Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden. behalve voor leden der Combinatie. Het Mannetje in de Maan. Met eenige verbeeldingskracht kan men in de donkere schaduwplekken op de zilverwitte maan een menschelijke ge stalte ontdekken. In werkelijkheid zijn die vlekken waarschijnlijk eens groote zeeën geweest en nu uitgedroogde leege bekkens, maar de volksfantasie ziet er Iets anders in, doorgaans een mannetje. Over dat mannetje in de maan zijn heel v.at verhalen in omloop, die alle hierop neerkomen, dat de een of ander voor straf naar de maan is verhuisd. Zoo vertelt men in sommige streken van een man, die veel dronk en, ondanks de smeekbeden van zijn vrouw, het drin ken te iaten, er toch maar steeds mee doorging. Op zekeren dag zat de vrouw voor de zooveelste maal weer eens met het eten op hem te waehten. Het werd la ter en later, maar de man liet op zich wachten. Waarschijnlijk was hij weer dronken. Toen zijn vrouw — het was reeds schemerdonker geworden — de maan zag opkomen, klaagde zij deze haar nood. De maan beloofde, haar man te zul len straffen en hem zijn vrijheid te zullen ontnemen, tot hij zijn leven gebeterd had. Het was, zooals de vrouw verondersteld bad. Op de helling van een heuvel laar haar dronken man te slapen, met zijn hoofd op een takkenbos geleund. De maan was juist aan het afnemen en dus sikkelvormig. Zij haakte met den eenen boorn in het touw van den takkenbos en met den anderen in den broekzak van den dronken baas. Langzaam ging het vrachtje mee de hoogte in en weldra ben gelden man en takkenbos tusschen hemel en aarde. Toen werd de dronkaard wak ier. Bang, dat hif te pietter zou vallen, werkte hij zich met moeite omhoog en ging recht overeind staan tusschen de hoornen van de maan. Den takkenbos nam hij op zijn nek. Over een naar uren, als de maan weer onderging, zou hij dood kalm van de maan weer op de aarde kun oen stappen. Maar het is hem nooit mo gen gelukken. En jaarin, jaaruit staat hii met zijn takkenbos on den nek in de maan. Tot schrik van alle dronkaards is hty gedoemd, daar eeuwig te blijven staan, of tot het oogenblik, dat de laatste herberg van de aarde verdwenen is. Maar dat zal wel geen verschil uitmaken. In Gelderland weet men weer iets an ders te vertellen van het mannetje in de maan. Daar heet het, dat een arme drom mei eens op Kerstnacht met zijn hond uit ging, om een takkenbos te stelen. Op Kerstnacht! Dat was wefl het ergste, wat men zich voorstellen kon. En omdat hij den nacht van dien hoogen feestdag ont heiligde, werd hij tot straf met zijn hond en zijn takkenbos op de maan geplaatst, waar hij eeuwig moet blijvenIn Sleeswijk-Holstein wordt het volgen de verhaaltje over het maanmannetje ver teld: Eens sloop een doodarme kerel in den nacht van Witten Donderdag in zijns buurmans tuin, om kool te stelen. Hij plukte een mand vol en wilde er gauw mee over de heg klimmen. Maar plotse ling zag hij een man voor zich staan, die hem streng aankeek en vroeg, of hij wel wist, wat er eeuwen geleden in denzelf •len nacht te JeruzaJem gebeurd was. De kooldief was zoo geschrokken, dat hij geen woord uitbrengen kon. En toen zei de vreemdeling — Omdat je in een heiligen nacht go stolen hebt, zul je tot in eeuwigheid met de kool in de maan zitten. De arme kerel vloog daarop met kool en al naar de maan en zit er nog. In sommige streken ziet men in de maanvlekken een meisje met een spinrok ken. En een bijpassend verhaaltje oni breekt natuurlijk niet. Marie was de dochter van een arme we duwe. Zij verdiende voor zich en haai- moe der den kost met spinnen. Zij was dol op dansen en veel te vaak naar den zin van haar moeder liet zij hlaar werk in den steek om met andere meisjes en jongens een dansje te maken. Op een keer kwAam zij met eenige jongelui van een danspartijtje terug. Het was reeds na middernacht en op het kerkhof, dat zij voorbijkwamen, namen zij met een vroolijk dansje afscheid van elkaar. De moeder va» Marie was nog op en hoorde het lawaai op het kerkhof. Stilletjes sloop zij de deur uit en tot haar groote ontsteltenis zag ze haar dochter dansen... op het kerkhof. Ze riep Marie en gebood haar. terstond naar huis te gaan. Maar het dansende kind hoorde haar moe der niet. die buiten zichzelve van woede, uitriep: — Ik wou, dat je on de maan zat te spinnen! Op hetzelfde oogenblik was Marie van het kerkhof verdwenen en zat ze in de maan te spinnen. Daar zit ze nu nog en in den herfst laat zij de fijne draden op de aarde vallen. Die draden heeten herfst draden af ook wel Manadraden. Dat mannetje of vrouwtje in de maan staat overal slecht aangeschreven, stond het ook vroeger reeds. Een oud spreek woord luidt: ,,'k Heb er netsoveul deel an as de man in maen. Er wordt ook verteld, dat het mannetje in de maan door jongedames wordt be gluurd, die hartstochtelijk naar hem ver langen, zoolang zij nog geen vrijer heb ben. Zii turen naar den man en trachten hem, met haai' oogen weg te trekken. De dichter Brederode zei. dat het geen man is, maar een meisje, Angeniet. die goden en menschen in het ootje nam. Voor straf werd zij toen door Juni ter in de maan geplaatst. _ Ook wordt het maanmannetje in ver band gebracht met den Bijbel en wel met de verzen 32—36, hoofdstuk XV van Nu meri. Het is een man, die op Sabbath hout had gesprokkeld en tot straf door Mozee naar de maan werd verbannen. Volgens Dante is het mannetje Kaïn. De takkebos stelt het hout van zijn offer voor. Maar God nam het offer niet aan en het werd met den offeraar naar de maan ge worneix Zoo ziet men, dat de donkere maan,vlek ken wel op de fantasie der menschen heb ben gewerkt. Door alle verhalen heen zweeft die gedachte aan straf, die als ver gelding voor bedreven kwaad wordt toege diend. --- FEUILLETON. Zijn Engelsche vrouw. 2) (Vervolg.) Er stonden wel drie, vier dozijn men schen, ctic zich ondertusschen verzameld hadden: oude gentlemen, loopjongens, misses, soldaten, arbeiders, sportmen. En de meesten hunner lieten het sombere ge brom van een berenleider hooren. — Verte] u mij eens: wat scheelt dien menschen? Hebben zij wat onverteerbaars gegeten? — Zij knorren tegen u, zei do kapitein. Zij geven hun onrust cn hun misnoegen over u te kennen. De Duitsche spion lachte en klopte zich de zandkorrels van de kleeren. — Nu... dan zal ik het volksfeest hier niet verder storen en het zwaartepunt van mijn werkzaamheid naai' elders ver leggen. Ik groet u onderdanig, dames en heérenl Mooi klinkt het niet. De oude heer van het land trad hem dreigend in den weg. De ander bleef zicht baar geërgerd staan. Hij werd ernstig. — Luiter u eens, mijnheer laat mij als het 11 blieft ongemoeid! Juist omdat ik officier beiï.heb ik er mij voor gewacht een verboden plaats bij de vesting te naderen; ik heb mijn pas, ik heb op rechtmatige wijze verlof om naar Engeland.... Enge land is zooals het toch algemeen heet, het land der vrijheid... Nu dus... als ik u verzoeken mag — Maar het boekl — Het boek gaat u geen drommel aan! Goeden morgen! Hij ging met groote passen den berg af, naar dc stad. De kapitein bleef hem hardnekkig ge zeischap houden, gevolgd door de ande ren.... Hij stak een kort pijpje op, blies den rook uit en zei met een innemend lachje: — Dat is nu eenmaal altijd met buiten landers zoo, sir! Men kent hen niet, sirl Men weet niet, waar zij vandaan komen... Men weet met, wat men aan ze heeft, sir!.... Heeft u niet gezegd, dat u hier iemand wilde bezoeken?. — Ja. Hier vlak in de buurt! - Ook een Duitscher? - Neen. Een Engelscluman. Zijn vader werd reeds veertig jaren geileden als Duit scher bij u genatyraliseerdl - En u kent hem? - Nu., hij ia toch mójin oornl — Ik verzoek u dringend, sir: Noemt u mij «ijn naam? - Mr. John Wildingi - O! Mr. John Wilding van Rosemary Hilte? — Ja. Ik geloof, dat zijn bulten aoo heet! — Mr. Wilding..., Rosemary-Hills.., JDe Duitscher hoorde hei achter zich flulsto ren.... overal.... Hij wendde kick om en zag, dat de uitdrukking op da gezichten was veranderd. Menu keek hem vriendelij ker aan. Er lag een begin van achting in de blikken. Geruststellende eerbied. Daar, had een goede naam geklonken. — Mr. Wilding!!! O.... ik ontmoet hem zoo dikwijls in den trein naar Londenl zei de kapitein luid. En een oudere miss voeg de er aan toe: — Rosomary-Hills is een prachtige b« zitting! En de andere lichtte met grooten eer bied den ouderen heer in; — Een zeer rijk man. Een man uit de City! Chef van liet bankiershuis Wilding en Co. O... dat ia uw oom! ®ei de Britsche offi cier en er lag iets in zijn stem dat geleek op: Waarom heeft u dat niet dadelijk ge zegd?... — Ja. Zijn vader en de vader van mijn moeder waren broers uit «en oud patri ciërsïraia. Uit Frankfort aan de Maón. En toen de Pruisen In 1866 Frankfort an nexeerdan ergerde dat den ouden Wilding, den vader van den u bekenden heer, zoo, dat hij met zijn heele familie en «ijn geld naar Engeland trok en Rngelsclunan w*rd.„ . — Ach soa.. ik herinner bet mi} nu— ïk - heb daar al eens me®- iete over ge boord! — Veel hebben wij sedert dies in Duitschland eigenlijk niet meer van hem gehoord! Maar ik dacht zoo, nu ik toch eens in Engeland ben waarom zal ik nu niet eens gaan zien, wat er van den Bngelachen Wilding ia ge worden? Gisteravond heft) ik juist een kaart geschreven, dat ik een dezer da gen eens op Boseiaary-Hilla zou komen! — U heeft oog «een antmwrd? — Neen. — Indien u eens telefoneerde, sirl... Ro semary-Hills ligt hier vlak bij. Indien een gentleman als mi'. Wild&ng waaiiborgen gaf zou dat natuurlijk, alle moeilijkheden uit den weg ruimen. De jonge Duitscher schudde het hoofd. — Neen! Dank u! Ik ben er nu juist niet op gesteld daar dadelijk als misdadi ger, wiens aanhouding verzocht wondt, bin nen te vallen! Ik kan overigens met dat Engelsche telcfonecren ook niet overweg! Bovendien heb ik meer dan genoeg van de heele apencomediel Goeden morgen, sirl Hij sprong nu de helling af, zonder zich verder om zijn geleider to bekommeren, die een oogenblik nadenkend was blijven «taan en daarna een herberg, een salonbar in een van de eerste J^uiaen langs den weg binnenging, waar hij zeker was een zeer gemengd gezelschap, maar ook telefoonver binding te zullen vinden. De groote menigte nieuwsgierigen ging onverdroten den epion na. i'oen hij zijn hotel beneden aan de haven had bereikt, stond buiten op straat, reeds een geheele muur van menschen en bin nen kwamen twee heeren hem tegemoet, die Juist zijn koffer boven in zijn kamer hadden doorzocht. — Voor den duivel! zei hij, opgewonden zijn stroohoed naai' aehteren schuivend. Nu gaat het mij toch wat te verl....Wat haal jullie toch in je hoofd? Wie bent u nu weer?. — De overheid, sü-i Het doet ons leed. maar het is onze plicht U heeft argwaan gewekt... — Heeft u niets verdachts gevonden? — Niets! — Nu dan! En hier is mijn pas! En daarmede basta! De ambtenaar in civiel nam den pas, spelde de Latijnsche letters en vroeg toen beleefd: Bent u de Koninklijke Pruisische eerste luitenant Ilelmut Merker van het 12de Badensche infanterie-regiment, nummer 198 te Alsheim aan de Berg8trasze...waar ligt die plaats, sir? — In den Badenschen Pfalz, dicht bij den Rijn! — Negen en twintig jaar oud, Protes tont... wat wil dit bier beteekenen?... — Ongetrouwd!....Ik heb geen vrouw! Helaas. Ik ben ook volgens voorschrift ge vaccineerd....Eeni6 beboet met drie mark omdat ik eigenmachtig een afsluitboom over een sooorweg had geopend.... — Dank u, sirl Do ambtenaar gaf hem den pas terug — Wat doen uw ouders, mijnheer Mer ker? — Mijn overleden vader heeft zich als rector van een gymnasium door het leven geslagen. Mijn moeder leeft als weduwe in Erbach in het Hessische Odenwald.... T J heeft van haar voor de zekerheid van het Britsche rijk weinig te vreezen! Zij is een stille vrouw! — Dank \i zeer, sir! Heeft u broers en zusters? — En of! Zij zijn nog veel gevaarlijker dan ik. Mijn oudste broer is chemiker in Ludwigsliafen, en in vertrouwen: reservé luitenant bij den grooten generalen staf! Mijn jongste is officier bij de handelsma rine! U kunt u indenken hoe die spion neert! Hoe hij het doet, daar zullen wij maar liever den mantel der Christelijke liefde over werpen. Mijn zuster is f trouwd met een zeer gevaarlijk leera&r, liij heet Niigelein, sir! Eén alt-Deutscher. Hij verorbert eiken morgen twee Engel schen voor zijn ontbijt. — Wat ik u verzoeken mag, blijft u ern stig! Wat is het doel van uw verblijf in Engeland? — Mij te verbazen over uw landgenoo ten! zei luitenant Merker. Kinderen... ik had u voor verstandiger gehouden! Ziet tl nu toch om godswil eens naar den volksoploop buiten! Geldt die werkelijk mij? — li waart onvoorzichtig, sir! U moet verdachte aanteekeningien in een notitie boek hebben gemaakt Ik moet u inzage van het boek verzoeken.... o, sir u ver andort van kleur.... u wordt, onrustig.... — De gentleman wordt steeds onrustig ais het gesprek op dit boek komt! zei een heer droogjes. De ambtenaar hield vol: — Ik verzoek u om het boek, sir! U staat voo»* de overheid. Do jon^e Duitsch er aarzelde, daarna tastte hij m den zak van zijn jas en over haiKligde het schrift. — U kunt het toch niet lezen, het. zijn Duitscho lettere! — En wat staat er, mijnheer Merker? — Op mijn eerewoord, niets wat als staatsgevaarlijk beschouwd kan worden! -- Maar wat dan?. — Dat is mijn zaak! De Britten schudden het hoofd on ke ken radeloos op de geneimzinnig kort af gebroken regels. Was er dan niemand, die dit in het Engelsch kon overzetten? De kellner in het hotel! Maar de oude heer van het land, wien men de zorg voor het welzijn van Brittannië vaa het gelaat kon ieaeri. hief afwerend de 'tand op. Dat waren toch allen Duitsotier»! Hij hart er reeds naar geïnformeerd: de obe>' kellner heette Karl Ruhaem. Die had in ziin gladgeschoren trekken iets, dat aan Mr»ltike en zijn school herinnerde; de jon ge kellners konden nog minder het gekne velde Teutoonsche officierstype verlooche nenl Wat? De harbier op den hoek? Zou die Duiteoh kennen? Maar om hemelswil! De tnan heette toch Friedrieh Dftmier! Hii 'kwam uit Pirna in Saksen. HIJ gaf het eaaiiik toe! Overal Teutonen! Opnieuw werd men zenuwachtig. De onrust breddde zich tot beneden in de eetzaal uit. Daar vroeg een hard hooren.de, grijze lady aan haar gezelschapsjuffrouw, wat die vele mensohen op straat beteekenden en deze schreeuwde in de hoorbuis: „Men heeft een Duitschen spion gevangen!' De oude dame begon te schreien. Intusacihen was de kapitein ook aangekomen en de vestibule van het. hotel binnengetreden. Hii zei op verzoenenden toon: — AU right! Gentlemen. Ik heb aan mi'. Wilding getelefoneerd en bevredi «end antwoord gekregen. Mr. Merker is daar werkelijk, wat zijn naam betref* ff.ifid bekend. Er ij een automobiel van ■Bosemiary -IIilU onderweg. Hoogstel» riVfti' een kwartier moe* die liisy aijol Dan wordt alles opgehelderd* . , — Naar wij hopen! zei de luitenant. Da mes en hé eren neemt u mij niet kwalijk, maar u blameert u voor geheel Europa en dé omliggende landen, — Hoe denkt u intusschen over een si as brandy en soda, mr. Mea'ker? — Nu. wat mij betreft. Men nam plaats aan een tafel, de staatsgevangene in bet midden. De heeren staken hun pijpen aan. en namen ieder een stoel onder huu l>eenen. Het flikkerende h&ardvuiu', dat ondoflka de voorjaarswarmte buiten brandde, zeng de hun zolen. Het waf heel gezellig. E>* beenschte een korte stilte, waarin allen d«z<«lfde gedachte sdhenen te koesteren. Een hunner \! hij sprak hoorde men in de vei te het " r&Jlen van een automobiel. Ze kwant toetert om den hoek en hieJd voor het hotel stti. Helmut Merker keok er slechts met een vlufhtigen bjik naar. Het ging hem niets aan. 2>jn oom zat or niet in, noch een andere otute heer, maar drie onverschillige, blauw, groen en wit gesluierde inisscs. Een van haar wikkel de zich uit haar omhulsel en klauterde den wagen uit. Zij droeg onder den wit ten sluier een wit automobielkapje met wit zijden rosetten op zij. Haar dikke, witte lakoninantel stond open en liet daaronder een witte japon zien.... alles ean haar was wit. Lang en slank, wat voorovergebogen, liep ze met de onverschillig slingerende houding van een Engelsche, de smalle schouders traag bewegend, de handen in de zakken, op lange witte schoenen oa der den korten rok, naar den Ingang van het huis. Haar jeugdig gezicht was on danlcs enkele zomersproeten zeer knap. Het had een vrijmoedige uitdrukking, grappig overschaduwd door het kapje uit grootmoeders tijden, waaronder een paar IteeS blonde haarlokken!, door "den Wind ver waid, tevoorschijn kwamen. Aan de deur bleef zij staan, knikte, altijd met een vaa ïelfsprekeude zekerheid van optreden, den waard toe, die beleefd boog, en wis selde met hem een paar woorden, lachte daarna lrisscher en levendiger dan dé jon go Duitscher tot nu toe bij de koele missos met haar visscheubloed had waargeno men, en kwam tot zijn verbazing, hem onbevangen met haar blauwe oogen opne rnend, regelrecht op hem toe. Terwijl zij voor hem bleef stiuui, stak zij hem een smalle gespierde sporthand toe en zei vroolijk, in zeer goed Duitsch, al had het een Engelsch accent: — Dus bent u de neef uit Duitschland! O.... U haalt hier wat uit. (Wordt vervolgd). --- Tante Kosima. ' (VI en Slot). Ik geloof, dat die zigeunervrouw gelijk krijgt en dat aan tante Koosje no^T vele diepe teleurstellingen zijn bereid in haar verder leven. De eerste heen zij <>1 te pakken. Op den avond van den dag, waarin de ontmoeting te Nieuw-Lekkerland plaats had, die in het ontvankelijke hart je van de gevoelige dame toch wel enke le zoete gevoelens moet hebben ontke tend, was zij met den teekeniaar een beetje gaan wandelen om in de ozon-rijke avondlucht eenigszins van de emoties der jongste dagen te bekomen. Toen zij op deze avondpromenade over den Schiedamschedijk kwamen, wat meest zij toen aanschouwen? De teeke iiaar heeft het mij verteld: Ilaar stuurman van het zeilschip ;e Nieuw Leklterland, behoorlijk afgeladen en aan zijn arm een juffrouw wier oogen en blos en pagekopje terecht tante Koos je met het diepste afgrijzen vervulden. Een oogenblik aarzelde zij. Zou zij den haar toch overigens zoo sympathieken varensgast aanklampen en op het gevaar lijke van zijn omgang wijzen, om hem vervolgens te vermanen tot een meer deugdzaam leven, dat hem een vrouw van onbesproken levensgedrag en stren ge beginselen en door de jaren gelouterd, waardig maakte? Doch haar neef heeft haar met zacliten dwang van dit voornemen afgebracht en door de Zevenhuissteeg naar de stille Baan geleid, waar zij nu verder van haar smartelijke verontwaardiging bekomen kon. Nóg een teleurstelling word haar deel. Een paar dagen later. Zij heeft een brief naar IJsolmonde geschreven aan den heer van de „Nachtegaal" met de vraag waar zijn brief bleef, want als er iets van zingen ko men zou, moest zij toch haring of kuit heb ben, schreef zij. Het antwoord van den IJselmondschen heer was eenigszins ontmoedigend. Hij verzocht Tan verdere brieven of be zoeken verschoond te blijven, wijl hij an ders de politie in den arm zou nemen. Ja, dat schreef hij: in den arm nemen. Ik vraag u of ooit een dame met artistie ke illusies aldus zal behandeld zijn? Tante Koosje was woedend en zij repte van een voornemen om dien zangersbaas in IJsel monde eens even, met een haarspeld, te gaan zeggen wat zij van Z.Ed. dacht. Maar dit voornemen gaf zij toch weer op, nadat haar neef den brief nader haa bestudeerd en het hem gebleken was dat dezelve (ik meen den brief) verkeerd be zorgd was en bij een buurdame behoorde. — Bij dat mensch! tierde tante Koosje. Een stem om er cokes mee te kloppen. Geef hier! Én meteen veasclieurde zij de vleiende uitnoodoging. Ik hoop. diat de buurdame in de Haven straat hier nooit achter zal komen, anders dreigt er burengerucht en misschien — de stratwet is niet malsch — een vervol ging wegens het vernietigen van ander mans correspondentie. Na een uur of wat zakte Koosje's verhol genheid en met een droeven glimlach vai» gerechtvaardigde teleurstelling, sprak zij do wijze woorden: — Nou ben ik tanto Kosima af. En bas af.... De teekenaar hecit mij later vertrouwe lijk gezegd, dat dit één der schoonste oogenblikken in zijn leven was geweest. Gevoegelijk zou ik hiermede dit ver haal kunnen besluiten, maar ik heb toch nog een en ander te vertellen van den dag, waarover ik de vorige maal al schreef. Wij kwamen, al fietsend met ons dne tjes, aan «ion Kinderdijk, .waar opeens des teekenaora kunstzinnig gemoed werd ge troffen. Daar stonden, als fiere oud-Hol landscho burchten, een zeldzaam ruime reeks van molen3, dicht bijeen op het wii de polderland, de dappere ai-men hoog in de lucht. — Prachtig, prachtig! riep de teekenaar hij gleed van zijn fiets cn greep zijn schetsboek. — Dat doet me denken, zoo sprak tante Koosje. an de tijd, dat me vader schut ter was. Stonden ze ook zoo in 't gelid, schots en scheef door mekaar en de gene raai op z'n paard schreeuwde z'n bas schor orn ze op een rijtje tc krijge, maar 't lukte 'm nooit. Net schutters, die molens. De teekenaar negeerde dit onaesifiMfêSach gepraat en zette nwrt fijne lijnen en v>l zwier heit molerïbedd op, dat de lezer thans bewonderen kttn. Hij is toch wel een talentvolle kerel, mijn reismakker. Alleen jammer, dat ie bij dat talend nog een tante als Koosje heeft. Ik wandelde walt met haar heen en weer en gaf haai- in alles gelijk. De onderwij zer in IJselmonde cn de stuurman in Nieuw-Lekkerland hadden haar gemeen behandeld, erkende ik. Maar liet moest liaai- tot troost strekken, dat zij de eerste van de zea ontrouwen nu veilig achter den rug had. Zij zuchtte diep. — Dus nog vijf 1 fluisterde zij. — Als het met ctte vijf ook zoo voorspic dig gaat, loopt het met uw noodlot nogal los, zei ik. — Zou ik die dan van ine lijsio maggc schrappe? vroeg ze. — Vast, daar kan niemand iets tegen hebben. Dat monterde lioar een beetje op. Toen we een oogenblik late»- in een sloot twee mannen bezag zagen om iets te b&ggo ren, was zij subiet vol vriendelijke belang stelling. We keiken een poosje toe. Toen vroeg zij: — Wat staan jullie daar in die sloot te roere? • — Zóó maar, antwoordde de man die roer deg, waarempel weer één met bakkebaar den. — Zóó maar? Je roert toch niet zóó maar in een modderboel De ander gaf toen een meer aannemelijk antwoord: — We zoeke wat. — Zóó.... En wat soeltie dan? informeer de Kosima. — 't Haar van z'n zussie, was het vreem de en lichtelijk afgrijselijke antwoord. Tante Kosima schrok. — En waar is z'n zussie zelf dan? — O, da's een heele geschiedenis, praatte de man, terwijl de ander z'n roeren staakte en meeluisterde. Met een beetje erg vroo lijlk gezicht, vond ik. Verheel je juffrouw, 'lat z'n zuseie d'r haar wou late knappe op z'n jongens, maar daar wou d'r vader niks van wete. Had ie gelijk of niet? — Schoon gelijk, vond tante Koosje. 't Is een schande, dat korte haar, 't begint me>t het haai- en dan komt er rooke en voetballe en kaplaarze en andere ondeugd van. — Precies wat 'r vader zee, dame. Maar ze wou en ze zou kort haar hebben. Want ze most in een Zangvereeniging op een uit voering meedoen en daar kwamme alle meisies met kort haar zei ze. — Is waar? schrok tante Kosina. Hebbe daar alle vrouwe ponnie van acfoitere? — Ja. Da'e nou een oord van verdorven heid, dame. U is zeker nooit in een zangver ceniging geweest? Tante Kosima kneep me in m'n arm en stamelde: — Nog niet, maar 'k had haast... — Dan is u voor een groote zonde be waard geblevo, juffie, want dan had uw haar d'r ook afgemotte. As de andere mei sies het doen, had u ook gemotte. — Nooit een kapper an mijn kop. Maar waarom vksoht bij dan zoo? — 'tMeisie heb het toch gedaan en 'r va der vroeg V: Waar is je haar gebleve?Weei u wat het brutale nest antwooi-dde: In de sloot, vader! De berbier heb 'tafgeknapt en ik heb 't in de sloot gegooid. Zieaoo.Nou moi u maar probeere 't er weer op te krijgen. Op d'r kop bedoelde ze. — Wat een portalen meidl berispte tan te Koosje. — Schandlijk brutaal. .En toe heb d'r va der tegen hèm gelegd: Jij zoekt in dte sloot net zoolang tot je 't haar gevonde heb en dan plak ik het zóó weer op d'r kop, klets nat en wel. — Een brave verstandige vader, vond Kot i ma — Nou en nou weet u het. We zoeke de heele morge al haar haar hier . — 'k Hoop dat u het vind, man. Kindere motte ommere d'r ouwera rispiffeteere, o zoo We wandelden verder en er was verho len vreugde achter ons. Maar tante Kosina zei, en ze zei het uit den grond van haar deugdzaam hart: — 'k Bin achteraf Wij . da'k niet in die zonde van die nachtegaal zonder haar te recht bin gekomme.... Van 'teene kom ie zoo verleijelijk in 't andere. Wat jij? EINDE VAN DIT BOEIEND VERHAAL ©e verzamelaar. Een vroolijke Frans was hij, die bij «en ontembaren lust tot reizen ook gtluk kig nog over een vrij aanzienlijk kapitaal tje kon beschikken, zoodat hij naar eigen wijze zijn geluk kon vinden. Met twintig jaren verliet hij zijn land, nadat hij zijn naam in een paar eerwaardige acade mie-banken had gekerfd, en hij vond de wereld zóó verwonderlijk groot en ruim en ook in elk opzicht veelzijdig en rijk aan afwisselingen, dat hij met reizen meer dan genoeg te doen kreeg. Want omdat hij van huis uit geen iuiaard en leeglooper was, gaf hij zich de moeite om elke lucht, die hij inademde, als de heel bijzondere lucht van een bijzonder land te erkennen, en zijn opmerkingen cn her inneringen, door het verzamelen van ken schetsende curiositeiten, een ondergrond te verleenen, waardoor die aan de vergan kelijkheid werden onttrokken en in iets onvergetelijks werden omgezet Toen hij vijf-en-dertig iaren oud was, keerde hij, met vele kisten en koffers, die echter maar een klein deel van zijn bon te verzameling bevatten, in zijn vader stad terug en was van plan om in een kleine woning, van den afglans der wereld cn van 't geringe restje van zijn vermogen levend, eenige jaren te wijden aan een be schouwende rust, die hem na al zijn toch ten te land en overzee niet onverdiend toescheen. Omdat het hem veel tijd kostte al de kisten, die ergens in het verre Oosten of ook wel in Australië en Zuid-Amerika in vreemde pakhuizen opgeborgen waren, aan zijn adres te doen opzenden, en hij daarna met het uitpakken en ordenen eerst recht veel werk had, voelde hij niets van een verveling, die niet onbe lcend scheeu aan zijn medeburgers. De mogelijkheid, dat het met het oprakend vermogen, ook zijn heele zelfstandige za ligheid een eind zou kunnen nemen, ver oorzaakte hem voorloopig niet het minste hoofdbrekens, omdat hij in den persoon van zijn rijken oom een weliswaar niet heelemaal zekere, maar ook niet absoluut bedriegelijke hoop koesterde, zoodat alles mogelijk zich ten beste zou schikken. Nu eindelijk al de schatten hun plaats gevonden hadden, en hij op een schamel veldbedje nog juist ruimte genoeg voor slapen vond, was de aanblik van deze groote en kleine voorwerpen uit alle stre ken der aarde van een zóó boeiende ver scheidenheid en betooverende heriiine ringskracht, dat hij eerst er niet toe kwam over iets anders te denken dan over dit intense brokje wereld-cultuur, dat in een paar vertrekken onder laga zoldering hier lag opgestapeld. Hij was n.1. niet als een ingebeelde ge leerde te werk gegaan, had niet alléén ethnografisch materiaal verzameld of al léén natuur-wetenschappelijks, maar hij had eenvoudig meegenomen dat, wat hem in een bepaalde stemming, onder zekere hemelstreken, belangrijk was voorgeko men. Daarom geleek hij als verzamelaar in vele opzichten op een kind, dat een steen naar huis meeneemt, omdat die zoo mooi glinstert, of op een verliefden jonge ling, die een, ten opzichte der gemeen schap zeer weinig interessante, haarlok bewaart of misschien ook wel een groen of blauw zijden lint Er was natuurlijk exotisch beeldhouwwerk, dat in de laatste jaren zeer beroemd, ja zelfs modern ge worden was; er waren dans-maskers uit de Zuidzee, primitieve wapenen en werk tuigen uit Braziliaansche oerwouden, die voor een museum zeker een zeer waarde volle aanwinst betcekend zouden hebben, maar daarnaast echter een overvloed van schelpen, opgezette diertjes en vogeltjes, skeletten, vlinders, kevers, schedels, liui den, slangen-tanden, versteende voorwer pen, zeldzame wortelformaties, bijzondere planten en vruchten, die slechts voor hem, maar niet voor de wetenschap een waarde bepaalden. Ja, " daar was zelfs zand uit de Sahara, asch van den Etna, een steen van teiland St. Ilelena, een stuk ijzeren hek van een be ruchte Russische gevangenis, een fleschje met water uit den Nijl en een fleschje ge vuld met water uit de Amazone; ook de bekende en de beroemde „Roos van Jeri cho". Er waren dingen, waarbij hij lang toeven kon, bij een roode veer, uit het hoofd~!el ec er lndiaansche vrouw, bij een kleinen dolk eener Maleische, bij klei ne Perzische pantoffeltjes, bij een geuri gen, helaas gescheurden, Arabischen vrou wensluier cn bij een boeiend miniatuurtje dat een meisjeskopje voorstelde, waaraan ©en tragische liefde was verbonden. Maar toch brak er een dag aan en wel iswaar niet in het voorjaar, doch in N o\ om toer, dat hern opeens de heele v erzameling zeer onwezenlijk en onbelangrijk voor kwam. De oor/.aak was natuurlijk, zooals ieder dat kan uitrekenen: een meisje. Niet zoozeer een jong meisje, of men zou het begin van de dertig jaren nog tot jeugd moeten rekenen; evenmin een mooi meisje. In ieder geval was dit meisje, dat in een groot magazijn wollen on halfwol len artikelen verkocht van uur tot uur waardevoller en beteekenisvoller geworden dan zijn geheele verzameling. Daar hij zich in zijn leven nooit lang be aonnen had, wanneer hem iets begeereus waard was voorgekomen, bezon hij zich ook nu niet lang en reeds na twee dagea was hij zoover gekomen, dat zij zich on der hevig blozen het zand van de Sahaia, het water van den Nijl en de Roos van Jericho liet toonen. Of het nu het noodlot zelf was, dat machtig en onverbiddelijk te werk ging, of dat het meisje naïef of bewust de ge vaarlijke strik wist te knoopen, of dat hij zelve ten offer viel aan een verblinden den hartstocht of een sentimenteele dwaas heid, kort en goed de wereldreiziger ru curiositeitenverzarnelaar wist weldra iets belangrijkere te doen dan dit meisje naar gebruikelijke, burgerlijke wijze met ring 6D trouwplechtigheid aan zich te binden. Dat. zijn financieele fondamenten ter stich ting van een liuiselijken haard niet direct daartoe in staat waren, bekommerde hem weinig, want hij had zich gewend om zijn leven vol vertrouwen in de handen van het toeval te leggen en niet aan het he den te vertwijfelen, zoolang nog een mor gen goud en geluk beloofde. Maar al spoe dig moest hij ervaren, dat zijn vrouw niet van dezelfde gedachten was, want, nauwe lijks vereend, wist zij reeds mee te deel en en te bewijzen, dat men op „den oom heelemaal niet te rekenen had en dat er dus snel naar een oplossing gezocht moest worden, die haar jong geluk kans op zekerheid verschafte. Toen hij, nog half versuft door deze strenge werkelijk heid, in vage verwachtingen zich verloor, kwam zij met een flink, cordaat plan voor den dag, dat bewees, dat zij niet tever geefs jarenlang in een groot magazijn ge werkt had. Zijn voorraad curiositeiten, zei ze, was zoo groot, dat daarmede heel aardig een winkel zou kunnen worden aangekleed, die bij do voorliefde der men schen voor het vreemdsoortige en het hui tenlandsche, zeker een goeden afzet be loofde, temeer als men de kunst verstond aan de heele zakelijke aangelegenheid, door den inzet der eigen persoonlijkheid, een interessante, intieme kleur te geven. Raakten de curiositeiten eenmaal op, wat immers in het belang hunner economi «che verbetering snel gewenscht was, dan moest het hem, dank zij zijn relaties, toch stellig gemakkelijk vallen, nieuwe aan te voeren, waarhij men toch ook zich hot recht kon reserveeren, om, ten nutte der eigen industrie, het een of ander eenvou die te laten namaken. Hij wierp allerhande bezwaren op, ver zette zich er tegen, maar zij was sterker dan hij én den morgen daarop kon men beiden zien, te midden der verzamelde schatten, met koopmansblik de voorwer werpen monsterend, zoodat zijn hart er van brak. , , . Zijn wanhoop bereikte haar hoogte punt, toen zij het Italiaansche meisjes kopje, geschilderd op ivoor, ter hand naim en met. gefronst voorhoofd vroeg, wie dat. malle portret moest voorstellen. Schuchter vertelde hij haar van zijn liefde voor dit jongemeisje, dat dooi' 'n dolzinnigen jaloerschen Italiaan later was doodgeschoten. Het verhaal van deze droevige episode uit zijn leven maakte niet veel indruk op zijn vrouw, want bijna onmiddellijk daarop ging zij met. vernieuwden ijver (het recht bepleiten om mogelijk ook, als aieh 'n gunstige koopvoorwaarde mocht voordoen, dit „ding", zoo goed als de rest, te offeren aan den welstand van hun bestaan. In 'n stille straat, midden in het een trum van de stad, werd de winkel spoe dig hierna geopend en daar al gauw be kend werd, wie de eigenaar was, en dat de voorwerpen als goed en acht, de prlj zon als zeer bescheiden geprezen werden, ontbrak het niet aan koopers uit weten schappelijke kringen en ook uit dezulke, die meer voor do buitenissigheid vot' den als ook eenige sentimentaliteit ver bonden aan de tentoongestelde voorwer pen. Het water van den Nijl werd vlot uit verkocht, het zand uit de Sahara even eens en de vrouw betreurde 't slechts, dat haar man niet. maar dir&ct heel een vat met Ni.il -water had meegesleept, even als 'n wagon vol woestijn-zond. Waar schijnliik zou men bij een anderen koop man heelemaal niet op de gedachte ge komen zijn om zóó maar een fleschje met water, als Nijl-water, méde te ne men, wanneer men niet duidelijk be merkt had, hoezeer hem alle dingen aan 't harte lagen en hoe moeilijk hem het scheiden ervan viel. Daar hij zelve in de oog en van deze burgers ook 'n zienswaar dige curiositeit voorstelde» hield zijn vrouw, streng er aan vfist, dat hij eiken dag in den winkel stond, ook al werd 't duidelijk, dat deze bezigheid, waarvan hij nooit gedroomd had, aan zijn levens kraclit knaagde, terwijl zij daarentegen zienderoogen opbloeide. Hoe meer lieve dingen hem door den verkoop ontvielen, en met deze dingen soms ook stukjes eigon leven, des te meer vloeiden de con tanten haar toe en toen, bij gelegenheid, een kooper werd gevonden voor de kleine Perzische pantoffels, liet zij niet na om hem de toestemming af te persen tot ver koop dezer veelzeggende herinnering. Maar toen op zekeren dag een oud manneke met kleine, klare oogon het op ivoor geschilderde meisjeskopje monster de, met de knokige, magere vingers be tastte en zei, dat het hem op den prijs niet aankwam, maar dat hij juist dit soort schilderwerk noodig had, ging de bezitter der curiositeiten dusdanig tekeer, dat zelfs zijn vrouw de macht over hem verloor en in een zekeren bedenktijd toe stemde.... In dienzelfden nacht stond hij heel zacht op, terwijl zij met open mond lus tig snorkte, hij sloop de trappen af, keek nog even in den winkel om zich heen, greep toen naar 't miniatuurtje, dat in 'n kastje bewaard lag, borg het, met 'n teedere handbeweging, in zijn binnen zak en stapte met een energieken nas de deur uit, de straat op, die in 'n lichten, helderen schijn veelbelovend scheen te lokken. Vol verlangen en vol blijdschap adem de hij de frissche lucht in, waarin hem een geur uit de verre verten, uit wilder nissen cn van avonturen, te zweven scheen, keek als verlost rondom zich en verdween met lichte passen om den hoek van de straat. Men heaft hem nooit weergezien. De curiositeiten winkel bestaat echter nog cn verheugt zich in een goede trouwe clientèle, in het bijzonder sinds het water uit den Nijl wederom te verkrijgen isevenals het zand uit de Sahara.... ---