Letterkundig Bijvoegsel. Nadruk verboden, behalve voor leden der Combinatie. De strenge patroon. Eén ding stond als een paal boven wa ter; op liet kantoor van de firma Lave man werkten de bedienden van den chef correspondent, tot Cornelis, den loopjon gen-jongste bediende, als paarden. Daar waren twee oorzaken voor. In de eerste plaats salarieerde de patroon heel goed zijn personeel en in de tweede plaats eischte hij dan ook toewijding voor zijn zaak, ijver en "groote nauwgezetheid. Fouten mochten, practisch gesproken, niet voor komen. De patroon zelf was een man van wei nig woorden. Hij werkte hard, verspilde geen tijd met praatjes, sprak een enkel woord van lof of aanmoediging, als daar aanleiding toe was en een woord van cri tiek, als dat soms ook eens noodig was. Als dit laatste gebeurde — het gebeurde lieel zelden — kon men ervan op aan, dat er ergens in zijn kantoor een hart onrus tig klopte, want de bedienden wisten één ding deksels goed: de baas was een puike vent, maar fouten duldde hij niet. Wie volhardde in fouten maken, was binnen zeer korten tijd van het kantoor verdwe rien. Op een dag was de lente zoo maar het kantoor van de firma Laveman binnen ge komen, de lente met vizioenen van bloe rnengeuren en stralende zon. wuivende ak kers en jong uitbottend groen. Dat was, toen juffrouw Tilly haar intocht op het kantoor deed en achter de schrijfmachine plaats nam, als tweede correspondente. Juffrouw Tilly, met de prachtige, goud blonde krullen van haar pagekopje, met haar oogen als azuren sterren, met een stem, die klonk als hemelsche muziek, en — met een glimlachje.... o! Dat lachje, waarbij ze een rij parelwitte tandjes heel eventjes liet doorschemeren tusschen kersroode, gekrulde lippen. Het was opeens geweest, of de lente en de zomer tegelijk het muffe kantoor waren binnen gekomen en alles in een frissche at jnosfeer zetten. De chef-correspondent, on gehuwd, werd beurtelings bleek en rood, als hij met juffrouw Tilly een briefje besprak, of als hij haar een brief dicteerde of haar aan teekeningen toereiikte. Van Staveren, de jeugdige boekhouder, kreeg hartklop pingen, als hij juffrouw Tilly fixeerde dwars door het vaasje narcissen, dat bij haar tafeltje pronkte, en als hun oogen elkaar toevallig ontmoetten, gleed er een sonnig glimlachje over de rose wangen van juffrouw Tilly. Van Klaveren, de facturist, frommelde zenuwachtig aan zijn dasje, als hij maar de hielen van juffrouw Tilly zag tn Cornelis, de loopjongen en jongste be diende, Juist in de lange broek, liep wel vier keer op een morgen naar de gang, om met veel vet zijn weerbarstige haren in een kaarsrechte scheiding te kammen. En als juffrouw Tilly hem aankeek, grinnikte hij kalfachtig als een soort ma nier van hofmaken. Uit een en ander bleek, dat het heele kantoor smoorlijk verliefd was op juffrouw Tilly en zelfs de baas zou haar voor geen geld van de we reld hebben willen missen,.... want dan zou het kantoor dood. dor, muf, onbe woonbaar. uitgestorven zijn. Toen gebeurde het. dai. juffrouw Tilly een... vreeselijke fout maakte, met den brief, die elke maand stipt naar de firma Van Roode ging. Deze brief was mis schien de allerbelangrijkste, die in den I ood van de maand het kantoor van de firma Laveman verliet. Die brief moest stipt op den eerste der maand in het bezit van de firma Van Roode zijn. Wee den ongelukkige, die er schuld aan zou hebben, als hij ééns niet op tijd was ge post. , Dezen brief nu had juffrouw Tilly getikt en toen den volgenden dag de chef-eorres pondent de. post doorzag, was de brief voor de firma Van Roode teruggekomen met een aanteekening in potlood op het couvert: „Onbekend, terug afzender". De chef-correspondent zag dadelijk wat er gebeurd was. Juffrouw Tilly had fcich in het nummer vergist: inplaats van Wijnhaven 618 had ze geschreven 681. Het was ontzettend. Erger kon er op het kantoor van de fir ma Laveman niet gebeuren. De chef-cor respondent vertelde het bleek en geschrok ken aan den boekhouder, deze aan den fac turist en. deze weer aan Cornelis. Juffrouw Tilly was er nog niet, die zou juist dien morgen een uurtje later mogen komen. Toen gebeurde er iets in de gemoederen van de mannelijke bedienden. Ze werden eensklaps ridders zonder weerga, blaam of vrees, die als moedige Don Quichottes de lansen opnamen en uittogen om den draak of de molens te bevechten, en de beeldschoone jonkvrouw met haar oogen als sterren en het goudblonde pagekopje te verlossen uit den „muil" van den pa troon. Toen het schelletje van meneer Lave man's privé rinkelde, nam de chef-corres pondent het stapeltje post op met den vree selijken brief, de fout van juffrouw Tilly, en verdween in het privé. De heer Laveman sprong woedend op, toen hij den teruggekomen brief van de firma Van Roode zag. Hij schreeuwde: — Welke ezel heeft dat gedaan? Toen sprak ridder no. 1: — Het spijt me zeer meneer, maar ik heb het adres van juffrouw Tilly getikt, en ik heb mij vergist, het- spijt me heel erg, meneer! De chef-correspondent zag heel bleek, toen hij het privé-kantoor verliet, maar in zijn oogen straalde iets van een marte laar. Even later klopte de boekhouder schuch ter aan de deur van het privé. Toen hij binnen was, keek hij schichtig naar den patroon, die druk aan het schrijven was en nauwelijks opkeek, toen hij vroeg: — Wel, wat is er? — Hm! ik-ikke- wou zeggen meneer, datte.... die brief van de firma Van Roode ee.... juffrouw Tilly heeft het niet gedaan, ik heb het couvert even getikt voor haar... omdat e-e~e- ik was al klaar met mijn werk, ziet u... enne.... ze was nog zoo druk bezig enne, toen heb ik.... De baas keek op. met een eigenaardigen blik in de oogen. — Zoo! zei hij kort, dan wil ik u alleen maar zeggen, dat je een groote stomme ling bent, om zoo'n fout te maken; dat is gewoon onvergeeflijk,omdat u al zoo lang hier bent, en toch wel precies weet, waar de firma Van Roode woont. Nou het is goed enne in het vervolg.... — Ja, mijnheer, ik zal eraan denken. De tweede martelaar verliet met bonzend hart het vertrek van meneer Laveman. Toen trad de facturist het privé-kantoor binnen, om een factuur te halen, en bleef treuzelen, totdat meneer Laveman vragend opkeek en de facturist stamelde: — Lk... die juffrouw Tilly, ik bedoel me neer. de fout heeft niet juffrouw Tillv ge maakt, maar het is mijn schuld, ze.... vroeg mij, even het adres op het couvert te tikken en toen ik bezig was, was ik even de kluts kwijt en toen heh ik me vergist, maar ik be loof u — Zoo! zei de patroon en hij zette beide vuisten in de zijde, zool dus jij bent die stommerik, bulderde hij er flink op los. je bent nog stommer dan een ezel, want die stoot ga maar naar je plaats! — Dank u, meneer, zei de derde marte laar en ging heen. Het schelletje rinkinkelde dezen keer bij zonder heftig — driemaal dat was voor Cornelis,den loopjongen,het teeken iets te komen halen. Cornelis liep vlugger dan ge woonlijk naar het privé, en toen hij den brief, dien hij posten moest, dadelijk al in de hand had, bleef hij nog even staan wachten, schraapte zijn keeil met een kleur als een biet en stotterde, terwijl zijn tong als het ware aan zijn verhemelte bleef kleven: — Mmmeneerü die fout-e-die fout juf frouw Tilly, die fout heb ikke gemaakt... ik had den brief op den grond laten val len, en-enne-toen ik hem op de bus wilde gooien, heb ik 'm late valle in de gang 3n toen was ie zoo vuil, en toen heb ikke 'm met me pet af willen vegen, en toen werd ie nog vuiler, nou toen heb ik maar zelf even een andere enveloppe getypt en zoo doende heb ik er een verkeerd nommer od gezet,en dat heb ik niet gezien. Ik zeg maar, dat u niet denken mot, dat juf frouw Tilly dat gedaan heeft, het is heele gaar mijn schuld meneer. De vierde martelaar kroop ineen, het hoofd gebogen en in afwachting van deu storm. Tot zijn groote verbazing en ontzetting gebeurde er niets. Als men niet beter ge weten had, zou men gedacht hebben, dat de patroon zat te stikken van het lachen, toen hij, zonder zich om te keeren en diep over z'n bureau gebogen zei: — Het is goed,stommerd, je kunt gaan. gauw terug hoor! Toen Cornelis de deur van het kantoor achter zich liet dicht vallen, opende de pa troon zijn privé-deur en sprak luid tot de andere bedienden: — Mijne heeren! Het is... en dit moet mij van het hart- een ontegenzeglijk groo te fout, die er gemaakt is, maar daar helpt niets aan, het is onverbiddelijk de schuld van juffrouw Tilly. Zij wordt de volgende maand ontslagen Want over twee maanden.... trouw ik met juffrouw Tilly ! Leidschendam --- Tante Koosje blijft zoek. De redactie zond mij een brief van een blijkbaar" verbolgen lezer, van dezen in houd: „Hoelang wilt u de lezers van het Letter kundig Bijvoegsel er naar laten raden waar tante Koosje gebleven is? Zoudt u niet eindelijk over de brug komen met het ons te zeggen, want deze onzekerheid maakt ons allen verdrietig en boos. Of wou u er een prijsraadsel en een kruiswoord puzzle van maken? Wij hebben er recht op kort en goed te weten waar deze door ons allen beminde dame verloren is geraakt en anders bedank ik voor mijn abonnement en honderdduizenden met mij. Bovendien ga ik volgende week met vacantie en voor het zoover is wil ik gerust zijn gesteld. Het staat u niet netjes, ons zoolang te laten dar ren. Hoogachtend " Ja, wat moet ik op dezen schromelijk on vriendelijken brief antwoorden? Ik kan toch moeilijk zeggen, wat ik zelf niet weet en er naar raden doe ik zeker niet. Welk een fig'iur zou ik slaan als 't eens niet uit kwam? Waar bleef mijn reputatie, dat ik in mijn wekelijksche verhalen steeds de waarheid getrouw blijf en nooit iets ver zin? Als de lezer, die zoo zenuwachtig is, 't beter weet dan ik, laat hij het mij dan zeg gen. Of zijn vacantie besteden om tante Koosje te gaan zoeken. In mijn vorig historisch verhaal heb ik melding ervan gemaakt dat wij een tele gram van tante Koosje ontvingen. Notabe ne, uit Nieuwerkerk aan den IJsel, waar wij zelf juist een paar uur geleden van daan kwamen! „Ben voor niks hier in Nieuwerkerk ge komen en heb jullie niet gevonden. Het is een schande zoo een vrouw te behandelen. Koosje." Wij keken elkaar aan en herlazen het te legram. — Hoe is dat ter wereld mogelijk! kreet onze teekenaar en zijn baard wapperde van opwinding. Er is in Nieuwerkerk letterlijk geen muizengaatje of we hebben er in ge keken. Waar zou ze moeten geweest zijn waar wij haar niet hebben kunnen vinden? — Misschien heeft ze op haar gewone manier deining met de politie gemaakt en zit ze daar in 't kot? veronderstelde ik. — Niet zeer waarschijnlijk, jonge man, praatte Simon. Zóó'n metropolis is Nieu werkerk aan den IJsel niet, of we hadden van zulk een arrestatie een en ander ver nomen. Bovendien zijn we met den veld wachter, die ter plaatse hoofdcommissaris is, in gesprek geweest, hij had het ons ze ker verteld als mijn dierbare aanstaands in 't gervang zat. — Tenzij ze een verkeerden naam heeft opgegeven, hield ik vol. Daar is ze toe in staat — Onzin! besliste de artiest Als ze wer kelijk in Nieuwerkerk is, werd ze daaf door misdadige handen gegrepen en ver stopt en ze zullen — let op! — ze zullen een losgeld voor haar eischen. — Wie mot dat betalen? vroeg Philipina. — Natuurlijk Simon. Hij Is er, als aan staande man, het naast aan toe, vond ik. — Pardon, meneer de reporter, ik ben nog niet met 'r getrouwd en als er een los geld wordt geëischt, draait daar de teeka naar, als haar naaste bloedverwant, dan voor op... . — Jij kan 'm krijgen! schold de artiest, zonder in z'n drift te zeggen, wat Simoö krijgen kon. — Maar 't is allemaal onzin, redeneerdf Simon voort. Ik zal het jullie zeggen: dal telegram is verlakkerij. Een of andere socia teit in Nieuwerkerk heeft het verzonnen om ons nog meer op stang te jagen. Of, wat ik nog eerder geloof, die chauffeur met zijn moeren- en sahroevenkerkhof daf hij voor een automobiel uitgaf, heeft on» voor den gek willen houden — Zou je dat denke....? zong Philippine. — Zoo vast als een huis. Dat telegram is bedrog. — Maar waar is tante Koosje dan? — Ja, waar is ze dan? De schrijver van den brief aan de redac tie ziet nu, hoop ik, wel in, dat het geval niet zoo eenvoudig is. Zelfs wij konden de vraag niet beantwoorden, die hij stelde. — We moeten naar den officier van jus titie gaan. Mijn goeie tante moet terecht komen! schreeuwde de teekenaar en met een snik voegde hij er bij: dóód of levend. — De officier van justitie weet het óók niet, meende de heer Simon. — Dan moet hij maar zoeken. Daar is hij officier van justitie voor. We gaan met onze beide telegrammen nu aanstonds naar hem toe. Het eerste met P.F. Tante Koosje Heuvelschesteeg en dat andere zoo genaamd uit Nieuwerkerk. — Om acht uur in den avond vind je de heele justitie bij moeder de vrouw en de kinderen. We zullen tot morgen moe ten wachten. — Een heelen nacht onzekerheid! De' tee kenaar trilde van emotie. Waar betaal ik op tijd mijn belasting voor, als men mij niet op tijd helpt! — Er zit toch niet veel anders op, vond óók ik. Ze zullen haar niet stoven en opeten als we nog een nacht wachten. En boven dien heb je kans dat ze vannacht vanzelf weer opduikt. Een beetje slaap hebben we in elk geval nu wel verdiend. — As je dat maar weet. Ik kan meooge haast niet opehouwe! kraaide de beminne lijke Philippine. — Dan ga ik alleen zoeken! riep de tee kenaar. — Waar wou je zoeken? — Dat weet ik niet. — Dan heb je alle kans dat je haar vindt. — Stel je voor, zei ik, met een van die nuchtere inzichten welke mij eigen zijn, stel je voor dat ze al thuis is en nu op ons zit te wachten. — Als dat waar is tracteer ik, juichte de teekenaar royaal. Kom mee, we reizen dadelijk terug en nemen een auto naar haar huis. In dit deel van de geschiedenis ontstaat plotseling een wending, die op den afloop een tragischen invloed zal oefenen. — Ga je mee Simon? vroeg ik. Simon dacht een oogenblik na en sprak toen, keurig: neen, reporter, dat doe ik ze ker niet. Gaan jullie samen maar. dat vind ik best, en schrijf mij hoe de afloop is. — Maar is u dan niet in een haast krank zinnige opwinding over de vraag waar uw voorspoedige bruid gebleven is? — Neen, reporter, dat ben ik niet. — Simon! schreeuwde de teekenaar. — Laat^me uitspreken'. Neen dat ben ik niet. Er is een grens. Tenslotte ben ik in dit geval de zwaarst getroffene Wat uw tante Koosje mij heeft aangedaan schreit ten hemel. Een man voor niets op zijii eigen bruiloft te laten komen. Dat is iets voor een slechte film of voor een blijspel met zang en dans in drie bedrijven. Maar dat laat ik me niet aandoen. Daar is geen liefde tegen bestand. — Je hebt mijn tante nooit liefgehad, huiide de teekenaar. — Dat heit ie wel. Teeder! vermaande Philippine. Anders zou die toch niet wille trouwe — Wat bent u eigenlijk van plan, Si mon? vroeg ik. — Ik wacht af en het zal van de reden van dit misdadig wegblijven afhangen of ik alsnog tante Koosje naar het huwelijks altaar zal geleiden. — Er kan haar zelf toch iets afschuwe lijks gebeurd zijn, man! Simon! Mensch! De 'teekenaar struikelde over zijn woor den. Misschien lijdt za op dit oogenblik. — 't Zal wel losloopen, sprak Simon en hij zei dit zoo koud, dat mij een huivering over de leden liep. — Dus u gaat niet met ons mee? — Ik ga niet met de heeren mee, nee. rijmde Simon We grepen onze hoeden, de teekenaar en ik, en zonder Simon of zijn zus verder met een blik te vervaardigen, snelden wij den weg op naar het station. De menschen die ons door Leidschen daim zagen snellen, moeten minstens ge dacht hebben dat we voor dienders op d» vlucht waren geslagen Zoo ging onze re putatie óók in het schoon Leidschendam naar de haaien, gelijk reeds in het liefe lijke Nieuwerkerk was geschied. Maar wat kon ons dit schelen? Was het doel van onze draverij niet edel en verheven? Ik hoop don volgenden keer in staat te zijn aan den weerbarstigen briefschrijver te vertellen waar en hoe tante Koosje op haar trouwdag verdwenen is. Ik wilde, dat ik het wist. --- FEUILLETON. HET RIJKE MEISJE. 6) (Vervolg). Den volgenden dag omstreeks denzelf den tijd liep baron Boysen langzaam en mismoedig door een van de nieuwe stads wijken. Een paar maal was hij een straat op en neer gegaan,alvorens hij er toe over ging de volgende in te slaan en voor een van de huizen daar bleef staan. — Zij maakt natuurlijk een scène, zei hij voor zich heen. Enno stapte de vestibule binnen, ging twee trappen op en schelde vier maal op een bepaalde manier. Alles bleef stil. Toeft schelde hij nog een keer. Zachtjes ging de deur open en een aardig dienstmeisje liet hem binnen. — Is de freule thuis? vroeg hij, tenvijl liij zijn overjas uittrok. Het dienstmeisje zette een geheimzinnig gezicht. — Ja, maar ze is in een slechte bui, fluisterde ze achter haar hand. Een sterke parfum-lucht kwam hem te gemoet. Baron Boysen twijfelde een oogenblik aan wat hij zou doen, maar dan, besloten, deed hij een kamerdeur open en stapte naar binnen. De kamer was leeg. Naast een door groote bonte zijden kussens be dokte chaise-longue, lagen een bock en «en zakdoek op den grond. Hij keek in de aangrenzende lcamer- en liep langzaam op een slanke vrouw toe, die. in een stoel aan het raam zittende, met een kleinen houd speelde. — Goeden avond. Zij bewoog zich niet, keek hem alleen maar van onder haar donkere wenkbrau wen boos aan. Hij nam voorzichtig haar nand en kuste die. De kleine hond begon woedend te keffen. Zij drukte zijn kop te gen zich aan. — Sst, Byou, 't is niet de moeite waard zoo te keer te gaan. — Boos? vroeg hij glimlachend. Scheelt je wat of verveel je je? Of is Byou lastig geweest? Zij liet den hond los en wendde haar mooi, sterk gepoederd gezicht naar hem toe. — Wat wil je eigenlijk? vroeg ze scherp. — Wat ik wil? Dat is nu ook een vraag Je vertellen, hoezeer ik je bewonder. — Prachtig, die bewondering van jou. Vier dagen lang heb jij je heelemaal niet om mij bekommerd, laat je je niet zien, schrijft zelfs niet eens. En toen ik aan Je huis informeerde, vertelde me de bedien de, dat je voor zaken was uitgegaan. Nu, wat dat voor zaken waren, heb ik gisteren gezien. Zij lachte bitter en trok de schouders met een veelbeteekenendo beweging op. — Prachtige zaken. Overigens maak je je vrijwel belachelijk met die oude vogel verschrikker van een plattelands-tante en de nieuwe nicht. — Jaloersch, Désirée? Inno trok een stoel dichterbij en maak to 1 zich gemakkelijk. — Daarvoor heb je heusch geen reden. Zij keek hem kwaad aan. — Ik denk er niet aan, om jaloersch te zijn. Wanneer jij je blameeren wilt, dan moet je dat zelf weten. 'tLaat mij koud. — Maar, kindje, wees nu niet meer boos. Ik was heusch voor zaken uit. Want meer als een zaak is het niet, dat ik als geleider dienst doe van een nichtje, dat voor het eerst in de groote stad is. En om dat ze bij een erftante logeert, kan ik moeilijk daar buiten. — Waarom heb je er mij dan niets van verteld of geschreven? viel zij uit. Zij was nu echt boos en stampte met haar klein in een goudleeren pantoffel ge stoken voetje op den grond. — Aan dat nichtje moet je je tijd geven en mij meen je ongestraft te kunnen ver waarloozen. Hij tastte in een van zijn zakken en haalde een pakje te voorschijn. — Ik beken nederig schuld, zei Enno, terwijl hij het pakje haar in den schoot wierp. Zij nam het pakje en wierp het achte loos op den grond. — Ik wil niets zien. — Is 't zoo erg? Hij lachte boosaardig. — Je kunt toch wel eens zien wat er in zit. Hij maakte zorgvuldig het pakje los, wikkelde het zijden papier er af en druk te op de veer. Op een witten ondergrond schitterde een prachtig sieraad, een collier met brillanten bezet. — Kom, wees nu maar niet meer boos. Haar oogon glansden, toen zij het collier zag. Aan den haarfijnen ketting hing hij het collier haar om den hals, terwijl hij voorts een kristallen spiegel haar voor hield. — Zoo, zie nu maar eens hoe 't staat. En wees nu niet meer boos. Je zult nu toch wel begrijpen, dat je geen reden hebt onj jaloersch te zijn. Zij keek hem strak in de oogen. — Ik zou je kunnen dooden als je me bedroog, fluisterde zij. — Wees nu in 't vervolg een beetje min der wantrouwend. Ik schrok werkelijk toen je gisteren zoo kwaad voorbij liep. Wat zal m'n nichtje wel gedacht hebben? Want bij haar in Pommeren kennen ze dat niet. De bekoorlijke Désirée lachte. Haar boo ze bui was verdwenen en ze was zelfs be reid Marie Louise min of meer te verdedi gen. — Zoo kwaad ziet dat nichtje uit Pom meren er heusch niet uit. Ze mag een beetje Pommersch zijn, maar dat hoort er bij. Baron Boysen haalde de schouders op. — Laten we niet meer over haar praten. Kom, zet nu eens een wat vroolijker ge zicht. Heb je niet wat te drinken, ik ver smacht van dorst. Enno stond op en ging naar een wand kastje. Daardoor zag hij niet. hoe boos zij hem nakeek. — Zullen we uitgaan? vroeg ze na een oogenblik, of staat dat ook al niet meer op je program? Een trek van misnoegen ging over zijn gezicht, hij dwong zich echter tot wat vriendelijkheid. — Ik vind het goed, antwoordde hij. — Ben je niet bang je nicht uit Pomme ren te ontmoeten? — Wanneer je er niet speciaal prijs op stelt naar de tea van de Vereeniging vooi liefdadige doeleinden te gaan, zal dat ga vaar wel niet zoo groot zijn. Zij sprong plotseling op. Haar geheelo wezen was veranderd. — Ik ga dadelijk toilet maken. Neem maar een boek en lees zoolang. Byou zal je wel gezelschap houden. Weg was ze, in de aangrenzende kamer. Hij verzonk in diep nadenken, dat blijk baar niet van den aangenaamsten aard was- want hij liep rusteloos dfc kamer op en neer, nam verstrooid een van de vele kostbaarheden in de hand, ging zitten, om dan zijn loopen te hervatten. Den hond, die hem achterna liep, schoof hij wat ruw met den voet opzij, zoodat het dier jan kend onder de tafel kroop. Wanneer Dési rée nu het gezicht van haar vriend ge zien had, zou het haar maar matig beval len zijn. Enno wierp zich op de chaise-longue, sloot de oogen en trachtte te slapen. Pas tegen den morgen was hij uit de club thuis gekomen, waarheen hij nog gegaan was, nadat hij tante en Marie Louise thuisge bracht had. Hij wreef zich langs het voor hoofd. Ze hadden onzinnig lang gespeeld op de club en hij had verloren. Hij verloor in den laatsten tijd altijd. Er zat niets an ders op, hij moest probeeren van Klemm geld los te krijgen.Die vent nam wel eens een schandelijk hooge rente, doch er was met hem te redeneeren. Zoolang hij nog voor den erfgenaam van zijn oom door ging, ging alles goed, maar wanneer de waarheid aan het licht zou komen, wan neer Plaumann z'n mond niet hield, dan... De rimpels in het voorhoofd van baron Boysen werden talrijker. Hij beet zich op de lippen. En bij dit alles kwam opnieuw een onaangename gedachte bij hem op, die hem gisteren plotseling overvallen had. Niet dat hij vreesde, Marie-Louise niet te zullen winnen. Sinds Plaumann hem haar naam ge noemd had, stond het bij hem vast dat zij zijn vrouw zou worden. Hij had een hoo gen dunk van zichzelf. Maar er was wat anders. Gesteld, dat zij zich werkelijk met hem verloofde. Totnutoe marcheerde het ïaakje best. Tante Eleonore had hij ter ioops verteld toevallig te hebben gehoord, dat zijn oom Boysen de Magnussen in zijn testament zou gedenken. Toen had hij niet veel meer te doen om zijn oude tante te bewegen Marie Louise te verzoeken over te komen. Tegenover haar had hij altijd de eenvoudige neef gespeeld.Hij had haar doen gelooven dat zij hem menigmaal met een heel klein bedrag uit een ongelegen heid had geholpen. Na een paar weken bracht hij haar dan geregeld het geleende terug en zoodoende was hij er in geslaagd zich bij zijn tante voor een, zij het dan ook niet absoluut soliden, dan toch voor een regelmatig levenden jongeman te la ten doorgaan en daar plukte hij nu goede vruchten van, ofschoon hij zijn spelletje met een ander doel gespeeld had.Mevrouw Eleonore von Magnussen was rijk, en oude kinderlooze dames plegen jonge, ele gante neven graag een beetje voor te trek kon boven anderen, 't Had Enno daarom weinig moeite gekost om Marie Louise naar Berlijn te krijgen. Nu deed zich ech ter een andere vraag voor. Wanneer hij zich met Marie Louise verloofde, hoe zou dan de baron daar tegenover staan? Of was het misschien beter dat hij niet werd ingelicht? Zijn ontstemming tegen Enno was groot, het gevolg van een dergelijke mededeeling zou daarom kunnen zijn, dat hij zijn testament weer veranderde. Drom mels, daar had Enno niet aan gedacht Hij streek zich langs het voorhoofd. Hij moest trachten een uitweg te vinden,maar dat moest uiterst slim aangelegd worden. Maar tè slim en te voorzichtig kon hij toch ook niet zijn, want het goudvischje mocht hij zich niet laten ontgaan. Die Klaus Ewald had hem al heel wat zorg veroorzaakt. Dergelijke vriendelijke ver houdingen uit den kindertijd worden ge woonlijk gevaarlijk, vooral als twee uien schenkinderen in eenzaamheid met el kaar opgroeien. Enfin, Klaus zou hem hier in Berlijn wel niet zoo dikwijls in den weg komen, daarvoor had tante Eleonore gezorgd. Zij moest hem wel eens uitnoodi gen, maar Enno wist, hoe dat gewoonlijk ging. 't Ging bij dergelijke bezoeken altijd erg deftig toe, zoodat er geen gelegenheid was je uit te spreken. Beleefdheidsge sprekken, anders niet. En 't andere? Nu ja, dat moest in orde komen, 't moest Als het niet anders kon, moest de verloving maar zoolang geheim gehouden worden, tot de oude heer het tijdelijke met het eeuwige verwisseld had. Volgens Plau mann kon dat ook niet zoo heel lang meer duren. Voor de geheimhouding zou hij wel een voorwendsel vinden. Achter dc gesloten deur hoorde Enno Dé sirèe boos praten, dan weer de onderdam ge stem van het arme meisje. Ja, Desirée had temperament. De arme Elise was net te benijden. Trouwens alleen om de ruime fooien bleef ze. Désirée ruischte binnen, stralend in haar bewustheid van mooi en elegant te zijn. Enno moest haar bewonderen, ze was toch een prachtvrouw. Haar schoonheid kwam in het prachtige avondtoilet volko men tot haar recht. Een geweldig groote hoed, waarvan een half dozijn lange Witte vee ren afhingen, troonde op haar kunstig gekapt blond hoofdje. Elise kwam met roodbehuilde oogen achter haar meesteres aan en hielp haar in den met kostbaar hermelijji omzoom den mantel. Stralend stond Désirée voor Enno. — De booze bui voorbij? Ze streek hem zacht over het voorhoofd en ging toen voor den spiegel staan. — Dat kleine ding staat heel goed, zei ze, onverschillig op het geschenk van En no wijzend, maar eigenlijk had 't wel wat grooter kunnen zijn, 'tis nu wel wat heel bescheiden. Enno beet zich op de lippen,hij zei niets. Zwijgend gingen ze de trappen af. Voor de deur wachtte een auto. Ze glipte naar binnen en hij stapte na haar in. De motor bromde en met een wijden boog verdween de wagen om den hoek van de straat. Marie Louise zat in haar kamer enkeek peinzend over het blad papier voor haar heen naar buiten. Ze wilde aan tante Ewald schrijven, maaj wist niet hoe tebe ginnen. Zou ze vertellen,hoe vreemd Klau^ deed? Ze kon er niet toe komen. Er was iets in haar, dat zich daartegen verzette Waarom zou ik Klaus ook verdedigen? Tot voor kort had zij nog aan een toeval gedacht, maar nu twijfelde ze niet meer Gisteren was er een familie-reünie ge weest bij tante Eleonore. Klaus kwam er ook, maar laat, enkele minuten slechts voor men aan tafel ging. Stijf en gedwon gen had hij haar begroet, daarna had zij hem niet meer gezien, omdat hij aan den zelfden kant als zij, maar onder aan de tafel gezeten had. Vreemd, dat tante dat nu juist zoo gedaan had. 't Had toch voor de hand gelegen, dat Klaus naast haar een plaats had gekregen. Maar zij had geen aanmerking durven maken. Enno Boysen was er niet; op het laatste moment had hij zich doen verontschuldi gen, wat od tante — Marie Louise merk te het — een onaangenamen indruk had gemaakt. Een en ander kwam Marie Loui se erg vreemd voor. Zij had 't gevoel of er iets geheimzinnigs om haar heen gebeur de, zij kon niet zeggen wat het was, maar 'twas er. De maaltijd had lang geduurd. Wan neer Marie Louise zich voorover boog, had zij Klaus kunnen waarnemen, die in pen vrij druk gesprek met zijn buurdame, een aardige jonge vrouw, gewikkeld scheen. Haar buurman was een verre neef. Hij vond het werkelijk jammer, dat haar va der zoo weinig omgang had met de fami lie. 't Was terwille van mama, dat wist zij wel. Hij was tegen den wil van de fa milie met haar getrouwd, maar dat was al zoo lang geleden, dat zij er geen bezwaar in zag wat van meer nabij met haar fami lie kennis te maken. De neef was een on derhoudende man. die haar op de hoogte stelde van de familiebetrekkingen tus schen de verschillende aanwezige Magnus sen, Boysen en Altenhausci/. Odk de naam van Enno Boysen werd genoemd en toen Marie Louise opmerkte, dat deze zich had laten verontschuldigen, lachte haar tafel heer min of meer geheimzinnig en brom de iets, dat zij niet kon verstaan. Hij was er ook niet toe te bewegen zich nader te verklaren. Maar daarover dacht Marie Louise niet verder na. Het voornaamste was de houding van Klaus. Toen de tafel was opgeheven — men had vrij lang getafeld, niettegenstaan de er maar enkele gangen waren — tante Eleonore is niet zoo bijzonder voor de Stoffelijke dingen, meende haar buurman meesmuilend — had Klaus weer heel cor reet voor haar gebogen, 't Liefst had zij hem toen vastgehouden, eens flink door elkaar geschud en gezegd: Maar Klaus, wat beteekent dat? Maar zij wist wel, dat dat hier in dezen kring niet ging. De heeren trokken zich terug in de ver trekken waar gerookt mocht worden, de dames vormden in den salon groepjes en spraken daar over familie-aangelegenhe den, waarvan Marie Louise niet op de hoogte was en die haar dan ook verveel den. Alle dames waren getrouwd, behalve een verre nicht, maar die was ook al ver velend. i (Wprdt vervolgd). ---