DELFTSCHE COURANT van Zaterdag 2 April 1927 86e Jaargang No. 78 Dit nummer bestaat uit DRIE Bladen. Tweede blad. LEEGE LEVENS. Dezer dagen trof ons in een courant een heel kort berichtje uit Engeland. Zoo'n kort berichtje, dat men al heel gauw overslaat. Tocli had dit een in-zieligen en tragischen inhoud. We nemen liet hier in eyn geheel over. Vóór de 78 jarige John Mercer, trekker van een ouderdomspensioen te Shoreditch in Engeland, het besluit nam om een einde aan zijn leven te maken, bracht hij een bezoek bij een bedienaar der begrafenis-onderneming en betaalde hem de kosten van zijn eigen begrafenis. Daarna keerde hij naar zijn woning teruj; en maakte een einde aan zijn leve . In zijn kamer vond de politie een br et je met de woorden: „Ik heb niets om voor te leven en heb er genoeg van om alleen te leven". In d^ze laatste woorden heeftdeze man, van wien we niet meer weten, dan wat dit be iclitje ons meldde, als met meesterhand geschilderd de ellende van wat we „leege levens" zouden willen noemen: Niets om voor te leven. Deze man is eenmaal jong geweest en als alle jonge menschen heeft hij meer of minder bescheiden topkomst-idealen gehad. Het l-ven is in zijn volheid tot hem gekomen. H«i heeft een grootere of kleinere plaats in de maatschappij ingenomen. Toen is de aftakeling van zijn leven begonnen. 78 jaar is een leeftijd, waarop men alleen kan achterblijven van allen, met wie men door banden van bloed en van vriend=chap verbonden geweest is. De klagende woorden van den dichter: ,,'k Ben oud en gansch alleen" behoeven zeker geen dichterlijke fantasie te wezen. Hoevelen zijn er zoo? Levende herinneringen aan een tijd, die voorbij is. Zelf in het verleden levend, omdat het heden geen vat meer op hen heeft; omdat ze geen kracht meer hebben om in het heden gebruikt te worden. Ze zijn als oude menschen. die op een bank zitten aan ien we 1 - en den stnom der voorbijgangers tan zich laten voorbijgaan. Zelf kunnen ie niet meer mee. Gelükk'g is daarom ieder, wien een ?en ouderdom beschoren werd gelijk aan de zooveelste jeued. Krachtig naar lichaam en naar geest, omringd door kinderen en kleinkinderen en vrienden, meelevende het leven der wereld, inzonderheid dat van dat kleine wereldje om hem heen. Of die, alleen gebleven, hun leven weten te vullen door hun liefde voor de natuur, de kunst, de wetenschap, de filanthropie, de muziek of wat dies meer zij. Toen ze midden in het leven stonden en beslag gelegd werd op al hun kennen en kunnen, toen moest die liefde achteruit gedrongen worden; de eischen van het practische leven gaan steeds voor. Maar nu wordt hun nog een wijle geschonken voordat ze ii? zullen gaan tot de groote rust, om van die liefde te genieten, zich in hare warmte te koesteren. Zie, dat zijn altemaal rijke, volle levens. En al mogen we geen dag prijzen voor het avond geworden is, toch is het lot van zulke gelukkige stervelingen inderdaad te benijden. Hoe anders staan daartegenover de leege levens: niets om voor te leven en het moe om alleen te leven, zooals de oude man uit Shoreditch het zoo fijn typeerde. Denk het u even in, wat dat wil zeggen: niets om voor te leven. Alles wat om dien man heen was liet hem koud, was hem vreemd. Als dolende in een vreemd land, waarvan de taal niet verstaan wordt, ging hij onder de menschen van zijn eigen stad en volk; de menschen die hij misschien groot had zien worden, voor wier dagelijksch leven hij gewerkt had wellicht vele jaren, dag in dag uit. Let wel, we hebben door dezen man niet te doen met ongelukkigen, van wie gezegd moet worden: oud en arrti, aangewezen in den ouderdom op de liefdadigheid. Neen, deze man klaagt over de geestelijke leegte van zijn leven. Het was hem alsof hij in het ijle staarde, waar niets het oog treft of het gevoel bekoort. Alleen en l>eg. Verschrikkelijk, wanner we ons zouden moeten indenken, dat diL lot ons wachten zou. We zullen den zelfmoord niet goed praten, maar we kunnen ons begrijpen, dat deze leegte voor den man zulk een obsessie werd, dat de dood hem verkieslijker leek dan zulk een leven. Trouwens, zulk een leven is al dood voordat het nog gestorven is. Alleen door de lichamelijke banden is het nog aan dit aardsche leven verbonden. Hoeveel leege levens zijn er misschien om ons heen. En 'Wij, we merkten het niet. Leven ', die hunkeren naar idealen naar lief 1e, naar warmte. Men behoeft geen 78 jaar te wezen om dat lot te moeten dragen. We hebben wel eens gelezen, dat de jeugd van tegenwoordig armer aan idealen is dan het voorgeslacht was in den opgang zijner dagen Indien dat waar is dolen ook heel wa' jonge levens om ons heen met de belofte van een ri'k leven in zich en die belofte dreigt nochtans niet vervu'd te zullen worden. Want de ware volheid van het leven wordt verkregen door het leven voor en door een ideaal. M^n kan die idealen vinden op ieder terrein des levens. Het is niet de vraag wat ons ideaal is, maar dat we er één hebben, dat aan ons leven inhoud en be'eekenis geeft. Men kan een heel bescheiden plekje innemen in de wereld, niemand dan de kleine kring van uw bekenden weet uw naam en toch kan uw leven rijk w zen, omdat ee iemand of iets hebt oin voor te leven. Maar dat iets moet dan wezen een ideaal, iets dat u verheft boven het dagelijksche peil van het leven. Waar ge het zoeken wilt, doet er niet toe. Gewoonlijk zoekt men ook zulke dingen niet, maar wor it er door gevonden en aangegrepen. En merk dan op hoe zulk een leven zch ontplooien gaat in steeds rijker vormen, terwijl het leege leven ineenschrompelt. Leeg maakt oud voor zijn tijd, geestelijk rijk" houdt jong, ook al is de levenszon reeds bezig ter kimme zich te neigen. Wie onzer lezers kent ze niet, die jeugdige grijsaard, grijs in het haar edoch jong in het hart, o* wie hen kennen vragen zich wat is de reden van ale blijvi^e frischheid? Het is geen andere, dan dat de krachten dagelijks vernieuwd worden door den rijken levensinhoud. Zoo wordt men bewaard voor zwaarmoedighetd, voor wanhoop en moeheid des levens. Wie zou daarvoor niet bewaard willen worden? Daarom werke een ieder aan dien rijkdom des levens die niet geroofd kan worden, omdat het geestelijk bezit is dat blijvende waarde heeft. Geestelijke schatten maken het leven rijk, geven er diepen inhoud aan. En uit dien inhoud, als uit een bron die nimmer uitdroogt, schept ge dan iederen levensdag wat ge noodig hebt aan kracht en vreugde, aan bezit en warmte en blijft zoo gespaard voor wat almee het vreeslijkst lot is: dat ge zoudt moeten klagen óver de leegte van uw leven. --- Advertentie £[N KWALITEIT Importeurs: N.V. Handel Maatschappij Reckitts, Rotterdam ^63 50 --- Voor de Jeugd. De springende koe! Als je vier elfenjongetjes en hun zwijntje op dit.koebeest wilt zien rijden, moet je, öm te beginnen, onze plaat uitknippen, op niet te dik karton plakken, kleuren en, als alles goed droog is, de vier afzonderlijke gedeelten uitsnijden. Het „lipje" gemerkt GAB, plaats je rechtop achter liet stukje wei'and en wel. zóó, dat cirkeltje A in de wei komt te liggen op A in de „lip". Maak beidemet een papierklem aan elkaar vast. Cirkeltje O in den rug van de koe wordt vervolgens bevestigd aan O in de „lip". Maak nu een gleufje op de aangegeven plek rechte in de wei en steek hier het tweede „lipje" gemerkt B doorheen. Aan de achterzijde wordt cirkeltje B op dit laatste „lipje" bevestigd aan cirkeltje B in do rechtopstaande „lip". Wanneer je *de uitstekende „lip" nu heen en weer beweegt, zul je de koe zien springen 1 --- Een teekenspelletje. Hier hebben we een leuk en' rusit'g .-polletje voor jullie, dat je met een onbeperkt aantal kinderen, om de tafel gezeten, kunt spelen. Je hebt er niete anders voor noodig dan een stukje papier en oen potlood. Eén kind begint op dit papier een: lijntje te zetten, als eerste van een teekeningetje, dat het jrt gedachten genomen heeft, maar vertelt dit laatste aan niemand. Het kind, dat op hem volgt, zet dft tweede lijn, daarbij ook aan een voorbeeld denkend. Zoo gaat het papier rond en als eindelijk de teekening af is, gelijkt ,ze in niets" op hetgeen no. 1 zich voornam. Probeer het maar eens. Je kunt er £iiet mee hebben 1 , J , --- Poppendansles. — Zeg, popjes, Izel Groetje, wat ben je toch stijfI Och, had je een beet meec losheid in 't lijf! Jo armpjes en Jbeenen, 'die hangen maar ,neerl , Je bent tot je teenen, zoo leg als aiijn beert — Maar popjes, zei Greetje, nu krijg je een kansl Kijk uit, hoor, .dan weet je hoe ik voor je dans. Ik neurie een .wijsjo , en loop op ,do maat. Pop Nel en pop Lijaje, let op hoe liet gaat! Het speelgoed bleef twijgen, zooals speelgoed doet. . Maar dansles te krijgen beviel hun toch goed. Ze zagen Greet buigen, (het dansen was .klaar) maar... konden niet juichen. E» dat was wel naar! --- Eventjes pret. Marietje las, dat het goed is om drie kwartier te nemen voor het middagmaal. — Maar moesje, jsei ze daarop, van kwartier alléén krijg je je maag toch -niet voL Had die meneer er niet bij moeten schrijven, dat men er ook groenten, .aardappelen en vleeach bij nemen moot? Oude dame: — Ik wil den eerstvolgenden trein naar Den Haag nemen, chef. Stationschef, die van een grapje houdt: — Onmogelijk, mevrouw! Dat kan ik niet toestaan. Ziet u, de spoorwegmaatschappijen hebben haar treinen zelf hoog noodig... 1 --- Weertje-blijf-in-Huis. Het goot van den regen', toen op oen morgen Suzq en Anton naar school gingen. Maar ze vonden het niet zoo erg, hoor! Waarom niet? Als je alle cijfertjes op ons plaatje van 1—20 met elkaar verbindt, zul je het wel begrijpen. Toch kwamen ze te laat op school, en verborgen in ons prentje, is ook een portret van de schooljuffrouw, die op het tweetal wachtte. Zoek er meer eens naar! --- Een katapult. Om bovenstaande goed-sehietende katapult te maken, ieb je noodig een leeg garenklosje, een stukje hout en een eindje elastiek. Het .voetstuk bestaat uit een houten blokje, .waaraan twee rechtopstaande stijltjes zijn vastgespijkerd. Tu.sschen beide in komt het klosje te hangen, dat met kopspijkertjes .op zijn plaats gehouden wordt. Vóór je dit echter doet, bevestig je, over een der platte kanten van je klosje, het stukje elastiek. Dat moet het gat overdekken. Nu kun je gaan schieton met gebruikte lucifers, waarvan je het afgebrande einde wegeneed. Hoe dit .schieten gaat, leert het plaatje, je. --- Prijsraadsels. Prijzen toegekend aan: Simon v. d. Helm, dominospel; Dirk Dóorduyn, lottospel; Truus Ouwerling, huishoudrekje. . Bij de oplossingen ook opgeven naam, voornaam en adres; liefst ook- leeftijd. -voor de keuze der prijzen. Opi de enveloppe met oplossingen steeds vermelden: „Voor de jeugd". De prijzen kunnen aan ons bifteau worden afgehaald Maandag van II tot 1 uur. OPLOSSINGEN". 1. Verjaardag, rad, gaar, vader, jager, 2. Kast, was, kat, kas. . 3. Wilg, eik, olm. OM OP. TE LOSSEN, 1. Mijn geheel bestaat uit 14 letters en is een plaatsje in ons land. 1, 5, 10, is niet dom. 7, 8, 9, wijst de klok aan. 13, 2, 3, dient tot beschutting. 4, 12, 6, is in ieder huis. 9, 14, 10, 11, te het overschot. 2. Verborgen meisjesnamen: • Je kan naar Frauckcr reizen per boot en per tram. Een brik ankerde op de reede. Jan, zegt meester, laten we elkander goed begrijpen. Aladin aarzelede in de grot te gaan. 3. Een letter, een dier, nog een lettor* een versiersel en éen licnaamsdeel* noemen iets wat in iedere stad ia» • J ^ --- Schijn en werkelijkheid door EUSE WESSELINK—RUTGERS. Het bunkeren was afgeloopen en het trotsche zeekasteel lag te hijgen en te blazen van verlangen, om weg te komen van, het door de zon verzengde * oord, waarop geen sprietje groen te vinden was. De op het eiland thuis behoorende Europeanen, — beambten van stoomvaartmaatschappijen en van een kolensyndicaat, — waren reeds van boord gegaan, maar geen hunner scheen te kunnen besluiten om hetgeen voor hen de beschaafde wereld vertegenwoordigde, terstond den rug toe te wenden. Met onverschillige oogen keken zij naar de met veel gegrijns en tandengeblinker .dansende, springende, zingende negerjongens, die voor hun grimassen door nieuwsgierige goedgeefsche passagiers beloond hoopten te worden, die als visschen doken naar in het hel dere water geworpen zilverstukjes. Zij wuifden slapjes tegen twee in het wit gekleede mannen, die hun, toen de boot zich van den wal had losgemaakt, vanaf het promenade dek een afscheidsgroet toeriepen. „Het is een dankzegging waard, dat wij die twee kwijt zijn!" sprak George Wes Ion, een jonge man, in smetteloos wit gekleed, terwijl hij zijn breedgeranden hoed wat naar achteren schoof. „Het werd tijd!" merkte degene die naast hem stond op. „Het is hier al erg genoeg zonder dergelijke elementen! Als het niet om het hooge tractement was en om het korte dienstverband..." „Stil nu maar!" vermaande de eerste spreker „Wij zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje! Lamenteeren helpt niet. V,hier onbeschadigd vandaan wi( ko^én, moet het hoofd"omhoog houden en..." „Onbeschadigd?" glimlachteHarry Dennis, de jongste van het groepje. „Een mooie uitdrukking! Die zal ik onthouden! Zóó!... Nog eens even wuiven! Nu is het dunkt mij genoeg geweest! Laten wij ...! Maar wat... wat... ?" Zijn spraak scheen hem plotseling te begeven. Hij had zich van de snel verwijderende boot afgewend en stond met wijd-opengesperde oogen voor zich uit te staren. Ook de anderen stonden roerloos, alsof zij in Medusa's slangen-omkronkeld gelaat hadden .geblikt. Wat zij zagen was echter in het minst niet angstaanjagend of weerzinwekkend. Integendeel! Een meisje kwam aanloopen met den veerkrachtigen tred van gezonde blijde jeugd. Haar slank figuurtje, was in een simpel lichtkleurig japonnetje gekleed. Noch haar met bloempjes versierde hoed, noch het witte parasolletje, dat zij luchtig omhoog hield, kon de gouden zonneflikkeringen op haar golvende, blonde haren weren. Het groepje jonge mannen waande een visioen te zien, een levend geworden sprookje, een uit de lijst gestapt schilderij! Een jong meisje op het eiland, waar geen enkele blanke vrouw zich ooit langer had gewaagd dan voor een vluchtig nieuwsgierigheidsbezoekje tijdens het stilliggen van een boot die hetbanningsoord zoo spoedig mogelijk weder ontvluchten zou! Was het een vergissing? Was het meisje door een noodlottig toeval achtergebleven? Of.... of was zij geen wezen van vleesch en bloed, maar alleen een lieflijk visioen, door de herinneringen aan het vaderland en door den invloed van de brandende zonnehitte voor een kort oogenblik opgeroepen? Het jonge meisje naderde het roerlooze groepje met een haff-verlegen, half vertrouwelijk lachje, zich blijkbaar volkomen onbewust van den overweldigenden indruk dien haar verschijning maakte. Zij scheen evenmin te bemerken, dat een bende grijnzende jongens, wier donkere huid hun eenige bedekking vormde, haar, zij het dan ook op veiligen afstand, omzwermde. Harry Dennis was de eerste, die zijn bezirfning herkreeg. Hij deed een paar schreden vooruit en vroeg ontsteld: „Hebt u de boot gemist?" „O neen! Het was mijn bedoeling om hier te blijven!" antwoordde het meisje opgewekt. „Hier blijven?" herhaalde hij ongeloovig. „Is d?t zoo vreemd?" „Het is hier geen plaats voor vrouwen en meisjes!" viel George Weston vriendelijk onderrichtend in. Het meisje lachte. Het hooge. blije geluid van dien zorgloozen lach was als het plotseling klateren van een fontein in een dorre zandwoestijn. Geen der nUrftsen had den moed om uit te spreken wat zij aiJen dachten: dat een verblijf van luttele weken op het misdeelde eiland voldoende zou zijn om den vroolijken klank uit haar jonge stem te doen versterven. „Waarom zouden vrouwen hier niet even goed kunnen leven en gelukkig zijn als mannen?" vroeg het meisje. „Dat zou ik wel eens willen weten!" „Maar wat wilt u hier doen?" vroeg George Weston, onwillekeurig een ongeduldigen toon aanslaand. „Wie heeft u op het onzalige idee gebracht, om...?" „Ik zal u uit den droom helpen 1" verklaarde de vroolijke stem. Als ik u mijn naam zeg, zal u wel dadelijk een licht opgaan. Ik heet Hilda Stevens! — Begrijpt u het nu? Ik ben de zuster van Benno Stevens! Ik had gehoopt, dat hij aan de boot zou zijn! Waar is hij?" „Wist hij v dat u komen zou?" vroeg Harry Dennis. „Weineen! Het is een verrassing! Wilt u mij één van allen naar hem toebrengen?" Tot haar verwondering scheen haar eenvoudige vraag de mannen min of meer in verwarring te brengen. „Hij is toch niet ziek?" vroeg zij, door plotselingen schrik bevangen. „Neen, neen!" stelde George Weston haar haistig gerust. „Hij is niet ziek!" „Waar is hij dan?" „Hij is... hij is toevallig voor een lastig karweitje naar een anderen uithoek van het eiland gestuurd". „Dan ga ik daar ook heen!" „Onmogelijk!" „Waarom?" „Er is geen vervoermiddel meer beschikbaar/juffrouw Stevens!" viel Harry Dénnis in. En hij komt trouwens gauw weer terug!" Dan wacht ik in zijn huis op hem." Opnieuw schenen de mannen in verwarring te geraken. „Laten wij hier in ieder geval niet in de brandende zon blijven staan!" sprak George Weston na een korte weifeling. „In ons clubhuis is het heerlijk koel. Daar Kunnen wij beter praten! Gaat u mee. juffrouw Stevens?" Het jonge meisje, dat haar opgewektheid ter-tond herkregen had, stapte naast hem voort. Zij had niet bemerkt, dat hij haastig eenige woorden met Harry Dennis wisselde, vóór hij zich aan haar zijde voegde; zij bemerkte evenmin, dat zich een druk en opgewonden gesprek had ontwikkeld in het groepje, dat haar en haar geleider op eenigen atstand volgde. In de koelte van het stille clubgebouw vertelde zij: „Ik ben veel jonger dan Benno. Onze ouders zijn al lang dood. Ik was bij een tante in huis. Toen Benno weg ging, had ik wel mee willen gaan, m iar toen was tante juist zoo ziek. Zij kon mij niet missen. Zij werd weer beter. Maar later begon het opnieuw. Ruim zes weken geleden is zij gestorven, de arme ziel! Zij liet mij alles na, wat zij bezat. Het was niet veel, maar toch genoeg, om wat kleeren te koopen en de reis te betalen. Het was niet erg vroolijk in huis bij tante. En Benno zei vroeger telkens: „Wacht maar! Als ik-een baantje heb gevonden, kom je bij mij, om mijn huishoudstertje te zijn!" Maar hij heeft mij daar nooit meer over geschreven en in den laatsten 'tijd kreeg ik in het geheel geen brieven meer van nem. Hij heeft het natuurlijk altijd erg druk! Hij is zoo ijverig! En zoo flink! Ik wil wedden, dat hij daarom ook dat lastige karweitje moest gaan opknappen! Dat durfde niemand anders zeker aan! Hij had mij wel willen meenemen, toen hij ging. Maar dat kon niet. Dat zou te ondankbaar zijn geweest jegens tante! Maar nu ben ik vrij. En ik ben zoo gauw mogelijk op reis gegaan! Wat zal hij opkijken 1 En hij zal blij zijn ook! Zijn hier heusch geen andere vrouwen? Op de boot werd mij dat ook al verteld! Maar ik geloofde het maar half! Nu het hindert niet' Ik kan goed werken en ik ben dol op lezen! Ik zal mij niet vervelen. Waar het goed genoeg is voor iemand als Benno, is het zeker goed genoeg voor mij!" In stomme verbazing hadden de mannen haar aangehoord. Het was een genot, om naar het vroolijke geluid van haar stem te luisteren en het was een genot, om in haar trouwhartige, blauwe oogen te blik-, ken. Geheel haar persoontje wekte in de ver van hun land levenden herinneringen op aan een zachtgroene weide, aan een kristalhelder beeki», aan zoetgeurende enfeblormen „Heeft niemand u de reis ontraden?" vroeg George Weston eindelijk. „Ik heb er met niemand over gesproken!" glimlachte zij. „Wij gingen met niemand om. Daar hi>ld tante niet van. Wij waren altijd maar mer ons beiden. De menschen uit de bleken, die wij lazen, waren on?e vrienden en vi ie ïdinnen !" Met het sn 11; begrip van menschen, die in eenzaamheid hebben leeren „denken", zagen de luisterenden duidelijk het beeld van het frissche, jonge meisje en de ziekelijke, oude vrouw, die tezamen in een apart wereldje hadden geleeld, die niets afwisten van de groote wereld daar buiten. „Maar wordt het geen tijd, om naar Benno's huis te gaan?" vroeg het meisje. „En mijn koffer? Die staat maar zoo bij dat huisje aan de liaven!" Voor iemand antwoord geven kon op haar vragen, kwam Harry Den nis, die aanvankelijk niet mee naar binnen was gegaan, hel zaaltje in. Hij haalde even zijn schouders op. De anderen begrepen hem. Zij begrepen, dat er niets te beginnen was geweest met Benno Stevens, dien zij een goed uur tevoren stomdronken uit het clubgebouw naar zijn woning hadden zien waggelen waar hij als een blok op zijn bed was neergevallen. Zij begrepen ook, dat zij alles moesten doen, wat in hun vermogen was, om tegenover Benno's zuster den schijn te redden! Want niemand durfde het jonge schepseltje, dat in goed vertrouwen en in volslagen onwetendheid •omtrent de op het eiland heerschende toestanden gekomen was, om haar broeder's huishoudster te worden, de treurige waarheid vertellen [ Sinds onheugelijke tijden had de Europeesche kolonie op het eiland uit twee partijen bestaan; de sterken, die zich on danks alles, wat fien omlaag trachtte te trekken, rechtop wisten te houden en de zwakken, die onder den druk der omstandigheden aan drank en spel verslaafd waren geraakt en van kwaad tot erger vervielen. Benno Stevens was aanvankelijk een weifelaar geweest; hij had zich verzet, maar de slechte elementen hadden overwonnen; hij was een drinker en een speler geworden. De beide booze geesten, die zijn val hadden verhaast, waren dien dag voor een verlof van eenige maanden vertrokken; bij wijze van afscheid hadden zij hem zoo „getracteerd", dat hij hen niet naar de boot kon vergezellen en voor den verderen dag volkomen onbekwaam zou zijn. Vriendelijke stemmen legden Benno's zuster uit, dat de woning, die hij met de twee vertrokkenen had gedeeld, afgesloten was. Zij nam met de onbevangenheid van een kind de aangeboden gastvrijheid van George Weston en Harry Dennis tot aan den terugkeer van haar broeder aan. Zij liet zich de kleine diensten, die allen haar om strijd bewezen, glimlachend welgevallen. Tot laat in den avond hielden haar beschermers zich bezig met het vaststellen van hun gedragslijn, want men was éénparig van oordeel, dat de schijn tot iederen prijs gered moest worden! Natuurlijk moest de onverwachte gast zoo spoedig mogelijk het banningsoord weder verlaten, maar a s het eenigszins doenlijk was, moest haar de smart over den val van haar broeder worden bespaard! Op den derden dag van haar verblijf op het eiland stond zij in de smalle voorgalerij van de kleine woning op den uitkijk naar haar lieven Benno. Zij zag hem naderen, tusschen haar beide gastheeren in. Juichend liep zij hem tegemoet. Zij hoorde niet, dat George Weston hem toebeet : „Rechtop! Denk, aan wat ik je gezegd heb! Zij mag niets vermoeden!" Terwijl Harry Dennis vriendelijk beloofde: „Ik vermoord je, als je het spel verraadt !" „Benno!" jubelde Hilda Stevens, haar broer om den hals vliegend. „Wat zeg je er wel van? Daar ben ik eindelijk! Ik blijf voor goed bij je! Wat zullen wij het heerlijk samen hebben! De heeren hebben mij ai zooveel over je verteld! Maar ik wist al wel, dat je een kranige jongen bent en datje overal, waar je komt! Maar waarom zeg je niets?" „U laat hem niet aan het woord komen!" glimlachte Harry Dennis. „Hij ziet er niet zoo goed uit als vroeger!" sprak Hilda be/.orgd. „Scheel je wat, Benno?" „Neen, neen!" weerde hij af. „Maar ik ben moe!" „Ach, natuurlijk! Je hebt veer het zwaarste baantje op je genomen! Dat beg ijp ik! Je moet nnar eens goed uitrusten! Neem mij mee naar je huis!" Een wonderlijk leven brak aan voor Benno Stevens. De aanwezigheid van zijn vroolijk, bedrijvig zusje was hem aangenaam, maar hij verwenschtQ de voogdijschap, die zijn collega's ongevraagd over hem uitoefenden. Hij was geen oo^enblik alleen. Zoodra hij zich uit Hilda's tegenwoordigheid verwijderde, werd hij als een gevaarlijk gevangene door twee cipiers bewaakt. Op iedere'n stap, dien hij deed, werd toezicht uitgeoefend en zijn vrienden werden behendig geweerd uit den toovercirkel, die rond hem heen getrokken was. Op een nacht, toen zijn verlangen naar drank hem te machtig werd, trachtte hij uit dien cirkel los te breken. Tevergeefs! Zijn cipiers waren present! Een worsteling volgde. „Is daar iemand?" vroeg de verschrikte stem van Hilda die door het lawaai wakker was geworden. De worstelenden hielden zich roerloos. Met gebogen hoofd keerde Benno Stevens eindelijk naar zijn slaapkamer terug, bereid om terwille van zijn zusje den schijn te redden. Met verlangen zag hij de komst tegemoet van de boot, die Hilda naar het vaderland terug zcu voeren. Haar vertrek zou hem de vrijheid hergeven die hij maar zoo noode miste! Zijn huis was weldra het middelpunt van de kolonie geworden De piano uit het clubgebouw werd er heen gesleept en in d avonduren werd er gemusiceerd, terwijl Hildo ook overdag haar vlugge vingertjes menigmaal over de toetsen deed gaan. Haar vroolijkheid leed niet onder den druk van de verzengende hitte, al begonnen de rozen op haar wangen teverbleeken. Haar wonderlijk omspringen rrtet de zwarte bedienden, van wie zij alles gedaan wist te krijgen, zonder een woord van hun taal te kennen, was voor het geheele gezelschap steeds een bron van vermaak. Zij voerde allerlei hervormingen in en vertegenwoordigde voor al de eenzame, jonge mannen weldra den schakel, die hen aan het vaderland, aan „thuis" verbond. De boot, die haar zou meevoeren, kwam eindelijk opdagen, maar Hilda verklaarde met groote beslistheid, dat het leven op het eiland haar uitstekend beviel en dat zij er niet over dacht, haar lieven Benno te verlaten. Hij vleide en smeekte, hij dreigde en beval... maar zij liet zich niet overreden. Zij bleef. Langzamerhand begon de waakzaamheid van de weimeenende collega's te verslappen. Zij hadden den schijn weten te redden en de werkelijkheid telkens, als zij zich baan wilde breken, onderdrukt, maar de inspanning die daarvoor van hen werd gevergd, werd hun tenslotte te machtig. Na een dag van groote vermoeienis wist Benno Stevens hun te ontglippen. Door de plotselinge herinnering aan zijn vrijwillig aanvaarden plicht uit een zoete sluimering opgeschrikt, liep George Weston naar het huis van broeder en zuster en vroeg aan Hilda, die in de voorgalerij zat te lezen: „Is Benno thuis?" „Neen", antwoordde zij vroolijk. „Hij had lust een uurtje naar het clubgebouw te gaan vanavond 1" George Weston rende er heen, door den trouwen Harry Dennis op den voet gevolgd. Zij vonden Benno Stevens... achter een „kleintje koffie in rustig gesprek met een pas aangekomen bestuursambtenaar. Hij knikte hen toe met een veelzeggenden glimlach. Hun gezichten ontspanden zich. Maar pas, toen hij hun met een krachtigen handdruk zijn dank betuigde, durfden zij gelooven, dat de schijn, waarvoor zij zoo dapper hadden gestreden... werkelijkheid was geworden. ---