LETTERKUNDIG BIJVOEGSEL BEHOORENDE BIJ DE DELFTSCHE COURANT EN HETWESTLANDSCH DAGBLAD Nadruk verboden, behalve voor leden der Combinatie. Herinneringen van een Oud-Hoofd-Commissaris van Politie. DE OOLIJKE GOUDSMID. Er zijn zoo van die mënschen, die, 'naar 't schijnt, voor 't ongeluk geboren zijn. Terwijl de een alle dagen zijn huis onbeheerd kan laten staan "en bij thuiskomst alles in orde vindt, zal een ander zijn woning als een heiligdom bewaken, maar als hij eens noodzakelijk voor een half uur de deur uit moet, vindt hij, teruggekeerd, zijn boel leeg gestolen. Zoo was er een goudsmid, wien al tweemaal de onderscheiding was ten deel gevallen, dat ondanks alle voorzorgsmaatregelen, zijn winkel was leeg gehaald. Nu was die goudsmid een man, die zeker wist, dat hij een ongeluksvogel was en die wetenschap had hem voorzichtig gemaakt, zoodat hij zich tevoren behoorlijk tegen inbraak had verzekerd, waardoor het verlies dat hij leed te- dragen was. Ik wil opmerken, dat in beide gevallen niets van het gestolene terug werd gevonden, wat pleit voor de handigheid der inbrekers of tegen de bekwaamheid der politie. Nu is een verzekeringsmaatschappij 'geen liefdadige instelling en daarom ,was ze er niet op gesteld, dat ze ten derden male den winkel van den goudsmid moest vullen, waarom zij geduchte voorwaarden ging stellen betreffende 'de afsluiting en de bewaking van het huis, hetgeen dan ook tot gevolg had, dat de derde inbraak uitbleef. Maar de winkel l'.ep niet erg en de Ïfoudsmid besloot wat klanten buitensruis te zoeken. Hij paktte ringen, hor4oges en andere artikelen, die speciaal de begeerte van het schoone geslacht opwekken in een koffertje en bezocht hiermee bars en dergelijke inrichtingen, waaraan Amsterdam rijk is en waar men zeker is achter het buffet en ook daarvóór ,,dames" aan te treffen, die veel yan opschik houden. Daar spreidde hij zijn schatten ten, toon en zoodoende wist hij zijn debiet te" yergrooten. Het spreekt, dat er eenig risico aan verbonden is, ojn met een met goud en 'juweelen gevulde tasch door Amstel's straten te dwalen en in de bedoelde drinkgelegenheden neer te strijken; er zijn daar altijd lieden, die prijs stellen op het bezit van goud, zonder dit direct voor opschik te gebruiken en de onder een ongelukkig gesternte geboren goudsmid voorzag de mogelijkheid, dat hem den tasch met goud zou worden ontstolen. ~ Voorzichtig man als hij was, wendde hij zich dus weer tot de verzekeringsmaatschappij en wist gedaan te krijgen dat zijn bagage tijdens de reis werd verzekerd . Zoo zien we hem dan op een goeden dag met zijn koffertje door de Kalverstraat trekken, nadat hij getracht had hier en daar wat te verdienen. Hij besloot verder dien dag den handel maar te staken, omdat hij nog een paar commissies had te verrichten en omdat zoo'n koffertje met goud een beetje lastig is om overal mee te nemen, ging hij naar e.en hotel in genoemde straat, tevens rest&urailt, waar hij iets wilde gebruiken en reikte het den portier over om het voor hem te bewaren, terwijl hij geen tnededeeling deed omtrent den inhoud. Dat was misschien niet goed, maar aan den anderen kant weer niet onverstandig; wat niet weet. wat niet deert. Hi| vond het daar goed bewaard, ging later de stad in en bleef daar een paar uur weg, in welks tijdverloop de portier zijn dienst had beëindigd en bij vertrek de zorg voor de 111 bewaring gegeven bagage — er waren meer koffers — aan den nachtportier had overgedragen. De scherpzinnige lezer zal het reeds geraden hebben: toen da goudsmid in den loop van den avond zich bij den nachtportier vervoegde om zijn koffërtje te halen,' was dit er niet meer en nadat dit onoinstootelijk was vastgesteld kwam de gedupeerde goudsmid bij mijzijn nood klagen. Hij was een geruïneerd man, maar toen mij op mijn vraag. bleek, dat het verloren goedje verzekerd was voor tien duizend guldén leek mij zijn houding van wanhopig mensch niet vrij van aanstellerij. Ik vatte de zaak serieus op en liet onverwijld een onderzoek instellen, waarbij ik de beide portiers in verhoor nam. Het stond vast, dat de man het koffertje had afgegeven en dat de dagportier het in 't depot had geplaatst, waar hij toezicht over hield en waar de goederen niet voor de greep stonden. Ook werd vrijwel vastgesteld, dat, toen de dagportier den dienst overgaf, het koffertje nog aanwezig was, maar omdat men niet wist, dat het waarde van beteekenis bevatte, was er geen bizondere notitie van genomen. Den dagportier, achtte ik boven verdenking verheven; den nachtporfier misschien niet zoo geheel, maar ik mocht den man daarom nog niet verdenken. We gingen na wat hij al zoo gedaan had en moesten aannemen, dat hij het hotel niet had verlaten, doch dat hij niet voortdurend bij de bagage was gebleven, aangezien zijn bezigheden hem wel eens even wegriepen. Er bleef dus niets anders over, dan dat een vreemde de hall van het hotel was binnen gekomen, het koffertje uit de kast. waar het stond tusschen de andere koffers, vandaan had gehaald en er mee vandoor was gegaan. Maar waarom juist dat koffertje, dat niet voor 't grijpen stond? De dief moest dan wel geweten hebben, dat het goud bevatte. Onze goudsmid wist een oplossing: men had hem bepaald gevolgd, wetende wat hij bij zich had en 't was waar: onder de barbezoekers waar de koopman zijn schatten had uitgestald, kon best een langvinger schuilen, want eerste klas publiek kwam daar nu niet bppaald. We vróegen en we zochten, maar werden geen steek wijzer ten 'opzichte van den man die het koffertje kon hebben „-weggehaald. Ik liet'me door den goudsmid een lijst der vermiste goederen geven met de prijzen, en het gezamenlijke bedrag klom aardig naar de tienduizend gulden, waarvoor het verzekerd was. Bij de politie vertrouw je geen mensch zelfs niet een ongelukkigen goudsmid, wien nu voor de derde maal zijn boeltje was ontstolen; 't is wel ongelukkig, maar die opeenstapeling van diefstallen vind je toevallig en aan toevalligheden geloof je niet. Ik kon de gedachte niet van me zétten, dat die diefstal wel eens door den goudsmid zelf kon zijn,bedreven, althans met zijn medeweten, doch zoo iets zeg je natuurlijk niet, maar je laat den man netjes alles opgeven om dan met een meewarig gezicht afscheid van hem te nemen. Zoo eens op mijn gemak over de zaak nadenkende, vond ik de partij vermiste goederen nogal tamelijk groot en ik wou wel eens weten, wat soort koffertje hij had gehad; hij vertelde waar hij het gekocht had en ik liet me zoo'n zelfden koffer brengen: de dagportier -zei ook, dat 't precies zoo één was. Toen zijn we eens op bezoek gegaan bij een grossier in goud en dergelijke en dien liet ik het lijstje van de vermiste goederen zien; nu, hij had hetzelfde goedje, althans vrijwel hetzelfde, met bijbehoorende étui's en ik vroeg hem of hij voor mij niet zoo'n collectie kon samenstellen, wat hij graag deed; zoodoende was ik weldra in staat om met eenzelfde collectie als mijn cliënt, op stap te gaan. Ik zeg, dat ik er mee op stap kon gaan, maar dat is eigenlijk niet geheel juist, want de voorraad was te groot voor den koffer en bij weggaan bleek, dat er een gewicht was van veertig pond. Dit is wel te tillen, maar op een draf loop je er niet mee. Enfin, ik ging er mee naar het hotel en kwam bij den portier. ,,Hoe heeft de man u den koffer gegeven?" vroeg ik hem en hij antwoordde: „Wel, zoo!" en hij reikte mij een taschje toe. ,,Neem u van mij dit koffertje dan ook eens over", zei ik, maar dat ging niet, want veertig pond zet je maar niet als een kistje sigaren op een plank. Daar had onze sluwe goudsmid blijkbaar niet op gerekend, dat zijn opgegeven zoo zwaar kon zijn en zoo volumineus, dat zijn koffer het niet kon bevatten, zoodat al onomstootelijk was aangetoond, dat het koffertje, door hem in bewaring gegeven, al bevatte het dan misschien eenige gouden voorwerpen, wellicht nog geen tiende deel van het opgegevene inhield : als je mij vraagt, geloof ik, dat er heel geen goud in geweest is. Of hij toen door de mand viel ? O neen, maar hij trachtte zich er uit te redden door te zeggen, dat hij zich in de opgave vergist had en, omdat niet bewezen kon worden dat hij den koffer had gehaald of laten halen, bleef hij nog buiten de gevangenis, maar van de verzekering kreeg hij geen cent. --- Een wonderlijke Visite. Tusschen Hodenpijl en Schipluiden stond aan de Vlaardingsche Vaart indertijd een molen. Daar is nu nog maar het voetstuk van over, als woning ingericht, een beetje zonderling huis. toch wel schilderachtig zoo en, naar de teekenaar niet heelemaal ten onrechte opmerkte, aangenamer om te zien dan al die nieuwe kazernehuizen met smalle ramen en platte daken. De Schipluidenaarder, die ons naar 't Westland had geïnviteerd, bracht ons langs deze bebouwing en langs de Vlaardingsche Vaart naar een gedeelte van het dorp, waar hij ons het huis aanwees van de sollicitante voor de vervanging van tante Koosje. — De dame in quaestie weet dat u komt, ga u dus rustig aanmelden en ik denk wel, dat u enthousiast terug zult komen. Misschien loop ik straks zelf even aan. We belden aan en de dame. die ons opendeed zei: — O ja juist, binne jullie daar, komper in en veeg je voete af en moch je pruime la je pruim buite.... Dit leek me eerï veelbelovende ontvangst, ik voelde me aanstonds op m'n gemak. De dame liep ons voor en liet ons in een kamer met veel kussens en antirnacassers en de muren vol beeldige schilderijtjes in vergulde lijsten. — Gaat erbij zitte maar schommel niet, anders breek je me stoele. Ik begon de conversatie plechtig en degelijk: — U weet de bedoeling van ons bezoek, juffrouw? — Ja, dat weet ik. Steek maar ineens van wal. ' — Ik hoop dat we 't samen zullen kunnen mogen vinden. — Dat zal van jullie afhange wat je wil betale. De teekenaar keek me aan en knipoogde. Dit was een zeer practische vrouw. — Het zal voor u niet zoo eenvoudig zijn om een besluit te nemen, juffrouw, merkte ik op. — Nee, dat juust. Ik heb lang geprakkiseerd eer ik besloot 't maar te doen. — U bent nu eenmaal gewoon aan een rustig dorpsch leven — Net zoo. We hebben 't hier goed in Schiplui en as je daar al twintig jaar woont, niewaar, och, dan raak je d'r zoo angewend — Hoe komt u in eens zoo eerzuchtig geworden, juffrouw? vroeg onze waardige téekenaar. De juffrouw keek 'm eens aan, begreep 'm niet goed, dacht mij. — Eerzuchtig zeit u? Och. ik kan 't geld goed gebruike hè? — U moet u maar niet te veel van de betaling voorstellen, zei ik. — ik heb 'n vaste prijs, was het nogal snibbig antwoord van de juffrouw. — Zeker, zeker, over een billijk aanbod valt altijd te praten. Maar rijk worden, daar moet u maar niet aan denken. Tante Koosje kreeg af en toe eens een cadeautje en wij betaalden natuurlijk reis- en verblijfkosten, maar daar bleef het dan ook bij. -— Late we niet zooveel prate. Ik mot dertig gul de hebbe. -— Dertig gulden? Hoe bedoelt u dat? ■—- Dertig gulde, gelijk oversteke en daarmee uit. Dertig gulden. Het leek me niet gemakkelijk met deze Schipluidensche dame zaken te doen. Wat wilde zij met haar dertig gulden! — Fietst 11 ook? vroeg ik. — Nee, fietsen doe ik niet. was het onverschillige antwoord. — U loopt zeker liever? Of houd u veel van autorijden? — An auto's heb ik de duuvel gezien, da's veuls te gevaarlijk. — 't Is, ziet u, dat wij nog al eens moeten autorijden. Dat wéét u toch ook wel? — Dat ken wel. Nou. is dertig gulde goed? Daar kwam ze weer met haar dertig gulden! Wat wilde 't mensch toelf? — Dan hebbu nog een prikkie. Nerges kom je zoo goeiekoop terecht. De teekenaar werd boos. ■— Anderen in uw plaats zouden geld toegeven, juffrouw! riep hij. -— Geld toegeve! Geld toegeve! Wat denk ie nou van me? — Voor de eer uw naam in de courant te mogen lezen. — Daar heb me naam anders al is ingestaan, ik heb al een eerste en drie tweede prijze gehad.... Wij keken de bekroonde juffrouw blijkbaar heel'verbaasd aan. want zij viel met een schrillen kreet uit: — Geloof u me misschien niet? — Jawel, jawel! haastte ik me'te zeggen, maar waar hebt u dan die prijzen behaald! — Op de pluimveetentoonstelling in Honselersdijk. Nou ja, praatjes vuile geen gaatjes. Dertig gulde en minder doen ik het niet. 1 De dame werd vervelend met haar dertig gulden! Had zij een prijs op een pluimveetentoonstelling behaald? Als wat? — Veel te veel! riep de teekenaar. — Te veel! Te veel! Voor twaalf mooie kippies en een vurig haantje. — Hoe zegt u? — Twaalf eiere per dag eri zooveel kuikens as je maar kan wille. — Waar hebt u 't eigenlijk over, juff rouw ? — Waar 'k het over heb? Da's ook wat. Je bint toch gekomme om me hok leeg te koope. — Om uw hok leeg te koopen? Weineen. U wou toch zoo graag de plaatu van tante Koosje innemen? Nu, daarvoor zijn we naar het Westland gereden. — Om watte? — Ja, u had gelezen dat tante Koosje mevrouw Wolzak was geworden en uw neef zei dat u zoo dolgraag voortaan met ons mee zou gaan. De bekroonde juffrouw sprong op, toornig, rood en met fonkelende oogen. — Zeg! schreeuwde zij, zeg! Zitte jullie me nu hier in me eigen huis te vernaggele.... — U.w neef heeft me hier gebracht. — Me neef ! Me neef ! 'k Heb geen neef! 'k Heb alleen kippe te koop. — Wat moeten wij met kippen uitvoeren ? — Ruk uit! tierde de juffrouw, ruk uit! Me zoo te bedriege met mooie praatjes, jullie moste je schame Zelden hebben we ons in zoo'n pijnlijken toestand gevoeld. Blijkbaar waren wij de dupe van een zeer boosaardigen grappenmaker geworden. Foei. foei, hoe kan iemand zoo iets.snoods verzinnen? We krabbelden wat onthutst overeind en wandelden sprakeloos naar de deur. Achter ons ging de dame ontstellend rumoerig te keer. Het gaf ons een veilig gevoel dat wp juist een autobus zagen aankomen en daarin stegen wij zonder om te kijken of misschien de neef nog ergens zijn zou. Want die zou nu wel met z'n kornuiten een vroolijk kwartiertje hebben om twee zoo in de luren gelegde stadsmenschen en een zoo bedotte mededorpelinge met twaalf kippen en een haan. Geschiedenis en Kunst. Eigenaardige antwoorden. Een weduwe kwam bij Chamfort en zeide hem, dat zij lust had, een nieuw huwelijk aan te gaan. — Ik zou het in uw plaats vast en zeker niet doen, zeide Chamfort. Wat een voordeel is het niet, den naam te dragen van een man, die geen domheden meer kan uithalen. Hendrik de Vierde van Frankrijk bracht een bezoek aan de galeien te Marseille en onderhield zich met de gevangenen over hun misdrijven. Alle gestraften verklaarden nadrukkelijk, onschuldig te zijn Allen deden moeite zich voor te stellen als het slachtoffer van een rechterlijke dwaling. Slechts één galeiboef bekende een ernstig misdrijf te hebben gepleegd. — Neem dezen man zijn ketenen af, gelastte de koning. Hij zou ia staat zijn, die brave kerels hier tot misdadigers te maken. De hertog van Senevoi bracht meer dan t\yintig jaar lang zijn avonden door bij de zangeres Gabrielle. Toen de vrouw van den hertog stief, dacht iedereen, dat hij nu met de zangeres zou trouwen. Toen een vriend hem erover sprak, viel de hertog driftig uit: — Trouwen? 'Denk je, dat ik gek ben? Waar zou ik dan mijn avonden moeten doorbrengen ? De beroemde Fransche dichter Vietor Hugo besloot eens, toen hij nog jong was het slechte drama van een dichtcrcollega te gaan uitfluiten. De première verliep zonder stoornissen. — Die kerel is me te slim af geweest, zeide de jonge Hugo, toen vrienden hem lafheid verweten, hoe kan men in hemelsnaam fluiten, wanneer men den heelen avond moet geeuwen? Een puriteinsche dame maakte Fox verwijten dat hij zoo hartstochtelijk veel hield van kaarten. — Zeg mij als het u belieft, niet kwaads van het edele kaartspel, antwoordde Fox, het kaartspel heeft tweeërlei groote bekoring, die van het winnen en die van het verliezen. Na het eerste concert dat Max Reger te Meiningen gaf was een prinses hevig teleurgesteld. Zij betreurde het dat men, •wanneer Reger dirigeerde, slechts zijn rug zag en geen gelegenheid had, zijn gelaat s-_ uitdrukking te bestudoeren. — U hebt niets verzuimd, hoogheid, antwoordde Reger, het is met mij net als met mijn naam, namelijk dat ik er van achteren net zoo uitzie als van voren. De beroemde Talmoed-kenner Low Beer maakte met zijn leerlingen een wandeling langs een buitenweg. Een van de leerlingen was buitengewoon bang voor een grooten hond, die luid blafte. — Weet je riiet, dat honden die blaffen. niet bijten? vroeg Beer. — Dat weet ik, meester, zeide de leerling. Qiaar wie garandeert mij, dat die hond het ook weet. Een historische plek. Op zwaartekracht te komen, zal een lirha.i op aarde met een snelheid van 70 m per seconde het luchtruim ingesliiigej moeten worden. In Rusland Is een instituut iri | het leven geroepen, dat de mogelijkheid , zal hebben te onderzoeken van het in cul- 1 tuur brengen der midden-Aziatischo ! woestijnen. Onlangs heeft men geconi* stateerd, dat de ster Nova Pictoris zicH m tweeën heeft verdeeld. Daar deze ster evenwel 540 lichtjaren van ons verwijderd is, moet de splitsing plaatst gehad hebben omstreeks het jaar 1390. D e „G roote Postwe g" op Java, in den tijd van Napoleon op lasÉ van gouverneur-generaal Daendels aangelegd, voorzag in een lang gevoelde» behoefte. De afstand Anjer Banjoewan-i gi, waarover men in den natten moessoC soms veertig dagen werk had. kon nu in 5 a 10 dagen worden afgelegd. Barnsteen is een versteende harssoort, die veel gevonden wordt langs de Duitsche Oostzeekust. Wekelijksche Kalender. ^ DONDERDAG. Waar de ijdelheid begint, houdt hef verstand op. VRITDAG. Zachtheid van karakter wordt slechts v ' langzaam verkregen, indien zij niet aan- * wezig is; bezit van veel zelfbeheersching! is daartoe een eerste vereischte. ZATERDAG. Geduld en vriendelijkheid hebben nog nooit berouw veroorzaakt en werken alü' olie op de roestige grendels van het leven 4 ZONDAG. Zoolang de kwade daad geen vrucht ten draagt, lijkt zij den dwaas zoet atè honing, maar als zij rijpt, wordt zij deij dwaas bitter als gal. MAANDAG. De roos heeft haar doornen en wie heS leed uit het leven wil wegnemen, zou ons tevens van alle vreugde berooveri. DINSDAG. Als ge een hinderpaal niet kunt wegw nemen, ga eromheen! WOENSDAG. Het hart, dat vroolijk het heden geniet, bekommert zich niet om het mor-t gen, maar tempert met zachten lach het bittere. •* VOOR KINDEREN. 3 Oplossing vorig raadsel: NA-PO-LE-ON. RAADSEL. Het visitekaartje. » Vorm uit de letters van onderstaand visitekaartje het beroep van den persoorj in kwestie: Oplossing vorige opgave: Men kan van de cijfers 1 tot en met 5) '1 x 2 x 3 x 4 x 5 = 120 getallen vormen. Dq som dier getallen is: 11111 x (1 + 2 + 3 + 4 + 5) x 24 = 3990960 OPGAVE. Wijzig de volgende letters, zoodat elk woord de naam wordt van een Nederlandsche stad. Plaatst ge ze daarna in een andere volgorde, dan worden dei 1 beginletters den naam van een achtstq stad. ~ Almehar. Therdcord. Maalkar. Rogengnin. 1 Amed. Snesa. Danrane. P. S O E R Ter Laar Tusschen Hodenpijl en Schipluiden. --- FEUILLETON. Miss Haroen-Al-Rasjid. (35 Vervolg). Zij drukten hem op het hart, om voorzichtig en waakzaam te zijn, en zijn naam werd ten paleize van den sultan met eere genoemd. Ik zal niets doen, alvorens ik het zóó kan inrichten, dat een Europeaan mijn soldaten, die op onderzoek nitgaan, vergezelt, redeneerde Halet Bey. Dan zal hij getuigenis moeten afleggen van het feit, dat er wapenen gevonden zijn, en de pad'sjah zal zich bij de ambassadeurs kunnen schoomvasschen, door hen te wijzen op de oorlogzuchtige stemming der Christenen. Dat het onderzoek geschiedde op last van een routessarif die goed voor de Christenen is, maakt de beschuldiging nog zwaarder. En bovendien zocht hij, om allen schijn van partijdigheid te vermijden, een kolonel uit, die rechtvaardig en goed was, en om die eigensi happen bekend stond. Het was een keurig in elkaar gezet complot, en he' welslagen er van zou een vilajet /oor Halet Bey beteckcnen. E11 ■wanneer het vinden van wapenen bekend was geworden, zouden de Koerden uit het district het canaille van Bitfa, uit vrees of uit plunderzu ht, zeker ta'.Iooze Chrisrenen hebben vermoord. Maar wat zou Halet Bey dat hebben kunnen schelen? —=■ Effen, gij beoordeelt mij verkeerd. Dat zou de inkomsten te veel doen dalen, onderbrak hij met cynische oprechtheid. — In ieder geval, Halet- zou zyn vilajet hebben gekregen. Een listig complot, alleen jammer maar, dat de wapens verdwenen. En zoo verwoed was de padisjah over Halet's bedrog, dat hij gedegradeerd werd. — Gij weet alles, Effen! — Behalve hoe gij hier zijt gekomen. Weten anderen van de verdenking, die gij tegen mij koestert? — Dat is mijn geheim, Effen. — Zoo. Luister nu goed, Halet Bey. Van welk nut zou eenige inlichting van mij betreffende die geweren zijn? Gij moet een onwraakbare verklaring hebben, een verklaring van mij. Als ik die geef, zullen wij in moeilijkheden geraken én wat voordeel zal het mij opleveren, dat ik gesproken heb? — Effen, gij zult het boek van uw zuster terugkrijgen en gij zult, door mij te hebben geholpen, ook geen nadeel ondervinden. Een bekentenis dat een dappere vermetele Christin, een Engelsche, eenige harer gelóofsgenooten geholpen heeft te ontkomen aan de gevolgen van hun samenzwering. De pa - disjah kan 11 dan hoogstens verbannen maar daarvan zult gij geen schade ondervinden. Heel Engeland staat voor u open. De padisjah zal uw bekentenis kunnen aanvoeren als bewijs van een voorgenomen, drch mislukten opstand, ik zal weer bij den C noten lieer in de gunst komen en uw vriend zijn. Uw ouderteekende verklaring zal nog beter zijn dan het oorspronkelijke plan. — En de Chaldeeërs zullen door het Mohammeciaansche canaille gemolesteerd worden, wanneer het algemeen bekend wordt, nietwaar? — Dat kunnen wij niet voorkomen, Effen. — Ge weet, dat ik dien nacht in het bosch van Sliwa Klissia was. Dat hebt ge natuurlijk laten afzoeken, ge licht niets gevonden en begrijpt niet, hoe ik die wapens heb weggekregen. Kondt gij van de dorpelingen niets gewaar worden? — Neen, Effen', hun ruggen zijn reeds verhard onder slagen en niemand wilde bekennen, dat hij iets van deze kwestie wist. Wij hebben nog de doodkist opge-" graven, maar de binibashi was er zeker van, dat het lijk hetzelfde was als dat, wat hij er in de kerk in had gezien. — Effen' ge wenscht dus dat ik u een geteekende verklaring geef, hoe de gewezen zijn verdwenen? — Inderdaad, Effen'. Ik lachte hartelijk. — En dat zal bekend worden aan alle diplomaten in Stamboel? En zulke dingen lekken uit. Dat ik Chaldeeërs geholpen heb.... — Dat strekt u integendeel tot eer. Effen'. — ....En dat ik later berouw kreeg en hen verried? — Erger nog ziet het er voor u uit, wanneer ik de waarheid omtrent Kalmaru vertel. Gij weet, Effen', hoe verhalen verspreid worden. Ik kan het in Stamboel- in omloop brengen. Wat Mosoel en Bagdad betreft er is weinig voor noodig om daar de ooren te doen opsteken en de monden in beweging te brengen. En dat zal ik doen, zoo Allah wil. Denk eraan, dat uw zuster de dochter is van een groot e dame. kleindochter van een groot pasja en juist die hooge plaats maakt hen een licht trefbaar doelpunt vaor de pijlen van het schandaal. Inderdaad, de man zou ons nog veel last kunnen bezorgen als hij het aani.omelijk wist te maken, dat ik Ischaryar op de weerlooze dorpen der Gadarwanders had afgestuurd zonder meer. En de waarheid kon ik niet vertellen, zonder de Khanoum Effen' te compromitteeren. Wat had Evelyn in haar dagboek gezet? Als de Biy mij niet alleen maar trachtte bang te makeen moest 't wel iets heel ergz zijn. Geen schandalen worden zoo snel ruchtbaar, als die waarvan de diplomatieke dienst de vader is. Zij vliegen van ambassade naar ambassade, van de eene hoofdstad naar de andere. En het zou uitkomen, dat ook Evelyn erin betrokken was geweest. Het angstvocht brak mij uit, toen ik daaraan dacht. Geen Europeaan in Turkije zou meer met ons te doen willen hebben. En wat Europa betreft, ongelukkig genoeg hadden wij den laatsten tijd veel van ons doen spreken, ons romantisch succes op den Tel Abou Kha'oun liad aller oogen op ons gevestigd. Mijn verbeelding werkte voor, in gedachten zag ik reeds brochures met onze namen zwart op wit. Ik durf mijzelf vleien, dat ik uiterlijk volkomen kalm bleef en slechts den indruk gaf, als dacht ik diep na, terwijl deze schrikbeelden mij door het hoofd schoten. — Er is toch nog iets mij niet duidelijk, Bey Effen', zei ik ten laatste. Hoe zijt ge er toe gekomen, verdenking tegen mij op te vatten? Alleen omdat ik dien bewus.en nacht in Sliwa Klissia was?. — Effen', mijn naam is Halet. Thans Halet Bey. — En wat zou dat? — Twintig jaar geleden was hij alleen nog maar Halet, he was de naam van een jongen, die de vrouw, nu bekend als de Khanoum Effen' van Kalmaru, naar het Fort Kalmaru bracht. — Zoo, en nu komt gij daar nog wel eens ? — Zeker; de Khanoum Effen' heeft den jongen, die haar den weg wees, in gedachten gehouden. — Dan is nu alles duidelijk. Allee, behalve weer de geweren gebleven zijn, Effen'. Maar voorwaar, ik heb u door mijn vraag verrast. Bedenk nog eens vóór gij mij antw oordt. De nachtelijke uren zullen u raad brengen ai u leiden tot een verstandig besluit. Inshallah. morgen en den dag daarna kunt gij er over nadenken. Morgeno. htend vertrek ik naar Kirkuk, dat is dus voor u Maandag. Woensdag kom ik terug; Woensdag dan ook, zult ge mij uw besluit meedeelen. — Zeer goed. stemde ik toe. En het boek van mijn zuster? Hij grijnsde. — Dat is in wél verzekerde bewaring. Een poging uwerzijds om het weer in uw bezit te krijgen, zou de verdenking tegen u slechts kunnen verzwaren. Ongetwijfeld zal uw zuster u nog wel kunnen zegden, wat zij over Kalgaru schreef. Ook kunt ge Wilbur Effen' er over spreken, als ge dat wcnscht. * — Wilbur Effen' heeft er niets mee te maken, antwoordde ik woedend. — Meent ge, Effen'? antwoordde hij vriendelijk. Als hij uw verloofde was. gelijk beweerd wordt, zou ik uw heftigheid toeschrijven aan uw verlangen, hem buiten een gevaarlijke zaak te houden: nu gij dit echter ontkent, vraag ik mij af, waarom ge u zoo boos maakt. — Hij heeft er niets mee te mak