Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden, behalve voor leden der Combinatie. --- De inbreker. Kleine Karei schuifelde door de doi.kere l een bos valsche sleutels in do hand. ?rn 'hart bonsde. Een stem in zijn Linnen vertelde hem, dat zijn ouders, al lagen reeds lang in het graf, verdriet van Sn zoon zouden hebben. 8 Hij was leerling bij een slotenmaker, 'hij J aa P had leercn kennen. Jaap. een titin scheef gegroeid manneke, dat den Jl" ' *r . V — J A 1 ^ £ rl L> n 4 A I AA» AV\ kipin» k einen Karei had beloofd hem ta leeren, hoe spoedig rijk te worden. _ Een slotenmaker kan beuren open „Tien had Jaap na een paar weken van vriendschap beweerd, en Karei ha i hem n et tegengesproken. Toen werd een teeke „ ne voor den dag gehaald, een piatte erond van een villa, waar een rijm oude ïarne woonde. Jaap scheen goed insein ht, fcjd tenminste alle bijzonderheden aan Ka re I medegedeeld. Kareltjs voelde een deurknop cn sloop voorzichtig een kamer binnen, waar vol eens aanduiding van zijn raadsman hU zil , e r was geborgen. Plotseling hoorde hij jucliten en bijna hetzelfde oogenblik stond hij in het volle licht. __ Ik «al niet schreeuwen, als je ee»j cude ■ rouw dood wilt schieten, ga dan je gang maar, klonk het uit het andere ei al? der kfliner. Kareltje gluurde, de oogen pijnlijk door het plotseling schelle licht, in de richting vanwaar de stem kwam. Toen heme-kte hij dat hij verdwaald was cn in de m ïapka m er terecht was gekomen. Een oudo damemet een vriendelijke uitdrukking, zat in het bed en scheen op antwoord tt wachten. Kareltje begon te *tott i eu — Maar jongen, je bent heelemaal niet jeschikt om in te breken, je staat daar voor mij, oude vrouw, te beven van wat ben je me. Zie je dat kastje? Maak dat eens open. Daar staat een flesch rum, neen, hooger. Schenk nu wat in dat glas daar, dan zal je wel opknappen. Rn ver tel daarna eens, waaraan ik je bezoek heb te danken. In den beginne hortend en stootend ver telde hij hoe hij onder den invloed vun Jaap was gekomen, en dat dit zijn eerste was op het inbrekerspad. Toen be jon hij te huilen — Jongens moeten niet huilen, merkte de dame op. Maar je bent ziek, ik zie tan je kleur dat je koorts hebt. In de ka sier hiernaast staat een divan, ga daar maar wat slapen. Morgen zullen we dan wel verder spreken. — Maar dan zal ik eerst naar beneden gaan om te sluiten er mochten-eens die Ten komen. % Op sjouw met de „Nooit gedagt en toch verkregen". 1001 Avonturen in het Waterland. XXII. Uit onze poëtische beschouwingen van den Krimpenschen wil stoorde ons de wreede kijfstem van vrouw Van Duiken: — De baas vraagt of er ja of nee ge vare wordt? Waarop de teekenaar, vlijtiger zich voor doend dan ie was antwoordde: — Ik ben al bezig de zeilen op te halen. — Wat, zeilel Haal je broek liever op! Mot het anker d'r uit as je al zeilt... — Nee, da's waar, antwoordde dfi teeke iiaar. Maar ik haal do zeilen maar vast 6en beetje op. We wachten op Simmie. *» Waar zit Simmie dan? "7 Die eet, juffrouw. Een snerpende gil sneed over de „Nooit gedagt" heen: ~ Si...m...m...ie-ie! En wij volijveriger brulden mee: ~ Si...m...m...ie-ie! Pas na een paar malen te hebben geeim {"led kregen we antwoord van een krege n , ongeduldigen jongen: . Ja, ja, hou je gemak maar. 'k Mag C ' 1 zeker wel eerst afete... Maar hij kwam dan toch, lui en lang zaam, z'n handen in z'n zakken. — Simmie,, zou je ons nu niet 'ris aan het varen helpen? — Blijft pa maffe? vroeg de edele aan genomen zoon met een stem of ie pa nie mendal goeds toevertrouwde. En ma antwoordde: — Je arme vader heeft gansvergiftiging. Jullie motte de schuit na Lekkerkerk bren ge en dan zulle me verder zien. Toen begon Simmie te commandeeren. De teekenaar en ik moesten aan den wins om het anker omhoog te halen en hij zelf liep naar den bazaanmast en begon er aan touwen te scharrelen. Ik nam me voor hem toch eens te vra gen hoe al die masten heeten en de touw tjes aan die masten. Want ik herinner me gelezen te hebben dat elk touwtje en elk sprietje aan boord van een zeilschip een eigen naam -heeft en het is maar een slecht zeeman, die niet al die namen kan opnoemen op een rijtje achter elkaar f on der hapering. Voor ik een week ouder was zou ik een bekwaam zeilbootschipper we zen. Simmie was om den dood niet gemakke lijk. Hij commandeerde nog stugger dan zijn papa. En onze handen stonden zoo verkeerd. 't Is in het leven óók zóó: een mensch trekt altoos aan de verkeerde touwtjes, waardoor er heel andere dingen gebeu ren dan er bedoeld zijn. In dit opzicht was de teekenaar nog on gelukkiger dan ik. 't Ging nog wel zoolang Simmie alleen gezagvoerderde. Maar daar kwam vrouw Van Duiken uit den salon en zetto zich aan het roer. Zij deed nu mee in 't critiseesen en nu konden we geen goed meer doen. We wer den er zenuwachtig van. Als Simmie mij naar den fokkemast stuurde liep ik naar den boegspriet en als vrouw Van Duiken schreeuwde: haal op de bezaan, scharrelde de teekenaar aan de groote mast. De vorige maal had de schipper 't eigen lijk allemaal zelf gedaan maar door dat kanalje van een gans kon hij nu niet. Dus kwam alles op onze zondige hoofden neer. 't Werd zoo n tumult dat de schipper, zoo ziek als ie was, omhoog kwam en een kop boven 't achteronder vertoonde als eetn beschonken Neptunus, verwaaid van haren en een paars gezicht vol stekende trekken en rimpels als uitroepteekens. — Is 't geduuvel nou nog niet uit! riep hij. — Hoe gaat het met je, baas? vroeg de teekenaar, echt hartelijk. Een beetje bo ter? — 't Raakt Je niet, moordenaarl bitste Herreman. — Kom, kom, zei ik toen, niet zóó on vriendelijk wezen, baas. We meenen 't goed met je. En onze schuld is het niet. Als je 't bij de gans gelaten had zou 't best gegaan zijn, maar je hebt van je maag een silo gemaakt en dat kan niet, ouwe. — Een maag is geen auto-omnibus! zei de teekenaar. *— 't Is niks lief van je dat je ons voor moordenaars scheldt Als we daar politie zaken van maken heb je kans dat ze je in Lekkerkerk in 't cachot stoppen. — Ja, en misschien vergeten.Dan wordt je drie dagen later gevonden, net als in Baarn. — Je moet heusch een beetje vriendelij ker zijn, anders zou 't op den duur tus schen ons drieën niet boterei» We gaven den schipper die met al grim miger verbazing naar ons luisterde, geen gelegenheid tot antwoorden. Ik sloot de conversatie: — Nou geen woord meer over de gans en steek je handen uit je mouwen. Een beetje beweging zal je goed doen. Vrouw Van Duiken kwam met een be zwaar: — 'k Heb nooit in me heele leve zukke pertale scharminkels gezien! zei ze. Maar haar echtvriend was coulanter. Hij kon tegen onze vrijmoedigheid niet op, schud de z'n ruige kop en klom uit d« roef, toch nog met dreigende oogen. De teekenaar en ik schaarden ons zij aan zij, want we waren wat schuw voor de booze schippersplannen. En als hij handtastelijk was geworden zouden we hem in de Lek hebben geduwd. Maar hij negeerde ons en liep regelrecht op Simmie af. — Kan jij je hande niet uitsteke, lui wammes! schreeuwde hij en hij mikte op 's knapen koon een handtastelijkheid waar mee hij zijn gramstorigheid op ons bedoel de te uiten. Simmie — op zulk soort eventualiteiten verdacht — zakte, eer 't hem raakte, op z'n knieën en de schipper tolde over 't dek. — Je bent een beetje duizelig, papa, zei ik, beminnelijk. — Kruip er maar weer lekker warmpies onder, raadde de teekenaar. Dof grommend, liep de schipper naar achteren en dook weer in z'n slaapvertrek. — Ziezoo jongens! sprak Simmie. Kalm pies an maar, dan breekt Hit lijntje niet. We werkten nu rustig en kregen na een half uurtje de Nooit Gedagt aan 't varen. Hard ging het niet: er was weinig wind. En dan nog tegen Dus werd er gelaveerd, zonder dat we veel opschoten. We hadden een ziertje tij mee, doch lang kon dat niet duren. Vrouw Van Duiken had het roer aan Simmie opgedragen, dus hadden wij drieën het dek alleen, rookten pijpjes en lanterfantten. 't Zou een saaie dooie dag worden, vrees den we. Als 't zoo door ging lag Lekker kerk op uren afstand en het echtpaar Van Duiken verzorgde de conversatie volstrekt onvoldoende voor een gezagvoerder en z'n vrouw jegens passagiers. Gelukkig gebeurde er toch een kleinig heid. We voeren aan den Zuiderwal, toen gleed ons de Lekboot op zij, é4n van die fraaie breed gedekte stoomschepen op Schoonho ven. Een jonkvrouw leunde over den rand en beschouwde ons varen met waardee ring. Het was een schoon, sportief gekleed in een nauwsluitend wit pak gehuld maaglo lijn, en ze keek uit een paar allerliefste donkere oogen lachend op ons neer. Onze teekenaar, ladykiller die hij is, zorgde vlijtig in de buurt te zijn en een blik van het meisje op te vangen. Hij trof het niet, want juist, terwijl hij te Iodderoogen stond, kvram Simmie, die voor een aanvaring bedacht was, toeloo pen en liet het fokkezeil vallen. 't Kwam op de teekenaar neer, die uit gleed en onder lappen en stokken deernis wekkend verdween. Toen klaterde er in de morgenrivierstil te een lach op,zoo parelend als champagne; een oogenblik was de wereld vol van die zingende jongemeisjesvreugd. Mijn dag was er goed mee, aldoor hield ik den zang van die juveniele vroolijkheid in mijn oor gevangen. De teekenaar waardeerde het gebeurde minder. --- FEUILLETON. De onvergetelijke Kus. De (Vervolg). V. heeste menschen hebben wel eens hoofrt°° een - blilc in hun leven > dat zI J llet 'ijk verliezen en ' ets doen, dat zij eigen doen van P' an geweest waren to 6en j an wordt men overheerscht door persoonlijkheid en zoo iets lijk t overkomen zijn toen ik zoo dade Lniir'i 6 , 31 ® 111 ^ 6 ' n een verloving met Patrick "nhland. har) het wel * n het diepst van mijn nj„ t P'an geweest, maar toch had ik Hij iin^i * dat het zoo gauw zou gaan. telo h dat Rupert hem had ver had' hom ik hem wel hebben wou en ik Pen. Kn niet eens dien waan gehol één kant 11161 ^ 16 pas ' dat ieder aan 8eèn»E,„„ v ? n den haard zaten — als een geageerd pa ar q 1 " ik rooken? vroeg hij. Ver Bat' zek er, antwoordde ik, want ik tal)b en ,, moeder het in het salon niet Hij u - 'W k ( n'^ la '^ e een sigaar voor den dag cn . °P> terwijl hij zijn lange beenen Re | Uur uitstak. Ilij had het air van r lachte" :' man ln z '^ n e ' gen ' n, * s en hlT Öa 8 t a Ls^ nk je over? vrocg hij - *"i üd £® tn g a geerd zijn anders is dan ik ^ v °°rgesteldl — Dus je hebt er weieens over gedacht? — Jawel, en u? — Ik heb er dikwijls over gedacht. — Bent u al* eens verloofd geweest? — Wou u dat weten? — Och, ja. — Ik ben al tweemaal verloofd geweest — Tweemaal? — Ja. Is het erg? — Maar waarom ? — U bedoelt zeker: waarom trouwde ik niet? Ni}, de eerste stierf. Zij was nog erg jong, jonger dan u. — Ik ben niet jong. Ik word twee-en twintig. — Nu, zij was zeventien. Zij hield veel van mij. Ik verloor al mijn geld bij de wed rennen. Schandelijk! Ik raakte in de hau den van geldschieters, kon niet betalen en haar familie ergerde zich dood aan riiij en zij joegen mij het huis uit. — En liet zij u zoo maar gaan? Ik zou nooit toelaten dat mijn familie u het huis uitjoeg tenminste, als ik in haar plaats was geweest Hij lachte en werd rood. — U is flinker dan zij. Zij was pas ze ventien en zij stierf. — Omdat u wegging? — Ik was weg, toen'het gebeurde. Zij schreven mij, maar ik was ver weg en..._ ik kwam te laat Haar graf zag er uit als of het al jaren geleden gemaakt was^oen ik er kwam. Er groeiden heliotropen om heen en die zie ik nu overal en ik ruik ze zoo dikwijls. Ze rieken zoo sterk. — Ja, antwoordde ik, en ik dacht er over of hij zich dien nacht nog herinnerde van dat onweer bij tante Anna en den geur van heliotropen in den tuin. Er volgde een lange stilte. Hij stak zijn sigaar, die uit was gegaan, weer aan. — Waar leek ze op? — Leek? Wie? O ja. Beschrijven kan ik iemand niet goed, maar zij had net zulk haar als u.\ — Rood? — Ja. Ik zie graag rood haar. — En het andere engagement? — Het andere? O, dat was heel iets an ders. Het was iemand van het tooneel. Dat duurde maar veertien dagen. Het was meer een soort reclame. Eerst kwam er in de courant, dat zij met mij geëngageerd was en toen, dat het af was. Het ergert u zeker aan mij, maar ik heb heel wat meer ondervinding van liet leven dan u. Maakt u muziek? vroeg hij om van on derwerp te veranderen. — Een beetje. Ik ben nergens knap in. — Ik houd niet van knappe vrouwen. Wij zwegen een poos. — Waai' denkt u nu over? — Ik dacht, dat dit engagement wel heel iets anders voor u is. — Er is een spreekwoord dat zegt, de der de keer is altijd iets nieuws. Nu, laten wij 'maar hopen, dat dit beter en gelukkiger zal zijn dan de andere. — Dit is mijn eerste engagement, zei ik. — Dat is nu een steek onder water voor mij. Maar ik begrijp niet waar de heeren in de laatste jaren hun oogen gehad hebben. — Hoe zoo? — Wel, ik begrijp niet, dat iemand u al niet lang genomen heeft, ofschoon dat een geluk voor mij is. — Ik ken geen onkelen heer.Ik geef niet om mannen en jarenlang heb ik buiten ge woond, daar waren'maar twee heeren, een dominee • met een vrouw en vijf kinderen en een dokter, die weduwnaar was met groote dochters.Hij lachte net als een jongen. — Als ik u wat vraag, lacht u mij dan uit? — Neen. Op mijn woord van eer. — Wat beteekent geëngageerd zijn eigen lijk? — Nu in dit geval, dat wij het geld van je tante-krijgen, dat wij gauw trouwen, dat wij ergens samen in een huis gaan wonen en dan zoo gelukkig mogedijk ziin. — En komt u nooit 's avonds thuis bij mij zitten? — Vraagt u dat, omdat u iets van mij ge hoord hebt? Hoor eens, als u niet wilt, dan kunt u er vanavond nog een eind aan ma ken en dan zal ik zorgen, dat u er de schuld niet van krijgt. Het geld kan voor mijn part aan het honden- en apenspel gaan. . — Het zou aan het Kinderziekenhuis gaan. — Heel goed dan. Nu, wat zegt u, zal het zijn, ja of neen? Ik zat hem als versuft aan te staren — Ja of neen?, hoorde ik hem weer vra gen. — Ja, fluisterde ik. VI. Patrick ging weg vóór mijn andere huisgenooten thuiskwamen, maar ik bleef nog een poos bij het vuur ritten overden ken, wat er gebeurd was. Nu was ik geëi» gageerd en zou een ring krijgen. Nooit had ik nog een ring bezeten. Wat voor één zou ik kiezen? 't Liefst had ik saffieren gehad. Nu hij weg was, had ik hem nog veel te vragen en ik was al tamelijk goed op mijn gemak mot hem. Een oogenblik was ik verlegen geweest toen hij afscheid nam, want ik was bang, dat hij mij kussen zou, maar hij hield even mijn hand vast en liet die (fetdeltj'i weer los. — Dan kom ik morgen weer. — Heel goed, als u wilt. — Had je gedacht van niet? vroeg hij lachend. — Neen, toch niet, ik hoopte van 'wel. In een oogenblik was hij weg. Nu had ik weer spijt, dat ik hem geen kus gege ven had. 'tKon altijd morgen. Ik bleef nog een poos bij het vuur aan hem z'tten (U nken ei, opeens ging de deur open cn daar was moeder. — Zit je hier zoo alleen, Lorma? vroeg zij. Verlegen en met een hoogtoode kleur stond ik op. — Sigarenrook! Wie is er geweest? Heeft Rupert hier zitten röokcn? . — Neen, moeder, mijnheer Loughland Haar gelaat helderde op. — liet spijt mij, dat ik hem gemist heb zeide zij. — Een lekkere sigaar, naar den reuk te oordeelen, zei vader. Ik stond daat mét een erge kleur. — Je hebt zeker excuses gemaakt, flat ik niet thuis was, zei moeder, als ik gewe ten l>ad, dat hij kwant, was ik voor hem thuisgebleven. Wanneer zou hij te rugkomen? Ik hoop, dat hij gauw terug komt, ik vond hem een heel aardig mensch. Morgen komt hij weer, en misschien nu eiken dag, want ik ben met hem geen gageerd. Verrukt keek moeder op. — Geëngageerd! O, kindlief. — Zoo? zoo, al geëngageerd! riep vader. — Ik hoop dat het u genoegen doet. zei Ik -op kal men toon, ofschoon mijn wan gen gloeiden, cn nu 2^1 ik maar goeden nacht zeggen. Ik ging naar de deur en toen ik de ka rren uil was ei- de hal doorging, hoor de ik vader zeggen: — En dit na alles, wat zij verleden op dien avond zei! Neen, ik begrijp meisjes niet, maar zij heeft mij gered. Ik ging gauw naar mijn kamer en ik was benieuwd »f moeder iets van de waar hcid giste. Zij wits zoo slim, misschien zou zij merken, dat ik van Patrick liftld Ik was elk oognnblik bang, dat zij aan de deur zou kloppen en mij zou komen ondervragen, maar zij kwam niet.Zy had zeker tegen Ruptrt gezegd, dat hij mij. niet mocht pktge», want den volgenden morgen aan het entbijt zei hij mij heel beleefd goeden morgen en hij sneed zelfs brood voor mij en gaf mij mijn kopje thee aan. Ik wist zelf niet of ik er om lachen zou of kwaad zou zijn. Soms had ik een gevoel of ik in tranen zou uitbarsten. Was het een grap, of een tragedie? Als het mij nu zoo'n genoegen deed om mot Loughland geëngageerd te zijn, nu • lui niet om mij gaf, wat zou het dan ge wecst zijn als het een huwelijk uit liefde was geweest? , x Hoe zou het nog afloopen?Zou het goed gaan? Madame Adesk zond mijn japon om twaalf uur en moeder en Celestine wa ren bij het passen. De stof had de kleur van heliotrope, was heel zucht en viel in keurige plooien om mij heen. Om het midclel had ik een zilveren ceintuur. •— Alles van Adeske zit goed, zei moe der, Lorna, nu zie je er keurig uit en jong, net of je zoveutien jaar bent. Je bent heelcmaal veranderd. — Ik zie geen verschil tusschen vroe ger. •— Ja, inaar anderen zien het. Hel is al lang geleden, dat ik mijn jeugd had. — En u ziet er nog zoo jong uit. —Dat is lief van ja gezegd, Lorna, zei zij met een kleur van genoegen. — Je doet die zeker vanavond aan? — Ja, moeder. — En dineert Loughland hier? — Ik weet het niet, hij zei er niets»van. — Dan zal ik vader vragen om hem op te bellen. Ik zei niets, maar ik dacht, dat hel be ter was, lu-ni maar hèe'. en al vrij te la ten, dan zou hij misschien ' nog wel van mij gaan houden. Ik bekeek mijzelf nog een» in- den spiegel en ik vond zelf ook, dat ik er heel .aardig uitzag. De kleur van mijn jurk ' was licht paars, als een uitgebloeide heliotrope Eigenlijk had Ik nu wat versche bloemen moeten h oh ben om in mijn eeintuur te steken, als die maar te krijgen ware*. Toen ik dèen middag uitging, kocht ik eea bosje papieron bloempjes, t'ie er net uit zagen als eehte en moeder zei: — Heliotrope in Januari, Lorna! Waar heb je die gekregen? ' — Het is namaak, zei ik lachend. •— ïvsmask' Je liatit liever viooltjes nif>» ten nemen, die zouden er heel goed bij staan. ïk ns» mij voor de heliotrope te dragen. Ik wcu zoo graiag hebben, dat hij zich h«ii»aeren zou, dat hij mij in tante Aana's feiris gezien had cn mij hij dat epen raam een kus gegeven had. liet was toen zoo'n schemerachtig licht geweest, (iaar om herkende hij mij niet en mogelijk zag ik er ook heel anders uit met mijn baar los. Misschien had hij toen ook niet zooveel belnng in mij gesneld, dat hij zich mijn ge zicht zou herinneren en toch... hij wist nog h<>el goed, «lat flat eerste meisje ïood haar had. Mogelijk had hij wel van haar gehouden, want hij had zoo aardig 5e zegd: ,,'t Was maar een kind". Zij was zeker gestorven, omdat zij zon der hem niet gelukkig kon zijn. daar was ik zeker van. Ik zou ook niet weten wet ik deed als hij heenging. Dat zou hij nu stellig niet doen, want hii bleef natuurlijk om tante Anna 's geld. Ik dacht heel en al niet meer aan ie reden waarom hrj toen in tante Anna's huis waf? cn hii w,i< trch eins in zijn lo ven niet anders dan een gewoon misdadi ger geweest. Het veranderde niets aan het feit, dat dit hem toen niet gelukt was.-Hij zou stel hg tante Anna's diamanten hebben geno men, als hij ze maar had kunnen vinderf Zou hij dat gedaan hebben? Ik geloof het nooit, op het laatste oogenblik zou hij spijt gehad hebben en zonder de diamanten heengegaan zijn. Hij had zulke eerlijke oogen. Het was wel een goed gezieht, niemand zou met grond kunnen beweren, dat 'Patrick Loughland een ongunstig uiterlijk had. Ru pert had veel kwaad van hem gesproken en mijnheer Eenglis de advocaat van tan te, hsd ook geen boeg idee van hem, maar dat waren ook maar twee mcnsehen en hun qpinic wierp voor mij geen gewicht in de schaal. Ik iü©st n.'j nu \cor het diner klee den. Celestine deed i*ijn hiaar en zij keek verwonderd naar mijn gloeiende wangen. Toch zei zij geen woord en lette niet eens op mij, toen ik haar bedankte. Toen ik klaar was ging ik even naar moeders ka mer en zij vertelde mij, dat Loughland juist opgebeld had en zijn broer mee wou brengen. — Wist jij, dat hij een broer had, Lor na? vroeg zij. — Ja, dat zei hij. Ik #as er eigenlijk trotsch op, dat ik nu eens iets van hem wist, dat zij niet wist. — Wat zie je er aardig uit vanavond, Lorna, zai zij mij van het hoofd tot de veeten bekijkend. — Zoo, vindt u het mooi? «ei11I ^ dachten en ik peinsde er vvet, da. ^ kcr kwam, omdat ik van Loagh l ^ Rupert keek mij ook hewon ofschoon hij te plagerig wm om lijk te prijzen en vader bromde g< „verbazend", toen hij mij zaglk was nogal /.eiiuwachtw • jjeiidachte. dat ik Loughland n05 al Wij waren gisteravond wel «« u . ;) s intiemen voet gekomen, n \.' U r W erd £ c hij nog een vreemde voor pnT ,ert beid en it werd bleek tb * ■ en i,)j zat aan de piano zachtjes te - V keek mij tersluiks eau*' ninwws'^ hoe ik mij liield. Hij w*s z ^ *ere ® ' M.y staan, als aan den '»it s ,!!l ' hart klepte z#o sterk da. ' 1 heliotrope lijfje had vestigde haastig rii#lac^ e •< =, Ilij keek r»lj..ok .«■MO»' } zijn oogen mi.r" Wil «■ ,*4er» " en mijn hoiarigw (liBS é«, ten was bij de gewichl 8 aan het hoefd had4\ f lui (W (ft V eP* ,1^1.1 --- Zonderlinge weddenschappen. De verkiezing van eeo president in de Vereenigde Staten, heeft als gewoon lijk weder aanleiding gegeven tot de zonderlingste weddenschappen. Zoo kon men o.a. in die Amerikaan sche bladen lezen dat een der leden van de „upper ten" in New-York zijn me deburgers op een ongewoon schouwspel zou vergasten, als de candidaat, waarop liii had gewed, niet gekozen v^erd. Hij moest, dan namelijk van 9 uur 's morgens tot 5 uur 's avonds door de stad wandelen, alleen gekleed in een badcostuum, met een strooien hoed op, terwijl hij zich tege