wel meenden, dacht er geen oogenblik aan, qm haar onschuld en eerbaarheid te verdedigen en juist dat stilzwijgen vergrootte haar schande, daar men het als een bewijs tegen haar opvatte. (Vervolg 2e blad\ --- Herinneringsdata van 1914 19 N o v. Op het front tusschen Weichsel. en Warte (Polen) duurt de veldslag tusschen de Duitschers en Russen met groote hevigheid voort. Ook bij I.odz wordt een veldslag geleverd. In Galicië zijn de Russen tot vlak ten Noorden van Krakau doorgedfongerT. --- BUITENLAND. OVERZICHT. De opvolgar van Seipel. Amnestie in Frankrijk. De afgetreden bondskanselier voor Oostenrijk, dr. Seipel beval den chr. soc. afgevaardigde Ramek als zijn opvolger aan. De centrale commissie uit den nationalen raad nam dezen wenk ter harte en droeg Ramek de vorming van een kabinet op. Ramek nam de opdracht aan, en verklaarde, dat hij Donderdagmorgen om 10 uur zijn desbetreffende voorstellen bij de commissie zal indienen. De raad zal dan in de volgende zitting, Donderdagmorgen om 11 uur de ministers benoemen. De benoeming van den vroegeren minister van binnenlandsche zaken tot bondskanselier beteekent een overwinning van de landen over het meer centraal federalisme van dr. Seipel. Zijn benoeming zal evenwel voorloopig geen consekwenties van beteekenis hebben, omdat hij op de ondersteuning van de Groot-Duitsche partij is aangewezen, en deze de vérgaande federalistische neigingen van den heer Ramek wel zal weten te beteugelen, In hoeverre het heengaan van Seipel in Oostenrijk van beteekenis wordt geacht moge blijken uit onderstaande pers uittreksels; De ,,Neue Freie Presse" (liberaal) zegt, dat met Seipel de „anima candida" van Oostenrijk heengaat, dat nu bewijzen moet het ook zondier hem te kunnen stellen. De hoofdzaak is, dat het land zijn crediet in Europa behoudt, dat tot dusver 27 millioen pond sterling in Oostenrijk belegd heeft. Het nieuwe kabinet gaat moeilijke tijden tegemoet. De verkiezing van het nieuwe ministerie zal waarschijnlijk pas in het laatst van de week volgen. Het zal waarschijnlijk een minderheidsregeering worden met welwillende neutraliteit van de Al-Duitschers doch zonder hun actieve medewerking. Ramek zal zelf het departement van buitenlandsche zaken op zich nemen. Seipel blijft leider van de christelijksociale partij. In diplomatieke kringen is men van oordeel, dat Seipel's heengaan slechts van voorloopigen aard is. Het ,,Journal" (lib.) verzekert, dat het heengaan van Seipel in binnen- en buitenland een diepen indruk maken zal. Seipel was niet meer de sterke man van vroeger en beging veel fouten, doch stak wel boven anderen uit. Men noemde hem dan ook een man van kracht, maar zonder hart. ^ De ,,Tag" (radicaal) geeft Seipel's tegenstanders alle verdienste die hun toekomt en zegt, dat Seipel's val ook in zekere mate een omwenteling beteekent, daar zij een overwinning is van de afzonderlijke staten op den centralen bondsstaat. De officieuse christ.-sociale ,,Reichspost" zegt, dat Seipel's aftreden treft als een donderslag. Er is geen sprake van persoonlijke fouten of vergissingen. Seipel en zijn naaste medewerker Kienboeck, de minister van financiën, treden af, omdat de groote menigte niet begrijpt, dat het herstel nog zware offers eischt. Seipel wil geen kanselier blijven, omdat hij dan als parlementslid krachtiger het herstel tegen de oppositie verdedigen kan. De „Arbeiterzeitung" (soc. dem.) zegt: De christelijk-socialen in de landen hebben de christelijk-socialen te Weenen overwonnen, de federalisten overwonnen de centralisten. De feitelijke macht blijft berusten bij Seipel, die leider van de partij blijft. Iedere aanstaande christelijk-sociale kanselier, Ramek ook, is een ledepop in zijn handen. Mr. Zimmennan verklaarde hét te betreuren, dat hij het saneeringswerk niet met Seipel en Kienböck, die hij beide hoogacht, zal kunnen voltooien. Het buitenland moet afwachten, hoe de toestanden zich in Oostenrijk ontwikkelen en daarbij rekening houden met het feit., dat de protocollen van Genève een staatsverdrag vormen, waaraan elke Oostenrijksche regeering gebonden is. Mr. Zimmerman gelooft volstrekt niet, dat de stabiliteit der valuta door de crisis wordt beïnvloed en hij meent, dat er te dien opzichte geenszins reden is tot ongerustheid. * *■ * Amnestie in F r a n k rij fc. ' Men heeft in ons blad van gisteren onder „Telegrammen" kunnen vernemen, dat de Fransche senaat het wetsontwerp aannam, waarbij aan de door het Hooge Gerechtshof veroordeelde amnestie wordt verleend. Hieronder vallen Caillaux en Malvy. Over de eerste van deze beide heeren is gisteren in de senaat heel wat te doen geweest. Generaal Stuhl vroeg gedurende het debat uit naam der oud-strijders de amnestie van Caillaux te weigeren. De radicale senator Berger weigerde eveneens amnestie te verleenen aan Caillaux, die, niet geloovend aan de over­ winning van Frankrijk in verstandhouding stond- met den vijand. Herriot verklaarde, dat de regeering geen oogenblik de verantwoordelijkheid er voor op zich zou nemen om amnestie te verkenen of te doen verleenen aan een man, die verraad zou gepleegd hebben. Hij herinnerde er aan, dat Caillaux alleen veroordeeld werd wegens briefwisseling met vijandelijke onderdanen. De regeering vraagt alleen aan den Senaat een werk van verzoening te verwezenlijken. Gedurende den oorlog verdedigde het land zich door de noodzakelijke maatregelen te nemen. Het heil des volks was het gewone recht. Frankrijk is thans overwinnaar, het redde zijn grond, zijn vrijheid, de wereld. Het oogenblik schijnt gekomen den sluier der vergetelheid te werpen over de verschillen in denkbeelden uit den oorlog. Het goedkeuren der amnestie zal toonen, dat, indien de senaart in de oogenblikken des gevaars alles ondergeschikt maakt aan het heil van het vaderland, hij, als eenmaal het gevaar voorbij is, de twisten en. meeningsverschillen, die tijdens den oorlog gevaarlijk schenen, vergeet. Na goedkeuring der amnestie voor Canlaux, verklaarde Henri Chéron, sprekende over de amnestie voor Malvy, van meening te zijn dat deze onwettig is veroordeeld. Hij meende, dat het zijn plicht was, hoewel hij een politiek vijand Van Malvy was, woorden te spreken die kunnen dienen om de fout ongedaan te maken, waardoor de oud-minister van binnenlandsche zaken heeft geleden. Poincaré herinnerde er nog aan, dat Malvy zelf gevraagd had berecht te worden. De amnest'e van Malvy werd met 195 tegen 62 stemmen goedgekeurd. • ** — In een brief aan den secretarisgeneraal van de "» volkenbond vraagt de Britsclje regeering, dat de vergadering van den Raad van den volkenbond, die op 8 December te Rone bijeenkomt, zich niet zal bezig houden met het protocol inzake veiligheid en arbitrage, Wrarbij als reden wordt aangevoerd,'dat al bekïeeden de kwesties van veiligheid fn ontwapening bi) haar de eerste plaats, z-', den plicht heeft daarover te confereeren met de dominions, buiten welke zij geen beslissing mag nemen. — Een Reuterbericht uit Lone Pine in Californië meldt, dat de lieden, die den watertoevoer van Los Angelos van de stad he'oben afgeleid, dreigen de geheele waterleiding te vernielen als ook maar iemand door de staatstroepen, die te hulp zijn geroepen, getroffen wordt. — Het blad Mokattam verneemt, dat de Wahabieten ten Zuiden van Djeddah de Roode Zee hebben bereikt doch dnt de nieuwe koning van de Hedjas, Ali. voornemens is het offensief tegen Mekka en Taif te openen ten einde den terugtocht der mannen uit Nejd af te sniiden. --- De wijding der klokken van de St. Marthakerk. ..ag vjnd aan de St. Mat\üas.eric aan de Hoef kade te 's Gravemhige door de geestelijkheid in deze parochie de wijding plaats der nieuwe klokken voor keirk. Een foto va.n de plechtigheid. ---