DEIFTSCHE COURANT van Maandag 6 September 1926 85e Jaargang No. 208 Dit nummer bestaat uit TWEE Bladen. Tweede blad. Krabbels uit Zwitserland. (Nadruk verboden). Ditmaal over 'de beenen. Niet in verband met breedhes, korte rokken, kniccer-bockers, plusfours, foxtrott 'of Chareston, maar uitsluitend in qualiteit als middel tot vervoer en ter beoefening yan de eenvoudigste, de gezondste en goedkoopste sport. Het wandelen, de marsch, de oudste yorm van sport reeds van onze voorouders in het grij# verleden. Zonder eenige afbreuk te willen doen aan de waarde van fiets en auto, van golf en kamer-gymnastiek, of wat ook, .Svensch ik hier, speciaal met het oog op ouderen van dagen, een lans te breken voor de sport, die binnen het bereik valt van nagenoeg iedereen en op de meest volkomen wijze het menscheliik lichaam in evenwicht houdt. In aller befeik, in de eerste plaats wijl ze weinig heeft uit te staan met den toestand van de beurs, pen factor die ander? nog al een woordje meespreekt. En ten tweede daar ter haver beoefening feitelijk geen leeftijdsgrens behoeft gesteeld te worden. ,,Op mijn leeftijd" — veelal de gewoft dooddoener, het schamel excuus voor gemakzucht en traagheid. Maar »inds op den weg tusschen Wengeralp en Grindelwald, een traject van circa 9 K.M. met een daling van 600 M., ik een jongeman ontmoette, wiens beenen nagenoeg verlamd waren en die dit parcours aflegde met behulp van een paar krukken, sedert ik dezer dagen ruim ■duizend meter boven Chamonix een Zeventigjarige landgenoote trof, gemoedelijk deze wandeling makend, die van een gewoon toerist in de kracht des levens meer dan drie uur klimmen en Ook voor de terugreis nog een paar uren yraagt en bovenal, nadat ik bij Montreux in de Gorges du Chaudron kennis maakte met een heel oud echtpaar, de reiende, het grijze vrouwtje moedig rugzak, jas en vest van haar echtvriend torsend — sinds dien tijd heeft die machtspreuk *op mijn leeftijd" voor mij afgedaan. Wherp tluMv> ia a W ,M there is a way. Natuurlijk beschikt niet de buitengewone mate van energie, waarvan de hiervóór genoemden blijk gaven. Van Montreux tot Les Avaats, 6 K.M. met een stijging van 650 M. is voor een zestiger, die zeer slecht ter Jbeen is, en dan nog wel in deze gloeiende Augustusdagen, een ongeloofelijke prestatie, slechts mogelijk, wanneer een sterke wil den motor drijft. Dergelijke gevallen blijven uitzonderingen, maar toch ben ik er vast van overtuigd, dat zeer velen., die de vijftig reeds een eind achter den rug hebben, nog heel wat yan het gebergte kunnen profiteeren en tot veel grooter inspanning in staat zijn dan ze zelf vermoeden. Als ie veel in de bergen vertoeft, voornamelijk in mondaine plaatsen zooals Chamonix, dan constateer je tot je ergernis hoe een groot deel van het publiek, en niet uitsluitend de ouderen, hun vacantie verknoeit, den tijd verlummelt, om het maar eens bij den waren naam te noemen, dopr den heelen dag beneden wat om te hangen op een bank of in een. Café, zich een enkele maal door een treintje naar boven te laten sleepen, en de avonden te slijten in het casino en (W v -rv gelegenheden. Vóór alles je r.iet vermoeien, schijnt het parool. Indien ze er maar een beetje besef van haddèn, welk een slechte dienst ze hun dierbaar corpus bewijzen door het u'tschakelen van elke inspanning, door dit slappend en geestdoodead dolce feu: nientee, dan zouden ze ongetwijfeld Üit hun apathie ontwaken en trachten cyeti* eens te genieten van heel veel, waarvan ten onrechte ze meenden, dat het slechts binnen het bereik van ae jèugd ligt. Voor de jongeren is het wenschelijk, voor de ouderen noodzakelijk, geregeld in beweging te blijven, te zorgen dat al de organen voortdurend in. actie blijven, regelmatig geoefend worden, teneinde zoo lang mogelijk onafwendbare ouderdomsveranderingen, de aftakeling te compenseeren. Rust roest, ook wat betreft ons organisme. Juist voor menschen van middelbaren leeftijd en daar boven, in het stadium dat seniele veranderingen optreden, het bindweefsel de overhand dreigt te krijgen, is het wandelen, niet te verwarren met slenteren, maar systematisch gedaan als sport, de lichaamsoefening bij uitnemendheid, bijna op één lijn te stellen met roeien en zwemmen. Zeker, ook de z.g.n. culture physique, kamergymnastiek, al dan niet met toestellen, kan uitnemende diensten bewijzen om relatief lang jong te blijven. Maar welk een energie is er niet noodig, om eiken dag opnieuw, minstens een kwartier lang, al die oefeningen binnenskamers te maken. Den meesten begint het al gauw te vervelen en dra leggen ze er het bijltje bii neer. Heel anders de marschoefening buiten in de frissche lucht, temeer wanneer dit geschieden kan in een nieuwe omgeving vol afwisseling, welke onze psyché bezighoudt. Goed gedaan is het wandelen een complete sport, in dien zin, dat gelijktijdig een groot gedeelte van ons spiersysteem geoefend wordt, zonder te groote eischen te stellen aan den centralen motor. Been- en armspieren, musculatuur van romp, schouders, rug, lendenen, lademhalingsspieren, alles is gedwongen mee te werken. De longen krijgen ook een prachtbeurt, worden dan gelucht, niet op de oppervlakkige wijze zooals dit meestal 'in net gewone doen geschiedt. En vooral zijn het de organen van den bloedsomloop, die er wel bij varen. Voor het hart is training een zaak van veel gewicht, de condito sine qua non om zijn taak naar behooren op den langen duur te kunnen volhouden. De eenigen die er schade door lijden zijn dokter en apotheker. Want heel wat fleschjes bitter-water, slaapmiddelen en andere medicamenten kunnen ontbeerd worden, zoo men zelf zorgt de machine niet te laten inroesten. En welk een ideaal middel is het wandelen om, zooals ze het hier elegant uitdrukken, „faire tomber les gros ventres", de aangenaamste en tevens onschadelijkste vermageringskuur die men zich denken kan. Maar, zullen velen mij tegenwerpen, waarvoor heb ik nog beweging noodig? Den geheelen dag ben ik tehuis reeds in beweging, ik draaf van den zolder naar den kelder, of ben voortdurend in actie in bureau of werkplaats. Als oefening dit rooT&egTng' waarde, is in geen geval op één lijn te stellen met een dagelijksche wandeling, waarbij systematisch een niet te gering quantum arbeid verricht wordt. Natuurlijk geldt ook hier, dat degene die te hard van stapel loopt, het doel voorbij schiet. Het nuttig effect van het wandelen is dubbel groot voor de uitverkorenen, die zich het genot van een vacantie in het gebergte kunnen veroorloven. Ten onrechte bestaat bij velen echter de meening, dat de bergen geen geschikt vacantie-oord zijn voor oudere menschen. Ze hebben wel eens van bergziekte gehoord, van prikkeling door hooge en ijle lucht en vooral van het vermoeiende van 't verblijf in de bergen. Neen, ik ben te oud om nog van het gebergte te profiteeren, dat is de conclusie waartoe ze vaak komen, dan maar liever weer naar zee. Onder dit laatste te verstaan een beetje kuieren langs het strand, een enkele maal een bad nemen en voor de rest luieren in het duin of suffen in een gemakkelijke strandstoel en boven alles goed eten en drinken. Kort gezegd, vrijwel niets uitvoeren en veel te veel van de maag en ingewanden vorderen. En dat nog wel op een leeftijd waar men alles in het werk moet stellen om baas te blijven over de traagheid die zich langzamerhand van ons meester maakt. terwijl juist inspanning broodnoodig is om lichamelijke en geestelijke inzinking te voorkomen. Speciaal'dit levenstijdperk is het verblijf in de bergen aan te raden. Want hierbij komt nog een belangrijke factor in het spel, de psychische opwekking. In de bergen niet de monotomie van den vlakken weg met vrijwel steeds hetzelfde uitzicht. . Bij elke pas die men stijgt, bij elke kromming een nieuw verrassend verschiet. De verveling wordt uitgeschakeld, een voordeel, niet hoog genoeg aan te slaan. Gemakkelijker dan in eigen of daarmede overeenkomende omgeving, vergeet men in den vreemde, tusschen menschen van geheel andere spraak en gev^ponten. in een streek, die ons boeit door het nieuwe en onbekende, tal van grootere en kleinere beslommeringen die 't gewone leven zoo irriteeren. De wandeling in den vorm van excursie's in het gebergte is niet uitsluitend een doel, een plicht met zijn steeds min vt'orcïfonaangenaam karakter, maar li-ng van den"^MiteaFeïl^ë arbeid wordt verricht, physieke vermoeidheid wel opgewekt maar niet meer zoo gevoeld. De geest wordt vrijer, moreel zoowel als lichamelijk heeft er een' reconstructie plaats. Men leert het leven eens van een anderen kant te bekijken en wordt een ander mensch, beter bestand tegen allerlei physieke en phyehische onaangenaamheden, welke nu tot hun juiste proporties worden gereduceerd. In de stille oeroude bosschen van het hooggebergte, tusschen de geweldige rotsen, bij de imposante watervallen en vooral in de nabijheid der' met sneeuw en ijs bedekte toppen beseft men pas hoe onbeduidend en nietig men is ver. geleken bij dit alles, geschapen voor de eeuwigheid. Deze of gene kwestie, die ons daar beneden enorm leek en geweldig kwelde, lijkt thans belachelijk Andere zaken, waaraan we in het drukke gedoe van het dagelijksch leven nauwelijks een gedachte wijden, treden daarentegen meer op den voorgrond" In één woord: de reëele waarde van het leven wordt hier pas duidelijk. En menigeen zal dan de waarheid beseffen van de woorden, eens gesproken door Töpfer, den sinds lang gestorven maar onsterfelijken Zwitscherschen Dickens: Velen hebben Hem hier gevonden, die Hem in de vlakte tevergeefs gezocht hebben." Genève, Augustus 1D26. Pr. KLAUS. --- Feuilleton DE LOSPRIJS NAAR 'HET ENGELSCH DOOR T. VAN DER SLUIS. 2> . Hij knikte nadenkend voor zich heen, stak het boekje weer in zijn zak en riep den kellner, die hem goed kende. ' ,,John", zei hij, ,,wil jij op mijn golfgereedschap passen? Over een goed uur ben ik terug." Frank Wilson riep een taxi aan en liet zich naar het adres rijden dat hij genoteerd had: Lupusstreet, Pimlico. Op de derde verdieping van een van de groote grijze huizen met de breede ingangen was hij zoo gelukkig zijn mannetje aan te treffen. Tarbart had geen bepaald ongunstig uiterlijk, maar een harde trek om zijn mond toonde dat zijn medemenschen niet te veel op zijn medelijden konden rekenen. Hij boog even toen Frank binnenkwam, maar kleurde toen zijn bezoeker hem met 'n air van het hoofd tot de voeten opnam. Hij wees naar een stoel en zei beleefd, l)rach/° C een '£ sz ' ns van zijn stuk ge^ ersc ' la ft mij het genoegen?" Wilson grijnsde. . „Schei uit met je genoegen. Daar is geen sprake yan,. hoor, noch voor mij, noch voor jou. We kunnen elkaar klaren wijn schenken. Mr. Tarbart, mijn boodschap is maar kort. Ik Jieb een heel goeden vriend, hij heet Charles Treraorre. Ik geloof dat je hem kent. Kort en goed: hij heeft me alles van je nobele plannen verteld. Maar alles wat jij van de zaak weet. weet ik ook; dus we kunnen openhartig praten." Tarbart werd een beetje bleek. Hij deed een poging om te glimlachen, maar dat gelukte toch maar ten halve. ,,En nu", zei Frank, die was gaan zitten en met zijn breede handen tegen zijn dijen sloeg: „Wat, voor den duivel, ben je van plan? Voor den dag er mee 1' Tarbart haalde diep adem. Hjj was niet van plan om zich op die manier te laten overdonderen. ,,Ik zou eerst wel eens willen weten, wat U van plan bent", antwoordde hij. ,,Ik merk wel dat het een onderhoud van ,,man-tegen-man" zal zijn, wat we hier hebben zullen en daarom Zullen, we maar geen tijd met plichtplegingen verspillen. Uw bezóek verrast mij heelemaal niet. Misschien doe ik; maar Veter om u direct te Vertellen dat fle Van morgen het heele gesprek tusschen. u ^n uw vriend heb gehöorda Ik was verzoek bij hem gekomen om Ik was qp zifn 3 nog eens over te praten, 'toen! u juist kwlat)a. Hij duwde mij in een zijkamer; mj jylst in zijn zenuwachtigheid niet goea meer wat hij deed.'" „Dus jij speelde voor luistervink, leelijke gluiperd'" ,,Ik kon er niets aan doen", zei Tarbart met een onschuldig gezicht.. Wilson haalde minachtend de schouders op ea lachte grimmig: ,,Dat zal wel. Je schijnt het nogal kim op te nemen, maar ik vertel je dat ik hier gekomen ben om aan je schurkenstreken paal en perk te stellen. Versta je?" Je menschlievende meening, dat een zekere Miss Stilling een zekere episodo uit het leven van mijn vriend behoort te kennen, wordt door ons beiden gedeeld. Maar jij' bent in de laatste plaats de man die er voor in aanmerking komt om zich van die taak te kwijten. Daar zal Tremorro zelf wel voor zorgen, goed begrepen? Maar ik ben zoo yrij het mijne te denken van die jnoreele gevoelens van jou. Ik veronderstel dat een flinke duit je meetting wel aan het wankelen «at brengen. Ja of neen! 1 antwoord, voor den djt-en-dat.' „U bent t>n>tfal, dg| moet' ik zeggen". tet Tarbart met ëert bböz< grijns. jlk dacht wel dftf wi begnjpeiV', zei Fri rt. dfe m sol. (J? iuchj kohded' Volgei W om de eenvoudige reden, dat hij geen duit rijk is. Heb je me tot nu toe gevolgd? Ja? Dan zal ik je vertellen wat mijn plan is. Ik zal je een chèque vair 600 pond geven om je mond te houden. Geen penny minder. Een mooi sommetje om je nobel verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van Miss Stilling het zwijgen op te leggen, vind ie ook niet? Dat wil ik voqr Tremorro doen. Ik kan, het missen en heb het voor hem over. Want hij beteekent meer voor me dan een schurk van jou kaliber begrijpen kan. Daarom ga ik zoover, maar ook geen cent verder, Versta je? Wat is je antwoord?" Tarbart onderdrukte een te snel antwoord, hoewel het schitteren van zijn oogen verried dat zijn hebzucht gewekt was. Na een pauze vroeg hij: ..Zonder voorwaarden?' ,/Als die episode uit het leven van ijn vriend uitlekt zal ik het wijten aan h feit dat JIJ gekletst hebts" iet vergeten mr. .Wjlson. zal het .. Y~. ,w . ue oö, Jüus nu neem je het masker af , ■denk er goed om. als het bekend je er &an. want je hebt nu ertat jte een afperser oent. Je zult Rebben, maar ik ben een boon als |é er èèn giemakelljke manier aankomt.'' i£axba,rt ging rechtop zitten. ,,Ik begrijS hef met ' zei hij wantrouwend. ,,ö. ihakkelllk genoeg om uit te leggen. Ik wil je hoofd in een strop die ik kan aanhalen op het moment dat ik meen dat het noodig is. Ik moet een. onderpand hebben. Dacht je dat ik -gek genoeg ben om 500 pond te beleggen in jouw eerewoord? Je zult geld hebben en je zult het binnen een uur hebben. Ik; zal een chèque uitschrijven voor het bedrag, maar ik yerbind er een voorwaarde aan: ik schrijf de chèque. maat j ij -plaatst de handteekening! Begrepen? J ij onderteekent de chèque met m ij n handteekening. .Tarbart stond langzaam op: „Loop naar den duivel" ^ zei hij minzaam. ,,Daar kom jij eerder voor in aanmerking! Dus je hebt liet goed gehoord: Je moet mijn naam onder da chèque zetten", zei Wilson met groote beslistheid. Het geld wat je in handen krijgt is heelemaal voor jou. Je mag er mee doen wat je wilt. Maat je lieve hoofdje zal zich voortdurend in een strop bevinden en als Je ja woord niet houdt ten opzichte van Tremorro's geheim, wordt bij aangetrokken. De zaak komt dus hier op neer. dat ik je een vialsche handteekening laat zetten om zeker van je zwijgen te zijn. Als je het geld hebt uitbetaald gekregen, zal ik mijn Ljankiers zeggen dat mijn handteekening vervalscht is, maar ik zal zo verzoeken 'pas aangifte bij de politie te doeri ali ik ze instructies geef. Ze zullen je eventueel herkennen, want 500 pond is geen bedrag dat zoomaar ieder uur aan oen wildvreemde uitbetjaaldE wordt. Houd )e Je woord, aan zul ia niets te vreezen hebben,, Welnu, hap ja toe? „Neen, ik vetfoa&i het," XShl volgt) --- BINNENLAND. EEN ONTSLAGNAME. De wethouder van publieke werken te De Bilt heeft ontslag gevraagd naar aanleiding van een rapport, uitgebracht door eenige raadsleden, over een voorstel van hem om tot aanstelling van een directeur van gemeentewerken over te gaan. De commissie komt in dit rapport n.1. tót de conclusie, dat het scheppen van de functie van pen directeur van gemeentewerken en de aanstelling van dezen functionaris overbodig en daarom niet wenschelijk is. Voorts wordt in dit rapport gezegd, dat de burgemeester, baron Van Heemstra, meermalen ontactisch is opgetreden door met passeering -x- ,, few — gemeente-architect?"op3rachten aan on" dergeschikten te verstrekken. Van den heer Groenewegen wordt nog in het rapport gezegd, dat de keuze van dezen als wethouder met het oog op zijn karaktereigenschappen — hetgeen geen mindere waardeering van den persoon als zoodanig insluit — minder gelukkig moet worden geacht. In hun prae-advies ontkennen B. en W. dat dikwijls, opdrachten aan ondergeschikte ambtenaren zouden zijn gegeven zonder den gemeente-architect daarin te kennen. Nooit werd deze opzettelijk gepasseerd. Mocht dit al eens zijn voorgevallen, b.v. bij afwezigheid van den functionaris, dan moet dit tot de uitzonderingen worden gerekend. ONTACTISCH OPTREDEN. In de eerste dagen van Augustus hebben zich te Tiel in verband met de staking aan de azijnfabriek ongeregeldheden voorgedaan, waarbij de politie, versterkt door rijksveldwachters, van haar wapens gebruik maakte. In de raadszitting van 10 Augustus hebben enkele raadsleden dit optreden der politie aan critiek onderworpen. In de volgende raadszitting zal dit onderwerp weer aan de orde komen. De burgemeester, mr. C. G. Schattenkerk, heeft nu een l»ef tot den raad geïicht, waarin hij als zijn oordeel uitspreekt, dat de politie niet de blaam treft, door sommige raadsleden op haar gelegd. Tegenover de woorden van. afkeuring, in de raadsvergadering van 10 Augustus geuit, meent de* burgemeester een woord van waardeering te mogen brengen aan de politie voor de wijze, waarop, zij in moeilijke omstandigheden haar plicht heeft vervuld. DE BEBOUWDE KOM. De gemeenteraad van Zwolle had in de motor- en rijwielveiordening een omschrijving yan de bebouwde kom gegeven. De kantonrechter a^tte de bebouwde kom te ruinj, genomen en verklaarde de verordening onverbindbaar. De Hooge Raad stelde den. kantonrechter bij - hooger beroep in het gelijk.. Hierop schrapte de gemeenteraad de omschrijving van de gebouwde kom. Gedeputeerde staten van Overijsel weigerden hieraan hun goedkeuring te verleenen en droegen net raadsbesluit minister van waters^iat™ *V6iï0? o ïe>nïï§! geen termen voor vernietiging. TYPHUS TE BREDA. In verschillende plaatsen van ons land komen gevallen van typhus voor. Maakten we dezer dagen melding van typhu3 te Zwolle, ook te Breda heerscht deza ziekte. In verband hiermede hebben de gezondheidscommissies van Breda en Ginniken waarschuwingen aan de bevolking gericht, waarin de gebruikelijke wenken worden gegeven omtrent het gebruik van water, melk, enz. Ook wordt onder de aandacht gebracht, dat het gebruik van iiswafels, ondeugdelijk bereid, gevaar kan opleveren voor besmetting; men heeft een sterk vermoeden, dat de ziektebron bij een van de ijswafelkraampjes moet gelegen zijn. : FABRIEKSDIRECTEUR GEARRESTEERD. De politie te Dilsseldorf heeft een Nederlandschen fabrieksdirecteur, een zijner afdeelingschefs en een bedrijfsleider van een fabriek gearresteerd. Het drietal zou den bij de firma dr.Schmitz & Co. in dienst zijnden fabriekschef hebben, overgehaald, hun tegen betalingen recepten tc verschaf- fen voor de bereiding van verschillende chemische producten. Naar men vertelt, aldus de „Tel.", maakt thans een, Nederlandsche firma van deze recepten gebruik. SITTARD'S DEURWAARDER, Ini de vergadering van den raad der gemeente Sittard hebben B. en W. mededeeÜng gedaan dat er een kastekort is geconstateerd aan loonen bij de mijnen en andere werkgevers van f 3.590,60^, waarvoor de deurwaarder H. verantwoordelijk is gesteld. H. had bij zijn terugkomst na zijn vlucht nog f 350 en een.ig Duitsch geld, te zamen circa f 500. De burgemeester vroeg machtiging om beslag te leggen op de meubelen van H. OORLOGSSLACHTOFFER. Dezer dagen heeft een politieagent te Rotterdam een , vreemdeling aangehouden, die doofstom bleek te z¥\n. De man is ter beschikking van den vreemdelingend enst gesteld en op het hoofdbureau van politie opgesloten, in afwachting van zijn transport naar de grens. Het bleek niet zoo heel gemakkelijk te zijn, uit te maken, met wien men nu eigenlijk te doen heeft. De man schrijft ei n bijzonder onduidelijk en verward ' schrift in de Engelsche taal. Waarschijnlijk is hij dus een Amerikaan of een Engelschman. In ieder geval staat vrijwel vast, dat men met een oorlogslachtoffer te maken heeft. Naam noch adres zijn bekend. De man gedraagt zich bovendien bij tijden vrij abnormaal. Zaterdagavond heeft hij plotseling geweigerd, plaats te nemen in de groote gemeenschappelijke rel voor vreemdelingen. Hij is toen afzonderlijk opgesloten in een cel, die een hek tot deur heeft. Plotseling zag de mart kans een van de spijlen uit dit hek te breken en met dezen spijl gewapend wilde hij zijn bewakers te lijf. Hij werd overmeesterd en ontwapend waarna hij in een andere cel opgeborgen is-» Men vermoedt, dat de man als verstekeling naar hier gekomen is. Hij heeft eerst eenige dagen verblijf gehouden in een logement. To^n bleek, dat hij geen geld had, is hiji daar op straat gezet. Hierover was hij verontwaardigd en hij maakte nogal kabaal. Dit leidde tot zijn arrestatie. DE ST. PIETERSBERG. Nu detzer dagen het gerucht ging, dat er bij den St. Pietersberg nabij Maastricht een cementfabriek zou worden gebouwd, js weer eens de volle aandacht op dezen, aan natuurschoon, zoo rijken berg, geVallen. - , Een correspondent van het „Hbl." schrijft thans aan zijn blad:' tWie lang niet meer in Limburg is geweest en de herinnering aan den Pietersberg heeft van een tien jaar geleden, herkent %le plek niet meer even voorbij Sla,van te. Met veel kos ten en werk had men een weg door den berg 'itxfe', 1 diefden weg gegaan is en van het chalet af het mooie uitzicht op de ruïne Lichtenberg, de Maasvallei, de aan de overzijde liggende heuvels (uitLoopers der Ardennen) en-in de verte bij goed weer zelfs het land van Luik heeft bewonderd, is ontgoocheld, als hij van dien weg, niet alleen niets terugvindt, maar de liefelijke begroeide helling van den berg verdwenen vindt en in plaats daarvan een gapende ruimte, waarboven, als aan den rand van een reusachtigen afgrond, de ruïne Lichtenberg, met tal van scheuren in de muren. En nu werd er wel beweerd, dat door het latsn springen van den berg er nieuwe scheuren zouden ontstaan zijn; maar de bewoner' van do pachthoeve Lichtenberg, waar de ruïne gelegen is, verzekerde dat, zoolang hij zich herinnert, die scheuren er geweest zijn. 't Is jammer, dat de stad Maastricht ïch de' gelegenheid heeft laten ontglipte* om eigenares van dit gedeelte van len berg te worden. Zij had dit Voor M 25.000 kunnen zijn. Dit aanbod kwam fchter juist in een tijd, dat. de gemeente w finant'.eel niet goed voorstond en men • ttellig bang was zulk een uitgave te doen. /an de verstrekkend^ gevolgen had men sich toen geen rekenschap gegeven. Door het verdwijnen van den Wilhelii i na weg en door verdere afgraving was ifhter de toegangsweg van S'avante naar ruïne Lichtenberg ook opgeheven en tas tijdelijk een weg gemaakt, die bijna iiet begaanbaar was. Thans is échter ■an Slavante af een nieuwe toegangsweg •ntstaan. En deze weg vergoedt veel. Langs cementen trappen komt men aan on hollen weg, gegraven door den berg. >e bermen van dezen weg zijn iflet {raszoden bedekt, terwijl men boven zich Ie. bosschen ziet, Zoo komt men op het date au van den berg en heeft daar een 'iiimen blik. Sen weg, aan weerszijden met dennetjes wplant, leidt vervolgens naar de ruïne, 'laai' alvorens daar te komen, is er nog '«•n punt, van waar men een prachtig litziclit heeft. Wanneer we nu maar be 7ri .jd blijven van een, of, zooals reeds