Eerste blad. DE PRIKKEL VAN HET EIGENBELANG. In oude studieboeken der economie vond men nog wel eens de opmerking, dat arbeid een last is die men zich getroost om de resultaten die er mede worden bereikt. Dat ..last" klinkt sommigen menschen misschien onpleizierig in de ooren. Het doet denken alsof er geen arbeidsvreugde zou kunnen bestaan. Maar het is heel goed mogelijk, dat beide samengaan. Last is hier bedoeld als de jispanning voor het presteeren van den arbeid noodig. Ieder moge nu zichzelf afvragen of hij zich een inspanning zoude getroosten indien er niets mee te bereiken ware. Men spant zich soms in zonder dat een tastbaar resultaat wordt verkregen bijv de sportbeoefenaar. Maar iemand die in fabriek of kantoor werkt houdt zich toch wel degelijk voor oogen, dat hij door zijn werken loon zal ontvangen. Het is een welbekend feit dat stukwerkers zich meer inspannen dan degenen die tegen vast loon werken. Waarom? Doodeenvoudig omdat stukwerkers zich bewust zijn door grootere inspanning het resultaat hunner inspanning te kunnen vergrooten. Precies eender als de gedachtegang bij een geëmployeerde is, denkt ook de ondernemer er over. Ieder ondernemer is eigenlijk een stukwerker. Tegen ..vast loon" werkt in het particulier bedriif geen enkel patroon. Als hij zou zeggen ik bereken mijn arbeid a zooveel gulden per uur en ik heb een zoo groot aantal uren gewerkt, wat een totaal geeft van zooveel gulden, dan zou hij tevergeefs den mensch zoeken die bereid was hem deze rekening te voldoen. De patroon is stukwerker in dezen zin, dat hij zich betaling verschaft naar gelang van hetgeen zijn bedrijf gemaakt heeft en afhankelijk van den prijs die hij daarvoor weet te bedingen. Deze omstandigheid zet hem aan tot zoodanige inspanning om een product te verkrijgen en het vervolgens op een manier te verkoopen. waarbij hij zooveel mogelijk winst maakt. Naast zijn vakkennis en zijn werklust werkt dus r.og een andere factor bij hem mee, die wel eens wordt aangeduid als de prikkel van het eigenbelang. Personen die het thans algemeen gebruikelijke stelsel van productie afkeuren zeggen, dat het eigenbelang bij de voortbrenging niet noodig is en vakkennis en werklust daarvoor volstaan. Dit zijn zoo van die opvattingen waarover men heel lang maar meestal zonder veel succes kan praten. Er zou ook wel bijv. de stelling verkondigd kunnen worden, dat de mensch geen reukzintuig behoeft te hebben, dat indien alle menschen zonder reukzintuig geboren waren de wereld ook wel zou kunnen bestaan. Het is volstrekt niet onmogelijk maar de normale mensch wordt nu eenmaal niet zonder maar mét een reukzintuig geboren en evenzeer is een normaal mensch behebt met de eigenschap die „eigenbelang" heet. Nu willen wij de zaak eens andersom beschouwen. Veronderstel eens, dat de mensch, die niet afkeerig is van het persoonlijk voordeel dat zijn werken hem biedt, voortaan niet meer medeprofiteert van de mate waarin zijn arbeid vruchten geeft, zou men denken, dat hij; dan toch steeds dezelfde toewijding voor zijn werk zal blijven behouden ? Nu wordt er van de zijde dergenen die het werken voor winst afkeuren vaak op gewezen, dat er toch wel voorbeelden zijn van leiders van overheidsbedrijven die met veel toewijding hun taak vervullen. Dit zij toegegeven, doch hierbij zijn nog wel andere factoren in het spel, die den betrokkenen pleizier in hun werk geven. Daarentegen zal voor den niet in een vooraanstaande positie gestelden werker in het algemeen toch zeker gelden. dat hij zich inspant naar gelang hij betaald wordt. Ook in de maatschappij die op een niet kapitalistische leest geschoeid wil zijn zal het werk betaald moeten worden, rekening houdend met hetgeen is gepresteerd. Doch waar moet in een niet kapitalistische maatschappijl het deel van het arbeidsinkomen, dat niet voor levensonderhoud noodig is aan besteed worden indien particuliere belegging, die persoonlijk kapitaalbezit verschaft, buitengesloten is. Wat blijft er dan nog anders over dan dat het inkomen ten volle verbruikt wordt en dus iets, dat anders zou worden gespaard, verloren gaat. En zoo zien wij alweer, dat de afschaffing van persoonlijk bezit tot de onmogelijkheden behoort. --- BUITENLAND. OVERZICHT. De onlusten in China. De Chineesche regeering schijnt den wensch te koesteren, dat de onderhandelingen betreffende de laatste 8 der 13 eischen, gesteld in haar nota aan de mogendheden van 24 juni en de herziening der zoogenaamde ongelijke verdragen gelijktijdig zullen voortgaan met de onderhandelingen over de eerste 5 eischen. Naar verluidt, dringen de mogendheden er op aan, dat de eischen, welke direct verband houden met de Shanghai-incidenten, (opheffng staat van beleg; vrijlating der gearresteerden; bestraffing dergenen, die verantwoordelijk zijn voor het schieten ; schadeloosstelling voor de slachtoffers en aanbieden van verontschuldiging door de Europeesche autoriteiten") het eerst behandeld zullen worden. Voor de overige eischen is een langere conferentie noodig. Op vier, hem vanwege de Italiaansche regeering gestelde vragen over zijn meening inzake de revolutie in China heeft de correspondent te Moskou van de ,, Tokyo Nitsji Nitsji" de volgende antwoorden gegeven: 1. Een RussischJapansch blok ter bevrijding van het Oosten van het imperialisme zou slechts dan tot stand kunnen kpmen, wanneer de staatsvorm en de sociale toestanden in Japan overeenkomstig de grondbelangen van het Japansche volk zouden worden veranderd; 2. Het tempo van de cultureele ontwikkeling der Oostersche bevolking van Rusland tot het peil der •overige bevolking van de sovjet-unie is moeilijk vooruit aan te geven. De vooruitzichten hiervoor zijn thans echter gunstiger dan ooit; 3. De oplossing ,,Azië, aan de Aziaten" is weliswaar tegen het Westelijk imperialisme gericht, doch de bolsjewistische taktiek kent ook een Oostelijk imperialisme ; 4. Lenm heeft weliswaar gezegd, dat het ware communisme slechts in het Westen goede resultaten zou kunnen afwerpen, doch het Westen leeft van het Oosten. De revolutionnaire beweging der Oostersche volkeren beteekent daarom den ondergang van het Westen. In het Engelsche lagerhuis bracht Johnstone, lid der arbeiderspartij, in herinnering, dat de Engelsche regeering in 1894 de andere naties is voorgegaan, door vrijwillig afstand te doen van de Engelsche territoriale rechten op Japansch grondgebied, waardoor het prestige van Engeland veel heeft gewonnen, en hij vroeg den minister van buitenlandsche zaken, of deze zou willen adviseeren, dat Engeland opnieuw het initiatief zal nemen, en afstand zal doen van de voorrechten in China, welke onvereenigbaar zijn met de souvereiniteit van China. Namens de regeenng antwoordde Samuel, dat Engeland, het wat China betreft, van groot belang acht dat de betrokken verdragsmogendheden in deze zaak gemeenschappelijk handelen. Engeland is bereid afstand te doen van zijn rechten, indien er behoorlijke toestanden heerschen, doch op het oogenblik is dit niet het geval. * * De Duitse he Rijksdag. Over de besprekingen van den Duitschen rijkskanselier met de vertegenwoordigers der regeeringspartijen wordt vernomen, dat men er bij gebleven is om tot 15 Juli de valorisatieontwerpen in 2e en 3e lezing te behandelen. Daar de belastingcommissie verklaard heeft, dat zij met haren arbeid niet gereed zal zijn vóór 21 Juli, zouden na iö Juli eeniga dagen beschikbaar zijn voor andere' aangelegenheden. Het debat over de buitenlandsche politiek zou in dezen tijd kunnen plaats hebben, voor het geval, dat de nota verzonden is, hetgeen echter twijfelachtig is. Het is waarschijnlijk, dat het belastingontwerp en het tariefsontwerp in den tijd van 21 tot 25 Juli op de agenda zullen komen. De meerderheidspartijen gelooven, dat het mogelijk zijn zal beide ontwerpen in deze dagen af te handelen. In de laatste dagen van Juli zal dan de derde lezing der begrooting plaats hebben, en we! in verband met het in uitzicht gestelde buitenlandsche politieke debat. Het is de vraag of het mogelijk zijn zal het program binnen de vastgestelde termijnen af te werken. De soc. dem. en de democraten hebben reeds verklaard, dat zij een grondige bespreking der belangrijke wetsvoorstellen moeten eischen. Het is daarom zeer goed mogelijk, dat de termijnen overschreden worden en dat de zitting van het huis tot in Augustus verlengd wordt, indien het mogelijk is het huis zoolang in voldoende sterkte bijeen te houden. * Bolsjewistische propaganda. In de Belgische kamer heeft de afgevaardigde generaal Richard een vraag gesteld over de inlichting van Tidningen uit Stockholm, waar beweerd wordt, dat de Fransche afdeeling van den uitvoerenden raad te Moskou besloten heeft naa>- een Belgische stad bij de Fransche grens het communistische militaire spionnagebureau over te brengen, dat voorioopig te Berlijn gevestigd is, cn belast met de taak om inlichtingen in te winnen en de Fransche bolsjewistische stormtroepen te instrueeren. De minister van justitie antwoordde, dat hij de vestiging van een dergelijk bureau niet zou dulden. Alle maatregelen zijn getroffen om dit te voorkomen De Soir zegt in dit verband, dat de arrestatie van een Fransch communist te Antwerpen het plan deed mislukken. De politie vond op den communist documenten betreffende de overbrenging der Fransche bolsjewistische centrale van Berlijn naar België. — Ten einde plaats te maken, om de buste van den overleden rijkspresident Ebert in den rijksdag op te stellen, had men de busten van Bismarek en Moltke naar andere plaatsen overgebracht, en deze door de buste van Ebert vervan& en - De versieringscommissie van den rijksdag besloot gisteren, dat de beide busten weder op hun oude plaats gebracht moeten worden, en bepaalde eveneens, dat het standbeeld van den ouden keizer, dat men ook had willen verwijderen, onvoorwaardelijk in de wandelgang voor den ingang der zaal, waar de plenaire zittingen gehouden worden, zal blijven. — In zijn zomerverblijf te Massachusetts heeft de Amerikaansche president Coolidge medegedeeld, dat hij de gegronde verwachting koestert, dat Frankrijk, Italië, België en vermoedelijk ettelijke kleine staten vóór September overeenkomsten inzake de delging hunner schulden zullen treffen. Als 't geld binnengekomen is, zullen verdere verlagingen der inkomstenbelasting en van andere belastingen ingevoerd kunnen worden, nu het ministerie van financiën heeft meegedeeld, dat het op 30 Juni afgesloten dienstjaar een overschot van 200 millioen zal aanwijzen. Deze mededeeling was voorzichtig, want gebleken is, dat het overschot in werkelijkheid 255 millioen dollar bedraagt. — De vroegere generaals van het roode leger, Belavin en Iwanof en twee iragistraatspersonen zijn te Muskou terechtgesteld. De twee generaals waren ter dood veroordeeld, omdat zij schuldig waren bevonden aan spionnage voor Polen, terwijl de..beide anderen zich hadden laten omkoopen en misdadigers niet gestraffSiadden. — Bridgeman, de eerste lord der admiraliteit, wien door den Engelschen premier was verzocht, namens de regecring op te treden bij de crisis, die is ontstaan tusschen mijneigenaars en mijnwerkers, heeft gisteren belangrijke stappen gedaan. Eerst bezocht hij de centrale commissie van mijneigenaars, die hem de nieuwe loonvoorstellen uiteenzette, die zij pas aan de federatie van mijnwerkers had gedaan, en stelde hem in kennis van den huidigen stand der onderhandelingen. Bridgeman was vergezeld van den minister van arbeid en den secretaris voor het mijnwezen. Vervolgens noodigde hij de mijnwerkersfederatie uit tot een dergelijke bijeenkomst op heden, en, naar men verneemt, heeft Cook, de secretaris der federatie, deze uitnoodiging aanvaard. — De Belgische minister Vandervelde heeft zich door een vertegenwoordiger van de „Petit Parisien" laten interviewen en gezegd, dat de ontruiming van de Roer zal plaats hebben vóór den vastgestelden datum van 1G Augustus. De ontruiming van Ruhrort, Duisburg en Dusseldorp is een kwestie, die de ge­ allieerden aangaat en maakt een gedachtenwisseling onder de bondgenooten noodzakelijk. Vandervelde zeide, dat de verhouding tusschen Engeland en sovjet-Rusland een zeer ernstige kwestie is, maar liet is niet de eerste keer in de geschiedenis, dat de betrekkingen tusschen beide rijken gespannen zijn. Aan het slot van zijn interview ontkende Vandervelde met klem, dat de aanwezigheid van Vlaamsche ministers in het Belgische kabinet de genegenheid van België voor Frankrijk zou kunnen verminderen. --- Mortine-smokkelarij. De dezer dagen aan het Entrepot te Rotterdam in beslag genomen kisten, waaruit, verborgen onder allerlei andere artikelen, 155 K.G. morfine door de douane en de recherche te voorschijn werd gehaald. --- Feuilleton. DE TERUGKEER VAN KLOMPVOET. Door Valentine Williams. Geautoriseerde vertaling van W. E. pont. 10) +?«•— ,,En nu," Zei hij met groote beslistheid, „hoe eerder je Rodriguez verlaat, Desmond. des te beter voor jou. Ik wil niet ongastvrij schijnen, maar ik zou er bij kunnen voegen: des te beter voor mij ook. Die arme duivel van een Adams is dood en je helpt hem niet door hier te blijven. Je bent genoeg op de hoogte, denk ik, van het karakter van mijn geëerde mede-burgers om te weten, dat er heel weinig drukte gemaakt zal worden van het ontijdig overlijden van Adams en zijn zwarte huishoudster. Ondertusschen ben jij hier in het grootste ge\aar..." , ,ïk zie niet in, waarom ik mij zoo druk zou behoeven te maken," betoogde ik. „Wanneer ze geweten hadden van mijn bezoek aan Adams zouden ze de hut omsingeld hebben en T>ns alle drie geslacht hebben om dat document in handen te krijgen. Maar dat hebben ze niet gedaan; en ze kennen mij nu zelfs niet van aanzien..." „Ze wisten blijkbaar toen nog niet van je bezoek," merkte John Bard ernstig op. ,,Maar blijkbaar is er na ,je vertrek iets gebeurd, dat hen wijzer heeft gemaakt. Vandaar de aanval" op het huis. Je bent óf gezien, toen je het huis uitging of Dona Luisa heeft je verklapt. Het lijkt mij, dat ze nog maar pas het document op 't spoor waren tot Adams toe. Zwarte Pablo werd op wacht gezet, maar op de gewone zorgelooze manier van Spaansch Amerika, ' bracht hij den tijd door met serenades brengen aan zwarte schoonen in de buurt en heeft zoodoende niets van je komst gemerkt." Ik herinnerde mij het zachte lachen bij de tonen van de guitaar, dat ik had gehoord in de laan en knikte. ,,Denk je, dat die vent, die Zwarte Pablo, op wacht gezet was om te zorgen dat Adams niet uit het huis kwam?..." ,,Juist," stemde mijn vriend toe, „terwijl El Cojo werd gehaald..." „El Cojo, het hoofd van de bende?" „Ja, in hoogst eigen persoon, niemand minder... de manke man, die in de deur van de hut gestaan heeft, nadat de misdaad gepleegd was. Het Spaansche „El Cojo" beteekend „de manke, „hij, die kreupel loopt..." John Bard sprak r.og verder, maar ;k herinner me niet, wat hij zei. Want mijn gedachten waren teruggevlogen naar een anderen „manke" die de hoofdpersoon was geweest in de meest emotievolle periode van mijn heele leven, de kolossale, aap-achtige manke kerel, hoofd van den persoonlijken Geheimen Dienst van den keizer, in de dagen van Duitschland's grootheid, die mijn broer Francis en mij had vervolgd, totdat hij door ons aan zijn eind was gekomen in een kasteel op de Duitsch-Hollandsche grens. De oude Klompvoet, zooals hij in zijn grooten tijd genoemd werd. moest sinds vier jaar in zijn graf liggen; en nu vond ik liet pad van avontuur nogmaals aan het begin versperd door een kolossalen, manken man. Ik dacht aan de reusachtige gestalte, die de nauwe deuropening van de stinkende hut versperde en evenals zoo vaak in het verleden, kwam een gevoel van bewondering voor de buitengewone vindingrijkheid van het noodlot in mij op... ...„Deze bende van El Cojo", zei John Bard met nadruk, terwijl hij over de tafel naar mij toeleunde, de handen plat voor zich uit. „is een geweldige organisatie, die overal verspreid haar spionnen heeft en zoo doeltreffend werkt als de Camorra en de Mafia in Italië en de Carbonarios in Portugal en Brazilië. Ik heb lang vermoed, dat aan 't hoofd er van een man moest staan, die veel grooter en bekwamer was dan die bloedige moordenaar Zwarte Pablo, en nu hebben wij het bewijs ervan. Ik ken de menschen wel zoo'n beetje, Desmond, en die hinkende, kreupele schurk, dien wij vannacht zagen, geeft mij een verduiveld onaangenaam gevoel. Let op mijn woorden: of je werkelijk nagegaan en herkend werd of niet, ze zullen er acliter komen, dat jij dat papier hebt en wanneer je hier blijft, ben je er bij l Ik ken ze!" Hij scheen een oogenblik na te denken, terwijl ik hem met aandacht beschouwde; want ik had dien goeden John nooit te voren zoo opgewonden gezien. Maar er is niets, dat zoo op iemands zenuwen werkt als het Onbekende. Toen sloeg hij plotseling met de vuist op tafel, alsof een gedachte hem eensklaps inviel. „De „Naomi", zei hij; „dat is net wat je hebben moet!" „De „Naomi?" herhaalde ik. „Ja. Het jacht, dat gisteravond hier geland is. Dat is weg naar Honolulu. We moesten gedaan zien te krijgen, dat ze jou mee aan boord nemen..." „Wat is dat voor een jacht?" vroeg ik. „Het hoort aan Sir Alexander Garth. Bij George! Het js een prachtstuk, Desmond 1 Wit geverfd met een gouden rand, groen met witte dekzeilen, alles tip-top. Hij is millionnair, zegt men!" „Ik ken ziin naam niet!" ,, Wij hebben hem opgezocht in „Who's who." gisteravond op de club. Hij is baronet en een van de groote irmnen van de katoenindustrie. Vrederechter en doctor in de letteren. Wat hem hierheen voert, weet ik niet, of het moet zijn, dat kruien in de Zuidelijke zeeën een in-de-mode--zijnde rustkuur is voor millionnairs. wier zenuwen ovcrituur zijn geraakt bij het opstapelen van geld gedurende den oorlog." „Maar denk nu eens even aan, John," viel ik hem in de rede, „ik kan toch zoo maar niet mijzelf opdringen aan iemand die een pleiziertocht maakt, dat kan )k heusch niet. Zoo iets doet men niet! En je kunt toch niet verwachten, dat zulke prozaische Engelschen een lang verhaal zullen slikken over mijn leven, dat in gevaar is?" „Desmond," zei Bard — en zijn stem was nu heel ernstig. „Je kimt gerust van mij aannemen, dat wanneer je hier niet onmiddellijk vandaan gaat, ze je waarschijnlijk den hals zullen afsnijden en den mijner op den koop toe. Er komt de eerste veertien dagen op zijn minst geen enkele boot naar Colon. Dit jacht is een gelegenheid, die je door den hemel gezonden wordt. Wanneer je wacht op een stoomboot zijn er tien karsen tegen één dat je de scheepsbrug overgaat in je kist, keurig ingepakt l Staat dat je beter aan? In 's hemelsnaam, man, verbrand dat vervloekte raadseltje en geef de heele geschiedenis op! Wij Kelten hebben een aard, die tot verzet geneigd is; dat verklaart misschien mijn sterke neiging Bard's raad in den wind te slaan. Maar zijn houding was voor iemand van zijn kalmen aard zóó ongewoon, dat ik ervan onder den indruk kwam en mij liet overtuigen. (Vervolg 2e blad) ---