DELFTSCHE COURANT van Woensdag 30 Sept. 1925 84e Jaargang No. 229 Dit nummer bestaat uit TWEE Bladen. Tweede blad. UIT RUSLAND. (Nadruk verboden). De gemeenteraden in Sovjet-Rusland. Tot de vele verkeerd© voorstellingen, die in het buitenland over Rusland worden gedebiteerd, behoort ook een sprookje, jlat de gemeenteraden, de beroemde „sovjets", een werkelijke autonomie bezitten, dat het een nieuw type van plaatselijke ftutonomic is. Niets is echter zoo onjuist • als deze voorstelling van de beteekenis der sovjets. Deze, vooral in de steden, zijn organisaties zonder eenige bevoegdheid, feitelijk niets anders dan groote meetings, waar voordrachten over het „leninisme" worden gehouden en resoluties worden aangenomen over dingen , die Qiets 'met de gemeentelijke aangelegenheden te maken hebben (bijv. over de politiek van Chamberlain, over den oorlog in Marokke, enz.). De toestand is zoo, dat zelfs vele bolsjewiki zich ongerust beginnen te maken over de toekomst van de Russische steden en eischen, dat de sovjets wat me 'r vrijheid zouden genieten. Uit het voorbeeld van de sovjets kan men zien, hoe de bolsjewiki in Rusland alles op den kop hebben gezet. De nu volkomen machtelooze sovjets waren «óór de komst der bolsjewiki de almachtige „sovdep's" dia onder het bewind van de voorloopige regeering de gehecle. macht aan zich hadden getrokken en meer gezag bezaten dan de ambtenaren van het rijk. Toen Lenin, zijn staatsgreep voorbereidde, verheerlijkte hij deze sovjets, die hij als een nieuwen vorm van bestuur beschouwde, als de onafhankelijke communes, die samen den federatieven proletarischen staat konden vol men, want toen beweerden de bolsjewiki tegenstanders van centralisatie te zijn en hun leider lanceerde de leus: „Wlastj na mjestachl" (de plaatselijke instellingen moeten de onbeperkte macht bezitten). Da sovjets steunden daarom de bolsjewiki en hielpen hen de macht in dèn staat te veroveren. Na da bolsjewistische omwenteling ging inderdaad de macht in iedere stad naar den plaatselijken „sovjet" over en Rusland werd een conglomeraat van klaine staatjes, die geen rekening met elkaar hielden. In écn opzicht vertoonden deze staatjes overeenkomst : overal werd de bourgeoisie van al haai" hebben en houden beroofd, overal kon het gepeupel alles stukslaan, winkels en magazijnen plunderen, fabrieken verwoesten. Daze sovjets waien toen zuiver stads-instellingen, want op het platteland bleef alles bij het einde. De boeren" hebben de landerijen van de rijke xandheeren in beslag genomen en beschouwden hiermede de zaak voor zich als afgedaan. De verdere ontwikkeling van de zaken in den staat liet hen onverschillig. Toen de bolsjewistische regeering wat meer zekerheid van haar bestaan had gekregen, basloot zij ook op het platteland sovjets in te voeren, ook daar de macht aan de armsten te geven en met hun hulp te regeeren. Er werden toen „kombjed's,, (oomité's vann armen) ingesteld, en aan deze comité's werd de macht gegeven. Er ontstond op het platteland een bewind, dat eenigszins aan dat der sovjets in de steden deed denken, maar lang heeft het niet geduurd, want weldra, moesten de bolsjewiki zelf de kombjed's beteugelen. De bolsjewiki veranderden dë instellingen van plaatselijk zelfbestuur op het platteland, die door de voorloopige regeering in leven werden geroepen, in ondergeschikte organen, 'die voor belasting-inning moesten zorgen en overigens aan de communistische chefs hadden te gehoorzamen. Da ontwikkeling van den boerenstand heeft echter de'bolsjewiki gadwongen den boeren concessies te verleenen en zoo zien wij, dat de plattelandssovjets, de verkiezing van wier leden nu min of meer vrij is geworden, nu bijna in het geheel geen communisten hebban en hard werken om den augiasstal, die rta.nk zij het wanbeheer der bolsjewiki overal ontstond waar ze d© macht hadden, op te ruimen en meer orde in de gemeentezaken te brengen. Overal worden nu op het platteland door de nieuwe sovjets (dus zonder de bolsjewiki) de wegen hersteld, scholen opgericht, enz. De bolsjewiki dulden deze koorstachtige activiteit der boeren, omdat zij hopen, dat de energie der boeren op deze wijze geheel geabsorbeerd zal worden en zoodoende de gevreesde worsteling tusschen de bolsjewiki en de boeren voor een tijd uitgesteld wordt. Geheel anders was de ontwikkeling in de steden. Zoodra de bolsjewiki de werkelijke heerschers in Rusland werden en de hulp der sovjets niet meer noodig hadden ,veranderden zij'hun politiek tegenover de sovjets. Het geheala gezag werd geconcentreerd in handen van de bolsjewistische partij en de door bolsjewiki benoemde bureaucratie werd de bestuurster van de steden. De steden van Rusland verloren op dezo wijze hun autonomie en werden sindsdien pp dezelfde autocratische wijze bestuurd als in de donkerste tijden van het czarisme, als in de achttiende eeuw. De bolsjewiki hebber. in de steden het uitvoerende college (het college van B. en W., zooals het in Nederland genoemd wordt) afgeschaft. Daar toch alles door ambtenaren beheerd werd, was een dergelijk orgaan niet alleen overbodig maar ook voor de bolsjewiki onaangenaam. Da functies van het college van B. en W. werden overgedragen aan de „ispelkom's" (de uitvoerende comité's) van de gewesten, die tegelijkertijd voor het platteland en de stad hadden „te zorgen". Da steden hebben sindsdien geen eigen begrooting. Alle belastingen die door de stedelingen worden opgebracht, worden in de kas van die uitvoerende comité's gestort en worden door deze instellingen naar eigen goedvinden uitgegeven, want verslag geven aan de sovjets van de steden behoeven zij niet. In het gunstigste geval bepaalt het uitvoerende comité, walk bedrag de sovjet van de stad kan krijgen' om de onkosten te dekken. De betrekkelijke vrijheid van verkiezingen bracht ook in de staden nieuwe, partijlooze (zoo noemt men in Rusland allen, die geen bolsjewiki zijn, want de wel erkent slechts éan partij, n.l. de bolsjewistische) elementen in de sovjets der steden. "Daze nieuwe mannen, werkelijke vertegenwoordigers van de bevolking, wilden, evenals, hun collega's op het platteland, de gemeentelijke huishouding ordenen, maar het bleek, dat zij niets te bespreken hadden, dat de wet hun hoegenaamd gean bevoegdheden toekent, dat alles door de gewestelijke uitvoerende oomité's wordt geregeld, die de sovjets niet om raad. vragen. Dit leidt tot ontevredenheid onder de nieuwe sovjetladen, die terecht er op wijzen, dit zelfs onder het czarisme de steden een zekere mate van zelfbestuur hadden genoten. Vele bolsjewiki begrijpen, dat er iets gedrin moet worden om de steden niet in den oppositiehook te dringen, maar de uitvoerende comité's weigeren van hun rechten afstand te doen en da regeering stelt te weinig vertrouwen in de loyaliteit der nieuwe sovjets tegenover het bolsjewistische bewind om hun werkelijke bevoegdheden te verlcenen, zelfs zu'.Ke als de gemeenteraden vóór de revolut'e genoten. ) De sovjets in de steden zijn trouwens ook niet in staat iéts te behandelen omdat zij te veal leden tellen (er. zijn „gemeenteraden," die meer dan duiaand leden tellen). De meeste moeilijkheden leveren de z.g. „arbeiders-secties" van de sovjets; het zijn vertegenwoordigers van verschillende arbeidersorganisaties en vakvereenigingen, die als zoodanig deel uitmaken van de sovjets. De eenige functie van deze secties bestaat echter alleen hierin, dat zij éémaal per jaar bijeenkomen om naar het „verslag" van van den voorzitter te luisteren. Critiek uitoefenen. mogen zij niet, zoodat de geheele bijeenkomst niets anders dan een onwaardige comedie is. Da arbeiders, die dachten, dat zij onder de bolsjewiki over het lot van de steden zouden mogen beslissen, zien zich nu bedrogen en pratesteeren tegen den geschapen toestand. Zij willen niet meer als schoolkinderen behandeld worden, zij eischen meer rechten. De regeering staat afwijzend tegenover deze eischen, maar op den duur zal zij deze houding niet kunnen volhouden. Naast de activiteit der boeren staat dus een activiteit in de steden. Het front tegen de bolsjejviki wordt steeds dieper. Vroeger of later zullen de tegenwoordige heerschers dan ook het veld moeten ruimen voor de krachten, die de de maatschappij oplevert. BORIS RAPTSCHINSKY. --- Advertentie Ingezonden mededeelingen. Schittert Overal 7143 14 --- BINNENLAND. Mr. Zimmerman. G o u v.-g en. van Indië? De correspondent vr>n het persbureau Vaz Dias te Weerien heeft na zijn terugkeer in de Oostenrijksche hoofdstad een onderhoud gehad met den commissaris-ger.eraal van den volkenbond, d.e over de opheffing van de financieele controle van Oostenrijk het volgende verklaarde; Van 1 Januari 192G af zal rnijn werkzaamheid te Weenen zich beperken tot het beheer over de verpande inkomsten voor den rentedienst der volkenbondsieening en het beheer over het overblijvende gedeelte der cibdieten. Van het begin van het volgend jaar laat mijn taak mij een groótere bewegingsvrijheid to e ... welke ik benutten zal door maandelijks naar Nederland te gaan. Aan mr. Zimmerman zou het ambt van gouverneur-generaal van Nederlandsch-Indië zijn aangeboden. Hij heeft het aanbod in beraad gehouden. Mr. Zimmerman wilde zich niet over deze kwestie uitlaten, doch de correspondent meent te weten, dat hij de benoeming zal aanvaarden. (Bij informatie aan het deDartement van koloniën bleek aan de ,,H. Crt.", dat men daar van een aanbod als bovenbedoeld, geheel onkundig is.) De kamerleden. Wanneer zijn ze benoemd? In het „Weekblad v. h. Recht" behandeld mr. C. Bake de vraag: „Wanneer zijn de leden van de nieuwe Tweede Kamer benoemd?" Dia vraag is geen vraag, zal menig lezer zeggen; natuurlijk op 1 Juli 1925, den dag der stemming. Echter schijnt er ook plaats te zijn voor oen andere opvatting en verdient dis zelfs de officieele opvatting te hceten. Immars, in elk der besluiten van 8 Sept. 1925, waarbij de hearen P. J. Rutben, J. Langman, G. W. Kampschöer, H. A. Leenstra, C. van den Heuvel en J. W. H. Rutgers van Rozenburg door den voorzitter van het centraal stembureau benoemd verklaard zijn tot lid van de Tweede Kamer dqr staten-generaal, wordt gesproken van „het navolgend op 4 Juli 1925 nieuw benoemde lid". In de overweging van elk besluit.least men: „dat dc heer.... blijkens liat besluit van het centraal stembureau van 4 Juli 1925, was gekozen op lijst no. kieskring " Kennelijk wordt de dag der verkozenverklaring hier aangemerkt als dag der benoeming. Maar da verkozenverklaring geschiedt door liet .osntraal stembureau en de benoeming /(dat blijkt, m. i. ten overvloede ook uit art. -37 der grondwet) door de kiezers. Nu was de taak der kiezers op 4 Juli reeds lang afgetoopen. Hoe kunnen de leden der Tweede Kamer dan op dien datum zijn benoemd?* Nederland en China. De Nederlandsche delegatie naar de op 26 Octobar a.s. te Peking te openen bijzondere douaneconferentia zal bestaan uit de heeren W. J. Oudendijk, gezant te Peking, als gevolmachtigd afgevaardigde en A. J. Schabeck, inspecteur-onderhoofd van den dienst der in- en uitvoerrechten on accijnzen in Ncderlandsch-Indië en A. D. A. de Kat Angelino, ambtenaar voor Chineesche zaken in NederlandschIndië als tectinische adviseurs. Post- en belastingkantoor. In aansluiting aan het reeds gemelde betreffende de belasting-inning op de postkantoren, verneemt de „Tel." nog het volgende: De toestemming van beide betrokken ministers ("die van financiën en waterstaat) is thans verkregen, zoodat met ingang van 1 Januari a.s. de gelegenheid inderdaad zal worden geopend de belasting op de postkantoren te voldoen. Hierdoor zal het mogelijk worden tot vermindering over te gaan van het aantal ontvang-kantoren en alle aandacht te concentreeren op de invordering van de achterstallige belastingsommen. Dit laatste is het hoofddoel van den maatregel. Uit de na-oorlogsjaren dateert n.l. een groote achterstand van niet geïnde posten, die voor het rijk een aanzienlijke schadepost beteekenen. De minister heeft, uit dezelfde bezuinigings-overwegingen, reeds de z.g. ,,waarschuwing" afgeschaft. Tegenwoordig ontvangt men bij wan-betaling direct de aanmaning. Thans doet zich evenwel de vraag voor of de belasting-cohieren eveneens ten postkantore aanwezig moeten zijn. Dan alleen kan daarin terstond de voorgeschreven aanteekening van betaling worden geboekt. Anders is eeri dubbele aanteekening noodig één door den postambtenaar en één door den houder der cohieren. Wat nu de centralisatie van den invörderingsdienst betreft van uit één punt zal de handhaving van de bepalingen der invorderingswet met kracht ter hand worden genomen. In de gemeente Rotterdam heeft de gemeente-ontvanger de heer Drossaart Bentfort dit stelsel reeds indertijd tot zijn volle tevredenheid toegepast, zoodat hij dit denkbeeld ook ten departemente aan de hand heeft gedaan. Als verdere bezuinigingsmaatregel zal ten plattèlande het instituut der subontvangers van den accijns op het geslacht ook eenigszins worden gewijzigd. Tot dusver waren met de inning van genoemden acciins de brief-ontvangers belast. Hiervoor ontvingen zij een jaarlijksche toelage. Thans zullen deze postambtenaren krachtens hunne instructie met genoemde werkzaamheden worden belast, waardoor de toelage komt te vervallen. Nieuw metaalconflict? Bij het laatste conflict der metaalbewerkers aan de Rotterdamsc'ne droogdokmaatschappij was, zocals men zich herinnert, de eisch gesteld: invoering van de 51-urige werkweek, onder voorwaarde, dat in de overeenkomst een tijdstp zou worden bepaald, waarop de 48-urige werkweek werd ingevoerd. Deze eischen zijn toen niet ingewilligd. De afdeehng. Rotterdam van den algemeenen Nederlaodschen metaalbewerkersbond blijft voor Rotterdam deze eischen handhaven. Waar binnenkort verandering wordt gebracht in de werkwijze op de werf van den heer Fiet Smit Jr., zal men opnieuw deze eisch aan de. orde stellen. In een onderhoud, dat de „Tel." had met het afdeelingsbestuur van den algemoenen Nederlandschen metaalbewerkersbond, deelde men het blad mede, dat rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid van een conflict aan genoemde werf. Er zijn daar 1200 arbeiders werkzaam. Toen destijds de directie van Piet Smit Jr. er in laagde, de order voor het vervaardigen van een ijsbreker voor Finland te verkrijgen — een order, die onder zeer bezwarende omstandigheden was gegeven — gaf de directeur-generaal van den arbeid verlof tot het invoeren van de 56-urige werkweek. Nu had het afdeelingsbestuur vernomen, dat in No\ember a.s., wederom de 53-urige weikweek wordt ingevoerd. Deze wijziging is aanleiding, om den eisch te stellen: invoering van de 48-urenweek en handhaving van het loon, dat volgens de 56-urige werkweek wordt uitbetaald. Binnenkort vergadert het afdeelingsbestuur met het personeel en zal wo-den voorgesteld, dezen eisch in een ultimatum te belichamen. WINTERDIENST. De. officieele reisgids en het dienstregelmgbiljet voor den winterdienst die 4 October ingaat, zullen Donderdag 1 October a.s. verkrijgbaar zijn. de gids der buitenlandsche aansluitingen op Woensdag T October a.s. DE BIESBOSCH, Aan het bestuur der vereeniging ,De Biesbosch" is bij koninklijk besluit concessie verleend om tot inpoldering van een gedeelte van den Biesbosch over te gaan. Deze inpoldering maakt een deel uit van het groote bedijkingsplan. UITVOERVERBODEN, De vereeniging voor zuivelindustrie en melkhygiëne heeft in een adres aan de Tweede Kamer- verklaard, zich zeer bezwaard te gevoelen door de wijze waarop de regeering thans nog gebruik maakt van bevoegdheden, die haar in verband met den oorlog verleend zijn. Een en. ander betreft de wet van 3 Augustus 1914, waarbij de mogelijkheid werd geschapen, om bij koninklijk besluit den uitvoer van bepaalde artikelen te verbieden.- De moeste in oorlogstijd in het leven geroepen* uitvoerverboden zijn thans ingetrokken. Uitzondering hierop maken echter, gelijk bekend, de uitvoerverboden voor boter en kaas, die niet alleen nog bestaan, doch welke, voor zoover het boter en kaas zonder rijksmerk betreft, nog worden toegepast. In het adres wijst de vereeniging er nog op, dat het h. i. alleszins verkeerd is, dat de regeering thans nog gebruik maakt van een wet, waarbij haar bevoegdheden voor tijden van oorlog zijn gegeven en zulks in het bijzonder, wanneer zij dit doet ten einde iets_ te bevorderen, dat met oorlog hoegenaamd niets te maken heeft. Het doel toch waarmede de regeering voor boter en kaas zonder rijksmerk het uitvoerverbod handhaaft, is, om do boter en kaasbereiders te dwingen van het rijksmerk gebruik te maken. Da vereeniging iiüont, dat hier het verband tusschen de wet van 3 Augustus 1914 en deze, de bedoeling zoek is. Zij dringt er daarom bij de Tweede Kamer op .aan, om de wenschelijkheid uit te spreken, dat „aan dit machtsmisbruik van de zijde der regeering een spoedig einde moga komen". BEZUINIGING. Zooals men weet, aldus wordt aan het „Hbld." geschreven, bestaat het voornemen de invordering der vermogensbelosting ingaande met het belastingjaar 1926/27 niet langer te doen plaats heouen door de ontvangers der registratie (successie en zegel), maar op te dragen aan de ontvangers van het dienstvak der directe belasitngen( invoerrechten en aocijnzen). Omtrent de verdere plannen betreffende het doorvoeren- van een fusie der dienstvakken van registratie en directo belastingen bleef men buiten den kring der ingewijden in twijfel. Nu een3 meende men, dat het zeker tot een lusio zou komen, dan weder vernam men, dat van de samensmelting zou worden afgezien. — Dc eindindruk is thans wel, dat met 1 Mei a.s. de samensmelting een feit zaï 'zijn. Vermoedelijk zal teVoren een wettelijke regeling getroffen moeten worden, teneinde de bestaande wetsbepalingen zich te doen aansluiten aan dc nieuwe organisatie. Komt deze tot stand, dan verwacht men, dat een dertigtal inspecteurs der registratie en domeinen belast zal blijven met de controlewerkzaamheden op do registratie-, sucoessie- en zegelkantoren en met de verificatie dezer kantoren, terwijl aan de overige inspecteurs der registratie en domeinen (een 25-tal dus) en wellicht aan nog meerderen uit het registratiepersoneel de vraag zal worden voorgelegd, of zij in het vereenigdo dienstvak willen overgaan, dan wel de voorkeur er aan geven om op wachtgeld te worden gesteld. GRUWELIJK VANDALISME. Onder bovenstaanden titel schrijft het ,,Hbld." het volgende: Bij Moercapelle kan men thans het treurig tafereel aanschouwen, hoe men zonder gevoel voor landschapsschoon ruwweg een van de schoonste Hollandsche tafereelen kan omzetten in een leelijk, kil aandoend aspect. De zes molens van den polder ,,de Honderd Morgen of Wilde Venen'* werden volgens een nieuw, electrisch bemalingsplan ten doode gedoemd, zonder dat rekening werd gehouden met de mogelijkheid van verbetering van het al­ oude windbemalingssysteeni en een vierhoekig, langwerpig grijs cementen gebouwtje werd geplaatst, dat thans den arbeid verricht der vroegere stoere gevaarten. Had men, zooals men nu gedaan beeft, de afvoeislooten beter uitgediept en schoongemaakt en een nieuwe sloot gegraven, zooals thans voor de electrische bemaling is geschied en misschien de molens met een hulpdrijfkracht voorzien, dan ware hoogstwaarschijnlijk de molens en het onvergelijkelijk schoone gezicht aan de Rotte behouden. Dichtbij gelegen is de Eendrachtspolder. bemalen door 8 molens. Er bestaat kans. dat het bestuur en de ingelanden van den polder een besluit zullen nemen, waardoor deze acht molens behouden zullen blijven. Hier gaat het behoud van de schoonheid samen met het economisch belang van den polder, want volgens het rapport, opgemaakt door den provincialen waterstaat zullen de polderlasten minstens f 3.4G per H.A. lager zijn door verbetering van de windbemaling, die volkomen de noodige waarborgen geeft, welke van een goede bemaling geëischt kunnen worden. Wij meenden dit vandalisme te moeten signaleeren. Nog steeds zijn er die' met de schoonheid bij het maken van nieuwe constructies geen of zeer onvoldoende rekening houden. bitgeloof. In de gemeente Dalen, waar bijna alle beter gesitueerden gingen trouwen op den dag. welke in de verordening op de heffing van leges, was vrijgelaten van deze rechten, heeft de raad besloten om de verordening te wijzigen en te bepalen dat alleen op Maandag gratis huwelijken worden voltrokken. De voorstellers, de leden van de commissie belast met het nazien der gemeenterekening, redeneerden zoo: Maandag is 'n ongeluksdagen daarop zullen zij die maar eenigszins in staat zijn, leges te betalen, niet willen huwen, omdat zij dan vreezen dat het ongeluk hun overal zal achtervolgen. Wanneer dus de dag. waarop mw gratis kan huwen, op Maandag wordt bepaald, zullen alleen zij die werkelijk arm zijn op dien dag trouwen. DE OVERREDEN SERGEANT. Omtrent het overrijden Maandagnacht van een sergeant uit Wageningen, kan nog nader worden gemeld, dat het slachtoffer vermoedelijk, op weg naar Ede, ongesteld is geworden. Hij heeft gebraakt, is van zijn fiets gesprongen en heeft die aan den kant van den weg gezet. Vier meter verder is hij op den weg gevallenf? - ) en in slaap geraakt. Daar is hij te 3*4 uur door een auto overreden en gedood. De menschen, voor wier huis het lijk gevonden werd, hebben op dat uur een auto zeer krachtig hooren remmen en daarna doorrijden, vermoedelijk in de richtinp- Arnhem. Te 5 uur is het lijk door een sergeant, die naar Ede ging, gevonden. Het is naar het hospitaal te Ede vervoerd. De politie heeft de zaak in onderzoek. Van andere zijde wordt gemeld, dat de overledene des nachts van Wageningen van het dansen kwam, en. daar hij vermoedelijk nog al ..onder den invloed" was, zijn kameraden hem in den steek hebben gelaten. De mogelijkheid is met uitgesloten dat hij reeds midden op den weg heeft gelegen toen de auto over hem heen is gereden. Hij ziet er dan ook vreesel"k verminkt uit. Zijn beenen gebroken. aan het hoofd verwond en zijn uniform bijna geheel van zijn lijf gerukt. De inspecteur van politie heeft onmiddellijk van den toestand, zooals men hem daar midden op den weg vondt, een foto voor de justitie laten nemen. Omtrent eenig spoor van den autobestuurder. die — mits hii natuurlijk niets heeft gezien, wat toch bijna onmogelijk is — zoo onmenschelijk was om door te rijden is nog niets ontdekt, hoewel de mogelijkheid niet is uitgesloten, dat een auto. die in Amsterdam gistermiddag in beslag is genomen, waaraan zich aan het achterspatscherm groote bloedsporen vertoonen en waarvan de chauffeur niet te vinden is (de auto stond namelijk al den geheelen middag voor een bewoond perceel onbeheerd), niet vreemd is aan dit ongeval. De Dolitie meent echter op het "-oede spoor te zijn en den autobestuurder spoedig te hebben. SMOKKELEN. Er wordt , weer druk gesmokkeld van . Nederland naar Duitschland en omgekeerd. Voornamelijk koffie en tabak zijn gewilde artikelen. Meermalen loopen de smokkelaars in de armen der ambtenaren. Bij Simpelveld werd een bende smokkelaars op lieeterdaad betrapt. Niet minder dan 20 personen Konden worden gearresteerd. In Eilenhof bij Aken deed de Duitsche politie huiszoeking in de woning van een bekend smokkelaar. Groote kwanta Nederlandsche koffie werden in beslag genomen. MODERNE JEUGD. 't Gebeurde dezer dagen in een school to 's-Hertogenbosch. 't Is bijna ongelooflijk, zegt de „Bossche Crt", maar toch waar. De Onderwijzer was met zijn jongens bezig en zoo het kan gebeuren, het werd hem wat lastig gemaakt, met gevolg dat een der jongens 'een ferme oorveeg kreeg. Dat was niet naar genoegen van dien scholier en mijnheer rammelde terug. Deze scène werkte aanstekelijk en eenige medescholieren kwamen een handje mede helpen. De gemoederen kwamen tot bedaren toen de schooltijd ten einde was. Een groepje van een 40 a 50-tal jongelieden namen een dreigende houding aan toen do onderwijzer het schoolgebouw verliet, zelfs zoo, dat de politie ex zich mede bemoeien moest. Onder geleide werd dc onderwijzer naar huis^gebracht. NIEUW VERKEERSSEIN. Het eerste mechanische scintoestel om het verkeer op den publieken weg te regelen is thans op do kruising Weteringschans en Nieuwe Vijzelstraat to Amsterdam opgesteld. Het is eenvoudig van constructie en toch zeer pracüsch. In oen standaard staat een paai die in den top een rood bord draagt, waarop in wttto letters het woord „Stop". De agent heeft nu slechts- een halve 6lag met een handel te draaien om eerst naar den eenen en dan naar den anderen kant het vorkeer stop te zetten. Het groote voordeel is, diat de agent vrij 1 is. Hij houdt met zijn bord het verkeer vast en kan onderwijl een voetganger helpen of een recalcitrant wegenbestuurder onder handen nemem. Dit kon vroeger ook, maar het verkeersteeken was dan tevens weg. Do voetgang'er is nu veel veiliger. Wanneer hij het woord „Stop" zie-t, weet hij dat de weg onveilig is om over te steken. Het publiek, vooral het rijdende, moei nu nog opgevoed worden om op behoorlijke afstand van het waarschuwingssein stil te houden. Naar gemeld wordt zal binnen enkele weken op een zevental van de drukste punten dit mechanische sein, dat uit Kopenhagen afkomstig is, in dienst worden gesteld. HET BOTER VERBRUIK. Blijkens een artikel in het „Ned. weekblad vooir zuivelbereiding en handel" bedroeg het binnenlandsch verbruik van. bofceir in 1924 3S.312 millioen K.G., tegen 45.4S0 millioen K.G. in 19.23, 39,708 millioen K.G. in 1922 en 39.708 K.G. in 1921. De boterproductie bedroeg in die jaren (in milJioeiren K.G.) 1924: 73.044 (waarvan 9884 zonder rijksmerk), 1923: 69.416 (waarvan 9803 zonder rijksmerk). 1922: 62.833 (waarvan 9412 zonder rijksmerk) en 1921: 59.994 (waarvan 9588 zonder rijksmerk). Het binnenlandsch verbruik van boter bedroeg dus in de genoemde jaren resp. circa 52.4 pot., 65.5 pet., 63.2 pot. en 66.3 pet. van de totale productie. Het blad meent, dat de gegevens betreffende het boterverbruik in ons land voorloopig er op wijzen, dat de meer of minder goedgevulde beurs van den consument en vooral de prijzen van boter en margarine, grooteren invloed uitoefenen op het boter- resp. margarineverbruik, dan de reclame voor beide producten gemaakt. In de tweede helft van 1923 is een buitengewoon intensieve reclame begonnen voor margarine, doch juist in dat jaar was het boterverbruik ongeveer 15 pet. lioogar dan in andere jaren. Maar in 1923 waren de boterprijzen dan ook sterk aan den lagen kant. De reclamecampagne voor margarine duurde in 1&24 voort. Het boterverbruik in Nederland daalde in dat jaar tot 38.213 millioen K.G. (in 1924 was het 45.580 millioen K.G.). De in 1924 verbruikte hoeveelheid is echter (zie het verbruik; in 1922 en 1921) wijwei normaal; hierom èn omdat die boterprijzen in 1924 aanmerkelijk hooger waren dan in 1923, is er alle aanleiding voor de veronderstelling, dat noch de reclame veor boter met rijksmerk, noch die voor margarine van overwegenden invloed zijn geweest. Dat inderdaad vooral de prijs een doorslaanden invloed op het boterverbruik in ons land kan hebben uitgeoefend in de laatste jaren, wordt waarschijnlijker ais men ziet, dat de cijfers voor het binnenlandsch verbruik van kaas een soortgelijke tendenz vertoonen als die voor boter. Het kaasverbruik was in 1923 ten minste 30 pet. grooter dan in 1922 en 1914, maar de kaasprijzen wa.en in 1923 dan ook aanmerkelijk lager dan in de beide andere jaren. KOE1ENGESCHIEDENIS. Een veekoopman te Heerlen had 5 koeien verkocht aan 'n landbouwer te Kerkrade. Deze verkocht weer de koeien aan een persoon, die ze over de grens naar Duitschland wist te smokkelen en ze verkocht aan een landbouwer te Harbach. De nieuwe eigenaar liet de koeien in een weide grazen, waaruit ze gestolen werden. De koeien zijn weer over de Nederlandsche grens gebracht tn voor de zooveelsbe rraal in enkele weken gekocht. De politie is de dieven op het spoor. BIJTIJDS GEKNIPT. Naar aanleiding var. de aanhouding van de daders der inbraken te IJmuiden en Velsen, wordt gemeldt, dat O. een bekentenis heeft afgelegd. De verdachte Van der G. blijft alle schuld ontkennen, wat echter zijn gewoonte is. Bij zijn arrestatie had hij bretels aan, gestolen uit de étalage van den heer Meijer te Velseroord. O. deelde mede. dat zij nog drie inbraken hadden voorbereid. Eén bij den goudsmid Groot in de Huygensstraat te IJmuicen, bij jhr. Boreel van Hoogelande op den huize „Waterland" te Velren en bij den geneesheer-directeur van het provinciaal-ziekenhuis te Santpoort. Van der G. zeide, dat hij de inbraak bi) den goudsmid voor zijn rekening zou hebben genomen. De politie te Velseroord heeft te Amsterdam verschillende van de inbraken afkomstige goederen in beslag genomen, die op den Zeedijk verkocht waren. --- Feuilleton. ONTVOERD. van 30) Roberi Louis Stevenson. HOOFDSTUK XV. De jongen met den zilveren knoop door het eila'nd Muil. De Rots van Muil, waar ik nu was aangekomen, was woest en zonder wegen, evenals he' eilandje, dat ik juist had verlaten; alles veen en heide en groote steenen. Misschien waren er wel wegen bekend aan de inwoners, maar k had geen beteren gids dan mijn eigen neus en geen andere wegwijzer dan Ben More. Ik liep zoo goed mogelijk in de richting van den rook dien ik zoo dikwijls van het eilandje had gezien en ondanks m:jn groqte vermoeidheid en de onbegaanbaarheid van den weg, kwam ik om vijf of zes uur 's avonds bij het huis, dat onder in een holte van het land lag. Het was laag en langwerpig, ihet plaggen gedekt en opgebouwd uit steenen zonder kalk er tusschen en op een walletje er voor zat een oude heer in de zon zijn pijp te rooken. Met het beetje Engelsch, waarover hij beschikte, gaf hij mij te verstaan, dat mijn scheepsgenooten veilig aan wal waren gekomen en gegeten hadden in iditzelfde huis, den dag na de schipbreuk. ,,Was er één bij?" vroeg ik, ,,diie er _als een heer uitzag?" Hij zei, dat ze allen ruwe overjassen droegen, behalve de eerste, de man die alleen kwam, die een kniebroek droeg en kousen „terwijl de rest de kleeren van zeelui droegen,, ,,0", zei ik, ,,en droeg hij ook een hoed met veeren?" Hij antwoordde, dat hij blootshoofds was, evenals ik. Eerst dacht ik, dat Alan zijn hoed verloren had, maar toen herinnerde ik mi j den regen, en oordeelde het waarschijnlijker, dat hij zijn hoed beschermd had onder zijn overjas. Ik glimlachte hierover, gedeeltelijk omdat ik nu wist, dat mijn vriend in veiligheid was, gedeeltelijk door de gedachte aan zijn ijdelheid. Toen tikte de oude heer de hand tegen zijn voorhoofd en riep uit, dat ik de jongen met den zilveren knoop moest zijn. ,,Ja, zeker", zei ik, een beetje verwonderd. „Wel, dan heb ik een boodschap voor je", zei de oude heer. Je moet je vriend volgen naar zijn land, over Torosay." Toen vroeg hij mij wat er met mij gebeurd was en ik vertelde hem mijn lotgevallen. Iemand uit het Zuiden zou zeker hebben gelachen, maar deze oude heer — ik noem hem zoo om zijn manieren, want de kleeren hingen in flarden om hem heen — hoorde mij aan vol ernst en medelijden. Toen mijn verhaal uit was, nam hij mij bij de hand, leidde me in zijn hut (het was niet meer) en stelde mij voor aan zijn vrouw, alsof zij de koningin was geweest en ik een hertog. De goede vrouw zette haverbrood voor me klaar en een koud korhoen, klopte op mijn schouder en glimlachte al den tijd tegen mij, want ze kende geen Engelsch, en de oude heer, die n ; et achter wilde blijven, brouwde * mij een sterke punch uit zijn brandewijn. Toen ik zat te eten en daarna, toen ik de punch opdronk, kon ik nauwelijks felooven aan mijn bevrijding, en het uis, ofschoon het vol turfrook stond en zoo vol gaten was als een vergiet, scheen mij een paleis toe. Door de punch raakte ik sterk aan het zweeten en viel weldra in een diepen slaap; de goede menschen lieten me liggen en het was bijna twaalf uur toen ik den velgenden dag op weg ging, mijn keel al minder dik en mijn moed geheel hersteld door de goede zorgen en het prettige nieuws. Ofschoon ik er sterk op aandrong, wilde de oude heer geen geld aannemen en gaf mij een oude muts voor onderweg, ofschoon Jk moet bekennen, dat ?k dit cadeau zorgvuldig uitwaschte in een plas, zoo gauw ik buiten gezicht van mijn huis was. En ik dacht bij mezelf: „Als dit de woeste Hooglanders zijn, wilde ik, dat mijn eigen landgenooten wat woester waren". Ik was niet alleen laat vertrokken, maar moest een grooten omweg hebben gemaakt. Ik ontmoette veel menschen, die aan het ploeteren waren op miserabele akkertjes of koeien hoedden, die ongeveer de grootte van ezels hadden. De Hooglandsc'ne kleederdacht was bij de wet verboden na den opstand en de menschen waren verooideeld de laaglar.dsche kleeding te dragen, wat ze hoogst onprettig vonden. Het was dan ook een wonderlijk gezicht, de variaties van hun uitrusting. Sommigen hadden niets aan dan een cape of een overjas en droegen hun broek op den rug als een nutteloos ding; sommigen hadden een imitatie van de geruite plaid gemaakt door kleine gekleurde lapjes samen te flansen als de lappendeken van een oude vrouw. En weer anderen droegen het Hooglandsche rokje maar hadden er een soort Hollandsche broek van gemaakt, door het in het midden met een paar steken vast te naaien. Al deze namaaksels wefden veroordeeld em gestraft, want de wet werd streng toegepast, in dé hoop den clan-geest te vernietigen, maar in dit verafgelegen eilandje aan den oceaan waren er weinig om toe te zien. Ze schenen erg arm te zijn, wat geen wonder was nu de zeeroof geëindigd was en de hoofden niet langer open tafel hielden en de wegen, zelfs het kronkelende landweggetje, dat ik volgde, waren verpest door bedelaars. En hierin merkte ik weer een verschil met mijn landstreek.; Want onze Laaglandsche bedelaars, zelfs de erkende, die het patent hadden om te bedelen, hadden een kruiperige, vleiende manier van doen en als men hun zilver gaf en hun vroeg te wisselen, faven ze heel beleefd kleingeld terug. laar deze Hooglandsche bedelaars behielden hun waardigheid, vroegen, naar zij voorga/en ten minste, alleen aalmoezen om snuif te koopen en wilden niet wisselen. Ik had met dit alles natuurlijk niets te maken behalve dat het mij afleiding gaf onderweg. Wat van meer belang was, slechts een heel enkele kende een beetje Engelsch en die enkelen waren niet bereid, tenzii ze tot het bedelaarsgilde behoorden, mij met dat Engelsch van dienst te zijn. Ik wist, dat ik naar Torosay moest en herhaalde den naam en wees, maar inplaats van als antwoord ook eenvoudig te wijzen, hielden ze een redevoering legen mij in het Keltisch, waarvan ilc niets begreep en het was geen wonder, dat ik even vaak den goeden weg verloor als cr op bleef. (Wordt vervolgd). ---