PARIJS AAN ZEE Ze komen om te zien en om gezien te worden 't Is slechts Deauville wat de klok slaat In de maand Augustus leeit Parijs prcaes zoou.o ia de andere maanden van het jaai, maar haar ziei is in Deauville. En niet du; „A&i" bedoel ik nu voisïrekt nut aLcen cie beau-monde, de grandOionüe en de demi-monde, die daar baadt, flirt, speeil en probeert e.kaar door grenreicozc iuxe en verkwisting ie verblinden, maa' evea goed de „kieine luyden", die in Parijs gelieven zijn en daar doorgaan met hun gewone, dagenjksche werk, en de kieine winkeliertjes, die niet van achter hun toonbank vandaan zijn gekomen. Zelfs die droomen en praten nu slechts over Deauville en interesseeien zich nu slechts voor Deauvilie. Het krantén-ieuilleton, dat anders de eerste aandacht heeft van de midinettes en de employé's wanneer ze op elkaar gepakt in de métro naar hun werk reizen, wordt in deze maand geheel verwaarloosd, hoe prikkelend de intrige en hoe dramatisch de situatie er ook in moge zijn, voor de een of andeie bijzonderheid over het leven in Deauville, dat nu de eerste eer der belangstelling heeft, zoodra de krant opengevouwen is. — Heb je 't gelezen, Jeannette, dat gisteren in het Casino Zographas aan de speeltafel ging zitten en drie millioen naast zich neerlegde? — Drie millioen ?! Oh lh-Pi Een werkman tegen zijn kameraad: — Heb je dat gezien? Een van de Dollysisters, Rosy, heeft twMlf Rollsauto'sl Bij den slager vraagt een klant: — Gaat u dit jaar niet naar buiten? — Natuurlijk wel. Aanstaanden Zondag ga ik voor een paar dagen misschien. — En waar gaat u heen? — Waarschijnlijk naar Deauville — Maar énkel een hotel-kamer moet daar al schatten kosten I De slager glimlacht met spottende toegefelijkheid. — Ik ken iemand in een klein dorpje, daar vlak bij en dus met mijn auto u begrijpt " Deauville is de folie van den dag. Deauville overbluft iederen dag Parijs weer met nieuwe krantenberichten over de ongehoorde luxe die er ten toon gespreid wordt, over de waanzinnig-hooge geldsommen, die de gasten er uitgeven, over de millioenen, die er gewonnen en verloren worden bij het baccara, het Ircnte-et-quarante of een ander hazardspel. - Als men conversaties aanhoort in de groote café's en andere openbare gelegenheden, steeds hoort men Deauville, Deauville. ... men is er geweest, men gaat er heen, of men maakt plannen om er heen te gaan. Want Deauville is niet zoozeer een plaats om er te wonen en te baden en zich te amuseeren, als wel een plaats, die er voor bekend is, dat dAAr de gunstelingen van het lot een zomerverblijf houden; een plaats, waar graag iederéén zich zou willen vertoonen en gezien worden, en iets schijnen. O, iets te schijnen! — wat zou de mensch niet geven om meer te schijnen dan hij is. En dus, om eenige oogenblikken, eenige dagen in Deauville te kunnen doorbrengen, zijn er menschen, die zich graag daarvoor ruïneeren, en anderen, die een heel jaar lang als slaven werken, en zich het allernoodigste ontzeggen, om in de maand Augustus de opbrengst van al die inspanning en opoffering in een paar dagen te verkwisten, en dan weer hun ketenen op te nemen, die nu zwaarder wegen dan ooit te voren, maar ze hebben het voordeel verworven om zonder te liegen te kunnen antwoorden op de vraag: — Waar ben je geweest in je vacantie? — Waar, in Deauvilie natuurlijk. Door dat antwoord vol rustige zekerheid- is de vrager verslagen, verpletterd, vernietigd, en als hij die uitwerking ziet voelt zich de ondervraagde zweven.. .. zweven ergens in verre hoogten van geluk en zaligheid.... Deauville... . een dorp aan de zeekust. Is het klimaat er beter dan dat van andere stranden? Geenszins. Hebben zijn palaces, zijn casino, zijn café's of zijn danszalen meer bekoring dan die van elders? geenszins. En toch, wie zal verklaren door welk psychologisch wonder een tallooze menigte, alles wat de wereld aan rijksten, machtigsten, meest door het lot begunstigden en meest pretentie-vollen biedt, ieder jaar weer die plaats letterlijk overstroomt, er wedijvert in praal en pracht, die niet over duizenden maar over millioenen loopt, er met fortuinen smijt, om daarna weer te verdwijnen tot het volgend jaar. Er is geen enkele badnlaats op de wereld, geen enkele ville d'eau, die een glorie als die van Deauville kent, zelfs niet het verrukkelijke Monaco, met zijn toch wereldberoemde speelzaal. Toch steken er boven deze tallooze menigte, waarvan ieder dagelijks minstens 'n 2000 francs aan noodzakelijke onkosten te betalen heeft, eenige figuren uit, die het geheel als het ware beheerschen, wier verschijning aLer halzen doet uitstrekken, alle verbeeldingen opjaagt, en tandenknarsingen van afgunst wekt. — Zie je daar dat donkere, elegante type, die daar zit te lachen met een troepje vrienden? Dat is Z. — hij heeft daarnet bij het „privé" veertien millioen verloren. — En die dame daar, dat is mrs. Hcpkrng, een Amerikaansche. Die beklaagt zich er over, dat ze te veel geluk bij het spel heeft, ze wint altijd en daardoor interesseert het spel haar niet meer. Want in de speelzaal krijgt men 'n kijk op den rijkdom der verschillende spelers, en de minste gebeurtenis in de speelzaal passionneert iedereen, en iedereen is daar slechts om zich te laten zien, indruk te maken, bewondering en verwondc-ring te wekken, den anderen de oogen uit te steken. Vanaf la petite dame parisienne, die niet Weet wat voor buitenissig badpak ze maar eens bedenken kan, om de aandacht op zich te vestigen, tot dien onbekenden schilder toe, die bij wijze van jas een broek diaagt, zijn armen door de pijpen gestoken; of dien anderen beroemden schilder, die op zijn handen loopt; tot den radjah toe, die niet weet, werkelijk niet weet, tot hoever zijn onmetelijke fortuin gaat, die volstrekt niet naar Deauville gekomen is om daar de frissche zeelucht in te ademen of om de verstikkende hitte en het stof van zijn stad te ontvluchten (want het grootste deel van zijn dag brengt hij door in de verstikkende danszaal-atmosfeer en in de benauwde lucht der speelzalen) maar enkel en alleen om zich daar te vertoonen, daar opgemerkt te worden en zoo mogelijk daar ver, ver uit te steken boven de anderen, zoo ver hij maar kan en door alle middelen, die dat maar mogelijk maken. Dat is Deauville. En voor de rest... werkelijk, het minste kleine badplaatsje, de minste „petit trou pas clier", zooals de Parijzenaars zeggen, kan het opnemen tegen Deauville, M. DE ROVANNO Parijs, 23 Aug. 1928. --- Feuilleton DE GRIJZE DAME U it he.t E ngelsch van henry seton merriman 30 _ )( _ . ..Hoe maakt u het?" zeide mrs. Harington met stijve buiging. .• Ik maak het uitstekend, mevrouw, dank u," antwoordde de zeeman, met ^'fr aplomb dan waarmee Eva hem nog ooit iets had hooren beweren. . Mondei dit bevredigend bericht ten ®mde toe aan te hooren, wendde mrs. tiarrington zich weer tot Eva. Het was "''i-baar haar plan, kapitein Bontuor systematisch en volkomen te negeeren. , . Ie weet," zeide zij, ,,dat ik verwant 06:1 aan je vader —" . ..Door huweli]k", viel kapitein BonU(, r eenvoudig- wee in de rede. Hii was /oudig weg in de rede. Hij was met een grooten zakdoek zijn hoed ar 'f vegen. ."En de aangenaamste herinneringen Waar i]^ aan hem en aan zijn vriendin den loop der jaren betoond. Cer dan eens bezocht ik hem op Casa d' Erraha. Ik was daar, toen — nu ia, eenige jaren geleden, ik vind, dat je maar bij mii moest komen wonen, totdat cie zaken van je armen vader geregeld zijn." Kapitein Bontuor hief zijn hoofd op en staakte de bewerking van zijn stoffigen hoed. Zijn scherpe oude oogen, vol oppositie, waren strak op Eva's gelaat gericht. Hij stond op het punt weer een grofheid te zeggen, maar vrouwen weten deze gevaarlijke klippen beter te omzeilen dan mannen met een staatsbeleid, dat misschien niet altijd gepast is. ,,Dank u". antwoordde Eva. ,,Dank u zeer, maar mijn oom was al zoo vriendelijk, mij zijn huis aan te bieden". Mrs. Harrington's grijs gelaat drukte een diepe verachting uit, die zij waarschijnlijk niet de moeite waard vond te verbergen vcor een mensch, die den binnenkant van zijn hoed schoonveegde in gezelschap van een dame. „Maar", zeide zij koud, ,,ik zou denken, dat je oom niet kan nalaten de gröotere voordeelen te zien van het aanbod, dat ik ie nu doe, uit een maatschappelijk oogpunt, zooal uit geen ander. '' ..Ik zie die voordeelen mevrouw", zeide de kapitein botweg. Hij keek naar Eva, met iets van een trouwen hond, uitkijkend van onder zijn borstelige wenkbrauwen. „Natuurlijk" vervolgde mrs. Harrington, de bekentenis negeerend, ,,ie bent als een dame opgevoed, en je bent gewend aan verfijning, en in een zekeren graad ook aan luxe". ,,U hoeft het niet nog duidelijker te maken, mevrouw, viel kapitein Bontuor haastig uit. ik heb u niet noodig om mij te vertellen, dat mijn nicht boven mij staat. Ik wil mij niet voor iets anders uitgeven dan ik ben. Op een heer lijk ik niet veel. Maar —" Hij hield op en wendde zich half tot Eva. ,,Maar, naar mijn beste weten, tracht ik mijn plicht te doen ten opzichte van het weeskind van mijn zuster Amelia Ann". „Zonder het feit, over het hoofd te zien, veronderstel ik, dat het weeskind van uw zuster Amelia Ann een mooi inkomen van zichzelf heeft." Kapitein Bontuor lachte minzaam en streelde zijn hoed met zijn mouw. „Zonder dat feit over 't hoofd te zien, mevrouw", zeide hij, „als u het zoo verkiest te beschouwen." Mrs. Harrington wendde zich weer tot Eva, met een zwakke nabootsing van haar aanmatigende manier van doen tegenover de Ingham-Bakers en andere personen, die het noodig vonden zich te onderwerpen. „Je zult met een oogopslag zien", zeide zij, , ,dat het onmogelijk voor je is, om bij kapitein Bontuor te wonen." „Ik heb zijn vriendelijk aanbod al aangenomen", hernam het meisje. ,,Ik dank u niettemin hartelijk." „Maar", zeide mrs. Harrington, „dat was, vóór ]e wist, dat ik bereid was je een tehuis aan te bieden". Kapitein Bontuor had zich afgewend. Hij snoot zijn neus zoo luid, dat mrs. Harrington haar wenkbrauwen fronste. Er was iets van een trompet en iets uitdagends in het geluid. Tegenstand had altijd een zonderlinge uitwerking op deze verwende vrouw. Zij hield er van als middel om de waarde te verhoogen van den wensch, dien zij, aan het eind, slechts zelden niet 'zag ingewilÜRd. „Denk aan je stand' ging zii voort. „Wij leven in zeer democratische dagen, waar dwaas volk denkt, clat alle menschen gelijk zijn. En toch is een dame nog een dame, en een heer een heer, ofschoon men die niet dikwijls ontmoet. Ik verlang zeer, dat je bij mij komt wonen". Eva's donkere oogen flikkerden plotseling. Zij keek naar haar oom en zeide niets. „Een meisje met geld wordt licht de dupe van listige personen", voegde mrs. Harrington er bij. „Dat gevaar is mij bespaard, want ik heb geen geld", antwoordde Eva. „Nonsens, kind! Ik ken de waarde van land in Malorca. Ik z.e al, dat je bedrogen bent". Veelbeteekenend blikte zij in de richting van den kapitein, die weer minzaam glimlachte. „De zaak is grondig onderzocht", verklaarde Eva, „door bevoegde personen. De Val d' Errana behoort mij met. Mijn vader had later slechts in „rotas" — op Minorca de wijze van verhuring — en nu is het aan den eigenaar teruggegeven". Mrs. Harrington's gelaat betrok. Zij was er trotsch op, dat zij een vrouw van zaken was, en als zoodanig had zij altijd levendig belang gesteld in de zaken van anderen. Eva's verhaal was zoo heel eenvoudig, en klonk, in de ooren van iemand, die haar vader had gekend, zoo buitengewoon waarschijnlijk, dat mrs. Harrington voor het oogenblik niets te zeggen had. Zij kende liet zonderling systeem, nog heden op Majorca en Minorca in werking, volgens hetwelk men land in huur gaf, en er was geen enkele reden om te veronderstellen, dat er eenige vergissing of bedrog in 't spel was met betrekking tot de bezitting Val d' Erraha. Een beroemd tooneclspeler. die niet \oldoende op de hoogte is van deze moderne tijden, heeft gezegd, dat een man verschillende rollen kan spelen. Hij gaf te verstaan dat een vrouw er slechts één speelt. De vrouwen van zaken blijft de vrouw van zaken, haar heele leven door — de liefdadige dame is zij nooit, geen oogenblik. Wordt vervolgd. --- Buitenland Verkoeling Tusschen de beide groote Angelsaksische naties botert het den laatsten tijd niet meer zooals vroegar. Wie de gebeurtenissen van de internationale politiek der laatste maanden nauwgezet heeft gevolgd, heeft een opmerkelijke verkoeling in de betrekkingen tusschen die beiden kunnen waarnemen, een verkoeling die haar hoogtepunt heeft bereikt in de gedurfde geste van Kellógg om op zijn terugkeer naar de Vereenigde Staten niet Engeland maar wel Ierland aan te doen. Nu moet dit bezoek aan Ierland, dat op zichzelf begrijpelijk is, niet worden uitgelegd als een directe onvriendelijkheid jegens Londen, maar Kellogg heeft dan toch het bezwaar dat Engeland over deze negeering gepiqueerd moest zijn, niet laten teilen, en dit is dan in ieder geval een indirecte onhoffelijkheid. Te verklaren is het bezoek aan Dublin op zichzelf als een poging van den republikeinschen partijman Kellogg om bij de leren in Amerika in het gevlei te komen met het oog op de naderende presidentsverkiezingen. De Ieren in Amerika, zijn talrijk en speelden steeds de grootste rol in de democratische „Tammany Hall." Des te grooter is de verleidelijkheid voor hen om democratisch te stemmen aangezien Al Smith een katholiek van Iersche afkomst is. Kellogg had dus groot gelijk, te trachten zich bij de Iersch-Amerikanen een wit voetje te halen. Doch er is in den laatsten tijd tusschen Engeland en Amerika meer voorgevallen. De Fransch-Engelsche vlootovereenkomst heeft in de Vereenigde Staten wrevel en achterdocht gewekt. Engeland is ontstemd over de voortvarendheid waarmee Washington het op eigen gelegenheid op een accoord heeft gegooid met de Chineesche nationalisten en over het Amerikaansche aanbod van een arbitrageverdrag aan Egypte, achter Engeland om. Amerikaansche bladen hebben de houding van hun regeering te dezer zaken trouwens beschouwd als een antwoord aan Engeland, dat zijn zaken met Mexico heeft geregeld toen Washington nog midden in de pnderhandelingen zat. Ten slotte zij herinnerd aan de hopelooze mislukking van de tweede vlootconferentie, die voornamelijk strandde op de tegenstelling Engeland—Amerika. Alles tezamen symptomen van een verkoeling tusschen de beide naties, die op het oogenblik sterk de aandacht trekt. Ook Moskou De sovjetregeering heeft voor een verrassing gezorgd, door zich nu reeds bereid te verklaren om tot Kellogg's verdrag Loe te treden. In den tijd van enkele weken zijn de Russen dus volkomen bijgedraaid, want tot voor kort namen ze een houding aan of ze, tengevolge van het feit dat ze in eersten aanleg gepasseerd waren, zich zoo beleedigd gevoelden, dat er van hun toetreden niets meer kon komen. Later zijn ze een herziening van het verdrag in hun bijzijn gaan vragen, waarvan echter natuurlijk niets komen kan. En nu, ten slotte, heeft Litwinof in antwoord op de uitnoodiging om tot het verdrag toe te treden, welke hem door Frankrijks bemiddeling gewerd, geantwoord dat Rusland hiertoe geneigd was, in weerwil van de bezwaren tegen de afwezigheid van een ontwapeningsbepaling en tegen het feit, dat Rusland niet uitgenoodigd was om aan de onderhandelingen^ over het verdrag deel te nemen. Men moet de waarde van Ruslands deelneming natuurlijk niet overschatten; de eeuwige vrede is nog niet verzekerd nu de laatste groote mogendheid tot het anti-oorlogsverdrag is toegetreden. Het verdrag zelf immers vermag geen afdoende garanties te bieden, dat zou het alleen kunnen indien de menschen volmaakt waren. Maar het is toch een verheugend verschijnsel, dat Rusland niet ter zijde wil blijven staan. De sovjets worden in hun internationale politiek Steeds verder van hun oorspronkelijk isolement afgevoerd; ze keeren in zekeren zin tot de samenleving der volkeren terug. Men dient hen daarin wel met eenige argwaan te beschouwen, maar de „kapitalistische" staten-samenleving kan er zich toch mee vleien, dat ze sterk genoeg is gebleken om de oorspronkelijke Russische tactiek te weerstaan en de sovjets genoopt heeft, weer samenwerking met haar te zoeken. Uit die nieuwe constellatie spruiten natuurlijk ook weer nieuwe gevaren voort, waartegen men zich dient te wapenen, doch het vermogen daartoe wordt sterker naarmate zich de economische positie der verschillende landen van de oorlogsgevolgen herstelt. De beteekenis van Rusland's toetreding tot het verdrag van Kellogg is voornamelijk gelegen in het feit, dat de sovjets de schadelijkheid voor henzelven van hun isolement blijken in te zien. Hun toetreding is verder tot op zekere hoogte een propaganda voor het verdrag, dat hun „geestverwanten" steeds als een werktuig van de zwartste reactie hebben voorgesteld. Dit is de eigenaardige moraal uit de gebeurtenis. --- Heele dorpen kunnen erin wenen Het nieuwste type wolkenkrabber in Cliicago. Op het vierkante onderstuk, dat reeds een respectabele hoogte heeft, staat nog .zooiets als een kerktoren! ---