Het eiland der demonen. Men schrijft ons uit Den Pasar (BaH): Wie de bekende film van Bali ,,Het feiland der Demonen" heeft gezien en 'dan een bezoek aan aan het eiland brengt, zal niet anders dan groote bewondering kunnen gevoelen voor de uitnemende propaganda, welke van de vertoonine kan uitgaan, al zal hij even bezwaar hebben tegen den titel, want te midden van de vroolijke bevolking, soms wat eigengereid', doch steeds vriendelijk en hulpvaardig zoowel voor inheemschen als voor bezoekers, in een omgeving van zeldzaam mooie natuur — het wat ruige noorden en het vruchtbare zuiden, waar een intense bebouwing het landschap een wisseling van kleuren geeft, die even stil doet staan van bewondering als iemand uit het bergachtige middenstuk vrijwel plotseling het vlakke zuiden aan zijn voeten ziet liggen —- kon het begrip demon niet uitgroeien 'tot een obsessie voor dë bewoners, zoodat zij aanhoudend onder vrees voor het niet begrepene gebukt gaan. Werkelijk, dit eiland van groen en geel, van zon en blauwe luchten, van zee, die in schitterend 1 wit schuim tegen de rotsachtige kist te pletter slaat, doet eerder aan pen schepping door zachte, vriende'"ke godenhanden, dan aan een harden druk van booze geesten denken. Doch een titel zegt veel, heel veel zelfs. Heeft Kwatta een groot deel van zijn succes niet aan den ketterenden klank van ziri naam te dlanken ? Dat de film, die met zuiver commercieele doeleinden werd opgenomen, zich bij het publiek aandiende ondfer bewoordingen welke de verbeelding prikkelden, is den samenstelleres dan ook niet kwalijk te nemen, vooral niet gezien het uitnemend werk, dat zij hebben gedaan door het in ruimen kring geven van bekendheid aan een eiland, dat nog veel %s weinig waardeering geniet, doch waarvoor tevens de vrees bestaat, dat veel yan hetgeen thans een aantrekkelijkheid uitmaakt, eens bedolven zal worden onder uitwassen, welke een intens bezoek van toeristen in een. land kan doen ontstaan. Het is dan ook geen toeval, dat menschen, die voor hun werk sfeer en passende omgeving noodig hebben, zich hier langzamerhand k^meri vestigen. De 'schilders Dake en Walter Spiess keten zich hier huizen bouwen, de eerste aan de zuidkust, met uitzicht over zee, de ander op de helling van den Tabanan. Enkele Amerikaansche schrijvers vestigden zich op plateaux met schitterend uitzicht, waar alleen het getoeter van een • zeldzame auto het eenige geluid is, dat niet in de omgeving past. Gelukkig is Bali niet voor een week-end te bereiken en het verkeer eischt een vrij ruim gebruik van auto's, zoodat de groote stroom van alles verwoestende dagjesmenschen hier nimmer een bedding zal vinden. Hetgeen ,voor het eiland een zegen mag worden genoemd. Maar om nu tot de film terug te keeren. Wie haar gezien heeft, herinnert zich Hte twee hoofdpersonen, de zoon van de heks en zijn aangebedene. De ''ongeman is bij zijn soortgenooten niet in tel. Hij wordt betiteld met een woord, dat vü in het Holland sch het best kunnen vervangen door de qualificatie „geschift" en zijn bijnaam is die van den „gekken 'God". . , Het meisje geniet hier evenmin bewondering, aangezien zij volgens 3aHsche opvattingen architectonische fouten in haar bouw heeft, die haar nu niet precies onder de uitverkiorene partijen rangschikken. De film is echter voor buitenlandsch gebruik vervaardigd en bij het kiezen van de sujetten moet daarom met den vreemd'en smaak rekening Worden gehouden. Het opnemen, waar een 6 maanden hieelieen is gegaan, heeft zijn eigenaardige moeilijkheden gebracht. De men'schen waren allen aangenomen tegen ieen gulden per dag, wat een zeer ruime betaliniT mag worden genoemd. Zij had'den zich verbonden voor den geheelen «duur van de film, doch toen deze reeds voor een groot deel was opgenomen, bleef op een morgen een van de ,,artisten" weg. Hij zond een briefje, waarin hij verklaarde, geen tijd meer te hebben, waarom hij als zijn plaatsvervanger zijn broer zond, die echter heelemaal niet op hem leek. Het heeft enkele dagen gekost voordat de afvallige overgehaald as zijn taak weer op te nemen. Kostte dit slechts wat vertraging, een ander voorval is meer in de papieren geloopen. Een van de Baliërs, d'ie geen hoofdrol, doch wel een drukke bijrol vervulde, was in het bezit van een pracht van een haardos, lang tot op zijn schouders. Tot grooten schrik van de operateurs kwam hij echter op een morgen volkomen kaalgeschoren. Hij had al zoo lang met lang haar geloopen en wilde weer eens kort haar dragen.... Een pruik was niet te gebruiken, een passende, volkomen gelijkende plaatsvervanger nergens te vinden en daarom zat er niet anders op dan enkele honderden meters film te vernietigen en de nieuwe op te nemen met den thans kaal hoofdigen man. Wie zich de film nog voor oogen kf.n halen, zal zich herinneren, dat de hoofdpersoon aan het slot heilig water uit n<-t oerbosch moet gaan ha^en. Hii waadt dan eerst door vloedbosschen, om later door een oerbosch en na het passeeren van een meer, de plaats te bereiken, waar bij een tempel een priester hem het water meegeeft. Dit is alles werkelijk zoo geschied!, alleen lijkt op het beeld de poëzie grooter dan zij in werkelijkheid was. Het loopen door de vloedbosschen geschiedde aan de zuidkust bij Benoa, het trekken dooi het oerbosch echter een 80 K.M. verder, op de helling van den Tabanan, waar de tempel ligt. Het was echter heelemaal niet noodig' geweest door het bosch te trekken, want naar den tempel voert een goed onderhouden boschpad van een meter of drie breed, het meertje dat gepasseerd moest worden, is een aardig vischplaatsje van 40 bij 50 M., waar enkele hengelaars de eenige menschelijk levende wezens zijn. Bij de komst bij den tempel zit i groote aap aan den rand van een tempeldak woedend tegen hem te blaffen. Doch er is nergens een steenen tempeldak. De aap is opgenomen, zittend op een stuk van een gespleten poort (een poort zonder dak), doch de zijkanten zijn bij het opnemen zoo afgedekt, dat het den indruk geeft van een aap, die op de steenen kroonliist van een dak zit. Deze trucs doen echter aan de waarde van de film niets af, welke een uitnemend beeld geeft van het leven van de bevolking, al moet dit beeld noodzakelijk aan de oppervlakte blijven. Wie meer wil zien van het Balische leven, moet de dessa ingaan, welke ~i wijken verdeeld is, zooals een wijk weer verdeeling vindt in familiegroepen, die zich min of meer verscholen hebben achter muren van steen of leem, waarin slechts hier en daar een smal poortje, waarin zonder uitzondering een blaffende hond 1 . Die muren dienen om in den nacht de booze geesten weg te houden en zij geven bij een tocht door het eiland een slecht beeld van een groote bevolkingsdichtheid'. Het drukke leven op de wegen ontbreekt hier. Het speelt zich achter de muren af. Geen huizen, geheel open aan de wegen, geen warongs, geen troepen spelende kinderen. De wegen zijn alleen voor het verkeer, doch wie de poortjes binnenloopt, vindt daar een groote bvolking en het. verschijnen van een vreemdeling doet uit alle hoekjes en gaatjes menschen en kinderen te voorschijn komen. Mlaar de toeristen hebben, rondgesjord als zij worden door reisbureaux en de Paketvaart, geen tijd om een dessa te bezoeken. Zij zien daarom niet wat de merkwaardig begaafde Balische houtsnijders in hun werkplaatsen doen. En wat voor werkplaatsen ! Een steenen, soms een cementen vlak, onder een dak. Daar zit de kunstenaar — dit woord in dte volle beteekenis te nemen — en werkt met zijn zelf gemaakte bijteltjes en mesjes. De bijteltjes hebben het heft niet in hout gestoken, doch het is spiraalvormig bewerkt, zoodat 't vast in de hand ligt. Met twee handen neemt de snijder, zoodra het een vitaal deel van het beeld betreft, een bijteltje beet, klemt het stuk hout waaraan hij werkt tusschen zijn teenen en geeft het met die teenen een draaiende beweging, indien die voor het richtig gebruik van de bijteltjes noodig is. Het aantal groote snijders neemt echter af. De toeristenstroom vraagt meer om een aandenken dan om een kunstwerk, bij tientallen worden door minder begaafden clichékopies gemaakt, welke grif hun weg vinden naar de handen van hen, die zonder eenigen smaak zich een aandenken willen verschaffen. Gelukkig zijn er enkele menschen die de waarde en daardoor ook de verkoopwaarde van het werkelijk mooie snijwerk hebben ingezien. Bij hen kunnen de snijders terecht voor een mooi stuk. waaraan zii dikwijls maanden werken, want evenals hun collega's in Europa werken zij alleen indien zij zich gedisponeerd gevoelen. De kunst van het houtsnijden is aangeboren, van „academies" in den meest primitieven vorm ook, werd nimmer gehoord en zelfs lesgeven is feitelijk onbekend. Bij eiken werkelijk begaafden sniider zitten gewoonlijk enkele anderen, die daar ook werkien. Zij kiiken eens af wat hij doet, vragen hoogst zelden wat en no~ zeldzamer is bet dat hii hen hel t. Wat zij maken, blijft hun eigendom en bii verkoop krijgt de „leermeester" zelfs geen cent. En waarom dit al'es zoo geschiedt? Vraagt er een houtsnijder naar en hij zal antwoorden: ,,Het is altijd zoo geweest en zoo is het goed". Is het eigenlijk niet jammer, dat zulk een beyolking met den onrustigen invloed van het westen in aanraking komt? --- Buitenland Oostenrijk. Dr. Schuschnigg naar Hongarije. Bondskanselier dr. Schuschnigg heeft zich per vliegtuig naar Szegedin begeven om daar, met zijn secretaris, in het Hongaarsche nationale theater een voorstelling bij te wonen van „Die Tragödie des Menschen" van Madach. Bondskanselier Schuschnigg zou zich heden naar Boedapest begeven, waar hij met minister-president Goemboes een bespreking zou hebben. Heden zou dr. Schuschnigg naar Weenen terugkeeren. Aartshertog Otto van Habsburg te Kopenhagen. Aartshertog Otto van Habsburg, die Woensdagavond te Kopenhagen is aangekomen, wilde oorspronkelijk Donderdagochtend naar Zweden vertrekken. Intusschen heeft hij besloten zijn verblijf te Kopenhagen voor onbepaalden tijd te verlengen. Men neemt aan dat Oostenrijksche monarchistische en Italiaansche kringen den aartshertog deze reis hebben aangeraden opdat hij zich in deze dagen op neutraal terrein zou bevinden. Oud-burgemees*er Seitz naar een sanatorium. Oud-burgemeester Seitz is in een sanatorium opgenomen. Men verwacht, dat hij bij zijn ontslag uit dit sanatorium op vrije voeten zal worden gesteld. Duitschland. Amnestiewet afgekondigd. Vrijstelling van zware straffen Nu de functies van Rijkskanselier en Rijkspresident zijn samengevoegd en de bevoegdheden van den Rijkspresident op den leider en Rijkskanselier Adolf Hitier zijn overgegaan, heeft de Rijksregeering besloten tot afkondiging van een wet tot vrijstelling van straffen, die 9 Augustus in het Reichsgesetzb'att is gepubliceerd er daardoor van kracht is geworden. De wet bevat een .algemeene amnestie voor bepaalde soorten publieke overtredingen. Onder de algemeene amnestie vallen, onverschillig van welken aardl het vergrijp was, alle straffen, niet liooger dan 6 maanden gevangenisstraf of duizend Mark boete, indien de veroordeelde toen hij de overtreding beging, van ie voren niet of slechts gering gestraft was. Voor recidivisten geldt dte c amnestie indien zij tot ten hoogste 3 maanden of 500 Mark boete zijn veroordeeld. Aanhangige processen over dergelijke vergriinen worden ingetrokken, indien de delicten voor 2 Augustus 1934, den dag van Von Hindenburg's overladen, zijn begaan. De politieke delicten welke onder de amnestie vallen. De politieke delicten, waarvoor amnestie wordt verleend 1 , zijn: 1. beleediging van Hitier en dergelijke vergrijpen; 2. daden, die gericht waren tegen het welzijn of het aanzien van het Rijk, maar niet begaan werden uit anti-volks- of anti-staatsgezindheidi; 3. vergrijpen, waartoe de betrokkene zich heeft laten verleiden in zijn ijver voor de nationaalsocialistische beweging; 4. andere gevallen van beleediging, en het toebrengen van lichamelijk letsel in de opwinding van den politieken strijd. Ook in die gevallen moet de daad vóór 2 Augustus zijn begaan. Van dte amnestie zijn uitgezonderd politieke vergrijpen als hoogverraad, landverraad, het verraden van militaire geheimen, misdaden tegen het leven, aanslagen waarbij een mensch gedood of gewond werd en tenslotte alle handelingen, welker wijze van uitvoering of motieven toonen, dat de dader een lage gezindheid heeft. Lankmoedigheid ten aanzien van Schutzhait. Hitier heeft aan de landsregeeringen opdracht gegeven, dat a'le gevallen van Schutzhaft zoo snel mogelijk opnieuw moeten worden onderzocht en dat ontslag uit de Schutzhaft moet worden overwogen, als de aanleiding tot de arrestatie van onbelangrijken aard was, of als te verwachten is dat de betrokkene zich voortaan niet meer vijandig zal toonen jegens den nationaal-sociahstischen staat en zijn organen. Voorts heeft Adolf Hitier er den nadruk opgelegd, dat ook de gevallen, welke in verband staan met de actie op 30 Juni j.1. op verschillende wijze aan een nieuw onderzoek moeten worden onderworpen. — D.N.B. Concessies van Berlijn. Tegenover Oostenrijk. De te München zetelende leiding van de Oostenrijksche nationaal-socialistische partij, is thans ontbonden. De leden van de partijleiding zijn voor onbepaalden tijd met verlof gezonden. De leiding is ontbonden, nadat de Oostenrijksche regeering het agrement van Von Papen had bekend gemaakt. Hiermee is een conflict tusschen Oostenrijk en Duitschland. dat de betrekkingen tusschen deze beide landen altijd nadeelig beïnvloedde, uit den weg geruimd. Men kan hierin de wensch der Duitsche regeering zien, de spanning tusschen Oostenrijk en Duitschland op te heffen. Men kan aannemen dat de opheffing van de Münchener partijcentrale reeds eenige dagen tusschen de beide regeeringen bekend was sinds de bereikte Duitsch-Oostenrijksche overeenkomst. In politieke kringen rekent men er thans op dat het zoo noodlottig 1000mark verbod voor Tirol zal worden opgeheven. Afneming werkloosheid. Op 31 Juli bedroeg het aantal werkloozen volgens het rijksinstituut voor werkloosheidsverzekering en arbeidsbemiddeling 2.426.000, hetgeen 54.000 minder is dan een maand tevoren. In het district Berlijn bedroeg de afneming van de werkloosheid 30.000; in de andere districten was zij gering. Zuid-Amerika. Het conflict tusschen Bolivië en Paraguay. De president van Bolivië zegt, dat de oorlog binnen afzienbaren tijd zal eindigen. In de openingszitting van het Boliviaansche Congres verklaarde dezec dagen de president der republiek, dr.i Salamanca, dat de oorlog met Paraguay, in het Gran Chaco-gebied binnen afzienbaren tijd een einde zal vinden. Voorwaarde was slechts, dat Paraguay zich! bereid verklaarde Bolivia het gebruik der Paraguaysche spoorlijnen in den Gran Chaco te garandeeren. De daarover geopende onderhandelingen hadden een gunstig verloop. Ontslag van de ministers van oorlog en financiën. De president der republiek heeft de ontslagaanvragen yan den minister van oorlog en den minister van financiën ingewilligd. Het verzoek om ontslag der overige leden van het kabinet is doos hem afgewezen. Italië. Zware straffen in een spionnageproces Van Januari tot Juli zijn voor de speciale rechtbank ter verdediging van den staat 18 processen gevoerd wegens verraad van militaire geheimen. Thans zijn 29 personen veroordeeld, onder wie zich twee vrouwen en vier buitenlanders bevinden. Een der beklaagden is veroordeeld tot levenslangen dwangarbeid,drie zijn veroordeeld tot 25 jaar dwangarbeid, een tot 24 jaar, drie tot 20 jaar, een tot 17 jaar, een tot 16 jaar en vijf tot 15 jaar dwangarbeid. China. De communistische actie Tsjang-Kai-Sjek naar Foetsjan. Maarschalk Tsjang-Kai-Sjek heeft zich gisteren per vliegtuig naar Foetsjau begeven, om daar het bevel over te nemen over de regeeringstroepen, die tegen de communistische opstandelingen opereersn. Er worden steeds nieuwe versterkingen voor het regeeringsleger gerequireerd. Amerika. Nationalisatie der zilvervoorraden. President Roosevelt heeft gisteren een verordening bekend gemaakt nopens de nationalisatie der zilvervoorraden in de Vereenigde Staten. Krachtens deze verordening moet al het zilver, dat zich op 9 Augustus in de Vereenigde Staten bevindt, binnen 90 dagen worden ingeleverd bij het ministerie van financiën. Buiten deze bepaling vallen de voorraden voor industrieele doeleinden of voor de nakoming van loopende overeenkomsten, vcorts zilvervoorradïii, welke toebehooren aan vreemde regee ringen en buitenlandsche bank-instell'ngen of verwerkt zilver en zilveren munten der Vereenigde Staten en het buitinind Deze wet, welke ten doel heeft den zilverprijs te doen stijgen, machtigt de regeering zilver op te koopen tot dat de muntvoorraden voor 2ö % zullen bestaan uit zilver en voor 75 % uit goud. --- Advertentie Ingezonden Mededeelingen. 5126 30 --- Advertentie Ingezonden mededeelingen. 5127 8 --- Feuilleton DE HEKS VAN WINSLEA. het Engelsch van MAY WYNNE. 24 Eigenlijk was die straf niet anders, dan Waarop het nichtje al anderhalf uur had uitgezien. Met zedigen groet verliet zij dan ook zoo gauw mogelijk het vertrek, waar mistress Penolope zich bleef zitten ergeren over de onbeschaamdheid van het opkomend geslacht en zich vast voornam om van haar broer te weten te komen met wie Marjorie al zoo omging. Ilad het Lot haar in kennis gebracht met Barbara Carcroft, dan zou mistress 'Stapleton zeker niet bewaard zijn gebleven voor een beroerte. Dat een slechte invloed => al werd werd die dan ook enkel vermoed <=• moest tegengewerkt worden door een goeden, was de overtuiging van tante Penelope, die dan ook steeds met den grootsten nadruk terugkwam op haar aan»n terechtwijzingen, hetgeen een jonge «umo van stand behoorde te doen. Marjorie droeg die zedelessen zoo goed, Ms het haar maar immer mogelijk was; «at ze er echter genoeg van had, bleek •wei duidelijk uit het feit. dat ze uitermate verheugd was toen ze een bezoek kreeg van Janet Birley. Tot wederzijdsche, niet geringe verrassing, hadden de beide meisjes elkaar ontmoet in de straten van Doncaster. Janet had het geheim van haar broer wel vermoed, toen de geestverschijning — 1 zooals hij immers veronderstelde — van Marjorie hem begroette bij zijn terugkeer naar Winslea Grange, op den dag, dat de boodschap van Langdale zoo ongelukkig te land of liever te water kwam. Birley had een kreet van verbazing niet kunnen onderdrukken en toen was hij, trillende, op een stoel gevallen en eerst toen Marjorie tot hem gesproken had, had hij zich kunnen losmaken van de vrees, dat zij een geestverschijning was. Maar de verlichting, dat oogeublik van zwakheid, waarop hij zich wat meer had laten gaan, dit alles was voldoende bewijs geweest voor Janet, hoe haar stiefbroer over het nichtje dacht. Marjorie zou zeker een ideaal schoonzuster zijn geweest, maar aan den anderen kan was het goed voor James, om ook eens te ondervinden, dat da wereld niet geheel voor hem geschapen was en dat iemand hem eens vertelde, dat zij' doof was voor zijn betuigingten en bevelen. Sinds dien bewusten dag had Janet Marjorie niet weergezien, want de inneming van kasteel Pontefract had de vijandelijkheid weer versterkt tusschen koningsgezinden en Rondhoofden. ' 1 Maar Maggie, riep zij, Marjorie bij een oude afkorting noemend, — wat doet mij dat goed, dat ik' je lief gezichtje weer eens zie. Waar logeer je?, En is je vader bij je? Marjorie schudde het hoofd en lichtte Janet toe, dat zij logeerde bij tante Penelope. De zucht, waarvan deze mededeeling vergezeld ging, verklaarde Janet genoegzaam den staat van zaken. —■ En tante Penelope is zeker een lastige dame? riep zij', op de makkelijke manier, waarop zij met haar nichtje placht om te gaan, als haar broer er niet bij was. — Laten wij nu eens een uur afspreken, waarop wij eens gezellig met elkaar kunnen babbelen. Ik logeer bij mijn oom en de neefjes en nichtjes in het Roode Huis, even buiten de stad. Mijn oom is weduwnaar en is slechts van drie dingen vervuld: eerstens om voortdurend de deugdzaamheid te prijzen van zijn overleden vrouw; tweedens om een troep bandelooze kinderen tot gehoorzaamheid te brengen en derdens om de zaak der gerechtigheid te bevorderen, zooals dit door Olivier Cromwell werd voorgesteld. Marjorie glimlachte, maar werd toen ernstig en vroeg: " En je broer?, Logeert die ook op het Roode Huis? Janet lachte. Neen, neen, zei ze, — James heeft het heel druk. Ik geloof, dat hij naar het Noorden gereden is, om zijn beklag te doen bij generaal Cromwell, hoe de duivel zijn festijnen viert in Yorkshire. Maar hij kan wel gauw terugkeeren. " Als hij naar Schotland is gegaan, kan het toch nog een heelen tijd duren, eer hij terug is: er zal daar heel wat te strijden vallen, , t , Arme James. Hij is een godvruchtig man en heftig in zijn gevoelens. Hij is dan toch mijn broer en dus wensch ik hem het beste toe in den strijd en in de liefde. En je wilt mij dus zoo komen opzoeken in het Roode Huis, Maggie? De nichtjes en neefjes zullen blij zijn je te zien. Ondanks de strenge wijze, waarop zo door oom gekastijd worden, hebben ze nog niet veel van Puriteinen, en, als hun vader maar de helft wist van de ondeugende streken, die zij uithalen, nuy dan.... Maar weet je wat: kom morgen na het middagmaal. Eerder durf ik je niet vragen, want oom zou den schrik om het hart slaan als hij een Babylonische bij zich aan tafel zag. Nu, een praatje met Janet Birley en een stoeipartij met een troep wilde kinderen kwam Marjorie altijd nog verkieslijk voor boven zoo'n wandeling, moederziel alleen, het terras op en neer, of een saai gevangen zitten aan haar borduurraam. Den volgenden dag begaf zij zich dus vroeg op weg en werd opgehaald door Janet en een half dozijn kinderen, aan wie het duidelijk te zien was, dat zij geen moeder hadden, onverzorgd in dz kleeren als ze waren. De jongeren bleven verlegen vlak bij Janet, maar Thomas, een jongen van bijna twaalf, stak haar gul de hand toe: -— Vader zegt, dat alle goddeloozen ten onder zullen gaan, maar ik denk niet, dat hij dit van u zal meenen, ofschoon Janet toch zegt, dat u een aanhangster is van Karei. Stuart. Jaiu t Tok h:'t jongmensch eens bij de ooren vuu» deze misschien wat al te oprechte verwelkoming, maar toen de meisjes samen naar boven gingen, zei ze tot Marjorie: — Oom zou inderdaad heel boos zijn als hij wist, dat ik je vandaag hier genood had. Maar hij is uit en als we nu maar wat voorzichtig zijn, en ook Thomas betracht de bescheidenheid, dan hoeft hij niets te weten van je bezoek. Maar van het praatje, dat Marjorie's eigenlijke bedoeling was geweest, kwam weinig in, want niet zoodra waren de meisjes gezeten in Janet's kamer, ot er klonk rumoer aan de deur. —< U hebt ons beloofd om verstoppertje te spelen als die dame kwam. Dan komt u nu toch zéker, nicht Janet? <—> Gaat jullie eens gauw weg, oricfeugden, ot je zult een standje krijgen. Waarop Thomas vol overtuiging zei, dat zij dan eerder een standje zou krijgen als zijn vader hoorde dat een goddelooze zijn huis had bezocht. Er hielp niets aan en het was dan ook haar eigen schuld, dat Janet, want ieder tmoest toch wel het verschil in kleeding treffen van Marjorie Stapleton en de eenvoudige Puriteinsche dracht. Op het met lint versierde lijfje van haar blauwe japon droeg mistress Stapleton een breede'n kanten kraag, zoodat zij er allerliefst uitzag en Thomas in het bijzonder zich tot haar cavalier opwierp, terwijl hij haar de mooiste plekjes wees, om zich te verstoppen, zóó listig bedacht, dat zelfs broer Harry er zich door zou laten verschalken. ,t., i (\yordt vervolgd)„ ---