Jachtavonturen op Sumatra. Den 16en van de maand Mei 's morgens om 7 uur, nam ik" m'n spuit op, deed m'n gordel met patronen om, stak dat mooie' mes in m'n riem. hing m'n veld flesch met koffie om en stapte naar het bosch van Kedaten, dat we na 3/4 uur loo pen door de rubbertuinen, bereikten. Als bediende had ik zekeren Amit, inlander -— jager — die ook een 1 loops gladloop had en het bosch kende. Even voor we het bosch instapten, hoorden we var kens, die in den boschrand vruchten aten — vruchten van een boom, die in den rand stond, zooiets als hazelnoten en die dus knapten, toen ze doorgebeten werden. Ik liet Amit daar blijven en heel. héél voorzichtig sloop ik, ieder dood takje vermijdend en iederen levenden tak voorzichtig opzijbuigend, op de dieren, waarvan ik, door het dichte onderbosch, niets kon zien. toe.... op een gegeven mo ment zie ik iets bewegen... 't is een beer (mannetjes varken). Hij kijkt me aan — snuift — vertrouwt het zaakje niet — ik hou m'n mond dicht — want ik weet — een varken ziet heel slecht — als je stil blijft staan verslijt ie je voor een boom stronk, al sta je op 5 pas • " ind — d.i. absoluut waar. Hij kijkt ii tan — eet door — kijkt weer — eet even en kijkt weer — en terwijl ie heel even z'n aan dacht bepaalt bij de hazelnoot, hef ik met een rukje m'n geweer iets op de hoogte van m'n riem — hij heeft een pietsje be weging gezien — wordt bang — komt tot op 5 meter naar me toe — heft z'n snoet hoog in den wind in mijn richting — snuift — snuift harder — Een brul — hier en daar een schreeuw van de ande ren en wèg zijn ze — goed zoo — ciié krijg ik wel... 20 M. verder gaan ze weer door met eten en kraken.... ik heb me niet bewogen — er is dus volgens hen geen onraad.... 't was een loos alarm.... ik weet dat ze kalm dooreten — maar weer even gauw verschrikt zullen zijn, als ze beweging zien. Voef ; " voor voetje — als een tijger, alle spieren gespannen — ge weer in de hand — voeten heel heel voor zichtig neerzettend — ga ik verder — iederen halven voet even luisterend. O, dat is sluipen — dat is jagen — maar vreese lijk vermoeiend hoor. Daar moet ik over een 1 meter hoogen tak, die me in den weg zit — heel heel langzaam doorzak ken heel heetl langzaam zonder een takje te kraken (anders gaan ze luisteren) zak ik door, breng m'n voet vooruit — dan 't lichaam overhellen, vervolgens anderen voet bijtrekken — ben er onderdoor — heel langzaam overeind komen — 't heeft tien minuten geduurd — en ik ben er moe van — maar ik heb dien tak overwon nen. Was ik er overheen gestapt dan hadden ze m'n voeten en m'n beenen kun nen zien bewegen, mogelijk had ik m'n evenwicht verloren. O het is zoo lastig wilde dieren te be sluipen ze zijn zoo ontzettend op hun qui vive.... voetje voor voetje ga ik ver der — heel heel stil — ik hoor mezelf niet — en ben als de dood, dat ik op een dood, onder de bladeren liggend takje stap — ik moet even weer bukken onc onder een 1/2 M. hoogen struik te komen — ik kom er — aha — ik nader.... daar staat diezelfde beer — op geen 5 pas af stand van me — achter een dichten struik — heeft niets in de gaten — ja toch — hij eet eventjes en met z'n kop omlaag luis tert ie — eet weer en kijkt mijn kant uit — nou of nooit — ik moet hein heb ben. Ik blijf doodstil staan, maar zak een timeter voor centimetor door m'n knieën — als ie kijkt, blijf ik doodstil in die hou ding — als ie even z'n aandacht aan zijn vrucht besteedt zak ik 2 c.M. maar hij blijft waar ie is — dwars voor me. Ik zak weer — verder — verder — verder — tot m'n knieën 't niet meer houden kunnen.... maar als ik ineens op m'n knieën ca liggen, smeert ie 'm en met hem al de an deren — dus ik span alles in en zak tot ik op m'n knieën lis — zak iets achter uit — hef heel langzaam 't geweer op — o zoo langzaam — leg aan — mik — flam een gat zóó groot dat je je beide vuisten ernaast elkaar kunt insteken — daarna — een kleintje — met laper neergelegd Die beer bracht ƒ20 op, het kleintje, ie reinste speenvarken, hebben wij, goed gebakken, opgepeuzeld. Ken anderen keer sprak ik met een ken nis af, 's middags elkaar bij den bnsch rand te ontmoeten — vóór 2 uur — wanl het wemelde van de varkens. Dus samen gaan we langs den boschrand — en steeds zagen we een troep varkens weg schieten — te snel om oi op te schieten — en steeds vooraan een reuzen wit varken met groote slagtanden. Nu gaat het praat je bij de Inlanders, dat een wit varken niet geschoten kan worden. O, mijnheer, zeegen ze dan — schei maar uit, u hoeft er niet op te jagen, want er loopt een wit varken bij. En dan draai je je om en zeei — Je hebt gelijk — ik kan beter naar nuis gaan. Wij noemden hem .Piet" en loerden op hem. en schoten op 'm — maar niks hoor! We schoten nooit iets raak — want — „Piet" was er bij. Na een keer oi 10— 15 gejaagd te hebben en steeds die var kens wel ziende, maar ze nooit kunnen de raken werden we wanhopig en gaven 't op. Maar voor een varken krijg je ƒ20 — en om een varken te schieten moet ik eerst „Piet" hebben, heb ik hem eenmaal dan heb ik de rest ook. Hij is de leider — de baas — de troep gaat het bosch in — ae tuinen in — hij blijft achter — kijkt uil of er gevaar dreigt — en na een 1/2 uur komt hij er pas uit — scherp turend naar mogelijk gevaar. Ik besluit dus op „Piet" te gaan jagen en stap om twee uur langs den boschrand van Kedaten. — Alleen, in 't groen — zoo weinig moge lijk afstekend — geweer in de hand — met loopers gevuld — heel langzaam heel zachtjes loop ik vooruit — op m'n zijkanten — alle takjes vermijdend, alle bladeren die mogelijk kunnen kraken of ritselen. Ik tuur vooruit — draai me dan heel heel langzaam om en kijk achter me —Nee niks — ik loop heel voorzientig door — vlak vlak langs den rand — langs 't struikgewas en kijk in de tuinen — nee niks — loop door. — Na 1/2 uur heb ik (zoo) 200 meter afgelegd — al luisterend — al spiedend. Eindelijk ben ik op de plaats, waar ze geregeld uitko men. Ik kijk uit — niks — in de tuinei» — vervloekt — de heele troep loopt in de tuinen — ( je ziet ze bijna niet) 't zijn een stuk of 4 groote en een 10-tal kleinere. Ik zoek „Piet" — ik kan hem niet vinden - aha — dus zit ie nog te loeren eri kijkt, in den boschrand staande, scherp uit — moet ik oppassen — dat ie mij niet in de gaten krijgt. Ik druk me nog een beetje meer in den boschrand — in de struiken — zak door — heel heel heel langzaam en lig na pl.m. vijf minuten op m'n knieën.'t Is zeven uur geweest, maar 't regent — dus kan ik nog verder gaan. „Piet" was 't pienterste varken dat ik ooit heb meegemaakt — 't pienterste en 't grootste varken. Nu na vijf minuten lig ik op mn buik— ik wil naar voren kruipen — om zóó bij „Piet" te komen. — Denk erom: varkens zien héél slecht wat niet beweegt — maar een beweging van iets zien ze ver duiveld goed Heel heel voorzichtig neem ik 't geweer op en leg 't 20 c.M vooruit — heel heel langzaam volg ik ook naar voren — zoo ga ik door — ik zie nog geen bliksem — ik heb 'de 2 hanen allang overgehaald. — Verder verder — Na 1/2 uur ben ik ongeveer 10 meter vooruit gekropen — ik zie nog niets — _ maar „Piet" moet toch gauw komen — Ik verga van de spanning — daar — in eens — staat ie voor me — op geen 8 M. van me vandaan — ruikt — snuift hard op — klappert met z'n bek — draait zich naar mij toe — komt pasje voor pasje op me toe. — Ik blijf doodstil liggen — want als ik me beweeg, smeert ie 'm en waar schuwt hij de bende die in den tuin zitten. Ik blijf dus doodstil. — Even draait ie zich om — en besteedt z'n aandacht aan een rubber pit — genoeg voor mij om m'n geweer 10 c.M. dichter bij te halen. Dan kijkt ie me weer aan - komt weer dich ter bij — draait zich om — eventjes maar — ik maak van die gelegenheid gebruik de spuit onder m'n kin te zetten — weer kijkt ie — gaat pasje voor pasje de tuinen in — maar is nog een 6 M. van me van daan. Ik leg aan — mik — richt — hij komt op me aan — snuift — ik blijf dood stil liggen — beweeg me totaal niet — hij nadert me tot op 5 M — Ik mik zoo zuiver mogelijk op z'n naar mij gerichten kop — nou — in hemelsnaam — flam — een ichreeuw — ie — sprong — wèg varken — en met hem de rest. die den tuin uit vlie gen — 't bosch in Ik litr nog steeds in den aanslag en vloek alle varkens onderst bo ven. — Ik geloof niet, dat ik nog ooit zoo gevloekt heb — Ik wacht een kwartier en pieker erover naar huis te gaan, maar m 'n koppigheid wint het, ik sta op en loop ver der, uiterst langzaam — heel voorzichtig. „Piet" is natuurlijk bang geworden — maar eruit komt ie toch weer — al zal 't wat laat worden. Goed, ik loop door — voetje voor voetje — alles vermijdend, wat maar op lawaai lijkt. Ik hoor mezelf niet Verder, tegen halfzes ben ik bijna aan de grens van 't bosch en... daar gaat 't zelfd'. stelletje de tuinen in — ik sta midden op 't tuinpad langs den boschrand — doods*il — nou — „Piet" is er nog niet — dus ga ik verder, voetje voor voetje — spuit gcla den in de harid — de bende is al vèr in de tuinen — opeens — een gesnui* — aha „Piet" — je bent er weer — nou oppassen — Ik sta doodstil — daar komt „Piet" eruit — bloedt aan z n voorpoot — kijkt me aan — snuift — gaat terug in Hen boschrand — voor mij de gelegenheid, spuit op te heffen <»n aan te leggen — want ik weet, dat hij terug zal komen. Hij komt terug — dichter bij — snuift — wil teruggaan, 'lftm — hij draait nog wat bij — komt dichterbij — wil attaqueeren — ik geef 'm nóg een ko gel — die een gat maakt zoo groot als een jampotje — nóg een schot in z'n kop — ik beuk met m'n spuit op z'n hersens en schreeuw 't uit M'n moeite is beloond' Dan komt de heele bende 't bo^ch uit — ik blijf doodstil staan — leg aan en schiet een speenvarken. Weer hebben wij t klein tjo zalig opgesmuld. „Piet" bracht ƒ20 op Wat waren wij blij dat „Piet" weg was. --- Geschiedenis en Kunst. Zonderlinge uithangborden. De opschriften op de uithangborden in vroeger tijd waren somtijds zeer zonder ling, maar daarom voor de zeden dier tij den niet minder leerzaam. Zoo liet een pruikenmaker te Gent op zijn uithangbord schilderen: Hier maakt men pruiken om een ieder te gerieven, Van levend menschenhaar, niet van gehangen dieven De pruikenmakers namelijk gingen wel eens 's nachts naar 't Galgeveld, om ge hangenen„die van een fermen haardos voor zien waren, daarvan te ontdoen. Antonides o.a. zinspeelt daarop in het tweede boek van zijn „IJstroom". Een vilder te Amsterdam schilderde bo ven zijn deur Hier vild men paarden en honden gewis. Menig mensch wordt gevild terwijl hij nog levend is. Hier woont Roel Janssen U.L. Dienaar voljant, Schoorsteenen — en stilletjes — vecgen doe ik met mijn hand. Tót goed begrip diene dat „stilletjes" ge heime gemakken waren. Een bakker op de Lindengracht te Am sterdam.had het volgende voor ons minder „smakelijk" rijm op zijn uithangbord laten schilderen: Misgun geen bakker winst, gij goede en kwade liên. Sij arbeyden het- broot met lichaem. voet en kniën --- Alva en de tiende penning. In den tijd, toen Alva met geweld de in vordering van den tienden penning wilde doordrijven, dus in het begin van 1572 vond men op een morgen te Brussel, onder een afbeelding van den hertog, dit onder schrift aangeplakt: Est ne hic Alvarus Dux jam pius, immo prudens? Est ne hoe carmen? 'd.i.: Is deze hertog van Alva niet zeer vroom en wijs? Is dit geen vers?) Niemand, die iets van Latijneche proza afwist, kon er een vers uit maken, en iemand schreef eronder: Non est ('t is er geen). Den volgenden dag las men 't weder woord: Tollantur decimae et crit. fWerp er de tienden uit en 't zal er een worden). Inderdaad, dior elke tiende letter uit den eersten regel weg te schrappen, kreeg men den volgenden pentameter: Est ne hic Avarus Dux jmpius immo rudens? (Is dit geen gierig vorst en ongodvruch tig beest?) --- Zij moesten weten waarom. — Ik houd niet van vrouwen, die zich met de politiek bemoeien, zei eens Napo leon toen hij nog generaal was, tot de schrandere en schoone mevrouw De Staël. die een werkzaam aandeel aan de staatkun dige gebeurtenissen der Revolutie genomen had. — Ik ben het volkomen met u eens, gene raai, luidde het antwoord, maar in een land, waar vrouwen onthoofd worden, is het niet meer dan billijk, dat zij weten wil len waarom. --- Wetenschap en Industrie. Lichaam en Gezondheid. Het Priesnitz-verband. Wie in huis weieens met zieken en ziek ten te maken heelt gehad, kent het water verband, dat eenvoudigweg meestal enkel „Priesmtz" of „Priesnitz-verband" wordt genoemd. Deze waterbehandeling dankt haar naam aan Vincent Priesnitz, die 5 Oetober 171)9 op den Grafenberg in Oostennjksch-Sile z.ië werd geboren. Zijn naam is voorgoed verbonden aan de watergeneesmethode en de therapie. De wijze, waarop Priesmtz op het aenü beeld van de waterkuur is gekomen is even natuurlijk als origineel. Als boeren jongen hielp hij zijn blinden vadei op de kleine boerderij in de bergen en hoedde nu «•n dan in den zomer de koeien aan een bron, welke door de menschen in die streek de Priesnitz-bron werd genoemd Op een dag lag Vincent achter een struik en zag, hoe een kort tevoren bij de jacht aangeschoten hert naar de bron hinkte.om de wond uit te spoelen. De volgende da gen werd dit herhaald, tot het dier gene zen, wegbleef. Eenigen tijd daarna kneusde de longe Priesnitz zich bij het hout sleepen een vin ger Ilij genas hem door handbaden en wa terverbandejn In 1816 werd hij door een zwaarbeladen wagen zoo ongelukkig over reden, dat de ijlings geroepen geneesheer hem ten doode opschreef, of in het guns tigste geval, hem beschouwde als iemand, die voor de rest van zijn leven invalirl< zou zijn Priesnitz hielp zichzelf en ■ de ribben door wateromslagen Zoo werd hij dooi ervaringen bij zelf opgedaan, langzamerhand heelmees ter voor mensch, en ook voor vee en moest — op aandringen van de vele zieken, die hem hulp kwamen vragen — eveneens tot behandeling vnn mwendige ziekten over gaan. In I82t> wi'iu li ij ,u»'i ue keizerin-moeder naar Weenen ontboden. Aanvankelijk hield men hem voor een heksenmeester en zoowel het water als de spons waarmee bij patienten waschte. werden ondei-zocht Priesnitz moest zich met zeer geringe hulp middelen behelpen, daar hem b.v het ge bruik van badkuipen verboden was. In 1832 werd de Oostenrijksche genees heer, dr von» Türckheim naar den Grafen berg gezonden, om een onderzoek in te stellen.Na zijn uitvoerig en geestdriftig rap port w 'rrl aan Priesnitz vrijheid gegeven te genezen Zoo werd Grafenberg voor tal loos veleti een herstellingsoord. In 1839 be vonden zich honderd en twintig genees heeren bij Priesnitz om de waterkuur te bestudeeren. De eenvoudige man stierf 28 November 1851. Zijn naam is aan het heil zame Priesnitz-verband verbonden geble ven Qe waranen ol monitor*. De waranen leveren een merkwaardig voorbeeld van het meer voorkomende ee val dat een eeheele aideeling dieren een verkeerden naam heeft gekregen en dien heeft behouden, ook nadat men van de dwaling overtuigd was. Men meende na meliik don naam „waraan" dien zij in Egypte dragen, .in het Duitsch dooi „Warner", waarschuwer, monitor, te moe ten vertalen, niettegenstaande die naam niets anders beteekent dan „hagedis" Deze soort hagedissen zijn groote. krachtige dieren, die zich met kleine zoogdieren, vogels en kruipende dieren voeden en weieens schadelijk worden, daar zij ook kippeneieren niet versmaden Tegenover deze schaduwzijde staat een voordeel, dat zii don mensch opleveren doordat zoowel hun vleesch als hun eieren zeer smakelijk moeten zijn. terwijl hun huid als overtrek van vele voorwer ten kan worden gebruikt. Behalve door hun grootte onderschei den zii zich vooral door hun langen kop van andere hagedissen. Zij hebben veel overeenkomst met de hagedissen, die in de zandstreken van ons land vrij alge meen worden aangetroffen en behooren tot dezelfde soort, die der spleettongigen, dat zijn de soorten, waarbij de tong. even als bij de slangen, van voren in tweeën i9 sespleten. De bekendste ..monitor" is de twee meter lange Egyptische hagedis, geel oxoen van kleur, met zwarte vlekken. Zeer nauw aan hem verwant is de oo Nieuw-Holland voorkomende soort Boida soorten onderscheiden zich door een zeer sterk zijdelings platgedrukten staart en doordat de neusgaten zeer dicht aan het einde van den snuit staan Ook in Ned. Indië komt eeit tot dezelfde familie be hoorendo hagedis voor. die even groot is als de Egvptische. maar een zwarte kleur heeft met gele vlekken. --- Wekelijksche Kalender. ALLERLEI. DONDERDAG. Het slechte geweten van den verkwister uit zich in gierigheid bij kleine uitgaven. VRIJDAG Kleine genoegens verkwikken altijd als het brood, dat men zich nimmer teg^n eet; groote vermaken zijn als de suiker, waarvan men spoedig walgt. ZATERDAG. Vriendschap is maar niet een genieten alleen maar ook hooger wijding geven aan het leven van den mensch, met wien zulk een band ons vereenigt ZONDAG Alleen ware gedachten kunnen voor eeuwig in onzen geest worden opgebouwd. Een onwaardigheid kan er slechts een tijd lang in verwijlen; dan echter kan de geest die niet meer vasthouden en schudt haar af. MAANDAG. Niets is er, dat zulk een warmen gloed spreidt over het menschelij'k leven, als het koesteren van een ideaal DINSDAG. Wie iets voor onmogelijk houdt, alvorens het te beproeven, zal het zich onmogelijk maken door zijn kleinmoedigheid. WOENSDAG. Zelfopofferende liefde behoeft niet be loond te worden, de voldoening die men ' • • ■ • »i U f ic »*«.». ... u u k i a v t' t » . ow boy ui fexas zijn naam in het rugschild van een schildpad. Hetzelfde dier vond hij in i9l6 levend terug: zijn naam prijkte nog steeds op het rugschild, dat als het ware een levend visitekaartje bleek te zijn van groote duurzaamheid. Van 1800 tot 1900 is de bevolking van Europa ongeveer verdrievoudigd In de Londensche spoorwegdepóts houdt men katten, om ratten en muizen te verdrijven. Deze katten staan officieel als beambten der spoorwegonr'erneming ingeschreven. De speelkaarten zijn door den Franschen schilder Jacques Gringonner in de veertiende eeuw uitgevonden Van den Carthaagschen veld heer Hannibal wordt vermeld, dat hij zijn soldaten menschenvleesch liet eten, om hen dapperder te maken. De eerste stoomboot, die is gecon strueerd volgens de beginselen, waarnaar men thans de stoomschepen bouwt, werd in 1807 door Robert Fulton te New York gemaakt. In de dagen der oude Grieken en Ro meinen kende men reeds metalen sol daatjes lederen ballen en poppen als kin derspeelgoed. De Panopeans. een volksstam der Zuidzee-eilanden, gelooven, dat men, zon der goed te kunnen dansen, nooit in het paradijs kan komen Oplossing vorig Raadsel. De Citroen. Raadsel. Twee vaders en twee zoons schoten drie hazen en toch nam elk een haas mee naar huis. Hoe kan dat? Oplossing vorig Raadsel. 1 Een leugenaar, want niemand gelooft hem. i RAADSEL. ( Nu eens groot en dan eens klein, Moet het steeds een voel lang zijn. ---