De proefvaart van de „Graf Zeppelin" De „Graf Zeppelin" gefotografeerd op het oogenblik, dat ze den hangar te Friedrichshafen verliet om haar proefvaart te maken, die schitterend is geslaagd. --- VRIEND OF VIJAND? Zijderupsteek komen de Tapanners in Ned. Oost-Indië beoefenen. Veel Tapanners komen zich voegen bij de velen, die er reeds zijn. In de ..Tavabode" schreef de heer I. Veersema daarover — men vindt cr een uittrekseltje van in dit nummer onder „Koloniën" — en de ,,N. R. Ct." die het artikel overnam vroeg in een onderschrift welke andere politiek de regeering moest volgen dan die óm vreemd kapitaal en vreemde arbeids krachten vrije baan te laten,. Er bestaat ten opzichte van belang ■ riike kwestie getij, er is eb en vloed in de aandacht, of juister is het misschien te zeggen, dat die onderhevig ziin aan ( mode. Zoo was het hier een twintig iaren geleden, mode om te waarschuwen tegen fapan's booze plannen met Indië, over het net van spionnen dat Japan over Indië had uitgezwaaid en over de a.s. vreedzame of gewelddadige verdringing van Nederland uit Indië. Nu 'is het integendeel usance om daarcwei te zwijgen en te doen alsof er nooit iets van dien aard had bestaan, alsof nooit openlijk door Tapanners is betoogd dat Tapan de hand moet leggen op Tava en Sumatra en alsof het vraagstuk der overbevolking van Tapan is opgelost. We gelooven dat ons land nu een ver standiger meening heeft dan voor enkele decenn'a en dat wii ons ovei Tapan.'s plannen niet ongerust behoeven te maken, ook al hebben vroeger, schrijvers als Takekosj er -Hosaka gepoogd hun regeering tot in bezit neming van Insulinde aan te sporen. Vooreen industriestaat als Tapan bezig is te worden,, kan Indië nooit meer dan een nevenrebied zijn. omdat de Tapansche nijverheid een gebied noodig heeft met een bevolking, die door klimaat en aanleg tot grnoter behoeften te prikkelen is dan de Maleiers en omdat ook om er ziin grondstoffen van te betrekken Indië aan Tapan geen bijzondere voordeden biedt. Het eenige gevaar dat te duchten is, komt van het ultra-nationalisme, w~"raan het Tapansche volk meer en --1 -r gaat lijden en inzonder van de nier we Monroe leer voor het Oosten: Azië vooi de Aziaten. In Tapan bestaat een groote groep van vooraanstaande mannen, d,?e meenet dat het de zaak van hun land is, d= heerschappij der Europeesche mo gendheden in Azië verder en verder terug te dringen. Niet omdat zij uit nationalisme zeH overal willen gebieden ook niet omdat z 1 ' 1 gelooven, dat Az.'ë j ,ir ~ door meer geluk, meer welvaart ten deel zal vfd'e". rwT omdat zii het voor de rustige ontwikkeling van Tapan noodig acVit; dpf de Europeanen zoover m^gelii^* verwu J e r d zun van hun kusten. f)o taik dip de Nederbndsche en de Ir^isc^e re nr eei"inp r en zirh nu gesteld hebben. Wükt te ziin om te streven n^pr verbetering van <"'» betrekkingen tusschen Tapan en Nederland en, He toe r, a r 'ern"' dip Tapan zelf toont ''' *• zo^de r schuwheid met erlcent , eliike ir.o-enome n Kpid t€ beantwoorden. --- Feuilleton DE GRIJZE DAME U it het E ngelsch van HENRY SETON MERRIMAN 62 —)(— Vrij spoedig hoorden zij de dokters weggaan, doch zij letten er niet op. Zij verg?.U-n elkaar slechts, toen Cipriani de Lloseta de kamer binnenkwam. De vlugge oogen van den Spanjaard lazen iets op het gez cht van Eva. Onderzoekend keek hij Fitz aan, maar hij zeide niets van wat hij zag. , „Dus is onze lieve dame van ons weggenomen", zeide hij kalm, met een opwaartsche beweging van zijn hoofd. Fitz knikte Cipriaju de Lloseta wandelde naar het raam, en liet bedaard de jalouziën neer. „Zoo valt lift gordijn", zeide hij, ,,op het kleine drama van mijn bescheiden best san." Hij keerde zich om en koek van den een naar de ander iret een plotselinge warmte in zijn oogen, die de liefde tot hen beiden er in tc voorschijn scheen te roepen. .,Te eeniger tijd", zeide hij, ,,wil ik u beiden — de geschiedenis vertellen, doch niet nu." Hij deed een paar passen voorwaarts «i bracht Eva's vir.gers aan zijn lippen, met de sierlijke, half-Spaansche gratie, waaruoor AuideiijKe riaaeniikfieia onaerscneadt. „iviijn Kind", zeide Lloseta, „moge de iieniel u altijd zegenen!" En hierop vernet hij hen. HOOFDSTUK XI ,,M ilksop" De kathedraalklokken luidden en riepen goede Roomsch-kat holleken tot hun morgen-eeredienst, toen de „Croonah" de haven van Valetta binnenliep. Nauwelijks verscheen haar zwarte voorste\en tusschen de havenhoofden of een aantal booten schoot toe. De roeiers lachten, krakeelden, gesticuleerden onder elkaar met Maltezer levendigheid. Een boot, de bijzondere vlag van de „Croonah" in top, zocht op haar gemak haar weg door het kalme, heldere water. Deze boot bracht de mail naar de „Croonah" en in de brievenzak had mrs. Harrington's laatste bericht aan Luke een plaats gevonden. Deze brief was door den go^d gedresseerden huisknecht op de post gedaan, terwijl Eva en Fitz aan het bed van mrs. Harrington stonden. Nog voor hij op het postkantoor was gestempeld, was de hand, die hem geschreven had, verstijfd. En hij bevatte onheil. Zelfs na haar dood bracht mrs. Harrington ongeluk aan den man, wiens leven zij door haar grillen had bedorven. De brief luidde: „Beste Luke. Een enkel woordje om je te zeggen, dat je je valies regelrecht naar Grosvenor Gardens mag brengen, als je schip in Londen aankomt,. Ik las je gelukkige ontsnapping aan den cycloon en wensch .je geluk, ik zal stellig 'n paar goede vrienden te ïogeeren hebben, als je bi] nnj bent, voor verveling behoef je dus niet te vreezen. Je toegenegen Marian Harrington. „P.S. Ik heb altijd vermoed, dat je, bewust of onbewust, het hart had gestolen van een wekere jonge dame, uie ik niet noemen zal. Een woord tot den wijze: Maak goed gebruik van de gelegenheden, die je worden geboden, want er zijn andere aspiranten op het slagveld — een zeker knap jong marine-officier, die je niet onbekend is. Bovendien schijnt hij een goede kans te hebben. Je moet geen tijd meer verspillen." Toevallig was Luke Fitz Henry in een gevaarlijke stemming, toen hij dezen brief las. Hij was den halven nacht op geweest. De kapitein was lastig geweest en onredelijk. Zelfs de zachtst geaarde onder ons heeft zijn oogenblikken van scherpzinnigheid, waarin hij de wereld ziet in al haar Jeegheid en geveinsdheid. Luke zag dit en meer nog, toen hij de boosaardige mededeeling van mrs. Harrington had gelezen. Hierdoor scheen alles hem te ontzinken en zijn tegenwoordig leven niet langer dragelijk te zijn. Men moet in het oog houden, dat hij een hartstochtelijk en onverschrokken man was. Bovendien was hij sedert het begin van zijn leven gehandicapt door een neiging om verkeerd te gaan. Hij had de opdracht aan wal te gaan met papieren, die aan het kantoor van den agent moesten afgeleverd worden. Na zijn^plicht te hebben vervuld, ging hij naar het telegraafkantoor. Hij telegrafeerde het eenvoudige woord „Milksop" aan Willie Carr in Londen. Toen hij uitgeput, vuil en knorrig aan boord van de „Croonah" terugkwam, waren de passagiers nog niet bi) de hand. Hij gebruikte een onvoldoende ontbijt, en ging daarna r.aar zijn hut om nog enkele uren te slapen. Hij was bezweken voor een groote verzoeking, niet zooals de zwakke bezwijkt, op de ingeving van het oogenblik, aarzelend, maar als een sterk man — sterk zelfs in zijn zwakheid. Hij deed het na rijp overleg — deed het volkomen en behoedzaam, zonder in het minst van plan te zijn er later spijt van te hebben. Hij was wanhopig en werd er toe gedreven. Hij kon niet denken aan een leven zonder Agatha, en hij zag niet in, waarom hij daartoe geroepen zou zijn. Het ongeluk had hem van af zijn jeugd als een schaduw achtervolgd. Hij had het alles gedragen, norsch, doch zonder een enkele klacht. Maar nu ging het anders worden. De „Croonah" moest weg. Zij was goed ver^kerd, dat wist hij. Dat de lading ten volle tegen verlies gedekt zou zijn, kon hij veilig aannemen. Wat passagiers en bemanning betreft, geen van allen zou er door hebben te lijden, daarvoor wist hij zich een te bekwaam zeeman. — Dus legde hij zich te slapen in zijn kleine hut, ter.vijl de zon opkwam boven de blauwe Middella_pdsche Zee, terwijl sommige passagiers aan land gingen en anderen aan boord kwamen, terwijl het eenvoudige woord „Milksop" werd gespeeld over een vastland; en hij sliep nog, toen het anker plotseling werd gerukt uit zijn modderig bed en de wacntenaen op de pier en in ue haven voor 'i laatst ue grootscne ouae ,,Croonah'' aanscnouwaen. Er bnes een stevige wind, een westeiijKe blies, aie uncwips aen Korten overtociit van iviaita naar Liibranar tot net Kwaadste deel maant van ue reis van Indië naar het Kanaal. Geen van de passagiers stelde eenig belang in den norscnen tweeden oificier, en enKe.en sieents merKten zijn afwezigheid aan tafel op gedurende den tweedaagschen overtocht. In het donker kwam de „Croonah" te Gibraltar aan, nam haar mail en passagiers aan boord en zette haar reis door de straat omstreeks acht uur 's avonds voort. Het was laat in den herfst en nog werd de bries van den koeler. Atlantischen Oceaan voortgejaagd over de verzengde landen van Afrika en Zuid-Europa. Het licht van Tarifa kwam in het gezicht en werd flikkerend achtergelaten. Trafalgar staarde uit de duisternis voor hen en werd op haar beurt achtergelaten. Enkele passagiers waren voldoende bekomen var. de slechte behandeling in de Middellandscbe Zee ondergaan, om in de Straat te dineeren, maar de deining van den Atlantischen Oceaan zond hen spoedig naar beneden. Het dek was verlaten, want veie van deze menschen keerden naar Engeland terug na jarenlang verblijf in de tropen, en het eerste Noorder koeltje, dat hen tegenwaaide, deed hen huiveren, terwijl het hen tegelijk in verrukking bracht. (Vervolg 2e Blad) --- Buitenland Storm Aan het eind van de vorige week plaatste de ,,New-York American" met grooten ophef een primeur (?) van de „International News Service", bestaande uit een brief, die door het Eransche ministerie van buitenlandsche zaken aan de Fransche gezanten in andere landen is gezonden en bijzonder heden bevat omtrent het Fransch-Britsche vlootaccoord. Nu verstaan de Amerikanen de kunst om een bericht zoodanig „op te werken", dat het nieuw lijkt, ook al is hét over zijn eerste jeugd heen. Dit was ook liet geval met de publicatie van de „New-York American" en daarom hebben .vij achter het woord primeur hierboven een vraagteeken geplaatst. De Parijsche „Mati'n" heeft reeds op 11 Augustus een officieuze samenvatting gegeven van wat de vlootovereenkomst bevatte en aangezien deze nimmer is tegengesproken, kon men vermoeden dat zij van het ministerie van buitenlandsche zaken of van marine afkomstig was. De daarin gegeven cijfers stemmen overeen met wat de „American" thans publiceert. De „onthulling", waarvan het nieuwe eigenlijk alleen bestaat in sensatipnéele opschriften, welke insinueeren, dat Frankrijk en Engeland oen complot wilden smeden tegen de Vereen. Staten, is dus van zeer weinig belang. Nieuws geeft zij niet en de sensatie, die zij wekt, kan dan ook slechts hierop berusten, dat een brief van het Fransche departement van buitenlandsche zaken aan de Fransche ambassadeurs in het buitenland in handen van een Amerikaansch blad is gekomen. Begrijpelijk is dan ook de verklaring van het Fransche ministerie van buitenlandsche zaken, dat het verbaasd is over de emotie, die de publicatie van den toelichtenden brief van Briand aan de Fransche gezanten in het buitenland heeft gewekt. En onbegrijpelijk is het, dat de bladen in alle landen op het oogenblik naar aanleiding van deze publicatie vele kolommen aan het ontwerp-vlootaccoord wijden die evenmin als de ..onthulling" zelf een letter nieuws bevatten. Maar er zit toch ook nog wel een goede kant aan het geval. Want de storm die nu is opgestoken, kan missciuen de lucht zuiveren. Het spel van geruchten, commentaren en intrigues, dat om het Biitsch-Fransche vlootcompromis is ontstaan, heeft langzamerhand groteske vormen aangenomen. Het zou zelfs in staat kunnen zijn, den buitenstander in den waan te brengen dat er iets minder dan acuut oorlogsgevaar bestaat. Daarvan is echter geen sprake, want er is onder de betrokken mogendheden geen enkele, die er voor voelen kan, ten strijde te trekken .Zeer zeker bestaat daarnaar in Engeland niet de minste begeerte. Men krijgt veeleer den indruk, dat de huidige netelige situatie is voortgekomen iiit verouderde politieke tradities en -.aethoden om den oorlog te voorkomen. De geheele behandeling van het vlootcompromis, met name de geheimzinnigheid waarmee men haar heeft trachten te onthullen, is verouderd. In de practijk bleek ze geen waarde te hebben, zoodat het compromis — waarvan het heette dat het alleen na goedkeuring door Amerika, Italië en Tapan gepubliceerd zou worden — allengs toch openbaar geworden is, builen de bevoegde instanties om. Die hebben zich volkomen laten overrompelen en het gevolg is, dat er nu veel meer argwaan is ontstaan dan mogelijk zou zijn geweest bij een openlijke behandeling van de kwestie. Het kan een bemoedigend verschijnsel genoemd worden, dat vrijwel de geheele Britsche pers de gevolgde methodes afkeurt en alsnog op ruiterlijke verklaringen aandringt terwijl het compromis op zichzelf ook bijna nergens bewondering wekt. Men oordeelt het een misgreep, waarvan de gevolgen nog zijn verergerd door de wijze waarop ze is gedaan. Op de een of andere manier moeten die gevolgen bezworen worden en dat zulks niet kan geschieden door het nu van alle kanten gecritiseerde compromis te handhaven, is wel duidelijk. Men zal dus naar andere wegen moeten zoeken en wellicht dien van gemeenschappelijk overleg tusschen alle betrokken groote mogendheden inslaan. Het pebeurde is een krachtige steun voor het standpunt van jhr. Loudon, dat er van het ontwapeningsoverleg toch niets terecht kan komen, zoolang de tegenstellingen tusschen de groote maritierhe iiiogenheden blijven bestaan. De openbare meening, wier dunk toch geen te verwaarloozen factor is, begeert een voortgang van de ontwapeningsbesprekingen en dus evenzeer een voorafgaand vergelijk tusschen de vlootmogendheden. Op de een of andere wijze zal getracht moeten worden, dit te bereiken en het zou niet de eerste keer zijn dat juist wanneer alles ir het honderd dreigde te loopen. de mogelijkheid voor een vergelijk zich opende. Allerhande — De vierde commissie van den Volkenbond heeft lange discussies gehouden over den bouw van het nieuwe Volkenbondspaleis. De Nederlandsche gedelegeerde, Loudon, maakte bezwaar tegen het bouwplan van Flegenheimer en gaf in overweging, dat men nogmaals het oordeel der architecten jury zou inwinnen. Tenslotte legde de heer Loudon zich ei* echter ook bij neer en het voorstel der commissie van vijf werd goedgekeurd. Het staat dus vast, dat het paleis volgens het plan-FleM nheimer gebouwd zal worden op het gedeelte van het park Ariana, dat de stad Genève hiertoe ter beschikking heeft gesteld. — Mijatowitsj, Zuid-Slavisch gezant, te Londen en vroeger minister van buitenlandsche zaken, heeft in de „Prawda" sensationeele „onthullingen" gedaan over een geheim verdrag, dat Italië met Albanië zou hebben gesloten. Hij zegt, dat hierdoor een nieuwe Balkanoorlog onvermijdelijk is. In dit verdrag wordt — althans v %ens Mijatowitsj — gezegd, dat Italië bij de minste onlusten in Kroatië of Dalmatië troepen naar Albanië zal zenden. Wellicht zouden Hongarije en Bulgarije dan eveneens op Zuid-Slavië aanvallen. Mijatowitsj raadt aan, den Kroaten zooveel mogelijk toe te geven, want „het bestaan van den jongen Zuid-Sla - vischen staat wordt ernstig bedreigd." — Heden begint het proces tegen Tose de Toral, beschuldigd yan den moord op generaal Obregon v den gekozen president van Mexico. Het wordt gehouden in een groote bioscoop in dt buitenwijken der stad, dis gekozen is omdat er zooveel plaatsruimte is. Een commissie van geneesheeren heeft De Toral onderzocht en hem volkomen toerekenbaar verklaard. — De Duitsche regeering heeft de Albaneesche regeer,ing van Achmed Zogoe erkend.. — De president der Wetgevende vergadering van Brilsch-Indië voegde zijn stem bij die van de tegenstanders van het wetsontwerp, dat voorziet in het over de grens zetten van geïmmigreerde communistische agenten, nadat de stemming had uitgewezen dat 61 leden voor en G1 tegen het wetsontwerp hadden gestemd. Het is derhalve verworpen. De president zeide, dat wanneer het een buitengewonen wetgevenden maatregel betrof, een wetsontwerp met meerderheid van stemmen zou moeten worden aangenomen. De oppositie juichte de houding van den president levendig tce. — De gedelegeerde van Venezuela te Genève heeft in de assemblée aangedrongen op'een waardige herdenking iu 1930 van het tienjarig bestaan van den Volkenbond met medewerking van alle internationale organisaties. —■ Van de employé's van prins Radziwill zijn op zijn aan de Poolsch-Russische grens gelegen landgoederen talrijke personen gearresteerd, op grond van vermoeden van spionnage. In totaal werden 18 personen aangehouden, \vaarbij ook de reeds langen tijd geleden door het Standgerecht ter dood veroordeelde spion Tagiellowitz. Hij is na zijn arrestatie doodgeschoten. ---