BOEKBESPREKING De Duivelsjagers, door Hanns Heinz Ewers. (Ned. Uitg. Mij., Amsterdam). Is Hanns Heinz Ewers nog „mode"? Hij was 't een tijdlang, vooral na het verschijnen van zijn Alraune en zal het blijven bij allen, die zich door zijn geestelijke perversiteit niet laten afschrikken. Anderen, die oog hebben voor schrijftalent zullen veel in hem blijven waardeeren en het betreuren, dat hij zich niet op minder exhorbitante objecten werpt. Als fantast is Ewers eenig in zijn soort, al dreigt hij zich bot te schrijven op het thema van de sexueele afwijkingen en misvormen, die hij in de grootste verscheidenheid in zijn verbeelding oproept. Zijn nieuwste boek, dat in Hollandsche vertaling versch-en is de geschiedenis van Frank Braun, die naar het Bergamasker dorpje Val di Scodra trekt en daar een dwepers-secte aantreft. Hij neemt de secte onder zijn leiding, brengt de dochter van den herbergier onder hypnose en misbruikt haar, zejt dat zij heilig is en dat de stigmata op haar lichaam zullen verschijnen en overtuigt den leider der secte ervan, dat hij den profeet Elias is. Het resultaat is, dat Frank Braun den troep niet in bedwang kan houden, dat de herbergiersdochter, als de stigmata inderdaad verschijnen, zich laat kruisigen, de drijvers groote geeselpartijen beleggen en zich aan de ondenkbaarste gruwelijkheden te buiten gaan. Mannen en vrouwen ontkleeden zich en laten zich in hun „religieuse" exaltatie geeselen, kinderen worden met groote spijkers aan het hout genageld Het is, als altijd bij dezen schrijver, een duistere vermenging van geestelijkheid en vleeschelijkheid, ontaardend in een gruwelijk, tegen-natuurlijk bacchanaal. Maar dit alles wordt beschreven met een zeldzame kracht, weergaloos uitdrukkingsvermogen en rijke stijlmiddelen. Zoo verloochent zich Ewers ook in dit boek niet. Het heeft groote litteraire verdiensten maar werkt door zijn strekking afstootend. Millioenen, door Fannie Hurst. (Uitg. N. V. Leopold's Uitg. Mij., Den Haag.) Onder den oorspronkelijken titel „Five and Ten" in het Hollandsch verschenen onder de naam „Millioenen", heeft het werk van de begaafde schrijfster Fannie Hurst, opgedragen aan New-York, stad der steden, ook in Holland zijn entrée gemaakt. Fanny Hurst, de naam roept de herinnering op aan de in ons land zoo gaarne gelezen boeken ate: De Slaaf, Appasionata, Mannequin, e. a. Dit nieuwe boek belooft weer een nieuw succes te worden en een nieuwe hulde te voegen bij de vorige. Fannie Hurat teekent de figuren in haar boek met zoo'n heldere, rake, scherpe lijn, dat wij ze voor ons zien, hen volgen door de groote wolkenkrabbers, waar alles ten toon wordt gespreid om het oog te verblinden tot de binnenste binnenkamer, waar de ziel wordt gepeild en de menschelijke zwakheden en eigenschappen op de weegschaal van geweten en verstand worden gewogen. Met groote verve en diepe kleurschakeering schildert de schrijfster ons den hoofdpersoon, den millionair John. G. Rarick, zijn vrouw Jenny met haar geliefde Ramon, zijn zoon Arery, die het niet kon bolwerken tegen de zwaarte van het leven en ten slotte Jennifer, zijn dochter, met haar, naar buiten stralende oppervlakkigheid, doch met een ziel, nog niet geruïneerd door de parelen en diamanten, die haar vader zich vergaard had. Wij zijn verheugd, dat dit boek, door Jeanne van Schaik—Willing, in het Hollandsch bewerkt, in ons land is uitgegeven en voorspellen het boek van deze Amerikaansche schrijfster een gulle ontvang3t en een warme waardeering. --- Feuilleton DE DUBBELGANGSTER. door EDGAR WALLACE. Uit het Engelsch door Jhr. R. H. G. NAHUYS. 21 -)(Na het vertrek van den dokter, en terwijl de ambulance-auto buiten wachtte, en een dichte drom toeschouwers zich daar omheen gevormd had, stelden zij een verder en degelijker onderzoek in. In den achterbroekzak van Lordy werd een geheel geladen Browningpistool gevonden. De belangrijkste ontdekking werd gedaan, toen zij den rechterbroekzak van Lordy navoelden. Daarin vonden zij een opgevouwen , stukje papier, waarop in potlood gekrabbeld was: „Hyde Park — maggazein •—> brug groen licht — links — half twaalf — kwart voor twaalf — Mr. Pinkey." „Jij bent zoo'n soort deskundige in raadsels, Staines. Je moest dat gekrabbel kunnen lezen alsof het gedrukt stond!" Dick las de regels nogeens over. „Ik zal er afschrift van nemen, en het origineel aan Yard ter hand stellen." Hij stak het in zijn zak, en was de intusschen binnengetreden mannen van den ambulance-auto behulpzaam het lijk van den ongelukkige op een draagbaar te leggen. „Weet Mijnheer ,D-errick van deze zaak af?" „Nog niet,' antwoordde Dick, het hoofd schuddende. „Ik had hem willen opbellen, maar vond het later beter te wachten tot gij gekomen zoudt zijn.'' „Bel hem .op," antwoordde Bourke lakoniek, en hij begaf zich naar de tijdelijke slaapkamer van den huisbewaarder boven. Dick vroeg een nummer aan, toen hij de stem van Bourke in zijn oor hoorde. „Laat maar," zei de hoofdinspecteur. „Er staat een automatisch toestel in het kantoor boven, en ik heb het daareven geprobeerd." Hij was nog met spreken bezig, toen de stem van Derrick vernomen werd. „Kun je dadelijk overkomen? Het is noga', dringend," zei Dick. „Herinner je je dat ik je sprak over een zekeren Brown ?" „Lordy Brown — jawel. Hij was gisteren hier, werd mij gezegd. Hij liet door een van mijn bedienden een boodschap overbrengen dat hij mij wenschte te spreken, en waarom hij niet in huis gekomen is, rhag de hemel weten. Toen ik liet zeggen dat hij binnen kon komen, was hij verdwenen. Wat is er met hem? Mijn knecht gaf mij den indruk dat de man op zwart zaad moest zitten." „Het is met hem voorgoed uit", antwoordde Dick bedaard. „Hij is dood". „Dood?" De stem van Derrick klonk voi afgrijzen, ongeloovig. „Heeft hij een ongeluk gekregen — wanneer gebeurde h^t?" „Gisternacht...." Een stilte. „In je eigen salon". Hij hoorde aan het andere einde van den draad een uitroep slaken. „Je schertst toch met — brak hij in het huis in? Je weet wel, ik had mijn vermoedens?" „Ik weet mei welke zijn voornemens waren. Hij was in huis en werd doodgeschoten". Een nieuwe langdurige stilte. „Wat zegt de huisbewaarder ervan? Heeft hij op hem geschoten? Hij had een revolver". „Je huisbewaarder is van den aardbodem verdwenen," zei Dick. „Nu, goed — ik kom, zoo snel als ik met eenige mogelijkheid kan". „Weet je bijgeval waar de huisbewaarder waarschijnlijk gevonden zou kunnen worden? „Neen. Ik ben te versuft om me zelfs te herinneren waar hij woont". „Laat je vergezellen door Tommy," riep Dick nog, maar Demck had reeds afgebeld. In dat oogenblik kwam Bourke naar beneden. „Heb je bij je eerste onderzoek in de kamer jets gevonden?" Dick weifelde slechts één enkel oogenblik; toen bracht hij een hand naar zijn vestzak, en nam het kleine etui er uit. „ ... Iemand heeft hem een verband aangelegd; vermoedelijk een geschoolde verpleegster." „Dat werd door mij ook opgemerkt," zei Bourke. Hij opende het etui met belangstellend gefronste wenkbrauwen, stak twee vingers in het zakjé, maar bracht geen kaartje te voorschijn. Dat was het eenige bewijsstuk, dat Inspecteur Richard Staines voor zijn chef achterhield. Waarom hij het met overhandigde zou hij zelf met hebben kunnen zeggen, al moest hij er voor hangen. En toch zouden negen van de tien mannen, en negen van de tien vrouwen, dit plichtsverzuim aan een zeer eenvoudige oorzaak toegeschreven hebben. Dick keerde naar het huis van Weald terug, nam een bad en verkleedde zich, nuttigde haastig een ontbijt. Tegen den tijd waarop hij toonbaar was, kwam de eerste aanwijzing in. Ze was afkomstig van den houder van een koffietentje bij een standplaats voor taxi's, die in den vroegen nacht bij 3e deur van zijn tentje met een taxi-chauffeur m gesprek geweest was. In dien tijd had hij den huisbewaarder, dien hij kende, haastig over de straat zien snellen. De chauffeur van de voorste taxi in de rij, zat juist zijn avondmaal te nuttigen. Hij nam de tweede taxi en het zich naar King's Cross Station rijden. Hij zei dat hij den nachttrein naar het Noorden moest halen. De man van het koffietentje kende hem van spreken. Blijkbaar had Larkin de gewoonte, op sommige avonden naar het koffietentje over te steken, om er iets te nuttigen en een praatje te maken. Somtijds bleef hij er wel twee uren vertoevn, en keerde niet dan met groote weerzin naar het huis terug." „Wat bewijst dat hij medeplichtig is," merkte Bourke op. „Hij vertelde Mijnheer Derrick. dat hij onder geen enkele omstandigheid het huis een oogenblika alleen liet. Is Dernck reeds aangekomen ?" Zij stonden te spreken in de hal van het huis van Weald. „Hij 'is juist komen opdagen. Hij is geweldig van streek — niet bepaald van streek, maar hij tast volkomen in het duister." „Het verschil tusschen hem en ons is, Richard, dat hij het toont en wij fliet". HOOFDSTUK IX. Dick ging het huis binnen, en trof Derrick aan, heen en weer loopende in de in een geheimzinnig gehulde kamer waar het drama zich afgespeeld had. Hij was in golfcostuum, en, toen Dick opbelde, blijkbaar op het punt geweest zich naar de links te begeven. „Neen, ik vertelde Weald niets, maar hij komt vandaag in de stad. Welke is jouw theorie, Staines?" Dick schudde het hoofd. „Ik heb er drie," antwoordde hij, „alle zoo belachelijk onwaarschijnlijk, dat ik mijn goeden naam en den dunk van mijn verstand er niet aan wagen kan door je er een van te vertellen. Zoover ik heb kunnen nagaan, werd niets aangeraakt, maar het is duidelijk dat het huis in den nacht door méér dan één persoon bezocht geworden is." „Waaruit leid je dat af?" vroeg Dirrikc terstond. Bourke bewaarde zijn ondergeschikte er voor een antwoord op deze vraag te moeten geven. „Blijkbaar was de man, die Lordy Brown neerschoot, niet dezelfde als die, welke zijn leven beproefde te redden," viel hij op zijn norsche manier in. „Wij vonden hem, met een verband om zijn borst." Derrick zag hem met een verbaasden blik aan. „Waar lag hij?" Bourke wees hem de juiste plaats aan. „Er lag een kussen onder zijn hoofd, en hij was wat bedekt met een stoflaken," zei ,hij. „Toen Staines hem zag, dacht hij dat daar een opgerold tapijt of iets van dien aard lag." „Groote God!" Het aangezicht van Derrick was bleek en verwrongen, en in zijn oogen stond groote ontsteltenis te lezen. „Ik begrijp er niets van," zei hij wrevelig. „Méér menschen danéén ... hier. Wat deden ze...? Het is afgrijselijk... Ik weet niet waarover ik spreek of wat ik doe. Ik had een voorgevoel alsof er iets vreeselijks gebeuren zou. Ik sliep gisterennacht slecht en had afschuwelijeke droomen. Dat gepraat over spoken moet er de oorzaak van geweest zijn. Werd het spook herkend? Wie was het?" vroeg hij, toen hij de uitdrukking op het aangezicht van Dick zag. „Volgens Larkin, was het je vader". (Wordt vervolgd) --- Tijdschriften. De Nieuwe Gids. (Luctor et Emergo, Den Haag.) Willem Kloos opent het Novembernummet mer een gedicht, gewijd aan de nagedachtenis van vrouwe M. Douwes Dekker— Hamminck Schepel, de onlangs overleden echtgenoote van Multatuli. Van J. H. van Oostveen wordt gepubliceerd het vierde bedrijf van het tooneelspel Susanna en Daniël. Khouw Bian Tie vervolgt zijn dithyrambe op Wilem Kloos' theorie der dichtkunst. De echrijver noemt de Binnengedachten „die prachtig-voorn&me verzen uit zijn latere, rijpere jaren, en waarin gan6ch zijn worstelen en peinzen, zijn wijsheid en serene levensaanvaarding, tot uitdrukking komen in machtig, en toch bedwongen bewogen geluid". Men moet maar durven. R. Kaltofen schrijft over renaissance der Katalanieche Literatuur. Voorts gedichten van Boeken (op M. Noordewier, een gedicht met een hoogst onsmakelijk begin), Reddingius en natuurlijk de ontontbeerlijke Binnengedachten van Kloos. --- ONZE PUZZLE. Een nieuw soort p u z z 1 e. In onderstaand diagram is een spreekwoord verborgen. Wie de sleutel vindt, leest het heel gemakkelijk. De letters zijn volgens een systeem geplaatst. Het komt er nu maar op aan dit systeem te vinden. Oplossing vorige puzzle. Men moet er hier en daar twee op elkaar leggen, b.v. aldus: 5 2 111 112 1 1112 12 11 5 5 5 5 Het kan natuurlijk op meerdere manieren. ---