Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden, behalve voor leden der Combinatie. De Vermissing. Op een avond, van den winter, was ik ■vroeg thuisgekomen van de zaak. Het eten ■was aan kant, de kamer opgeruimd, het kacheltje gloeide lekker, do radio zong zacht een weemoedig deuntje, lui lag ik in «en gemakkelijken stoel tn genoot van den vrijen avond. De vrije avond, die ging komen, die nog lang niet was verstreken. Mijin vrouw kwam binnen met koïfie, bracht een handwerkje mee en voor mij het Nieuwsblad, poes op mijn knie snorde, of er goud mee viel te verdienen, alles wiaa even genoeglijk en best. Vaag soesde ik es- over, dat dit nu sfeer was, de sfeer van den eigen haard. Plotseling werd er geheld, hard en Met terend, twee-, driemaal! Als een vloek galm de de klank na, door de verbroken stilteZelfs de poes schrok, want ze kreunde en hield op met spinnen. „Brand", was mijin eerste gedachte. Ik ben namelijk nauw verbonden aan de ,.Vrijwillige", maar het sne.pende gegil van een fluit bleef achterwege. Voor de vierde maal werd er aan de bel gerukt. Ik vloog de keuken in, om mijn Hchoenen aan te trekken en riep mijn vrouw toe, open te doen en te zeggen, dat ik kwam. Binnen een minuut was ik weer in de huis kamer, jas aan en hoed op — en daar zag Jk mijn schoonmoeder. Ze zat in mijn luien stoel, neergeploft bo ■venop mijn Nieuwsbladen, en jammerde hartverscheurend. Dus was er geen brand, echter consta teerde ik wel „waterschade". Eindelijk be daarde ze wat en hortend en stootend ver ramen we de oorzaak van haar on verwachte komst: haar man was zoek! Hoewel mijn vrouw nog jong is, zijn haar ouders al bejaarde menschcn; papa loopt moeilijk en is af en toe een beetje afwezig met zijn gedachten. Dus reden genoeg om Ongerust te zijn, wanneer hij wegbleef bij het eten. Schoonmama was dan ook dade lijk op stap gegaan, om mijn mannelijke hulp in te roepen. Daar ging anijn mooie, goeie avond! En niet eens aan een brandje, want dan bad Ik het er nog wel voor over gehad. Enfin, 'k zat in het schuitje en dus..- mee ■varen. Wanneer ze hem 't laatst had getzien? 's Middags om drie uur. Zij moest even »a;:r den slager en hij zou zijn mididagwan deling gaan maken. Waren ze tegelijk weggegaan? Welke «fchting had hij genomen? Nee, daar wist ze niets van- want zij was weggegaan, terwijl hij nog niet gereed was, «11 oh! wat er nu todh zou zijn .gebeurd en wat er van haar moest worden Enzoovoorts, enzoovoorts. Een lastig govafi! Spooriooze verdwijning! Ik ging naar buiten en riep een taxi aan, die toevallBg vrij was, heeech er mijn schoonmoeder in en natuurlijk ook mijn vrouw, die eveneens op was van de zen u wen, «n commandeerde: die-en-döe-st raa/t, het adres van mijn schoonouders. Daar doorzocht Kk aJüe kamers, de keu ken en den zolder, niets, 't Huis was werke lijk verlaten. — Naastbijzijnde poJitiepost! De chauffeur tikte aan zijn pet en daar ging het! Op het uureau wat er van een ongeluk niets b«kei .d. Ik gaf het signale inent op en de dienstdoende chef belde het hoofdbureau op. Niets bekend, ook daar niet. Of ik misschien de verschillende posten ten af wilde rijden? Natuurlijk, bet moest wel; vooruit maar weer! Een uur later was ik op allo politiebu ireaux geweest. Niemand had ons eenige Inlichting kunnen verschaffen. Dan de ziekenhuizen af! 't Was een af se huwelijke rit. Mijn vrouw huilend en jammerend, mijn schoonmoeder, die bij na van haar stokje ging; overal 't zelfde verhaal doen, t signalement opgeven — het was beroerd, in één woord.. Om halfelf waren we weer thuis bij de oudelui en wisten nog evenveel, als aan het begin van den avond. Juist overwoog ik, te probeeren telefo nisch Hilversum nog te bereiken, en te verzoeken het signalement per radio uit te zenden toen mijn vrouw met een schreeuw van haar stoel gleed. O, ze werd zoo akelig van al die nare dingen 'neens. zc moest even weg.... Moe der was weer wat bijgekomen en zou haar helpen.... Even later hoorde ik een verschrikke lijken gil, die door merg en been drong. Wat nu weer! Ik rende de gang in en zag nog net hoe vrouw en schoonmama in eikaars armen vielen.... — Gevonden! Terecht!.... Schoonpapa was 's middags op een niet nader te definieeren plaats in slaap ge vallen! --- FEUILLETON. RIJK - EH GEEN GELD. 12) (Vervolg.) — Tot mijn spijt ben ik nog niet in een dergelijko betrekking geweest, antwoord de Bliss, maar als u me wilt zoggen wat ik doen moet, zult u zien dat ik wel mee i:al vallen. In elk geval beloof ik u, dat ik mijn tijd niet zoek zal brengen met met wat u zooeven gezegd hebt. — Waar ben je het laatst geweest? vroeg de dame achter de toonbank, terwijl zo xicli «mdraaido om een ronde kool iets be ter te leggen er. meteen van de gelegenheid gebruik maakte om een rijtje onwillige knoopen vast te maken. — Portier bit een zekeren mijnheer Co ckeril, antwoordde Bliss. — Nou, dan rul je het hier minder makkelijk hebben, zei inrs. Mott met een voldaan gezicht. Twee keer in de week mot je al om drie uur op, anders ben je niet op tijd in Covent Garden. -- Ik ben dikwijls om drie uur in Covent Gaïilen geweest, antwoordde Biiss, met ver dacht schitterende oogen. Weer bekeek ze hem van onder tot bo ven, terwijl ze al dien tijd vergeefsche moei Ie deed er zoo r>crsch en zakelijk mogelijk »iit te zien. — Misschien val je me wel mee, *el y.e twijfelend. Je moet weten, ik zit er lee lijk moe in. .'de man is der vandoor ge gaan, zonder een woord te zeggen, de smeerlap. En nou komt de heele duvelsche boel op mij neer, ik mot het paard te eten geven, Ik moet alles alleen doen. — In elk geval kon ik dat even voor u doen, of u me neemt of niet, antwoordde Bliss galant. — Hoeveel loon moet je hebben? vroeg de vrouw. Bliss aarzelde even met zijn antwoord. — Wat had u gedacht? zeide hij toen. — Achter in de loods kun je slapen,was het antwoord. Het is wel een tochtgat, maur als het koud wordt, heb ik misschien wel een plaatsje voor je in huis. En dan om twaalf uur middageten. Meer kan Ik je niet beloven, maar als er 's avonds een happie warm eten over is. kan je mee eten. En vijftien shilling in de week. — Ik wil het heel graag probeeren, zeide Bliss, terwijl hij de straat opkeek om te zien of zijn concurrent al in zicht was. Ik heb dat soort werk nog nooit gedaan,maur jk zal mijn best doen. Mn». Mott knikte. — Ga dan maar met me mee, ïeido ze kortaf, terwijl ze een gedeelte van de toon bank openklapte. Je kan zoo door het huis ook naar de loods komen. Ais je nu begint met 't paard eten te geven, en dan mot je een vracht aardappelen wegbrengen naar Mill End Boad, maar ze moeten eerst nog uitgezocht worden. Achter de toonbank om kwo.ni BH#s in een buitengewoon smerige kamer, waar de onsmakelijk uitziende restjes van don vori gen maaltijd en een bierkruik, die voor driekwart leeg was, nog op tafel stonden. Na even aarrelen vroeg uw». Mott; — Heb je trek in een glaasje bier? Voorzidhtig schonk ze het overgeschoten bier in twee glazen, gaf Bliss het eene, en was klaarblijkelijk zeer gestreeld door de manier, waarop Bliss op haar gezondheid dronk. — 's Jonge, 's jonge, zedde ze neerslach tig, ik ben bang, dat dit werk niets voor jou is. Dc kerels, met wie je te maken hebt zijn allesbehalve makkelijk en als je niet met ze kan ojiechieten, zijn ze dadelijk met hun vuisten klaar. Ik ben er meer dan beu van en ik kan niet anders zeggen, dan dat het een mensch bepaald goed doet, eens iemand om jo heen te hebben, dia nou niet altijd vechten en drinken wil. Mijn kerel was een van de ergste slam pampers, die er bestonden. Dezen kant op. Door een vieze, vervuilde keuken kvva men ze op een binnenplaatsje, dat. aan de andere zijde werd afgesloten cloor een ver vallen schuurtje. — Daar in het schuurtje staat, 'n paard, en daar ligt ook 't voer, vertelde ze hem, 'n tuig en de kar zal je vanzelf wel zien. Als je 't beest nou voert, dan zal ik onder wijl de aardappelen uitzoeken. Nfcdat Bliss het paaid, een neerslachtig uitzienrten hit, te eten had gegeven, begon hij liot met een ijver, een betere zaak waar dig, te roskammen. Toen hij 11a een half uur hard werken toevallig opkeek, oent moet te hij den blik van zijn nieuwe „pa troon", die,over de onderdeur geleund, aan daohtfg en, om eerlijk te zijn, met een tikje sarcasme, naar zijn ijver stond te kijken. — Handiger dim ik (lacht, zeide ze neef buigend. Als je n<* een kwwti^c met kam men doorgaat, weet 't lieeet zich geen raad van trotschheid. Bij die woorden hield Bliss op cn legde den roskam weg. — Zoek je ergens naar? vroeg ze. — Ja, ik zoek naar een kraan en een stukje zeep, antwoordde Bliss, ik zou me graag even willen wasschen. — Waarom moet je je middenop den dag wassciien? vroeg ze achterdochtig. Een oogenblik stond Bliss haar sprake loos van verbazing aan te kijken. Op zoo'n vraag was geen antwoord' mogelijk. Mrs. Mott nam haar armen van de onderdeur wa schoof den grendel met een klik op zij. — Er is een kraan in de keuken, zeide ze uiterst beleefd, als mijnheer enren liier wil komen, dan zal ik het hem laten zien. Pap op, dat je je schoentjes niet vuil maakt. Moet mijnheer sijn haar ook soms kammen? Bliss schoot in een lach. — Laat ik maar eerst den hit even in spannen, zeide hij toen. 't Komt er ook eigenlijk niets op aan; maar de (juaestio is, mijn laatste patiwon was nogal kleskeu rig. -— De schrik zit me er nog van in mijn beenen, verklaarde nire. Mott, terwijl ze langs de sluiting van haar japon voelde, op jacht naar een lossen knoop. Zorg jij er nu maar voor, dat de kar bij dc voordeur komt, dan zal ik je helpen opladen. Bliss deed wat hem gezegd was. Binnen het half uur was de kar opgeladen. Toen ging mrs. Mott hijgend in de deuropening staan en haalde op een niet nader te be #rhrijven manier een klein# leeren por te monnaie te voorschijn. ■— Je moeter vooral voor zorgen, dat Bili Som in s het be wijsje teekent, liat hij de aardappelen ontvangen heeft cn dan moet je een glaasje i/'t hem gaan drinken, zei ze toen, terwijl ze met het ernstigste ge zicht ter wereld Bliss vier pennies gaf. Denk er, om niet meer dan óéii glaasjeEn blijf dan niet plakken, want we heb ben nog wat' te doen voordat 't donker is. Bliss nam beleefd zijn hoed af. — Ik zal zorgen bijtijds terug te zijn, juffrouw, beloofde hij toen hij wegreed. Mrs. Mott bleef hem met open mond na staren. Bliss volgde de gekregen instructies tot da laatste letter op; het do»l van zijn tocht was eeiïzolfde winkel als die van mrs. Mott, alleen wat kleiner. Toen de laatste zak gewogen en leeggegooid was, werd hij door zijn nieuwen bekende een oiismi-kolijk uitziend individu, die een cigenaardig-sameiigestelden geur 0111 zich heen verspreidde, naur het dichtstbijzijn de kroegje gebracht, waar zijn nieuwe vriend na hem eerst een poosje aange staard te helden, het lesechen van zijn dorst automatisch afwisselde met een ge mompokle meditatie over de uiterlijke kwaliteiten van den nieuwen knecht. Toen Bliss weer op zijn uitgangspunt te rugkwam, vond hij mrs. Mott. in druk dis cours gewikkeld met oèn half dozijn buur vrouwen, aan \ ie ze met een breed ge baar de eigenaardige omstandigheden, welke tot de verdwijning van nir. Mott hadden geleid, stond uit te leg ge®, Toen se Bliss zag, stelde ze h«rr. met oen eenigsr.ins verlegen gewicht aan haar kring vriendinnen >or. — Daar heb je mijn nieuwen knecht, ze kit ze. Ik moet wel iemand hebben,want «elf kan ik toch niet naar de markt gaan of o>p den bok gaan zitten. — Stel je voor, zei een van de vrien dinnen. — Do arbeidsbeurs heeft hem hierheen gestuurd, ging Mrs. Mott met een zeke ren nadruk voort, terwijl ze net deed als of ze het knipoogje van haar rechterbuur vrouw niet zag. — Het lijkt me een knappe, fatsoenlijke jongen. En ik kan het In elk geval met heri) probeeren. Bliss maakte, dat hij wegkwam, toen hij merkte, dat de buurvrouwen mrs. Mott met hem -begonnen te plagen. En vijf mi nuten daarna kwam mrs. Mott hem opzoe ken. — Ze hebben ma overgehaald, vertelde Ke, om mee naar den bioscoop te gaan en daarna gaan we gebakken visch eten. Ik zal me nou eerst effe aaakleeden. Je mot niet denken, dat ik eiken avond zoo doe, maar je wordt zoo sikkeneurig va' het al leen zitten; als je zin hebt, ging ze aarae lend door, kan je we! meegaan. — Als ik morgenochtend al om vi r uur in Covent Garden moet zijn, antwoord de Biiss, vind ik het maar heter van *vond vroeg naar bed te gaun. En daar bij l-.omt, dat ik eerst nog' naar Sf. Pan era* moet om tegen m'jn hospita te zeg dat ik niet meer terugkom. — Gelijk heb je, vervolgde mrs. Mott, Ale je er zin in hebt, kunnen we in het laatst van de week er samen een avond je van nemen. Je weet waar je kamer is en als je het koud helbt of het te ongezel lig vindt, dan kon ik je niet beter zéggen dan dat je in huis kan komen slapen. Daarna herhaalde ze nog eens wat luj den volgenden morgen te doen had en ging toen weg. Bliss ruimde nog het een en ander op en ging toen zoo snel moge lijk naar zijn oude woning. Vijf minuten later klopte hij bij mrs. Heath aan. — Ik heb weer werk, zeide hij trlom fantelijk. Over het vermoeide gezicht van zijn hospita gleed een van haar zeldzame glimlachjes. — Gelukkig mijn hoer, zeide «« eenvou dig. — 't Is wed vervelend, maar ik most er in huis wonen, vertelde Bliss verder. Ik ïal u natuurlijk een weeie G. H. van de Merwe, zoo zei zij, is een man naai- me hart, zoo netjes en zoo vrindel ijk. O, wat een sdm-pa-tie. Ze wilde beslist, naar Kralingsqheveer om den heer G. II. van de Merwe'op te zoeken en hem in Overschie te logeeren te vragen. We haddden toch plannen om, voor af ■wisseling, eens dien kant uit te gaan en er kon dus geen bezwaar wezen om m