AAN DEN PERISCOOP Smokkeiarij van diamanten Jaarlijks derft de Amerikaansche 'schatkist millioenen dollars tengevolge van de smokkelarij van diamanten. Men heeft berekend, dat er ieder jaar in de Vereenigde staten voor vijf honderd millioen dollar juweelen verkocht worden, die nimmer de douane passeeren. Over de vernuftige wijze, waarop de smokkelwaar verborgen wordt, is al veel verteld . De fiscus heeft nu een speciale diamantbrigade in liet leven geroepen, waarvan het hoofdkwartier te Parijs zal gevestigd zijn met „filialen" te_ Londen, Antwerpen, Brussel en Berlijn. In de eerste plaats zal de brigade haar aandacht schenken aan Amerikaansche diamantkooplieden, die naar Europa gaan om juweelen te koopen en ze daarna overgeven aan smokkelaars, die acht procent van de waarde krijgen om ze naar Amerika te brengen. Het invoerrecht bedraagt twintig procent. Wat de amateur-smokkelaars betreft, dat zijn de rijke Amerikanen, die juweelen in Europa koopen en ze niet aangeven om geen recht te betalen, heeft de fiscus meer succes gehad. Europa is vol „shadowers", informateurs en agenten, die zich met New-York in verbinding stellen zoodra een welgesteld bezoeker kostbare juweelen koopt te Londen, Parijs of elders. Deze lieden, waarvan er vele niet in officieele verbinding met den fiscus staan, ontvangen 25 % van de opgelegde boete, die gewoonlijk 25 % van de waarde der gesmokkelde juweelen bedraagt. Verleden jaar zijn er te New-York voor 800.000 dollar boeten opgelegd en verbeurdverklaringen geschiedt waarvan het leeuwenaandeel door amateur-smokkelaars geleverd werd. Luizenmuseum Eenige jaren geleden kwamen de Hongaarsche autoriteiten op het denkbeeld, dat het voor het land nuttig en aangenaam kon zijn indien meer dan tot dusver pogingen in het werk werden gesteld om vreemdelingen te trekken. Speciaal de hoofdstad achtte men als een toekomstig centrum voor toerisme, bij uitstek geschikt. Dus werden prospectussen de wereld ingestuurd, waarin men vertelde van het schitterende panorama, dat de hotels aan de oevers van den Donau boden. De citadel wtid gereleveerd en ook de eeuwenoude straatjes van de binnenstad. Men beschreef de kleurige boerenbruiloften, schetste de schoonheden van Poesta en Plattensee, kortom men somde alles op wat hiervoor maar een ie szins in aanmerking kan komen. Des te grooter was de vertazing toen bleek, wat niemand ooit in zijn stoutste droomen had durven vermoeden, dat jaarlijks een leger van toeristen uit alle landen naar Boedapest zou trekken met geen ander doel dan wandluizen te bezichtigen. Twee zalen van het Nationaal Museu.ii te Boedapest zijn gevuld met groote, bijna tot aan de zoldering reikende kasten. Iedere kast bevat drie rijen van twintig Iaden, dus in het geheel zestig stuks, en in ieder van die laden bevinden zich 3 a 400 wandluizen. Wanneer men nu weet dat er zestien van die kasten zijn, kan men zich voorstellen hoeveel moeite de eigenaar van de collectie zich heeft moeten getroosten om zooveel exemplaren bijeen te brengen. Als de directeur van het museum voor de bezoekers een kast opent, zal de leek veeleer aan vlinders en kevers denken, dan aan wandluizen. De enorme collectie omva f namelijk ook luizen die absoluut niets lijken op wat de gewone Stedeling als zoodanig kent. In een der kasten prijkt een enorm &root dier, Belostomatida of te wel waterlijs, dat, als het zijn vleugels uitspreidt, de grootte heeft van een mannehand. Het kan goed vliegen en het eigenaardige bij deze categorie van luizen is, dat de mannetjes de eieren van het vrouwtje op hun rug dragen. Naast de Belostomatida ziet men de Feilgoriden, in den volksmond „lampedragers" genaamd. Deze luis is vrij groot en heeft aan haar neus een uitwas, waarvan het heet, dat het in het donker licht uitstraalt. Ofschoon bewezen is, dat niet dit uitwas licht voortbrengt, maar een ander insect dat op de luis pleegt te gaan zitten, blijft de naam lampedragcr toch bij het volk voortleven. Een ander soort, waar reeds de Grieken gewag van maakten, is de Zickade. Een Grieksche wijsgeer zeide: „Gelukkig zijn de Zickade mannetjes, want hun vrouwen zijn stom. Hoe gelukkig zouden zij echter zijn als zii ook nog de' schoonheid der Feilgoriden bezaten! Geen ander soort kan, wat pracht van kleur en vorm betreft, met hen wedijveren of het moest de kantluis zijn, die er werkelijk uitziet alsof zij van de prachtigste kant gemaakt is. In Hongarije alleen komen 1G43 soorten wandluizen voor, dat is een achtste gedeelte? van alle bekende categorieën. Nieuw Guinea bezit de meeste soorten. In het Nationaal Museum te Boedapest kent men ze alle! Als iemand in Amerika een wandluis ontdekt en weten wil waar dit exemplaar thuisbehoort, vraagt hij het aan in Hongarije. Ieder jaar komen er méér vreemdelingen om deze verzameling te bezichtigen. De autoriteiten zijn over dit verschijnsel verbaasd en verheugd, want, hoe groot ook de verwachtingen waren aangaande de panorama-achtige hotels, de Poesta, de Plattensee en de nauwe straatjes, op de aantrekkingskracht van dezen wetenschappelijken schat heeft men geen oogenblik gespeculeerd. En toch schijnt het luizenmuseum het van alle andere attracties te winnen. Chaplin-anecdoten De geniale filmkomiek Charlie Chaplin bevond zich eens in een gezelschap van kunstenaars en geleerden. Een jonge geleerde vertelde, dat een collega van hem onlangs beweerd had, dat het proces van de schepping der wereld nu wel bijna afgeloopen was. „Wat kan ons dat schelen?" riep de Amerikaansche filmster Ricardo Cortez uit. Chaplin stond van zijn stoel op, keek den acteur doordringend aan en zei toen: „Kerel, dat is juist belangrijk! Voor geen geld ter wereld zou ik willen, dat er nog meer vrouwen geschapen konden worden..." • Het is bekend, dat Chaplin een hartstochtelijke liefhebber van de „Movies" is. Vaak woont hij twee of drie bioscoopvoorstellingen op één dag bij. Toen men hem vroeg, waarom hij zoo dikwijls en graag naar de bioscoop ging, antwoordde hij: „De bioscoop is de eenige plaats, waar men nog wonderen kan zien, die in 't dagelijksche leven bijna nooit voorkomen. Ik heb er altijd geweldige schik in, wanneer de vrouwen op de film haar mond open doen... en toch niets kunnen zeggen". Eenige jaren geleden, toen Chaplin nog niet van zijn vrouw gescheiden was, werd hij op een ochtend bedroefd wakker. Den geheelen dag voelde hij zich terneergeslagen; hij had geen trek in eten en kon niet werken. „Wat scheelt je. Heb je vannacht benauwd gedroomd?" vroeg zijn vrouw eenigszins bang. „Ja", bromde Chaplin. „Wat heb je dan gedioomd?" informeerde zijn vrouw. „Ik droomde, dat ik getrouwd was", morde Chaplin. „Met wie dan...?" vroeg zij belangstellend. Chaplin keek zijn vrouw een tikje vreemd aan en riep plotseling luid: „Met jou!" --- Omtrek Uit Holland's tuin ' Nu de tomatenteelt iedei jaar belangrijker wordt, is men ook deze teelt gaan beoefenen om de cultuur op den kouden grond meer ingang te doen vinden. Het is echter een gevaarlijke onderneming. Meestal komt er weinig van terecht. De tomaat wil uitsluitend warmte hebben. Bovendien is de plant heel vatbaar voor cultuurziekten. Men dient het land waarop men tomaten wil planten met lage matten ai te zetten. Wind mag geen vrij spel hebben in zulke hoeken en men neme hiervoor uitsluitend lichte gronden, gezuiverd van onkruid. De afstand tusschen de planten bepale men op twee rijnlandsche voeten; de afstand der rijen moet minstens één voet meer bedragen. Het is noodig dat men de planten flink diep plant, en dit laat in den tijd doet. Thans is het een goeden tijd. Flink besproeien is vooral in de eerste dagen noodig. Wanneer de planten „aan de vat" zijn, is dit alleen noodig in een droogteperiode. Van het opleiden door touwtjes is hier geen sprake. Het best kan men opleiden door gebruik te maken van bamboestokken of gewone takken. De grootste moeilijkheid is echter de tomaten buiten op kleur te krijgen. Het natuurproduct mag nimmer vennengd met het kasgoed in den handel worden gebracht. Op deze wijze is het mogelijk om nog tomaten in de natuur te kweeken, doch het risico is groot, en in tal van jaren loopt de buitenteelt op mislukking uit. Wij moeten nog even terug komen op de dividend- en tantième-belasting. Wij meldden onlangs, dat de raad van beroep te Maastricht het te veel ingehouden veilingspercentage niet belastbaar had verklaard. De minister van financiën had cassatie ingesteld bij den hoogen raad tegen deze uitspraak. De hoogen raad heeft deze uitspraak vernietigd en den aanslag ten bedrage van f 2.897.17 gehandhaafd. Een betere lezing van het geval zou zijn, als een algemeene vergadering had besloten, dat de leden niet terugbetaald krijgen, waardoor het saldo eigendom der vereeniging wordt. Zonder een dergelijk besluit vormt 't saldo een schuld der vereeniging aan de leden, als zijnde een gedeelte van de gemaakte verkoopprijzen. Intusschen wordt de veilingvereeniging er de dupe van. Reeds jaren lang was de gewoonte gevolgd een hooger percentage in te houden ter dekking der verschillende kosten en nu krijgen de betrokkenen een aanslagbiljet thuis voor drie jaren tegelijk, om vele duizenden te betalen. Wat is nu het gevolg van dit alles voor den veilinghandel? De uitspraak bemoeilijkt het veilingwezen in zijn geheelen omvang en verdere afwikkeling. Om een aanslag in de dividend- en tantième-belasting te voorkomen zal het in te houden percentage zoo laag mogelijk gesteld moeten worden. Kans op een tekort wordt dan wel grooter en de credietwaardigheid zal niet toenemen. Over deze zaak zal het laatste woord nog wel niet gesproken zijn. - .^..ÜÉLé OBSERVATOR --- Advertentie Ingezonden mededeelingen Slapeloosheid tengevolge van de zomerwarmte, overwint men spoedig door het gebruik van een paar Mijnhardt's Zenuwtabletten Glazen buisje 75 ct. Bij Apoth. en Drogisten 4950 7 --- Gemengd OP ZOEK NAAR AMUNDSEN Het Fransche ministerie van marine heeft een communiqué gepubliceerd, waarin een overzicht wordt gegeven van de pogingen, welke nog steeds gedaan worden om Amundsen en Guilbaud te vinden. De admiraal, die het bevel voert over de Fransche schepen bij Spitsbergen, werkt nauw samen met de Noorsche schepen en heeft een methodisch reddingsplan uitgewerkt. Het geophysisch instituut te Tromsö, de stations te Green Har'bour en op het Bereneiland, de Noorsche schepen en walvischvaarders in de IJsz^p zijn alle georganiseerd om het plan te helpen uitvoeren, waarbi] van de ervaring van alle .personen, die practische kennis bezitten omtrent het Poolgebied, gebruik wordt gemaakt. Nauwkeurige inlichtingen omtrent de winden, die na 18 Juni tusschen Noorwegen en Spitsbergen hebben gewaaid, leiden tot de veronderstelling, dat allereerst een onderzoek dient te worden ingesteld op het pakijs ten westen van Spitsbergen. De „Straatsburg", het kustverdedigingsschip ,, Tordenskjold'', de „Michael Sars", de „Hobby" en de walvischvaarder „Heimland", die bemand is met Fransche matrozen, zijn alle naar het westen vertrokken. De „Braganza" en de „Krassin" zoeken het noorden van Noordoostland af, de „Quest" bevindt zich in de Hinlopenstraat, de „Malygin" tusschen de Hinlopenstraat en Karei XH-land. Dertien schepen en dertien vliegtuigen nemen aan de reddingspogingen deel. Wanneer de „Latham" het pakijs bereikt heeft, wat in verband met den zeer sterken bouw van het vliegtuig mogelijk is, bestaat er reden om te hopen, dat Amundsen, Guilbaud en de overige inzittenden nog gevonden zullen worden. De ijsbreker „Krassin" is van de Adventbaai naar Koningsbaai vertrokken, na het gerepareerde vliegtuig van Tsjoeknowski aan boord te hebben genomen. Op weg naar Koningsbaai ontmoette de „Krassin" de „Braganza". De skiloopers, die zich aan boord van de „Krassin" bevonden en die bestemd waren voor deelneming aan de hulpexpedite voor Tsjoeknowski, gingen op de „Braganza" over. Een Italiaansche arts ging over aan boerd van de „Krassin". De ijsbreker baant zich met groote moeite een weg door het pakijs. 'T PROCES-HEIN Bij de voortzetting van het proces-Hein te Koburg is als eerste getuige de wachtmeester der gendarmerie G. Schmidt gehoord, die van zijn ontmoeting met Hein vertelde. Bij de schietpartij werden geen van beiden gewond. Hein erkende dat hij het eerste schot gelost had. De rechter van instructie Pfischner deelde mede dat Hein bij zijn verhooren een rustigen indruk heeft gemaakt, en duidelijke antwoorden gegeven heeft. Zelfs kleinigheden herinnerde hij zich nog. Hein verklaarde in de instructie dat hij alleen geschoten had om aan zijn vervolgers te ontkomen of hinderpalen uit den weg te ruimen. Hem heeft ook toegegeven dat hij voor die gevallen met voorbedachte:" rade een revolver zou getrokken hebben, zooals ook geschied is. Dr. Hartig — als deskundige gehoord — verklaart dat Hein vlijtig en algemeen bemind was bij zijn kameraden, totdat Lain» in Jena verscheen, waarna met Hein een groote verandering plaats greep. Larm is een onevenwichtige geest en een goede bekende van de politie. Het is mogelijk dat Larm een beslissenden invloed op Hein geoefend heeft, die een hartstochtelijk sportliefhebber is en noch rookt, noch drinkt. Hein heeft wel berouw getoond, hij vertoont geen geestelijke afwijkingen, zoodat ontoerekenbaarverklaring niet in aanmerking komt. De officier van justitie eischte tenslotte tegen den verdachte driemaal de doodstiaf, vijftieh jaar tuchthuis en verlies der burgerrechten. Tegen halt negen 's avonds werd het vonnis geveld. Hein werd tweemaal ter dood veroordeeld en verder tot vijftien jaar tuchthuisstraf alsmede de gebruikelijke bijstraffen en ontzegging van de burgerlijke rechten gedurende zijn verder leven. 'T NIEUWSTE NIEUWTJE Het leven in Amerika schijnt er steeds behagelijker op is worden. De eene nieuwigheid volgt op de andere, en thans kan Washington zich reeds beroemen op een noviteit, die zoowaar te New-York nog onbekend is. Twee huizenblokken van het Wiice Huis af kan men een echt staaltje van Amerikanisme bewonderen, dat inderdaad zoo opmerkelijk is, dat het een plaats verdient op de lijst van de dingen, die de vreemdeling in deze hoofdstad „beslist moet zien". Men betreedt dit huis en verlaat het na een half uur weer — als een geheel nieuw mensch. Daar binnen toch wacht den bezoeker een leger van perfecte vaklieden en een reeks van lokalen, waar de patiënt uitrusten kan... tot zijn kleedij geheel is hernieuwd. Want dat is het geheim! Negers poetsen zijn schoenen en persen zijn costuum op, Grieken reinigen zijn hoed, en kleine gebogen mannetjes uit het verre Oosten werken ijverig met naald en draad, naaietv knoopen aan en herstellen de gescheurde pantalon. Als schutspatroon zetelt boven het geheele etablissement de jazz in de gedaante van een voortreffelijke automatische grammofoon, die met bepaalde tusschenpoozen vanzelf van platen verwisselt, en van den vroegen ochtend tot diep in den nacht de lieden wier pak aan slijtage onderhevig is of wier bretels gebroken zijn een schat van aangename melodieën doet hooren. Negers in fleurige uniformen schieten uit een verborgen plek in het sousterrain te voorschijn, zoodra een klant binnentreedt en verdwijnen weer zoodra hij bediend is, om pas weer voor den dag te komen, wanneer de directeur hen door middel van een electrische gons-bel weer tot hun taak roept. --- DE SCHELMENSTREKEN VAN JUUP EN PLOP. 128 Als hij klaar is met lezen, staat de uitgever op en schudt Juup de hand. „Het was goed van je gezien, jonge vriend, om zoo aan te houden! Wat je geschreven hebt, is werkelijk de moeite waard!" Hij loopt naar de brandkast en haalt geld te voorschijn — een dik pak bankbiljetten, dat hij Juup overhandigt.. „Ziezoo", zegt hii. „nu geloof ik toch wel, dat beide partijen tevreden kunnen zijn!" 1. 2. --- Wetten en staatsstukken Maten en gewichten De tijd is reeds lang voorbij, dat men in ons land sprak van roeden, ellen, duimen en strepen. Men had Amsterdamsche-, Rijnlandsche-, Nederlandscheen Veenroeden; men had Amsterdamsche- en Rijnlandsche voeten, enz. Het kost ons nu heel wat moeite om uit oude geschriften de veelvouden dezer maten om te zetten in de terminologie van het huidige metrieke stelsel. Ofschoon Nederland als staat oorspronkelijk niet medegewerkt heeft tot de algemeene invoering van het metrieke stelsel, heeft ook ten onzent de aanduiding van maten en gewichten volgens dit stelsel en de toepassing daarvan allerwege burgerrecht verkregen. Er bestaat tusschen zeer veel landen in en buiten Europa sedert 1875 een Convention du Mètre, welke een uitvloeisel was van een in 18G7 op een internationale landmeetkundige conferentie te Berlijn uitgesproken wensch, welke twee jaar later ondersteund werd door de Academie van Wetenschappen te St. Petersburg om een beteren standaard van de lengte-eenheid te doen vervaardigen dan de toenmaals bestaande. De Fransche regeering had naar aanleiding daarvan werkzaamheden doen verrichten, welke uitliepen op de bijeenroeping van een Commission Internationale du Mètre. Deze commissie besloot om nieuwe standaarden voor de lengte- en de massa-eenheid te doen vervaardigen en de copieën daarvan aan landen, die dat wenschten, te doen uitreiken. Tevens werd toen besloten om een blijvende instelling in het leven te roepen, die allereerst de vervaardiging en uitreiking der nieuwe standaarden zou regelen en daarna zich met de bewaring der oorspronkelijke standaarden, het uitvoeren van vergelijkingen, onderzoekingen over meetmethoden en andere op de standaarden betrekking hebbende onderzoekingen zou bezighouden. Door de Meter-Conventie werd dan ook besloten tot de oprichting van een Internationaal Bureau voor Gewichten en Maten (Bureau International des Poids et Mesures). Dit bureau werd gevestigd te Sèvres bij Parijs en staat onder toezich van een eveneens door genoemde conventie in het leven geroepen internationaal comité, terwijl dit comité weer onderworpen is aan een Algemeene Conferentie voor de Gewichten en de Maten (Conférence Générale des Poids et Mesures\ welke samengesteld is uit afgevaardigden der landen, welke aangesloten zijn bij het „Verdrag van Parijs tot verzekering van de internationale eenheid en de volmaking van het metrieke stelsel". Voorzitter dezer Conferentie is steeds de fungeerende voorzitter der Academie van Wetenschappen te Parijs. Behalve de werkzaamheden van dit bureau, welke we reeds genoemd hebben, houdt het bureau zich ook bezig met het i'ken en vergelijken van de maatstaven voor de landmeting. De internationale standaarden van den meter en het kilogram, alsmede hun hulpstandaarden, worden bewaard in het bureau, terwijl de toegang tot de bewaarplaats uitsluitend toegestaan is aan het Comité Internationale, zoodat ieder gevaar voor vervalsching als uitgesloten moet worden beschouwd. De lezers begrijpen, dat, waar op de zuiverheid dezer standaarden feitelijk de toepassing van het metrieke stelsel in heel de beschaafde wereld berust, zulk een veiligheidswaarborg noodig is. Nu is dit bureau meer dan een gewone bewaarplaats. In de eerste plaats is het zoodanig gebouwd, dat het alle waarborgen biedt voor rust en zekerheid, verder bevat het behalve dé bewaarplaats o. a. een laboratorium, een bibliotheek, een archiefbergplaats, werkkamers enz. De Conférence Générale komt minstens eenmaal in de zes jaren samen, haar taak is het bespreken en het uitlokken van maatregelen voor de verbreiding en de volmaking van het metrieke stelsel, alsmede het bekrachtigen van de nieuwe metrologische metingen, die sedert haar vorige bijeenkomst verricht mochten zijn, bovendien wordt door haar het Comité Internationale benoemt, dat met het geregeld toezicht belast is en bestaat uit veertien leden, allen van verschillende nationaliteit. Het heeft onder meer de leiding van de werkzaamheden b" de verificatie van nieuwe standaarden en bi) allen metrologischen arbeid, die volgens dit verdrag zullen verricht worden. Toen dit verdrag destijds tot stand kwam is Nederland niet toegetreden en tot heden trad het nog niet toe. Het neemt echter in dezen een uitzonderingspositie in, te vreemder, omdat ten onzent het metrieke stelsel algemeen is ingevoerd, m. a. w. dat het geniet van de voordeelen, die de invoering van het metrieke stelsel gebracht heeft, terwijl het niet deelneemt aan de bovengenoemde conferenties en bovendien geen aandeel bijdraagt in de kosten van de inrichting enz., welke voor de integriteit van dit stelsel zorg draagt. Het is daarom, dat een wetsontwerp werd ingediend, aan welks toelichting we hier een en ander ontleenden, waarbij de toetreding tot dit verdrag wordt geregeld. De kosten dier toetreding voor bijdrage in het onderhoud van dit bureau zullen in het eerste jaar bedragen f 3000, in de volgende jaren ongeveer 2800 francs. --- Tijdschriften „REGENERATIE" (Oosterstraat 24 1 , Groningen). „Regeneratie", 't tijdschrift der praktische idealisten, bevat beschouwingen over het Wonder, het gezin als cel, en gedachten over liefde en huwelijk. Voorts eenige korte beschouwingen: Voor de verloving; Verloving, doel en moeilijkheden, en de lichamelijke zijde van het huwelijk. „DE STER" (Amsteldijk 76, Amsterdam). Het orgaan van de Orde van de Ster bevat o.m. een mijmering van C. Jinarajadasa: „Gelukkig maken" getiteld. A. E. van den Tol draagt een gedicht bij: „Het lichtend heil", en de bekende ornament-ontwerper Herman Hana schrijft over „De broederschap van den nieuwen tijd". „ONZE AARDE" (v. Holkema en Warendorf, A'dam). „Onze Aarde", dat typografisch altijd een even uitstekenden indruk maakt, bevat van de hand van dr. W. van Bemmelen een beschrijving van kusten en kerken in Noordwest-Frankrijk. Prof. dr. A. van Veldhuizen schrijft over Verleden, heden en toekomst van een bekend Drentsch landschap en S. Kalff vertelt iets over Chineesch Batavia. Vei der bevat de aflevering bijdragen van C. F. van Dam over een sterviucht voor verkeersvliegtuigen en dr. I. J. Brugmans over de opgtavingen bij Glozel. „SYMPHONIA" (J. J. Lispet, Hilversum). In „Symphonia" wordt L. Adriaan van Tetterode, een der merkwaardige figuren uit het Nederlandsche muziekleven, ter gelegenheid van zijn zeventigsten jaardag, herdacht. Wouter Hutschenruyter zet zijn herinneringen voort en Jos de Klerk beschrijft een nieuw volks-instrument, de Stössel-luit. Van den overigen inhoud noemen wij nog een bijdrage over het 58ste toonkunstenaarsfeest der Algemeene Duitsche muziekvereeniging te Schwerin. „HET NIEUWE LEVEN" (Uitgave: „Het Nieuwe Leven" Santpoort) Een der knapste filosofen, die wij op 't oogenblik in Nederland hebben, dr. A. Vloemans, schrijft in „Het Nieuwe Leven", het orgaan van Kees Meijer en zijn vrienden, een belangwekkend artikel over de beteekenis van de kunst bij Schopenhauer. Voorts treft men, uit het Engelsch vertaald, van Wright Field een korte maar fijne beschouwing aan: „De groote ontdekking". Onder den titel „De mallemolen" neemt Kees Meijer met fijn sarcasme de vredesboodschap der anthro» posofie en het drankverbod in de maling. ---