BELASTING VAN NEDERLANDERS IN DEN VREEMDE door Prof. dr. H. W. C. BORDEWIJK (Slot). Nog even eenige opmerkingen over de grens van ƒ 400Ü. Zooals bekend, had de regeering aanvankelijk geen grens getrokken en ving de belastingplicht' dus aan bij hetzelfde bedrag als voor de in Nederland wonenden: ƒ 800 en voor de Verdedigingsbelasting II ƒ 1200. Hier-» tegen werd uit 't midden der Kamercommissie bezwaar gemaakt, met het oog op de aanleiding tot het indienen van het ontwerp: de toeneming van de belastingvlucht. Gevraagd werd of niet voor een deel aan de bezwaren van de tegenstanders Ware tegemoet te komen door de grens voor de Nederlanders in het buitenland hooger te stellen. Hardheden en administratiekosten zouden worden vermeden, terwijl bovendien daardoor de kleinere inkomens, op welke buitenlandsche indirecte belastingen, die niet kunnen worden afgetrokken, het zwaarst drukken, zouden worden ontlast. De regeering had geen bezwaar dit denkbeeld over te nemen en stelde voor, de vrijstelling tot de grens van ƒ 4000 aldus te regelen, dat zij eenig gevolg heeft ook voor hen, die een weinig boven deze grens uitkomen. Bii het nader overleg bleek de commissie te gevoelen voor een algemeene aftreksom als belastingbedrag, wijl bij een vrijstelling van ƒ 4000 de progressie zeer ongelijk zou wezen. Ten slotte is dit stelsel in het ontwerp overgenomen. Het verschil leidt tot aanmerkelijke verzwaring voor de contribuabelen, gelijk uit het onderstaande blijkt, bii vergelijking van inkomens van ƒ 6000, ƒ 12000 en f 60000. De eerste reeks geeft de belasting weer volgens den aftrek van ƒ 4000 van het inkomen, de tweede de belasting volgens 'den aftrek van ƒ 124 van de belastingSom. ƒ6000 ƒ12000 ƒ60000 Ink.-aftr. ƒ4000: ƒ 39 ƒ331.50 ƒ5571.50 Bel.-aftr. ƒ 124: ƒ100 ƒ452.50 ƒ6197.50 In het eerste systeem zijn de percentages: 0 65, 2.7625 en 9.285. in het tweede systeem: 1.66, 3.77 en 10.83, hetgeen voor het eerste geval geeft een verhouding 1 : 4.25 : 14.28, voor het tweede geval een verhouding 1 : 2.27 : 6.15. De progressie is in het eerste geval scherper dan in 't systeem, dat de minister ten slotte van de commissie Overnam, doch desondanks is hetgeen de grootere inkomens bij aftrek van ƒ 4000 van het inkomen in steê van aftrek van ƒ124 van de belastingsom te betalen zouden hebben, belangrijk geringer! De scherpte der progressie is ten eenenmale misleidend, aangezien het verschil in progressieschaal veroorzaakt wordt door in het eene geval ƒ 4000 vrij te stellen en voor het meerdere met de laagste progressie te beginnen en in het andere geval dadelijk bij ƒ 800 aan te vangen, zoodat van ƒ 800 tot ƒ 4000 reeds een progressie van 0.125 tot 3,1 °/„ en bij ƒ 6000 inkomen zelfs tot 3,73 °/ n is doorloopen! Ik geloof niet. dat het de bedoeling is geweest van de vaste Kamercommissie, de uitwonende Nederlanders nog zwaarder te belasten dan de regeering van plan was, eer nog het tegendeel, dat zij daarom de zwakkere progressie koos, met 't merkwaardige resultaat, dat daardoor het offer, voor de grootere inkomens, sterk is vergroot. Dit werpt dan wel een eigenaardig licht op de degelijkheid der voorbereiding van zulk een ingrijpend wetsontwerp als het onderhavige buiten allen twijfel is. Ook in ander opzicht, maar dan opzettelijk, blijkt de commissie meer fiscaal dan de regeering: zij wil n.1. de 4e groep van vrijgestelden: hen. die terzake van 's lands dienst buiten het rijk wonen, doen vervallen en heeft een daartoe strekkend amendement ingediend; Eenmaal aangenomen, dat de belastingplicht er komt, zijn de argumenten der commissie sterk. De regeering was van oordeel, dat het hier voornamelijk personen geldt, wier tractement en verblijfvergoeding niet steeds evenredig zijn aan de op hen rustende verplichtingen. Volkomen ad rem is de critiek der commissie, dat, wanneer dit zoo is. de tractementen en vergoedingen moeten worden verhoogd, doch een tegemoetkoming in den vorm van vrijstelling van belasting niet het juiste middel is. Een vrijstelling, die to.t veel moeilijkheden zal leiden, is die van de Nederlanders, die door de uitoefening van eenig bedrijf of beroep genoodzaakt zijn buiten het rijk te wonen, mits dit bedrijf of beroep voor hen vormt het hoofdmiddel van bestaan. In dit laatste zitten al onzekerheden, maar nog meer in dat „genoodzaakt zijn". Omtrent beide punten bestond twijfel bij de commissie, wat eigenlijk daarmee bedoeld werd, een veeg teeken voor de latere toepassing! Is bedoeld de noodzakelijkheid eenig bedrijf of beroep in het buitenland uit te oefenen of de noodzakelijkheid van het wonen in het buitenland als gevolg van de uitoefening van eenig bedrijf of beroep? De regeering verklaarde zich voor de laatste opvatting. Men is dus vrij in de keus van een beroep of bedrijf in Nederland of in het buitenland. Wie het laatste kiest, zal, zoo hij buitenslands moet wonen, „niet van de vrijstelling verstoken zijn". Dit mag wel wat duidelijker in de wet zelf worden gestipuleerd, wil er op dit stuk zekerheid heerschen. De vraag der commissie wijst op de afwezigheid van die zekerheid. Een groote macht zou de Kroon bij art. 5 krijgen, dat haar machtigde bij algemeenen maatregel van bestuur de wet aan te vullen en zelfs van haar af te wijken n.1. voor zoover aangaat voorschriften tot heffing en verzekering van de bedoelde belastingen. Hiertegen hadden „eenige leden" bezwaar, dat zij na het antwoord van den minister niet lieten vallen. Zij meenden, dat daardoor de Kroon zelfs wijziging in den belastingplicht en in het bedrag der belas : tingen zou kunnen aanbrengen, en zij kregen hun zin, in zoover „voorschriften tot heffing en verzekering" vervangen werd door „voorschriften tot verzekering van de heffing en invordering", hetgeen inderdaad beperkter is. Over de sancties zou ook nog een hartig woord kunnen worden gezegd. Wie aan zijn verplichtingen niet voldoet, zal vergeefs aankloppen, zoo vaak hij hun diensten noodig heeft, bij diplomatieke en consulaire ambtenaren, ambtenaren van den burgerlijken stand (passen!) en ministerieele departementen, autoriteiten, colleges en ambtenaren. Deze laatsten mogen geen „gunsten" verleenen. Ik meende, dat zij dit nimmer mochten. Begunstiging wordt van een onpartijdige overheid niet verwacht. Ik acht dit heele artikel 6 beneden de waardigheid van den staat. Ook in het binnenland vraagt een veldwachter niet, die iemand-in-nood ter hulp snelt, alvorens de helpende hand te reiken, of hij wel zijn belastingen heeft betaald! Men zou meeneh, alvorens zijn stem voor of tegen het ontwerp uit te brengen, recht te hebben op inlichtingen nopens den omvang van de belastingvlucht, die tot het ontwerp den stoot gaf. En men staat waarlijk paf, wanneer de regeering aan de commissie meedeelt, dat zij geen afdoend antwoord kan geven op de vraag, hoeveel personen sinds 1918 het rijk hebben verlaten en naar welke bedragen zij aangeslagen waren in de inkomsten- en vermogensbelasting. De minister is zoo humoristisch te verwijzen naar een antwoord, dat hij reeds 20 Tuli 1923 gaf op de desbetreffende vragen van den heer Gerritsen van twee dagen vroeger, waarbij Z.Exc. letterlijk niets geant woord had en zijn volslagen onwetendheid had beleden in zake het aantal vertrokken personen, hun inkomen en vermogen, het bedrag waarmee het belastbaar inkomen doür hun vertrek was afgenomen, alsook in zake het aantal vestigingen in Nederland, waarvan alleen naïeveiijk wordt gezegd: „Deze vestiging heeft inderdaad plaats gehad." En op hoe vernuftige wijze een Kamerlid met een kluitje in het riet gestuurd kan worden, toont overduidelijk het antwoord op 's heeren Gerritsen verzoek om b.v. tweemaal 's iaars de gegevens te doen publiceeren: „In den voorgeschreven inhoud van het Alg. Verslag. dat de inspecteurs van de registratie jaarlijks met 1 Augustus hebben uit te brengen, staat onder no. 7 thans vermeld: „Het aantal verzoekschriften om ontheffing wegens vertrek naar het buitenland, die tot eene ontheffing geleid hebben of vermoedelijk zullen leiden, met opgave van het bedrag van het vermogen, hetwelk tot grondslag voor de ontheffing heeft gestrekt". „Hierdoor" — aldus de minister — „zullen in de toekomst geregeld bijgehouden gegevens aanwezig zijn, waarvan de publicatie nader overwogen kan (niet „zal", B.) worden." Wat kan al niet overwogen worden! Over de uitbreiding, die volgens het nationaliteitsbeginsel de successie- en schenkingsbelasting zal ondergaan, zal ik hier zwijgen. Genoeg, dat wij hier staan voor het verbijsterende feit, dat de regeering voorstelt ons belastingwezen diep ingrijpend en principieel te wijzigen, terwijl zij zelf erkent niets af te weten van de feiten, die aan het voorstel het aanzien hebben gegeven. Men moet genoegen nemen met de vlag „belastingvlucht", waaronder het wrakke huikje het parlementaire sop heeft gekozen. Vraagt men: hoe staat het er dan mee, welken omvang heeft het kwaad, hetwelk u, regeering, zóó verontrust, dat gij de grondslagen van ons belastingrecht incidenteel wilt veranderen, dan verwijst zij naar een „antwoord" van 4% jaar geleden, waarin zij.... het antwoord schuldig bleef. Het is te hopen, dat de Kamer beter begrip toont van de eischen van regeerbeleid. --- Buitenland Naar onherbergzame oorden Lang heeft Stalin geaarzeld om de mannen, die naast Lenin den eersten strijd om de staatsmacht in Rusland hebben gevoerd, aan te grijpen. Doch nu is 't krasse bes,uit van den deportatie-maatregel gevallen. Te Berlijn is de tijding ontvangen: De Russische staatspolitie is overgegaan tot deportatie vart vele leiders der oppositie. Dertig leiders hebben bereids bevel gekregen te vertrekken, zonder dat evenwel tot dusver de plaats van hun bestemming is aangeduid. Het staat echter vast. dat zij naar de minst herbergzame plaatsen van Europeesch- en Aziatisch-Rusland zullen worden gestuurd. Trotski, Zinofjef, Rakofski, Kamenef en Radek zullen tot de gedeporteerden behooren. Allen zijn veroordeeld wegens contra-revolutionaire actie. Onder hen bevinden zich, behalve de reeds genoemden nog Jefdokimof, verder Sebriakof, die voor het aanknoopen van economische betrekkingen tusschen den sovjet-staat en de Vereenigde Statén belangrijke diensten heeft bewezen, Smilga, die bij den wederopbouw der Russische industrie een groote rol heeft gespeeld 1 , de feuilletonschrijver Sosnofski, wiens onverschrokken critiek op de sovjet de algemeene aandacht trok en andere journalisten. Rakofski zal, dit staat reeds vast, worden ondergebracht in het gouvernement Wjatka, 500 K.M. van het dichtstbijzijnde spoorwegstation. Deze maatregelen hebben algemeene verrassing gewekt. En 't blijkt, dat de poging om deze verbanning te doen plaats hebben onder den dekmantel van partij-arbei cwel deze personen niet meer lid \ communistische partij zijn, tevergt >cli is geweest. Het was toch bekend, dat reeds sedert eenigen tijd op Stalin pressie werd geoefend om tot den thans genomen maatregel zijn toestemming te geven, maar hij trachtte een beslissing uit te stellen, daar hij vreesde, dat deze een ongunstigen indruk zou maken in binnen- en buitenland. Het zal hem niet gemakkelijk zijn gevallen, aldus de mannen te treffen, die met Lenin de bolsjewieksche revolutie tot de overwinning hebben geleid en die door hun persoon en talenten den radenstaat geestelijken glans verleenden. De groote hoofden worden afgeslagen, een nivelleering heeft plaats, de part ij - massa zonder individualiteit blijft de eenige belangrijke factor. Dit is wellicht slechts de logische ontwikkeling van een anti-democratisch systeem, want een der voortreffelijkste eigenschappen der democratie is de mogelijkheid, steeds uit alle lagen des volks leiders te kunnen kiezen. En men moet ten slotte wel tot de conclusie komen, dat de Moscovische heeren bliikbaar nog steeds zeer ernstig bevreesd zijn voor den invloed der oppositieleiders op het Russische volk, van hetwelk de ,,partij" slechts een zeer gering deel uitmaakt. Zou Stalin zich tot de verbanning hebben laten bewegen, indien men hem niet had aangetoond, dat de sympathie voor Trotzky en de zijnen onder het volk zeer grroot is? Men moet het gevaar wel zeer dreigend hebben geacht en het is nu maar de vraag, of men geen nieuwe gevaren in het leven roept. Het Oosten Irak laat den laatsten tijd nu en dan van zich hooren, niet aneen door üe kabinetscrisis, die aaar tüans is uitgebroken, blijkbaar 111 verDand met demotiii)kheaen, voortvioeienue uit de vervanging van enkele ministers, die met ai te best te spreken zijn over het met Engeland gesloten verdrag, maar ook door ae invallen der Wanabieten. Engeisclie biaden weten nu uit Bagdad te berichten, dat men zich in Irak ernstig voorbereidt op een veldtocht tegen genoemde benden. Nadat dezen in December zich schuldig hadden gemaakt aan de vernietiging van een grensstation, hadden vlak na elkaar vier nieuwe aanvallen hunnerzijds plaats en uit de telegrammen valt af te leiden, dat reeds een vijfde inval in 't gebied van , door hen wordt voorbereid. Er blijft dus niets anders over dan zich krachtig tegen de aanvallen te verweren eu de jonge staat Irak zal dus nu wellicht zijn eersten oorlog ondernemen. Aanvankelijk dacht men, dat het rechtstreeksche gevolg hiervan zou zijn, dat de regeering haar aftreden, dat na den terugkeer van den eersten minister uit Londen een feit zou worden, zou uitstellen. Men ziet dat desondanks de kabinetscrisis thans is uitgebroken. Hoe dit ook zij, de strijd tegen de Wahabieten zal vermoedelijk niet achterwege blijven. Dit zou althans kunnen worden opgemaakt uit het feit, dat over een wet, die de inbeslagneming regelt van de transportmiddelen, in 't parlement van Irak reeds van gedachten is gewisseld. De troepen van Ir;»k zullen, volgens de inlichtingen uit Engelsche bron, gemeenschappelijk met de Britsche troepen, vooral met de Engelsche luchtvloot, optreden en het plan bestaat, dat alle stammen, die tot op vier dag reizen afstands van de grens wonen, ge : bombardeerd zullen worden, zulks bij wi'ze van tuchtigingsmaatrepel. Eet is nu de vraag welke de houding zal zijn van Ibn Saoed, den koning van den Hedjaz ? Daaromtrent bestaat nog geenszins zekerheid. Volgens sommige telegrammen is het niet uitgesloten, dat hij zich bij de Engelschen en Irakeezen aansluit; aannemelijk wordt het geacht, dat hij aan de strafexpeditie deelneemt en wel in dier voege, dat hij de stam men, welke zich aan de roofovervallen schuldig maken, in den rug aanvalt. Maar de bom kan ook wel eens anders barsten. Het kan immers zeer wel gebeuren, dat, als Irak, met behulp van Engelsche strijdkrachten zich tegen de roovende Wahabieten keert, dit de vereeniging van ^lle woestijnstammen tegen Irak tengevolge zal hebben. Ibn Saoed's positie wordt dan wel heel moeilijk en mogelijk wordt het dan ook geacht, dat hij in een dergelijk geval, teneinde zijn positie te kunnen handhaven, zich genoodzaakt zou kunnen zien, om gemeene zaak met hen te maken. Met belangstel li-'rr mag men dan ook de ontwikkeling der gebeurtenissen tegemoet zien. T'--t dusver was de houding van Groot; Britannië, de nrotégé van Irak, vrij passief, misschien wel uit vrees, dat Ibn Sao^rl zich, door de macht der omstandigheden gedwongen, tepen Irak zou ku-'-e i keeren. Deze zw?kke houding rlr i ;"t' geenszins de goedkeuring van alle Britten, van wie sommigen er bij 't k'binet-Baldwin on aandringen strafmaatregelen niet langer achterwege te late". Tucht en hoffelijkheid Kapitein Liddell Hart, de militaire medewerker van de ,,Daily Telegraph' , heeft een autotocht door Italië gemaakt ei vertelt in zijn blad van de indrukken, aldaar opgedaan. Deze zijn, voor zoover hij ze tot dusver meedeelt, gunstig geweest. Zijn vrees, een bureaucratie aan te treffen, die nog erger is dan in andere landen, is niet bewaarheid. Overal heeft hij bij de dienaren van het gezag een groote mate van hoffelijkheid en toegeeflijkheid aangetroffen, ondanks het feit, dat zij over veel grootere bevoegdheden beschikken dan in andere landen. Hij schrijft dit toe aan de fascistische tucht, aan de controle, die langs hierarchischen weg uitgeoefend wordt en aan de gemakkelijkheid, waarmee ambtenaren, die tegen eenig voorschrift zondigen of die misbruik van hun macht maken, ontslagen worden, zoodat zij het gevoel van onaantastbaarheid, dat de bureaucratie in democratische landen vaak zoo onverdragelijk maakt, missen. Daarbij komt dan de aangeboren hoffelijkheid van het Italiaansche volk, die het onder geen omstandigheden loochenen zal. Hoewel de schrijver nog niet durft zeggen, dat het fascisme populair is — al gelooft hij wel, dat het althans voor d>? groote menigte wel te aanvaarden is — aarzelt hij niet te verklaren, dat Mussolini's greep op de massa toeneemt. De strijd \'90r lir? £» de daaruit voortgevloeide duurte moge tot veel gemopper aanleiding gegeven hebben, dit richtte zich niet speciaal tegen het fascisme of zijn leider en de erkentelijkheid,, voor de reeds bereikte wonderen heeft de bevolking door deze beproeving heengeholpen, die thans reeds aan het minderen is. Ten slotte trof het kapitein Hart, dat critiek op de fascistische idealen, op de onderdrukking van de pers en van de oppositie, zelfs in het openbaar vrijelijk euit wordt en vooral, dat er onder hen, ie niet met de idealen en de handelingen van het fascisme in kunnen stemmen, geen of slechts zeer weinigen zijn, die niet de voordeelen van het huidige bewind erkennen en eerbied koesteren voor zijn leider. De warwinkel Tsjang kai sjek heeft een manifest gericht tot de Nationalisten van Nanking om aan te kondigen, dat hij zijn post van opperbevelhebber van het nationalistische leger weder zal innemen. Hij belooft, dat hij zelf de expeditie tegen het Noorden zal aanvoeren, dat hij de centrale overheid zal steunen en alle communistische betoogingen den kop zal indrukken. Hii geeft de hoop te kennen, dat alle Chineezen hem zullen komen steunen. In deze verklaring zeide Tsjang kai sjek o. m. nog: ,,Ik durf het resultaat van mijn hernieuwd optreden op dit kritieke oogenblik voor onze partij en ons land, nu beide aan den rand van den afgrond staan, niet te voorspellen. Ik weet alleen, dat de expeditie tegen de Noordelijken niet langer uitgesteld kan worden." Of Tsjang kai sjek succes zal hebben, hangt geheel af van het resultaat van den strijd tusschen Pei Tsjoeng-hsi, die de Kwangsi-fractie vertegenwoordigt, en Ho Tsjien, den vertegenwoordiger der vroegere aanhangers van Tang Seng-sji in Hoenan. Wanneer Pei er in slaagt, de Kwangsi-troepen in het dal van den Midden-Jangtse te consolideeren, is het zeker, dat Tsjang Kai-sjek's positie te Nanking zal worden aangevallen. --- Oud-Haarlem Een ideaal hoekje voor schilders en etsers is dit hofje in Haarlem's binnenstad. Het is 't Ver verstof je op Groot Heiligland. Vooral oude mensehen wouett er graag. --- Feuilleton DE GOLEM DOOR G. MEYRINK Op den achtergrond weliswaar een estrade met een houten leuning; een zekere gelijkenis inet den ouden Loisitschek van 'nijn droom is niet te loochenen. ,,Wat wilt u?" vraagt de kellnerin, een gezet meisje, die letterlijk gepropt zit in een roodfluweelon japon. „Cognac — Zoo, dank u." ,,Hm. Juffrouw?" ,,Wat wenscht u?" „Van wien is dit koffiehuis?" „Van n ijnheer den Kommerzialrat Loisitschek. — Het heéle huis is van hem. Een zeer sjieke. rijke mijnheer." — Aha, die kerel met de zwijntanden aan den horlogeketting! herinner ik mij. — Ik heb een goeden inval, die mij oriënteeren zal: ,, fuffrouw!" .Ja?" ,.Wanneer is de steenen bru" ihge stort?" „Drie-en-dertig jaar geleden.'' „Hm. Drie-en-dertig jaar geleden!" — ik bedenk raij: de cameesnijder Perntith moet dus bijna negentig jaar zijn. „Juffrouw!" „ls hier niemand onder de gasten, die zich nog kan herinneren, hoe de oude jodenstad van toen er uit heeft gezien? Ik ben schrijver en interesseer mij daarvoor. '' De kellnerin denkt na: „Van de gasten? Neen. — Maar wacht u eens: de biljart-markeur die daar met een student speelt — ziet u hem ? Die met dien haakneus, die oude — die heeft hier altijd gewoond en zal u alles zeggen. Moet ik hem roepen als hij ldaar is?" Ik volgde den blik van het meisje: F en slank, grijs, oud man staat ginds bij een spiegel geleund en smeert zijn queue met krijt in. Een verwoest, maar zeldzaam voornaam gezicht. Waar herinnert hij mij ook weer aan? „Juffrouw, hoe heet die markeur?" herhaal ik mijn vraag. Ik zie aan haar (dat zij liever iets anders gehoord had, maar ik vraag het niet; mijn droom speelt mij te veel door het hoofd. „Nu, hoe zou hij wel heeten," meesmuilt zij; „Ferri heet hij. Ferri Athenstadt." Zoo, zoo? Ferri Athenstadt! Hm — dus weer een oude kennis. „Vertel mij heel, heel veel van hem, juffrouw," kir ik, maar moet mij dadelijk met een cognac sterken. ,,U babbelt zoo aardig." (Ik walg van mijzelven.) Zij buigt geheimzinnig dicht naar mij over, zoodat heur haar mij in het gezicht kittelt, en fluistert: „Die Ferri is me vroeger een fijne druif geweest. — Hij moet van overouden adel geweest zijn — het is natuurlijk maar zoo'n praatje, omdat hij geen baard draagt — en een schep geld gehad hebben. Een roodharige jodin, die al van haar jeugd af een raar persoon is geweest" — zij schreef weer schielijk een paar maal haar naam op — „heeft hem toen heelemaal uitgekleed. — Ik bedoel natuurlijk wat zijn geld Ijc treft. Nu, en toen zijn geld op was, heeft zij 'm gesmeerd en heeft zich door een hoogen mijnheer laten trou wen: — door"... zij fluistert mij ten naam in het oor, dien ik niet versta. „De hooge mijnheer heeft toen natuurlijk van al zijn titels afstand moeten doen en mocht zich nog maar ridder van Dammerich noemen. Nu ja. Maar dat zij vroeger een rare juffrouw is geweest, heeft hij toch niet weg kunnen wasschen. Ik zeg altijd —" „Fritzi! Afrekenen 1" roept iemand van de estrade. — Ik laat mijn oog door liet lokaal dwalen, daar hoor ik plotseling ten zacht metalliek gepiep als van een krekel achter mij. Ik draai mij nieuwsgierig om. Vertrouw mijn oogen niet: Het gezicht raar den muur toe gekeerd, oud als Methusalem, een speeldoos, zoo klein als een sigarettendoos, in de bevende geraamtehanden, zit geheel 111 elkaar gedoken — de blinde, oude Nephtali Schaf frar.ek in den hoek en liert aan het petieterige, krukje. Ik ga naar hem toe. Op fluisterenden toon zingt hij verlegen in zichzelf: Frau Piek Frau Hoek. Und rote blaue Stern die schmusen allerhand. Von Messinung, an Rauchfri und Rohn." „Weet u, hoe d* oude man heet?" vraag ik aan een voorbijvliegenden kellnèr. „Neen, mijnheer, niemand kent hem of zijn naam. Hij zelf is hem vergeten. Hij is moederzielalleen op de wereld Met permissie, hij is 110 jaar. Hij krijgt bij ons eiken nacht een kop zoogenaamde genade kof f ie." Ik buig mij over den ouden man heen — roep hem een woord in het oor: ,.Schaffranek!" Hij trilt of hij door den bliksem getroffen is. Hij mompelt iets, strijkt zich peinzend over het voorhoofd. „Verstaat u mij, mijnheer Schn ff ranek?" Hij knikt „Let ü nu eens goed op! ik zou u graag iets vragen, uit den ouden tijd. Als u mii op alles goed antwoordt, krijgt u den gulden, dien ik hier op tafel leg." „Gulden" herhaalt de oude man en begint dadelijk als een razende aan zijn piepende speeldoos te draaien. Ik houd zijn hand vast: „DenkL u eens na! — Hebt u niet ongeveer 33 jaar geleden een cameesnijder, die i ernath heette, gekend?" „Hadrbolletz! Broekensnijder!" —lalt hij asthmatisch en lacht met heel zijn gezicht, in de meening, dat ik hem een kostelijke grap heb verteld. „Nee, niet Hadrbolletz: — Pernath!" „Pereles?" hij juicht letterlijk. „Neen. ook niet Pereles. — 1'ernath!" „Pascheles?! — hij kraait van pret. Ik geef mijn poging teleurgesteld op e „U wilt mij spreken, mijnheer?" — de markeur Ferri Athenstadt staat voor mij en maakt koel een buiging „Ja. Juist — Wij kunnen onderwijl een partij biljart spelen." „Speelt n om geld, mijnheer? Ik geef tt 90 op de 100 voor." „Goed: om een gulden. Begint u intusschen, markeur." Zijne Doorluchtigheid neemt de queue, mikt — stoot mis, en zet een boos gezicht. Ik ken dat: hij laat mij tot 99 komen en dan speelt hij in een enkele serie „uit". Het wordt mij steeds curieuzer te iroede. Ik ga rechtstreeks op mijn doel af „Herinnert ge u, mijnheer de markeur: lang geleden, omstreeks den tijd, dat de steenen brug ingevallen is, in de toenmalige jodenstad een zekeren — Athanasius Pernath gekend te hebben ( \ er vols. 2e Blad.i ---