„Hou op, ik bemin je!!!" H Kan raar gaan in deze wereld! Dat heb ik al ondervonden, toen ik. goed en wel den kinderschoenen ontwas sen, ('k zal 18 ix 19 jaar oud zijn geweest) me had laten inschrijven als lid van een danscursus. 't Ging daar begrijpelijkerwijs heel gezel lig toe. We hadden een leeraar, die het zeer ern stig zoowel met ons als met de danskunst meende en die van 's avonds halfacht tod tegen tien uur aan één stuk onze beenen in beslag nam. Daar de beenen de voornaamste helpers zijn tot instandhouding van het even wieht, schoot er begrijpelijkerwijs niet veel tijd over. om aan andere dingen te denken. Nochtans, 'n vriend van me, had dat schijnbaair wel gedaan, want op 'n goeien avond komt hij me met 'm ontdaan ge zicht vertellen, dat hij smoorlijk verliefd was op Bets. M'n gemoed was dermate geschokt door 1 deze mededeeüng, dat ik mijn vriend 'n welgemeend „Idioot in 't kwadraat!"! toe voegde en deze handelwijze zult u moeten billijken, wanneer ik vertel, dat evenge noemde Bets het leelijkste meisje was, dat ik ooit in 'n omtrek van 8 K.M. om de stad had ontmoet. — In 's hemelsnaam, wat bezielt jet vroeg ik. , , . , * Aanstonds kwam ik tot de conclusie, dat ik onredelijk was in mijn oordeel; liefde is immers blind! Met 'n van innige deelneming trillende stem vroeg ik: — Is je dat heusch ernst, Wim? Hij haalde minachtend de schouders op. — Je wilt me er door halen, zei hij boos. Ik verzekerde hem, dat het niet waar was, dat het nieuws me alleen maar wat onverwacht kwam en dat ik een even goed vriend van hem was als ooit. — Goed, goed, zei hij en glimlachte weer, ik neem 't je heelemaal niet kwalijk, te meer niet, waar ik jou noodig heb. — Mij? vroeg ik, verwonderd. — Ja, zei hij vastberaden, jij moet me helpen om Bets te krijgen! Ik stond versteld, maar hij vervolgde aarzelend, en blijkbaar verlegen met z'n figuur: — Je weet zelf, Hein, dat ik nu ja,erg verlegen ben tegenover dames, dat wil zeg gen: ik zou voor geen duizend gulden een blauwtje wijlen loopen... Als jij™ jij.... Haar eens polste? Nu wist ik heelemaal niet meer, hoe ik het had. Daar stond een kerel voor me, anderhall hoofd grooter dan ik en die dorst nit eens het belachelijke risico aan, 'n meisje te vragen. Van den anderen kant, voelde ik toch ook weer heel veel voor zijn voorstel. M'n avontuurlijke aard kwam boven en, gehol pen door mijn goed hart kwam ik tot het besluit, dat ik m'n zonderlingen vriend maar ter wille moest zijn. Zóó kon 't gebeuren, dat ik op 'n avond reeds een half uur vóór de dancursus be gon, bij den ingang der zaal op wacht stond. Eerst tegen acht uur daagde de be denkelijke vlam mijns vriends op. — Dag Bets! Kom, laten we wat gaan wandelen; er is nog bijna niemand binnen en de leeraar komt vanavond wat later, loog ik. — Wandelen? fluisterde ae haast on hoorbaar, en ze wiegelde zachtkens heen en weer als 'n bloem die door 'n avondbriea je bewogen wordt. — Welja, waarom niet? hernam ik. Nog draalde ze, maar toen gaf ik haar *n zacht duwtje in den rug, waardoor de wie geling eindigde en ze naast me voortstap te, den schaars verlichten tuin in. Ik vond, dat ik maar vlug van wal moest steken en, na enkele banale frasen over het weer gewisseld te hebben, vroeg ik haar ineens, of ze soms verkeering had. Weer kwam die wiegeling over haar fi guurtje en, terwijl ze haar gezicht van me afwendde, kwam 't er nauw hoorbaar uiti — Nog nooit! Ik kuchte, in plaats van te antwoorden, dat ik dat heel natuurlijk vond. Toen ver telde ik haar, dat het toch zoo heerlijk moet zijn, als twee degelijke menschen van elkaar houden, lief en leed samen dee len en immer bezield zijn door die ééne ge dachte: het bevorderen van eikaars geluk. Ik heb nog nooit een meisje ontmoet, dat het op dit punt zóó roerend met me eens was; hartroerend zelfs. Ze wiegelde al niet meer en haar stem klonk vast en oprecht toen ze uitriep: — O, Hein, dat is altijd mijn ideaal ge weest! Liefde, echte liefde tusschen een jongen en een meisje is 't schoonste, wat er op aarde bestaat! Nu was naar mijn meening het beslis sende oogenblik vqot mijn bekentenis ge komen. Terwijl ik haar aan 't eind van een der laantjes staande hield, vertelde ik haar, dat er van de jongelui op de dansles één was, die oprecht veel van haar hield, die smachtte naar het oogenblik, dat hij uit haar mond het verlangde „ja!" mocht ont vangen. Mijn pleidooi was keurig.Ik sprak met een ijver en een vuur, deze zaak waardig, en ik was ervan overtuigd, dat mijn woorden zouden inslaan in dit jeug dige meisjesgemoed. Waarlijk, nög had fk het laatste- woord, niet gesproken, of het imedaje stak als In V omwring haar armen ruit, sloeg ze om mijn sdhouders en terwijl ze mijn v«r •cihrilkte wangen met kussen overlaadde, riep zie vurig uilt: — Hou op, hou op, Hein, lk bemin Jel Ik bemin je ook! En al zoo lang!... Met geweld rukte Lk mij uit haar ombel zing los en dieed, geheel verslagen, een paar schredien achterwaarts. — Wat doe je nou? vroeg ze. Ik trachtte een behoorlijke verklaring af ♦jO leggen, imaar de woorden stokten me in ae keel. — 'n Miisverstandl hijgde ik, 'n afsohuwe lijk misverstand! Ik.... Toe, ga weg. Ze keek me verbaasd aan. — Heb je gelogen? Hou je niet van me? yroeg ze. — Heb ik nooit gezegd, bazelde ik, ik niet... 't was een ander! — '11 Ander? haar stem klonk nu koud ta hard. Toen, zonder nog iets te zeggen en met haar hoofd in baar neik, verdween ze. Diienaelfden avönd nog heb ik me als lid van de dansclub laten schrappen. Bets noemde mij een valschaard ®n Wim vond onderkruiper nog'n te mood woord voor mij... De liefde had me twee doods vijanden be aorgd. --- Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden, behalve voor leden der Combinatie. IJsvreugde. Julie Verbeek kijkt in het strenge gezicht ■van haar superieur en vraagt zich voor de honderdste maal dien morgen reeds af, waar ze den moed vandaan zal halen, om hem vanmiddag vrij te vragen om te gaan schaatsenrijden. Telkens als ze haar mond opent en het oogeniblik geschikt acht om van wal te ste ken, dreunt de stem van den heer Bakker in dicteertrant voort en haast zij zich, de woorden op te vangen en stenografisch vast te leggen. Onvoorzien komt er een pauze, doordat een copie, waaraan wordt gerefereerd, niet zoo gauw bij de hand ligt. Julie maakt oogen'blikkelijk van deze gelegenheid ge toruik. — Mijnheer, zou ik vanmiddag vrij mo gen hebben voor het ijs? 't Is er uit! Julie bloost over haar stout moedigheid, doch kijkt schijnbaar onver schrokken in de blauwe brillenglazen. Ik geloof, dat hij me vandaag voor het eerst ziet, denkt ze en daar heeft ze niet geheel en al ongelijk in. De heer Bakker ie een zeer streng principaal, stug bij het on •vriendelijke af. — Vrij voor het ijs!!! Als Julie verdubbeling van salaris had. ge vraagd, had hij niet verbaasder kunnen zijn. Hij wil botweg weigeren, docth het valt hem meteen in, dat hij zich haastig door de noodzakelijke post heenwerkt, om zoo spoedig mogelijk zijn zaken den rug toe te keeren en zich over te geven aan de heerlij ke wintersport, waarvoor hij zich van alle dingen het meest interesseert. — Rijdt u schaatsen? vroeg hij minder stug. — Ja, mijnheer. — Goed? — Nogal ja, ik ben er dol op, laat ze wat trijer volgen. — U kunt gaan, zoodra u klaar bent, met wat ik u heb opgegeven, zegt hij dan weer ijzig en zakelijk. — Dank u mijnheer. Julie had hem kunnen omhelzen. Op d,e ijsbaan ging het zeer geanimeerd toe. Oud en jong vermaakten zich. De een vermocht met veel moeite nauwelijks eeni ge meters vooruit te kcmen; een ander reed schaats of een schuldeisdher hem op do hielen zat, met zijn neus haast op zijn schoenen, maar er waren er ook, die beval lig en licht door de ijle winterlucht zweef den, terwijl hun schaatsen allerlei figuren In het ijs krasten. Onder de laatsten bevond zich de heer Bakker. De handen in de zakken van zijn korten jekker, een ijsmuts op het blonde hoofd en zonder den vervaarlijken, blau wen bril, ziet hij er jongensachtig jeugdig uit, nu hij geheel opgaat in het ijsgenot. Be wonderend wordt hij nagestaard,, tot een meisje zich op de baan vertoont en stormen derhand aller bijval oogst. — O, kijk die! — Men volgt het ranke figuurtje met de oogen en verlustigt zich in die mooie Cirkels, kunstig en gracieus beide, die zij trekt. De heer Bakker moet in haar zijn meer dere erkennen en als een gunst vraagt hij haar, samen eenige figuren te maken. Zwijgend, zonder op te kijken, legt zij haar handen in de zijne en voort zweven beiden. Hij spant zich in als nooit tevoren, om haar in al haar bewegingen te volgen. Hij heeft nooit zoo genoten als dezen middag. Onvermoeid vangen zij telkens weer aan de verschillende figuren uit te voeren, bei den met blozende wangen en oogen, die tintelen van levensvreugde. Als de ijsbaan schier verlaten ligt, bindt zij zich de schaatsen af voor hij kans heeft haar te helpen. — Wat is het al donker, ik moet gauw weg! klinkt haar stem, als ontwaakt ze uit een verdooving. — Komt u morgen weer? vraagt hij gre tig. Ze kijkt hem wat verward 'aan, schudt dan mistroostig het hoofd: Nee zeker niet, u hadt het gezicht van m 'n baa3 moeten zien, toen ik hem vrij vroeg en — meester lijk bootst ze hem na — Vrij voor het ijs!!! 2e schatert het uit. De heer Bakker lacht zoetsappig mede, dan, geamuseerd door het denkbeeld, dat hij nu wel haar, doch zij hem) blijkbaar niet herkent, vorscht hij, angstig tevens, nu hij op het punt staat zijn eigen/vonnis te vernemen: — Hoe is hij anders; wel schappelijk? — Vrij nurksch, klinkt prompt het ant woord. — Toch aardig, dat hij u vrij heeft gege ven! probeert hij nog. — Och, een rare snijboon, is het kalme bescheid. Dag, mijnheer. De jongedame haast zich weg en hoort zijn aanbod, om haar thuis te brengen, blijkbaar niet. — Vrij nurksch en rare snijboon, mom pelt de heer Bakker onder het naar huis gaan, enfin, hoe het zij, zoolang er ijs is, geef ik het nest toch maar vrij. --- De hak. Na de verdeeling van de beschaafde we reld tusschen ons drietjes en de kwestie om de acht en eenhalven cent voor den ad vocatenborrel, was de storm nog niet uit gewoed. We wandelen door het park te rug, met de bedoeling verder te voet naar Delfshaven weer te keeren. Wat za.g het er in de Officierehsocieteit ontredderd uit.. Een witte massa, de go bouwtjes, hekken en boomen dik met be vroren sneeuw beklonterd, de muziektent lep'? en •—"—' " i wit «o yxiiinikte gen inval van haar zelf. Om de grappige invallen van anderen pleegt ze trouwens nooit te lachen. De inval was deze: — Als meneer Flipse daar nou is met s'n mesiekmanne sting, wat souwe se 't koud hewwe! Se bliese d'r net naast eu de trommelslager souen s'n hande an de stokke vastvriese. — Wat een idee, tante, nou een concert! — Och,w'rom?Je sou een polleka kenne danse en dan had je geen las van kouwe voete. Opeens, miden in haar vreugd om den mooien inval, slaakte tante een kreet en stond stil. — O jé! riep ze. — Gebeurt er iets met u, tante? vroeg de teekenaar, liefdevol. — Wat overkomp me nou... 'tls net of de wereld vergaat. — Da's geen kleinigheid, tante. Wat is er? — Ik kan ineens niet meer fort.... Ik weet nie wat ik hep... Kijk is an me ltn kerkant heelemaal onder an... Nee, gek, an de achterkant. Onze,voor onmiddellijke waarneming ge trainde oogen — je bent niet voor niets sinds jaren talentvolle reporter en teelte naar — ontdekten het euvel dadelijk: Tante Koosje had de hak van haar lin kersclioen verloren. Kent u dezen rampspoed bij ondervin ding? Als de achterband van uw auto öf van uw fiets klapt, is dat niet zóó erg, dan als de hak van uw schoen verloren gaat. Een band kun je plakken of vernieuwen, maar met een schoenhak is 'teen moeilij ker geval. — 'tls of me been verstijfd is, sprak tante en zoo moet 't gevoel wel ongeveer zijn. Zij stond onbeweeglijk, alsof zij aan den grond vastgekleefd was en keek hulpe loos. — Waar hebt u je hak dan gelaten? vroeg haar neef op berispenden toon.Of zij 't opzettelijk had gedaan. Ik zag het ding op een meter afstand liggen ep raapte het op. We bekeken het met z'n drieën, zooals een tandarts met zijn patiënt en zijn assis tente een uitgetrokken kies zouden bekij ken. Het was een bepaald prachtige hak, glad en glimmend, onberispelijk van on der en opzij, alleen aan den bovenkant raar losgewrongen met kromme spijkers en gescheurde stukjes leer. t — Sch<»ne van zes tachentig! klaagde tante. Op de uitverkoop.... Kan dan zoo'n hak niet beter angemaakt zitte.„.. — Als u je schoen eens uittrok, mis sehien dat de teekenaar kans zou zien het ding er weer aan te knutselen. — Me schoen uittrekke! Bin jij een beet je dol. Ja, ik ga daar op me kouse staan. Ik geloof, dat er de groote teen een gaatje ook zit...— — Tante zou ook haar been achter waarts omhoog kunnen buigen., gelijk een paard, dat beslagen wordt en dan aou de artiest «Je hak er allicht aan kunnen prutsen. — Als 'k wat lijm h-*d of een hechtpleis tui, . .1,....„eerde de teêkenaar. — 'k Bin geen paard, ezell snauwde tante. — Ja, dan zit er niets anders op, dan dat u voorzichtig aan den arm van uw neef naar de tram wandelt. — 't Zal zoo'n rare optocht zijn! klaagde de teekenaar, maax hij volgde toch mijn raad. Jk vormde de achterhoede, deed of ik er niet bij behoorde. Tante Koosje zette een gezicht op of zij haar linkerbeen op zes plaatsen gebroken had en hinkte, aan 's teekenaars arm, door de lanen van het Park. Straks was daar niemand en nu opeens wemelde het van nieuwsgierig volk. En dat had voor niets anders aandacht dan voor den teekenaar en zijn tante. Enkelen liepen mee om te zien hoe 't afliep. Ik vernam allerlei meeningen. — Zou ze beschonken zijn? — Een beetje wel, maar ze heeft toch ook iets aan haar been. — Ze loopt rimmetiekerig. — D'r zal een kuit bij d'r gespronge wezen. — An d'r gezicht te zien heeft ze nog al pijn— 't Mensch most gedragen worden. — Nog al geen vrachie zou 't zijn. — Och, as d'r man (de teekenaar) 'r op z'n rug nam, zou 't best gaan. Wat is het Park in Rotterdam uitge strekt, als je er in wandelt met een dame zonder linkerhak. 't Duurde voor mijn ge voel uren eer we bij den Westzeedijk wa ren en bij de tramhalte. — Heb je m'n hakl vroeg tante, zieer lij dend cn doodvermoeid. We zochten in alle zakken. Neen, we hadden geen hak. Hadden we zeker weg gegooid of verloren. Tante kwam toen eeaiigszins tot zichzelf en vertelde, wat ze van ons dacht. Ze eischte van ons, dat wij den hak in het Park zouden gaan zoeken. Maar dat wei gerden we toch. Wat een opdracht, in een uitgestrekt, vuil, modderig park naar een hak te gaan speuren! Er kwam een tramwagen. We heschen er tante in, geholpen door den conducteur en een welwillend oudach tig passagiertje. — Is ter ies an uw been verrampeneerd ? vroeg dit laatste. — Die twee daar hebbe me hak verlore! antwoordde Koosje bits. Alle schuld gaf ze aan ons. Het oudachtig passagiertje keek ons te recht bestraffend aan. In den vollen tramwagen wist nu ieder een wat er was gebeurd. Iedereen be schouwde tante Koosje's linkervoet. Zelfs op 't voorbalcon werd men opmerkzaam en daar drukten ze hun neus tegen de ruit om naar de afbraak van de schoen te kijken. Als er bij een halte iemand instapte, werd hij aanstonds door een der passa giers over het geval ingelicht en dan volgde een ernstig onderzoek met zeer sombere oogen. De conducteur kwam met een goeien raad. Hij wist vlak bij de naaste tramhal te een schoenmaker te wonen. Als we daar eens uitstapten en tante lieten rep&ree ren? Hadden we 't maar niet gedaan. Want de schoenmaker was niet thuis en zijn vrouw zag geen kans zoo maar ineens een hak te fabrieken en aan te zetten. Stonden we weer met ons drieën zoo maar plotseling op de openbare straat en één onzer met maar één hakl — Als we een taxi namen? stelde ik voor. — Niks geen taxi! kreet tante. Bij de gchaai van me hak nog de koste van een taxi! Denk jij dat 't geld op me rug groeit, gek. Wassamenouhebbel Dus strompelden we maar weer verder, huistoe. Tante keek aldoor achterom en bepraat te het geval. — 'tTs nou net, zei ze, offer telkes een gat achter me gegrafe wordt en of ik in een kuil val. Hol 'tls of me eene voet hee lemaal weg is. O, wat een gek naar gevoel is tat! Bom, dan swik ik. As 't froor kreeg ik fast winterhiele an deuze kant. Loop ik erreg raar? — Ja, tante, u loopt als een man met een houten been. We waren nu helaas op bekend terrein. Wie kent er in Delfshaven tante Koosje niet? Zij probeerde incognito te doen,maar dat lukte niet. Winkeliers kwamen in de deur staan en buurvrouwen hingen uit de snel opgeschoven ramen. Tante probeerde „gewoon" te loopen, maar toen deed ze nog gekker. Ze was te veel met zichzelf bezig, geluk kig, om de beoordeelingen over deze triom fantelijken thuistocht te hooren. Maar .voor ons tweeën was 'tallerpijn lijkst en we hebben ons zelden zoo geluk kig gevoeld als op het oogenblik, toen we achter de gesloten deur in haar kamer stonden en zij zich op een stoel liet neer ploffen. Een mensch met één hak is invalider dan een paard met drie hoeven. En hij is bovendien een caricatunr. Ziedaar onze bittere ervaring. --- FEUILLETON. DE OUDSTE. 2) (Vervolg). Ja. een engel, dat is Moekie voor ons ge weest en dat zal ze blijven soolang ik leef. Ik vouwde den brief open, o haar laatste schrift Tante Mary gaf hein mij een paar dagen na (haar heengaan. „Mijn eigien, oudste lieveling, je bent nog te jong om 't heeleanaal te begrijpen, maar toch zie ik wel, dat je misschien onbewust, voelt, dat we niet lang meer bij elkaar zul len zijn. 't Is nu nog zoover niet, maar ik weet niet, of iik nog zal kunnen uitspre ken, wat ik je zeggen wilde. Mijn lieve Lenie, onthoud het goed, je moedertje vraagt je heel, heel dringend of je je best zult doen, om een lieve oudste dochter voor vader en een goede zuster voor je broertjes en zusjes te woeden. Jo zult ook vooral voor Pop zorgen, niet waar, voor 't kleine zusje, dat zich later niets meer van mij zal kunnen herinneren, maar dan zal je dikwijls met haar over me spre ken en haar vertellen, hoeveel ik van jul He allemaal gehouden heb. Je zult me mis sen, lieveling, jij 't meest, omdat je de oud ste bent en toOh zal juist daarom mijn Hef, oudste meiske haar best wel doen, en heel dikwijls aan „Moekie" denken. Vaar wel, kindje bewaar dezen brief good, ik Jioop zoo, dat hij je een steun zal zijn in e leven. Moekie." Lang nog bleeif ik naar buiten zien. Langzaam en plechtig zonk de zon, mild uitstralend ha'ar laatsten purpergloed over de velden. Toen verdween ze achter de donkere, boomen, maar 't purper bleef na gloeien. Zoo was hd&r leven ook, zonneschijn tot het laatste toe.... Even zag ik op naar 't portret aan dien wand, dat ik niet goed meer kon onderscheidien. 't Was vreemd en toch kwam 't me op dat oogenblik na tuurlij'k voor: ik voelde, dat Moekie niet veraf was, maar dicht, heel dicht bij me. HOOFDSTUK II. Een aangename middag waarop een nog aangenamer avond volgt. Het is ruim een week later. Rustig lig ik in mijn hangmat in de schaduw van de ka stanjeboomen, en schommel een beetje op en neer in een niet zeer bevallige houding, mijn knieën hoog opgetrokken, heerlijk op mijn gemak, hoewel Cora zich zou dooder geren als ze 't zag. Ik heb zóó liggen lezen, dat mijn wangen gloeien en mijn oogen ste ken van inspanning, 't Was eigenlijk ver boden lectuur, Pêcheur d'Islande van Pier re Loti, of liever gezegd, Erik had me woe dend gemaakt door te beweren, „dat het veel te somber was voor zoo 'n kleine meid" „Kleine meid", zoo'n peutertje als ik van bijna negentien jaar! Naar mijn bescheiden meening heeft zoo'n aap van een jongen van even vijf en twintig zich daar heele maal niet mee te bemoeien. O, ik kan hem niet uitstaan, als hij zijn zoogenaamd „oom-achtige air aanneemt, — hij is Moeders jongste broer — want 't Is zoo'n echte Jongen nog in spijt van zijn zwarte kneveltje, waar hij zoo trotsch op is Hij speelt hier zoowat voor oudsten broer, in veel opzichten prettig en heel gemakke lijk, maar ik kan dien meesterachtigen toon niet uitstaan, dien hij soms tegen Co ra en mij aanslaat; zoo van: „dit is nou wel eens een geschikt boek maar dat is nog geen kost voor je." Wij azen namelijk op zijn welvoorziene 'boekenkast, als een paar roofvogels op buit en is m'nheer in een goede bui, dan leent hij ons ook heele stapels tegelijk. Maar vooral den laatsten tijd kan hij zoo beschermend doen, zoo be zorgd „dat wij onze arme hersentjes te veel zullen vermoeien" en dat is de broederliefde nu wel wat al te ver gedreven. We zijn geen babies meer; Cora en ik weten nu langza merhand wel wat we willen. O, 't doet me ontzettend plelzler, dat ik deze verboden vrucht heb kunnen wegka pen! Cora en ik lezen nooit boeken, die Va der of Moeder ons verboden hebben, maar Erik.... daar storen we ons niet aan, ik ten minste niet; Cora zoo'n klein beetje soms. Dat ik dit te pakken kreeg is zijn eigen schuld. Eergisteren moest ik voor Moeder een boodschap bij Grootma Revaerts doen; eigenlijk voor mezelf ook, want ik wilde mijn botaniseertrommel terug hebben, die Erik al drie weken te leen heeft, zonder er iets mee uit te richten. Wel kon ik op m'n tien vingers uitrekenen, dat hij niet thuis zou zijn — hij studeert te Leiden in de me dicijnen en komt alleen aan 't eind van de week over — maar ik vind het altijd nogal leuk om zoo eens op zijn kamer rond te snuffelen en daartoe was die trommel een zeer geschikte aanleiding. Juist eooala ik verwachtte vroeg Groot ma dadelijk of ik er zelf niet eens naar wil de zoeken en ik één, twee, drie naar bovenDe kamer was bijzonder rommelig, zoodat ik 't ding met kon terugvinden in dien cha os van papieren, doozen, boeken enz. en toen ik tusschen al die prullen Pêcheur d'Islande ontdekte, was mijn besluit in een oogenblik genomen. Gisteravond. Cora sliep al lang hdb iik zitten lezien, tot mijn kaars opgebrand was, en nu heb ik 't al bijna uit. Wel zonde om 't zoo te verslin den; 't is veel te mooi. Daar hoor ik Cora roepen; zeker of ik even mee wil helpen om de groote speel goedkast op te ruimen. Jawel, dat ken ik, dan laat ze er mii alleen voor opdraaien. Nee, hoor, nu heb ik eens geen zin; voor niets ter wereld verlaat ik mijn zalige hangmat! Och hemeltje, daar komt ze me warem pel den tuin in, wacht, gauw 't boek ver stopt. — Hè, Lenie, hoe flauw van je, om geen antwoord te geven, 'k Zocht je overal, je hoorde me best. — Natuurlijk hoorde ik je, ik ben niet doof en je schreeuwde of er brand was. — Nou, kind, bereid je dan op het ergste voor. je moet je vliegensvlug verkleeden, wamt we moeten een visite bij mevrouw De Berigny maken, zegt Cora met een tergend lachje. — Zeg, ben je heelemaal? Nee hoor, ik denk er eenvoudig niet over, ga jij alleen, als je zoo'n lust hebt. Ik heb den heelen morgen kousen gemaasd, nu wil ik wel eens wat aan mijn middag hebben! — Maar 't kan heusch niet anders, mor gen komt de wasch en dan wordt de eet kamer gedaan, dan schieten de visites er weer bij in. Moeder heeft zelf gezegd, dat we 't niet langer kunnen uitstellen en we moeten ook nog even bij grootma aanloo pen voor dat limonaderecept. — O, voor jou is het natuurlijk een pret je, dan kan je je lieve Madeleine weer eens aan je hart drukken; maar ga al leen, 't is mij te warm vandaag en ik kan die De Berigny's niet uitstaan. Ik vind het huichelen om menschen, die je verve lend vindt, zoo achterna te loopen, be weer ik kalmpjes heen en weer schomme lend om Cora te plagen, want ik zal toch moeten toegeven! — Wel nou nog mooier; huichel je dan niet veel erger door allerlei invitaties aan te nemen. Me dunkt, dat we door hun toe doen dezen winter nogal eens een pretje gehad hebben. Zie je, als je dat dan geen huichelen noemt, dan noem ik dat o(p een leelijke manier van de menschen profi teeren. 't Is toch niet meer dan een beleefd heid zoo'n visite, enfin je moet het zelf weten. — Nou bedaar, eet me niet op, kalmeer ik, want ze ziet rood van opwinding. — En ik blijf erbij, dat het net zoo goed huichelen is, zegt Cora uitdagend, de ar men kruisend. — En ik blijf er bij, diat ik er niet heen ga, plaag ik. — Je moet het zelf weten. Moeder heeft gezegd, dat we gaan moesten, blijf jij dan thuis; ik ga wel, jij moogt voor mijn part er nooit meer een voet zetten, en Cora keert zich diep beleedigd om. Hoep, daar spring ik met een zwaai uit de hangmat, en daar valt Erik's boek m 11 1 ——1^— mmmmmmmm ...uit dien band nog wel! Ik had 'tbeelmaal vergeten. Natuurlijk kijkt Cora om en ziet aet dat ik het opraap. — Hoe kom je daar aan, onderzoekt ze naderbij komend. — 't Gaat je geen steek aan, zeg ik da Big uit mijn humeur, omdat ze me weer net snapt en ik hol voor haai - uit, den tuin üoor, de trap op naar onze slaapka per en stop het boek gauw onder mijn beddesprei. — Zeg, begint Cora ademloos, vertel eens waarom jij Pêcheur d'Islande leest, ïk herkende het aan de kaft. Ik dacht, dat Erik het je laatst niet wou geven? — O. dat doet er niet toe, daar stoor ik me nooit aan; bepreek me nou maar niet, fk ben toch niet van plan er naar te luis teren. Wat trek jij voor moois aan? — Mijn grijze, zegt Cora, haar beste ja pon voor den da'r halend. E11 jij, of ga je niet mee; ik kan uit jou nooit wijs. — Kind, ik ga mee, niet voor jouw ple zier, ook niet voor 't mijne, maar als ik fiou naar de De Berigny's ga, ben ik er weer voor een heel poosje af. — Zoo, dat is verstandig, maar je doet toch hoop ik je blauwe voile niet aan, vraagt Cora, wijzend op het kleedingstuk, dat ik juist met edelen zwier op mijn Ded gooi. — Wel waarom zou ik die niet aantrek ken, 't is een antipathie van me, net als de De Berigny's, dat komt goed bij elkaar. — Bijzonder geestig, je moet het zelf we t*i'. 't Kan mij natuurlijk niets schelen, beweert Coi-n haar blouse loshakend. — D*«» 7i,u ik er ook maar niet verder rr muren, zog ik terwijl ik de la van tollctaM opentrek. Ik begin mijn haar los te maken. 'tZit geweldig in de war, wat me bizonder krie belig maakt; ik zou wel op den grond willen stampt als ik niet wiSt, dat Cora ine zou uitlachen. Eindelijk zit het stijf in een onmogelijk knoetje boven op mijn hoofd, maar ik doe bet niet over, je ziet het toch niet onder mijn hoed. Cora is te veel in haar eigen toilet verdiept om zich verder om het mijne te bekommeren. Wat ziet ze er lief uit met haar bruine haar, eenvoudig laag opgemaakt, en hoe goed kleurt die grijze stof bij haar frisch gezichtje en donkere oogen! Zoo in-ge woontjes voel ik me bij haar; niet dat ik bepaald leelijk ben, maar mooi is toch an öers, zoo'n tusschensoortje. Mijn dik blond krulhaar, je zoudt bet zoo niet zeggen, is mijn eenige schoonheid. Verder heb ik een grooten mond en oogen tussclien blauw en bruin In, soms grijs, soms groen achtig: „Kattenoogen" zegt Frank. Nee hoor, 'kben heelemaal niet mooi en voor al niet als ik uit mijn humeur ben. — Zeg, mag ik vanmiddag je parasol ge bruiken; je neemt haar toch nooit mee; dan mag jij mijn witten srtroohoed opzet ten, belooft Cora tactvol. Ik vind het goed, wel een beetje, terwil le van dien hoed, moet ik er eerlijk bijivoe gen, maar Cora weet me ook altijd zoo in mijn zwak te tasten. Een kwartiertje later stevenen wij stad vv aarts, Cora vlug en vroolijk voortstap pend in het volle bewustzijn er lang niet onaardig uit te zien, ik mopperend over de warmte met een gezicht, als zeven