Buitenland OVERZICHT. De Duitsch-Oostenrijksche Tolunie. De tot stand kom ine: van de toiunie tusschen Oostenrijk en Duitschland is als een bom in het Europeesche politieke kamp gevallen. Wel wist men dat er wat gaande was tusschen beide landen doch niemand had eigenlijk op dit oogenblik de toiunie verwacht. Vandaar de algemeene ontsteltenis in de aangrenzende landen. Ontdaan van alle franje komt de toiunie eigenlijk hierop neer: de tolgrenzen tusschen beide landen zullen vervallen, uitgezonderd voor enkele producten die voorloopig belast blijven. Elk der beide staten kan met derden verdragen sluiten zoo deze niet in strijd zijn met de toiunie; de voorwaarde wordt er dan ook aan verbonden, dat beide landen zooveel mogelijk gezamenlijk zullen optreden gedurende de drie jaar waarvoor de unie is aangegaan. Dit zijn de bloote feiten. Gezien in het kader der jongste geschiedenis (na 1910) kan het verbond geen verbazing wekken. Immers, na het verdrag van Versailles is Oostenrijk steeds noodlijdend geweest. De benaming ,,een staat met een waterhoofd" duidt dit genoegzaam aan; steeds hebben de geallieerden moeten bijspringen om Oostenrijk financieel en economisch op de been te houden. Een „vriendendienst" waartoe ze wel verplicht waren omdat bij voorbaat de aansluitingsbeweging tusschen Oostenrijk en Duitschland geremd moest worden. Als tegenprestatie beloofde Oostenrijk zich te onthouden van elke onderhandeling en elke financieele en economische verbintenis, welke zijn onafhankelijkheid in gevaar zou kunnen brengen. Dit laatste nu vreezen Frankrijk, Tsjecho Slowakije en Italië: zij zien in gedachten reeds het schrikbeeld van een vereenigd Duitschland-Oostenrijk oprijzen, hetgeen met name voor de eerste en laatste een leelijke streep door hun Donau-politiek zou zijn. Oorspronkelijk toch wilde Frankrijk de oude Donaumonarchie herstellen, thans echter onder leiding van Tsjecho Slowakije, een politiek die overigens door Engelands tegenstand mislukt is. Italië daarentegen wenschte Hongarije de leiding te geven en in geen geval het Fransch georiënteerde Tsjecho Slowakije. Het valt dus niet te verwonderen dat deze toiunie, die in zoo geheel andere richting gaat, in de desbetreffende staten wolken stof heeft doen opwaaien. Er gaan zelfs reeds geruchten over de mogelijkheid van diplomatieke stappen van Frankrijk, Zuid Slavië, Tsjecho Slowakije en Italië. Laatstgenoemd land heeft echter reeds verklaard zich eventueel wel bij een protest te zullen aansluiten, doch de toiunie zelf geen moeilijkheden in den weg te zullen leggen. Dat zou trouwens ook niet in overeenstemming zijn met zijn dikwijls aan Duitschland parallel loopende politiek. Duitschland en Oostenrijk hebben reeds onmiddellijk getracht de bezwaren inzake de bedreiging van Oostenrijks onafhankelijkheid (protocol van Genève 19221 te weerleggen door erop te wijzen dat het protocol voor de douanetarieven vri'heid heeft voorbehouden. Frankrijk c.s. zullen zich daarmee echter niet laten afschepen aangezien men niet uit het oog mag verliezen dat deze nauwere Anschluss in economisch opzicht voor Duitschland de poort opent naar Zuid OostEuropa. En dat vreest Frankrijk, die in deze streken reed's ziin handen vol heeft aan de Itaüaansche concurrentie, het meeste. De steun van de Engelsche en Amerikaansche petfs zal Oostenrijk cn Duitschland echter ongetwijfeld de kracht geven de voorgenomen tol-unio tot het laatste te verdedigen en in dat geval zou het al heel gek moeten loopen zoo ze de overwinning niet behaalden.; Duitschland. De bezuiniging. De begrotingscommissie van den Rijksdag heeft gisteravond beraadslaagd over het voorstel van de volkspartij om de regeering tot bezuiniging op dé begrooting te machtigen. Men is er in geslaagd de formuleering te vinden die ook de socialisten bevredigt en wel in dier voege, dat de machtiging alleen wordt verleend aan het kabinet-Briining, dat dus bevoegd zal zijn in geval van hoogere uitgaven af lagere inkomsten dan de ramingen, bezuinigingen tot een geüik bedrag op de uitgave in te voeren. De machtiging is dus beperkt tot de huidige regeering. Daarmee is de aanneming der geheele begrooting in den Rijksdag met een groote meerderheid, waartoe zoowel de socialisten als de volkspartij behooren, gewaarborgd. Britsch-lndië. De boycotbeweging. In het Lagerhuis heeft minister Benn gister meegedeeld, dat hij de Indische regeering verzocht had hem een volledig rapport te sturen over de bovcottbeweging, welk rapport hij dan zou publiceeren. Op een vraag, of de minister niet van oordeel was dat de door Gandhi en de vereeniging van importeurs te Bombay gestichte maatschappij tot herexport van aanwezige buitenlandsche goederen, een vermomde vorm van boycott was, antwoordde de minister ontkennend, want in de eerste plaats zou alleen de herexport plaats vinden bij de artikelen garen en jute en het was voorts geen teeken van een ongezonde economische positie als Indië haar eigen behoefte dekken kon. De minister vond dat men nu korten tijd moest afwachten, hoe de handel met Engeland en voornameliik met Lancashire zich zou ontwikkelen en waarschuwde voor voorbarige oordeelvellingen. Na de ontvangst van het rapport der Indische regeering beloofde de minister in elk geval nadere mededeelingen te zullen doen. Minister Benn heeft voorts nog in het Lagerhuis medegedeeld, dat hij met den onderkoning overleg zou plegen over de vraag of de georganiseerde Indische arbeidersbeweging in de commissie voor de federale betrekkingen vertegenwoordigd zal worden. Spanje. De a.s. verkiezingen. De Spaarische socialistische partij en het Spaanscn verbond van vakvereemginge'n pubiiceeren een verK.ezingsmanifest, waarin zij, die de dictatuur hebben uitgeoefend, wor en beticht zich aan strafbare feiten te hebben schuldig cemaakt. r^et monarch st sche regime ging hand in hand met de dictatuur en sinds den val van de dictatuur is r.^j; niets geschied om de schuldigen ter verantwoording te roepen. Wel heeft men twee officieren gefusilleerd, hoewel het grootste gedeelte van de bevolking aan hun zijde stond. Het manifest eindigt aldus: ,, Span je voert een strijd tegen het monarchistische stelsel, de republiek is heden de eenige hoop op redding, de monarchie bevindt zich op den weg naar den ondergang". Vrijwel overal in Spanje nemin die socialisten en republikeinen met gemeenschappelijke candidatenlijsten deel aan de verkiezingen voor de gemeenteraden. Het vonnis tegen Zamora c.s. Gisteravond werd de uitspraak bekend "pmaakt van het Hoog Millitair Gerechts hqf in het proces tegen de onderteekenaars van het revolutionnaire manifest bi de opstand van December j.1. Zonder onderscheid des persoons werd elk der beklaagden tot zes maanden gevangenisstraf veroordeeld Bij de straf wordt de voorloopige hechtenis, die ongeveer maand geduurd heeft, in aftrek gebracht. Bovend'en worden de regelen van voorwaardelijke veroordeeling toegepast, zoodat op snoedige vrijlating der republikeinsche leiders kan worden gerekend. Ofschoon de in wijde kringen der bevolking geëischte vrijspraak om voor de hand liggende redenen nauwelijks verwacht kon worden, zal toch de mildheid dezer uitspraak, d'e gunstig afsteekt tep-en de hoogte van de geeischte straf, er toe bijdragen de rust in r 'e opgewonden gemoedteren te doen wederkeeren. --- Feuilleton HET BITTERE ERFDEEL. door MARGARET PEDLER. Uit het Engelsch vertaald door A. E. C. VUERHARD-BERKHOUT. 42 —)(„En ik wed, dat Flame ze allebei slaat," daagde Herrick glimlachend uit, terwijl ze een kalmeerende hand op den gebogen, kastanjebruinen hals voor haar legde. De merrie was erg kittelig dien morgen, het was haar eerste dag achter de honden in veertien dagen, ze dansts opgewonden op t haar vier glimmende, zwarte hoeven en schrok coquet' voor elke schaduw. Ze trok gretig aan het bit en Herrick had al haar rijkunst en al haar geould noodig om te maken, dat ze zich gedroeg als een lady en op haar plaats bleef in de lange rij honden en paarden, die de oprijlaan afreed. Ze scheen het niet te kunnen uitstaan dat iemand voor haar was en gooide het hoofd ongeduldig en rusteloos in den nek, wanneer de hand aan haar teugels haar belette vooruit te schieten. Jem Beresford keek haar kritisch aan. „Je stalknecht geeft die merrie veel te veel haver," zei "hij kakn. „Ze is veel te opgewonden vandaag." Billy keek eens naar het ongeduldige kastanjebruine paard. „Ja, dat is Larkins schuld. Hij overvoedt de paarden altijd en als je ze dan buiten hebt op het jachtterrein gaan ze er vandoor als voetzoekers." „O, ze zal wel gelegenheid krijgen om stoom uit te laten. Een paar omgeploegde velden zullen haar wel tot de orde brengen," zei Herrick rustig. De gelegenheid om stoom uit te laten kwam al gauw. Flam,e was heel ongedurig terwijl de honden vergeefs om een klein boschj'e struikgewas heen drongen, doch eindelijk kwam uit een dicht braambosch een sterke, jonge vos te voorschijn en onder het luid geblaf der honden en luidruchtig geroep van „pak hem," rende de heele stoet hem achterna. De honden hadden goed de lucht en spoedig renden ze pijlsnel achter het dier aan, het veld achter hen vol van een gebroken lange lijn ruiters, naar mate de enorme snelheid de respectieve zwakheden van menschen en paarden deed uitkomen. Flame was vooraan, vooruitschietend als een roodgouden vlam en Herrick genoot van de heerlijkheid van den snellen rit, van de wind, die langs haar heen streek, zacht en vochtig en frisch van morgendauw, en van dien rennen den, onvermoeiden troep honden voor haar. Het was een prachtige rit van dertig minuten en hij eindigde met hed dooden va nden vos op open terrein, geen kwart mijl van de terreinen van Greenwood af. Hij had tijdelijk Flame's onrust doen bedaren en ze was blij om even op adem te kunnen komen ,terwijl de honden een anderen vos zochten. Ze hadden echter geen geluk en het wachten verlengde geen geluk en het wachten verlengde zich tot een paar vervelende uren. De honden doorzochten verschillende schuilplaatsen zonder succes, terwijl de leden van den stoet hun paarden afstapten en trachtten de ntijd te dooden met conversatie. Eindelijk ging de zon op en de menschen begonnen ontstemd te kijken en voorspelden, dat de rest van den dag een mislukking zou zijn, een paar reden naar huis, ongeduldig door deze lange rustpoos. Flame deelde in de algemeene onvoldaanheid en begon rusteloos haar hoofd op te gooien, beet op het gebit en krabde over den grond als Herricks lichte doch ferme hand haar in bedwag hield. Sevcrn reed naar de plek waar de kleine schermutseling tusschen paard en berijdster plaats vond. „Hoe eerder de honden weer ©en spoor vinden, des te beter voor jou" zei hij. „Die merrie van jou heeft den laatsten tijd niet genoeg beweging gehad. In hoelang heb je haar niet bereden? Ik veronderstel nie meer na den laatsten keer dat we samen reden, hè?" Herrick bloosde onder den onderzoekenden blik, dien hij op haar wiep. Met zijn karakteristieke brutaliteit had hij den dag nadat ze geweigerd had met hem te trouwen door de telefoon gevraagd, hoe laat ze wilde gaan rijden en had tot antwoord een korte weigering gekregen. Doch schijnbaar had dat niet den minsten indruk op hem gemaakt o fhem eenig gevoel van eigen tekortkomingen gegeven — de stormachtige scène die tusschen hen had plaats gehad, had hem totaal niet uit het veld geslagen — en Herrick werd zich geërgerd haar eigen onmacht om door zijn arrogante zelfverzekerdheid heen te breken, bewust. „De merrie heeft beweging genoeg gehad, al heb ik haar zelf niet gereden," antwoordde ze koeltjes. „Best mogelijk, maar als je iets goed gedaan wilt hebben, moet je het zelf doen," antwoordde hij. „En er was geen enkele geldige reden waarom je den volgenden dag weigeren zou met me te rijden." „Vindt je van niet? Ik vrees, dat ik' het niet met je eens ben." „Wel," Severn nadenkend,' ik vind het feit, dat je ten slotte toch met iemand zult trouwen juist eer een reden om wel dan niet met hem te gaan rijden." „Maar die reden die jij noemt, bestaat in het geheel niet in dit geval," zei ze scherp. Op dat moment veroorzaakte Flame, die ongeduldig heen en weer had gedanst, een consternatie door recht op haar achterpooten te gaan staan en het duurde een paar minuten voor Herrick haar weer tot de orde kn brengen. „Ik wou' dat ze nu maar een vos vonden," zei ze, toen de rust weer hersteld was. „Ik niet," antwoordde Gair kalmpjes. „Ik amuseer me. Je hebt me de laatste twee, drie dagen zoo hardnekkig ontloopen dat het een verfrisschende nieuwigheid voor me is om weer in je gezelschap te zijn." „Het spijt me, dat ik het compliment niet kan beantwoorden." Hij glimlachte onverstoorbaar. „Ik geloo fniet, dat er veel op aan komt. Ik ben altijd van meening geweest, dat wat tegenstand en tegenzin — in het begin — een uitstekend voorteeken is vor een gelukkig huwelijk. Een soort voorjaarsbelofte, weet je." „Hè, sta toch stil," riep Herrick boos tegen Flame. Haar toenemende ergernis tegen Severn, maakte haar prikkelbaar en boos o phet lastige paard. Onwillekeurig rukte ze aan den teugel waardoor het gebit hard tegen de zachte lippen van de merrie kwam die, tot het uiterste geprikkeld, steigerde en hinnikend de voorpooten in de lucht sloeg. Met een snelle beweging hief Herrick dan arm op en liet haar zweep hard neerkomen tusschen de ooren van de merr,ie en op hetzelfde moment vonden de honden een spoor en verwoed. De combinatie van die twee dingen was te veel voor het zenuwachtige, kittelige dier. Het sprong vooruit en sloeg op hol. De eerste seconden van dien wilden ren realiseerde Herrick nuwelijks wat er gebeurde. Eerst toen ze merkte, dat de gewoonlijk zoo gevoelige mond van het paard absoluut niet gehoorzaamde aan de teugels, begreep ze in welk gevaar ze verkeerde. Ze had het paard absoluut met meer in haar macht. Achter haar hoorde ze vaag het rumoer van roepen en schreeuwen, vermengd met het diepe bassen van de honden. Toen stierven die geluiden weg, naar mate het paard verder holde en de afstand tusschen haar en lieu vergrootte en ze was zich niets bewust, dan het kletteren van de hoeven onder haar en het fluiten van de wind in haar ooren. Gelukkig was da weg over een gelicelen afstand eenzaam en stil •—> een breede, golvende streep heidegrond tusschen ingehaagde en bebouwde velden, met hier en daar bossen brem en braamstruiken. Doch verderop eindigde het stuk heideland plotseling in een onafgezette, twaalf voet lager gelegen weg. Herrick herinnerde zich dat met verlammenden schrik. Ze moest het dolle dier inhouden vóór ze bij die plek kwam. Lukte haar dat niet ze kon zelfs onder het voortvliegen het onvermijdelijke einde zien — den razenden ren naar den rand, den blinden sprong in de ruimte dan den weeën slag als paard en berijdster neerstortten op den weg daar beneden. Ze trok met alle macht aan de teugels. Toen trachtte ze het gebit langs den mond van het paard te zagen, doch het dier had het stijf tusschen de tanden geklemd en galoppeerde als krankzinnig verder. Herrick had even goed kunnen probeeren een waterval tegen te houden met een stroohalm. Het hopelooze van haar pogingen inziende, hield ze toch vast met pijnlijke armen en met handen, die als dood waren door de verschrikkelijke inspanning en hoorde alleen het onophoudelijk gekletter van de vliegende hoeven. En toen hoorde ze plotseling andere hoeven dichtbij. Ze durfde niet omkijken. Als ze het gedaan had, zou ze Severn gezien hebben, diep gebogen in het zadel, haar , na galoppeerend, zijn paard met handen en stam en meedoogcnlooze sporen aanzettend tot bijna ongelooflijke snelheid. Het was een vrijwel hopelooze taak om een op hol geslagen paard in te halen. Toch won de groote volbloed, die Gair bereed, langzaam maar zeker op de kleine merrie met de kortere beenen. Er was een kleine kans — een kans op millioenen — dat hij haar bijtijds zou inhalen. Weinig menschen zouden het hebben geprobeerd, daar ze het als hopeloos zouden hebben beschouwd, doch Gair was een man, die elke kans aangreep, zelfs de kleinste. En er was een zeer kleine mogelijkheid, dat hij de vrouw daar voor hem zou kunnen redden van den vreeselijken dood, waarheen ze gevoerd werd. (Wordt vervolgd.). --- Advertentie Ingezonden mededeelingep ooi* 9 is 9 Dames en. Kinderkleeding Eerst ^iJTTlili kijken/ t bij 1 Jfodefjuió DEN HAAG ROTTERDAM Alleen Hofweg 6 Hoogstraat hoek Spul 2217 23 --- Binnenland VERPLICHTE VASTSTELLING VAN STREEKPLAN? Op het bij de Tweede Kamer aanhangige wetsontwerp tot wijziging der Woningwet is door den minister van Arbeid Handel en Nijverheid alsnog een derde nota van wijzigingen ingediend. Daarbij wordt o.a. in zake samenwerking van gemeenten voor de totstandkoming van een streekplan de volgende regeling vastgesteld: ,,Indien de raden van twee of meer gemeenten een streekplan wenschelijk achten, kunnen zij met toepassing van art. 121 der Gemeentewet een regeling treffen tot instelling van een commissie, als bedoeld in art. 122 eerste lid dier wet, welke commissie tot taak zal hebben een streekplan voor te bereiden, vast te stellen of te herzien." Voorts is de bepaling opgenomen, dat Ged. Staten aan de gemeenten, die tot de streek behooren, zullen kunnen opleggen de verplichting om gezamenlkij te geraken tot de vaststelling of de herziening van een streekplan. VOORKOMING VAN DEN OORLOG. Prof. mr. V. H. Rutgers, hoogleeraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, is benoemd tot vertegenwoordiger van de Ned. regeering in het comité, belast met hot opstellen van een ontwerp-verdrag ter versterking van de middelen tot voorkoming van den oorlog, welk comité op 29 April as. te Genéve zal bijeenkomenMinimum-lengte in het leger Voordeelen der nieuwe regeling. De vraag of het aanbeveling zou verdienen de minimum lengte van de dienstplichtigen te verhoogen, is reeds meermalen aan de orde geweest, doch de maatregel is steeds afgestuit op grond van de vrees, dat het contingent, dat zou overblijven niet groot genoeg zou zijn. Zoo is bijv. in 1911 door de Kamerleden Thomson en K. ter Laan een pleidooi voor deze verhooging gehouden. Minister Colijn durfde het echter niet aan, daar hij verwachtte dat mede in verband met de uitbreiding der vrijstellingen, die destijds aan de orde was, het aantal recruten te klein zou worden. Men heeft bij de beoordeeling van de geschiktheid van den „kleinen man" voor den militairen dienst steeds een moeilijkheid ondervonden, aldus de Tel. Velen van de kleintjes, die doordat zij geen enkel organisch gebrek hadden, werden goedgekeurd, bleken bij de troepen niet goed mee te kunnen. Voor de verschillende corpsen was dank zij den loop der jaren reeds een minimum lengte verkregen, die nog aanmerkelijk hooger is dan de algemeene minimum norm. Zoo moeten recruten voor de jagers en de wielrijders ten minste 1.60 M. lang zijn; voor de genie 1.62 M., onberedenen bij de artillerie moeten eveneens die lengte bereikt hebben, terwijl de beredenen ten minste 1.65 M., de grenadiers 1.67 M. en de cavaleristen 1.70 M. moeten zijn. Deze laatsten mogen niet langer zijn dan 1.80 M. Vooral bij de artillerie sukkelt men nog al met de kleintjes. Een gevolg van de verhoogde minima voor bepaalde corpsen is, dat er een te groot aantal „kleintjes" voor de andere corpsen overblijft. Bij de infanterie geeft dit weer aanleiding tot moeilijkheden bij de bepakking. Daar nu de gemiddelde lengte van den mannelijken Nederlander in den loop der jaren sterk is toegenomen, bestaat er tegen de verhooging van het algemeen minimum thans geen bezwaar meer. Een 600-tal afvallers. Op een contingent van 23.000 man zullen 5 è. 600 man afvallen. Daar het aantal ingeschrevenen -bijna geregeld toeneemt -(slechts 1930 en 1931 vertoonen een inzinking) zal dit op het aantal jongelieden, dat men kan vrijlaten (pl.m. 4.000) niet gevoeld worden. De nieuwe regeling biedt voorts nog het voordeel, dat het aantal van hen, dat moet worden afgekeurd, als zij reeds onder de wapenen gekomen zijn, zal verminderen. Dergelijke afkeuringen zijn onaangenaam voor Tiet legerbestuur zoowel als voor de betrokkenen, doch zijn niet steeds te mijden, als blijkt, dat een organisch goed gezonde, doch ietwat tenger milicien achteraf blijkt niet mee te kunnen. Een staat, bijgehouden door den heer P. W. Oosterhoff, hoofd der afdeeling dienstplichtigen van het departement van Defensie, geeft een zeer frappant beeld van de stijging der lengte der dienstplichtigen in de laatste driekwart eeuw. In 1865 b.v. waren van de dienstplichtigen 10.67 P c t. kleiner dan 1.55 M.; 14.2 pct. van 1.55—1.60M.; 5°-5 2 P ct * van 1.60—1.70 M.; 24.61 pct. daarboven; vijf en twintig jaar later, dus in 1890, waren deze getallen resp. 3.68 pct. 9.01 pct.; 52.94 pct. en 35.37 pct. Weer vijf en twintig jaar later (1915) 2; 5 .08; 43-43J 49-48. Zeer sterk spreekt echter de stijging der lengte boven de 1.70 M. in de laatste vijftien jaar, die telken jare grooter wordt. In 1930 waren niet minder dan 62.58 pct. dienstplichtigen boven de 1.70 M.; slechts 0.91 pct was onder 1.55 M.; 2.77 pct. van 1.55—1.60 M. en 33.73 pct. van 1.60—1.70 M. De oorzaak is natuurlijk moeilijk te gissen; het is vermoedelijk een bewijs van een krachtiger worden van ons ras door betere levensomstandigheden. Doch daar staat tegenover, dat de mannen van 1.60—i.8o M. de stevigsten zijn; die daarboven 'zijn dikwijls weinig krachtig en hebben soms weinig uithoudingsvermogen. Rationalisatie bij spoor en tram. Kortere werktijd en meer salaris geëischt Een gisteren te Utrecht gehouden demonstratie! congres van de Ned. Vereen, van Spoor- en Tramwegpersoneel heeft, naar het U. D. meldt, na een inleiding van den heer L. W. Peterse, lid van het hoofdbestuur, over: De rationalisatie in het trambedrijf, de volgende motie aangenomen: Het groote demonstratieve congres der Nederlandsche Vereeniging van Spoor- en Tramwegpersoneel, samengekomen op 23 Maart 1931 in het N.V.-Huis te Utrecht, gehoord de uiteenzettingen, overwegende, dat de maatregelen, die door de spoor- en tramwegmaatschappijen in de laatste jaren zijn genomen op het terrein der rationalisatie weliswaar financieel voordeelig voor deze ondernemingen mogen zijn, doch dezo voordeelen schier uitsluitend op het personeel worden verhaald in den vorm van: veel intensiever arbeid, doordat bij toegenomen vervoer het aantal te werk gestelden is verminderd; geringer promotiekans; ongewenschte plaatsing in andere werkzaamheden dan aan de functie verbonden; ongevrraagde pensionneering vóór den 65-jarigen leeftijd; ontslag; het in dienst houden in los-dienstverband in plaats van met vaste aanstelling; het laten dienst doen zooveel mogelijk tot de uiterste grenzen van de bepalingen van het A.R.D. en het tramreglement; invoering van werkmethoden, waardoor de arbeid eentonig en geestdoodend wordt; overwegende, dat rationalisatie moet zijn een middel om dan arbeid te vergemakkelijken en het resultaat daarvan te vcrgrooten en niet een ifiiddel om slechts grootere , lasten op de werknemers te leggen; spreekt als zijn oordeel uit, dat tegenover al deze óngunstige beïnvloedingen van de arbeidsvoorwaarden van het spooren tramwegpersoneel als compensatie mag worden verlangd een aanmerkelijke verkorting der arbeidstijden en een verbetering der salarieering; besluit met alle kracht voor een wijziging van de dienst- en rusttijden van het geheele spoor- en tramwegpersoneel in dezen zin en voor betere salarisregelingen te gaan werken en roept het geheele spoor- en tramwegpersoneel op allen steun aan deze actie te verleenen. VERLAAGD TELEGRAMTARIEF NAAR WEST-INDIË. Met ingang van 1 April a.s. kunnen in het radio-talegraafverkeer via HollandRadio met Suriname en Curagao tegen verlaagd tarief nacht- en weekeind-tele grammen gewisseld worden. Deze telegrammen moeten gesteld zijn in verstaanbare taal, in het Nederlandsch, Fransch, Engelsch of Duitsch. Voor Curagao (met Aruba, Bonaire en St. Martin) is bovendien Spaansch toegelaten. Het tarief bedraagt voor nachttelegrammen 42 ct. per woord, met een minimum van f 8.40 (voor 20 woorden) en voor weakeindtelegrammen 31V2 ct. per woord met een minimum van f 6.30 (voor 20 woorden). Tegen een toeslag van 50 ct. vindt de aflevering plaats als geluktelegram op een luxe formulier. ---