Gifgassen in den wereldoorlog. DOOR W. FEIKEMA, Arts. IV. Lewisiet, ook genaamd: „De Dauw des Doods". — Het brengt echter minder schade aan den meusch toe dan 't mosterdgas. — Nies- en traangassen. In dezelfde groep van huidgifgassen behoort ook de stof, die in de jaren na den oorlog zooveel onrust in de wereld veroorzaakt heeft, n.1. het Lewisiet. De naam komt van den Amenkaanscnen chemikus Lewis, die het in 1915 voor het eerst geïsoleerd zou hebben. Van Duitschc zijde wordt dit bestreden en er op gewezen, dat er in 1916—'17 in Straatsburg o. a. reeds vele proeven mee zijn genomen. De Amerikanen publiceerden in '21 hunne vondsten en toen verschenen ook de artikelen in de groote pers, waarin men kon lezen van den massadood als deze stof, graag genoemd: ,,De dauw des doods", 111 een toekomstigen oorlog als een fijne motregen uit vliegtuigen over de groote steden gesproeid zou worden, 't Is echter zeer de vraag of cbze chemische verbinding de verschrikkelijke verwachtingen, die in de phantasie van velen leven, zal kunnen vervullen. •T- * * Het technische Lewisiet, zooals het dan gebruikt zal worden, is een olieachtige bruine vloeistof, die buitengewo n 'sterk naar geranïüms ruikt, zoodat men oogenblikkelijk moet merken, als 't tenminste niet lukt deze reuk op de een of andere wijze te maskeeren, dat Lewisiet aanwezig is. Bovendien wordt het door water zeer spoedig vernietigd in een onschadelijk oxyde. Een druppel op de huid gebracht geeft direct, — in tegenstelling met mosterdgas — een brandend gevoel, waardoor men gewaarschuwd wordt, en de werking nog tijdig kan vernietigen door rnet chloorkalk in te wrijven. Ook verwekt het niezen en tranen. Vergelijken we nu het Lewisiet met het mosterdgas wanneer een druppel op de huid gebracht wordt dan vinden we: bij Lewisiet direct branden, bij mosterdgas niets. Dit branden blijft nu ongeveer 12—13 uur, totdat een groote blaas ontstaan is, maar 't wordt niet zoo erg dat het ondragelijk mag heeten. Bij mosterdgas merkt men vaak na 5—-6 uur nog niets, terwijl er dan soms al een duidelijke ontsteking is, maar in een later stadium zijn de pijnen ondraaglijk. Gelukt het bij Lewisiet de blaas intact te houden, dan heeft men meestal na 14 dagen volkomen genezing, is de blaashuid weg, waardoor er altijd secundaire infectie bijkomt, dan duurt het 25—20 dagen, zoodat deze beschadigingen 2L4 tot 4 keer zoo vlug genezen als van mosterdgas. Samenvattend kan men zeggen, dat de werking van deze twee stoffen veel overeenkomstigs vertoont, maar dat Lewisiet een belangrijk geringere beschadiging teweegbrengt. De proefpersonen, die gediend hebben voor onderzoekingen op de huid met deze beide giften, slaan het Lewisiet niet zeer hoog aan, vooral als ze meermalen beëxperimenteerd waren met mosterdgas! Eén zei zelfs liever tien druppels Lewisiet op z'n huid te hebben dan één druppel mosterdgas.... Niet alleen dat deze gifgassen op de bloote huid werken, ze dringen ook door kleeren, leder, gummi en ze veroorzaken ook dan nog de typische afwijkingen. Ook hier weer blijkt, dat mosterdgas het in sterkte wint van Lewisiet. Het trekt b.v. in een half uur reeds door zwaar rundleder. Men kan dus hoogstens 30 min, op lederen schoenen in een met mosterdgas beschoten gebied verblijven (aangenomen dat men de schoenen daftrna direct uittrekt) zonder verwondingen te bekomen. Opvallend is, dat men aan het leder zelve geen veranderingen bemerkt. Den meesten weerstand bieden, schoon toch ook al niet afdoende, rubber, b.v. ter dikte van een binnenband van fiets of auto, en met hars geïmpregneerde stof. De kleeren, die bij de hulpverleening gedragen worden, vervaardigt men daarom hieruit als een ruim pak of een rubberzak, die tot over de knieën hangt, met een kijkglas voor de oogen. Door hooge rubberlaarzen worden de beenen dan verder beschermd. Of deze uitrusting echter voor de toekomstige soldaten van nut zal zijn, mag betwijfeld worden, omdat zij zoo weinig bewegingsvrijheid zullen overhouden, dat zij de gevangene van hun eigen voorzorgsmaatregelen zullen worden ! Men heeft ook getracht de bloote huid te beschermen door chloorkalk of andere oxydeerende zalven. Deze zoo sterk te maken, dat de stoffen onschadelijk worden, is niet mogelijk, omdat de zalf dan zelf de huid aantast. Wel is er een verzwakte giftwerking mee te bereiken, maar dat levert toch moeilijkheden op. Zoo weinig de long- en huidgiften in 't algemeen hunne aanwezigheid verraden, zoo snel geschiedt dit bij de stoffen van de 3e en 4e groep; de nies- en traan gassen. Oogenblikkelijk reageert men met niezen, hopsten, tranen, loopende neus, onmogelijkheid tot spreken, pijn in tanden en kaken, speekselvloed. Een verblijf in een vertrek, waarin maar sporen van een dezer gassen aanwezig zijn, is direct onverdraaglijk. Komt men daarna weer in de frissche lucht, dan is alles na ten hoogste een half uur voorbij. In tegenstelling tot groep 1 en 2, waar de fatale werking vaak pas begint als men denkt dat alles geleden is, bemerkt men bij deze groep dan niets meer. In zeer sterke concentratie of onverdund op de huid gebracht, kunnen de nies- en traangassen ook ernstige ziekten veroorzaken, maar dit zijn, juist doordat ze zelf zoo snel waarschuwen, groote uitzonderingen. Het zijn vloeistoffen of vaste stoffen, die door een sterke springlading verstoven worden, waaruit bij afkoeling een buitengewoon fijn stof ontstaat, dat overal doorheen dringt. Zelfs het gasmasker beschermt er niet voor, tenzij men voor het filter van dat masker nog een laag van vloeipapier en watten plaatst; daardoor wordt echter het ademen buitengewoon bemoeilijkt. Hoewel zij slechts bij uitzondering doodelijk werken, voorspelt men deze stoffen in een toekomstigen oorlog toch een groote rol, omdat reeds geringe hoeveelheden de grootste verwarring en chaos stichten, terwijl ze bovendien vaak zullen noodzaken tot het afzetten der J maskers of het verlaten der schuilplaatsen, waardoor men dus onbeschut bloot zal staan aan de werking van phosgeen, Lewisiet en andere strijdmiddelen van den vijand. {Slot volgt). --- Feuilleton Moord op Abbotshall. Een Detective-verhaal door PHILIP MAC DONALD. 37 tü-e detective grinnikte luid. ,,Ik neem aan, dat het nogal duidelijk was, sir", aeide hij. „Maar u bent een raadsel voor mij, dat bent u." ,.Wie ben ik, dat ik een van de kopstukken zou in de war brengen? O, Faam. O, Roem. Ik sta binnen uwe poorten." Boyd kreeg een kleur. „Spot niet, sir. Wat ik meen, is: hier hebben we een zaak, die zoo duidelijk is als er ooit een duidelijk was, en toch bent u, een heer, die geen amateur is, nog aan "t zoeken — en probeert een andere schuldige te maken, om zoo te zeggen." „Het helpt niet, Boyd, om te probeeren uit te leggen, wat ik bezig ben te doen, omdat ik het zelf niet weet. Ik ben aan 't tasten er» 't is verduiveld donker. Er is een beetje licht, maar ik weet niet, waar 't vandaan komt — nog niet. Maar ik wil 't weten." Hij zweeg; voegde er dan op een anderen toon bij: „Kijk: we willen aannemen., dat ik gek ben. en dat de wet gezond is. Maar wil je mij helpen in mijn krankzinnigheid? Mét een of twee dingen?" „Voorzoover ik kan, uil ik 't natuurlik. sir" »ei Boyd plechtig. „Je bent een beste kerel, Boyd," zei Anthony op hartelijken toon, „en je kunt nu beginnen." Hij liet den wagen stil staan en draaide zich op zijn plaats om. „Waar is de boog — ik bedoel de vijl?" „Op 't oogenblik op het bureau. Waar we naar toegaan. Morgen zal zij naar de Yard gebracht worden." „Kan ik hem vanavond zien?" „Dat kan, sir, omdat u een oude vriend bent, als ik 't zoo inag zeggen." „Beste kerel." „Kijk, sir." Boyd nam een portefeuille uit zijn zak; uit de portefeuille een paar foto's, „U zult er prijs op stellen deze te zien. Vergrootingen van de vingerafdrukken." Anthony nam de zes stukjes dun bordpapier en bekeek ze met de grootste aandacht. Zij waren genomen, deze foto's 'vanuit drie gezichtshoeken. Zjj lieten zien. dat het handvat van cle vijl gemerkt was met een duim en twee vingers — alle in de richting van het lemmet. „En dit waren de eenige merken?" zei Anthony. „Genoeg, vindt u niet, sir?" „Ja, mompelde Anthony. „O, ja, wat een kleine lieve merken, Hoe vriendelijk van Archibald." „Wat beteekent dat. sir?" „Ik merkte op, Boyd, dat 't zoo vriendelijk was van mr. Deacon om Scotland Yard te denken. Hij kon 't niet hebben, dat jelui je tijd zoudt verknoeten met alleman! vcrlceerde menschen te ontdekken, en daarom liet hij voor jelui zijn kaartje achter." „Ik begrijp wat u eige»l$e b«~ doelt, sir." Boyd schudde verdrietig zijn hoofd, Anthony gaf de foto's terug en bracht den wagen op gang. In minder dan een minuut waren zij den heuvel af en reden den hoek om, het dorp Marling binnen. Boyd hield den adem in en klemde zich vast op zijn plaats. Zij vlogen door de High Street. Aan het einde der straat stopte Anthony voor het kleine politiebureau. Marling was trotsch op zijn politiebureau, een onaangenaam gebouw van lichtroode steen. Voor Anthony was het daar tussschen de kleine scheeve huisjes, de lage -winkeltjes en met riet gedekte villatjes, alsof je een grappige briefkaart vindt van een school voor schoonmoeders iri een reeks mooie miniaturen. Hij huiverde en sleepte Boyd mee naar binnen. Hier werd hij ontvangen door den plaatselijken inspecteur. Na een paar woerden van Boyd haalde de inspecteur sleutels te voorschijn, opende sloten en legde tenslotte de hotitvijl op tafel. Het was, zooals sir Arthur gezegd had, de grootste in zijn soort — een staaf getand ijzer ter lengte van een voet, er uit ziende als een vijl, waarvan de ruwe punten tienmaal vergroot zijn. Aan de uiteinden van deze punten zaten kleine stukjes gevlekt en uitgedroogd vleesch, terwijl in de holtes donkere korsten gestol ten bloed waren. Het handvat was nieuw, van een soort lichtkleurig hout, en was ongeveer 4 inches lang en 3*/* in omtrek. „Nou, dat is heelemaal niet lief," zei Anthony, met een grijns. „Kan ik hem opjmkfcé»? Of «on dai d» yHïffsrafdrukke» bederven?" „O, dat kan," zei Boyd. „De jury heeft haar bij het onderzoek ook in handen gehad. En wij hebben het officieele rapport bij de foto's." Anthony nam haar van de tafel, tuurda er op, schudde haar, woog haar in zijn hand. Boyd wees op het staal. „Niet aan te twijfelen, dat deze die streek heeft uitgehaald, mr. Gethryn?" „Zonder twijfel," zei Anthony, en schudde het ding krachtig. Opeens een slag. Het staal was er af gevlogen, sloeg tegen de tafel aan en viel op den grond. „Zat een beetje los," zei Anthony, terwijl hij naar het handvat keek, dat hij tusschen zijn vingers hield. Hij bukte en raapte het staal op, terwijl hij het voorzichtig vasthield. „Die slagen, die de hersens van den vermoorde insloegen," zei Boyd, „moeten vrij hard geweest zijn, zoodat zij' 't ding losgemaakt hebben, om zoo te zeggen." „Mogelijk." Anthony's toon was niet overtuigd. „Aha. En wat doen jelui hier, kleine vrienden?" Hij pikte uit èen nerf van de dunne stalen staaf, waaraan het handvat was bevestigd geweest, twee wit linnen draden. ,,En jelui ook, wat zijn jelui?" Hij bukte en raapte van den grond een klein stukje donker hout op. ,,Er moet noig een tweede ergens zijn," mompelde hij, en tuurde iij het handvat. Hij schudde het, en nu viel er uit de holte, waar de punt van liet staal gezeten had, een tweede stukje hout, gelijk aan het eerste, Hij keerde zich naar de twee mantwa. die hem gadesloegen. „Boyd, ik geef deze, de draden en het hout, in officieele bewaring bij jelui. Jij en de inspecteur hebben gezien, waar ze vandaan kwamen." Hij nam een envelop uit zijn zak,, deed zijn vondsten er in, en legde ze op de tafel naast de kapotte vijl. De inspecteur keek naar den man van Scotland Yard en krabde op zijn hoofd. „Dat is alles, geloof ik" zei Anthony. „Kan ik nu den gevangene bezoeken?" HOOFDSTUK XII. B e wij sstukken. De deur van de cel viel dicht achter Boyd. Deacon stond, in zijn vollen omvang, van zijn stoel op om Anthony te begroeten. Zij schudden elkaar de hand. ,,'t Duurde niet lang dat ik om je huilde," grinnikte de misdadiger. „Neem den stoel. Ik zal wel op het bed zitten." Anthony keek, terwijl hij zat, de cel rond. Er waren de stoel,, waarop hij zat, het bed op rolletjes, een tinnen waschtafel, een plank, een handkoffer van Deacon, en, in een hoek, een pak van dik bruin papier. „Erg gezellig, broeder, vindt je niet?" Deacon glimlachte. „Ik baad me in weelde. Wij zouden hier heel blij mee geweest zijn, indertijd, toen we in die ellende zaten in Frankrijk. Ik zou je willen vragen: zou je geen lust hebben om mijn levensgeschiedenis te schrijven? „Enkele misdadigers, die ik gekend heb: nummer één — den moordenaar van Abbotshall," Je kent die verhalen." (Wordt v&votg&ïn --- Buitenland België. Communistische relletjes te Brussel. 100 Arrestaties. Gisteravond hebben te Brussel onlusten plaats gehad. De communisten hadden een openluchtmeeting op touw gezet, waar zeven arbeiders die een studiereis in Rusland hebben gemaakt, het woord zouden voeren. Deze betooging werd evenwel door burgemeester Max verboden. Tegen de communisten die deze meeting niettemin hebben doorgedreven, werd zoo goed als de geheele Brusselsche politiemacht gemobiliseerd, die versterkt was met 200 gendarmen. Het kwam tot een botsing waarbij er aan beide zijden klappen vielen. 100 betoogers zijn gearresteerd. De betooging Nvas belegd onder de leuze: bevrijdt Dimitroff. Tot de gearresteerden behooren eenige vooraanstaande communisten, o.m. het gemeenteraadslid van Brussel, De Boek. De woelingen hadden in hoofdzaak plaats in de buurt van de Beurs. Frankrijk. Daiadier kabinetsformateur Het kabinet reeds gevormd Oo vermoedelijke samanstelling. Gisteren hebben we nog gemeld dat Daladier bedenktijd had gevraagd op het Verzoek van dén president zich met de kabinetsformatie te belasten. Daladier heeft daarna direct met de besprekingen een aanvang oemaakt en hij hoopte nog vandaag met de samenstelling gereed te zijn. Men meent dat Daladier de bedoeling heeft de belangrijke portefeuilles in zijn kabinet met geheel nieuwe bewindslieden te bezetten om op die wijze de bij de openbare meening heerschende verontrusting weg te nemen. Waarschijnlijk zal Daladier zelf de portefeuille van binnenlandsche zaken nemen. Het schijnt de bedoeling van Daladier te zijn zoo weinig mogelijk ministers en onderstaatssecretarissen in zijn regeering op te nemen, doch wel om de basis van zijn kabinet zoo breed mogelijk te maken. In politieke kringen verwacht men dat een neo-socialist tot zijn regeering zal toetreden. In zekere kringen beweert men zelfs, dat Daladier zijn kabinet zal uitbreiden tot de groep Marin. Maandagmiddag verluidde weer dat Daladier buitenlandsche zaken zou bezetten en voor binnenlaridsche zaken een senator zou benoemen. Na gistermiddag met verschillende politieke persoonlijkheden te hebben onderhandeld, heeft Daladier gisteravond een bezoek gebjacht aan Lebrun, teneinde hem mede te deelen, dat hij de opdracht tot vorming van een kabinet definitief aanvaardt. In politieke kringen verwacht men, dat Daladier zijn medewerkers nog in den loop van den nacht zal aanwijzen. Voor de functie van minister van buitenlandsche zaken wordt o.m. Cailleux genoemd, terwijl k ook de verwachting wordt uitgesproken, dat Daladier zelf deze functie op zich zal nemen, in welk geyal Frot, die tot dusverre minister van handel was minister van binnenlandsche zaken zou worden. VERMOEDELIJKE SAMENSTELLING VAN HET KABINET. Daladier heeft zijne besprekingen tot laat in den avond voortgezet. Ofschoon van bevoegde zijde niets daarover wordt medegedeeld, spreekt men er in parlementaire kringen toch reeds over, dat Daladier zelf de portefeuille van buitenlandsche zaken zal nemen. Tegen half twaalf noemde men in parlementaire kringen als vermoedelijke samenstelling van het kabinet: premier en minister van buitenlandsche zaken: Daladier; binnenlandsche zaken: Frot; financiën: Piétri; justitie: Henry Roy (senator); onderwijs: Marquet of de Jouvenel; oorlog: overste Fabry; luchtvaart: Pierre Cot; openbare werken: Paganon; handelsmarine: Guy de Chambre; oorlogsmarine: de Chappedelaine; handel: Palmade; koloniën: Cathala; welvaart: Auray (senator). China. De opstand in Foekien gedempt. De militaire operaties in de provincie Foekieti zijn gisteren gestaakt, daar de overgebleven troepen van het opstandige 19de leger zich zonder strijd hebben overgegeven. Hun leider, generaal Tangtsjingkai, zou naar Hongkong gevlucht zijn. Engeland. Engelscbe ontwapeningsplannen. Parallels besprekingen gewenscht, Sir John Simon heeft gistermiddag in het Lagerhuis medegedeeld, dat de Britsche regeering binnenkort een memorandum zal publiceeren nopens Haar ontwapeningspolitiek volgens welke de werkzaamheden der ontwapeningsconferentie het beste worden gediend door parallele en supplementaire pogingen tusschen de verschillende staten en door de volledige gebruikmaking- van de diplomatieke machinerie. Ten einde deze politiek te vergemakkelijken verklaarde Simon tijdens een korte vacantie te hebben beraadslaagd met Chautemps en Boncour en met Mussolini. Er zouden door de regeering voorts stappen worden ondernomen om van de Duitsche regeering vollediger en meer gedetailleerde inlichtingen te verkrijgen nopens de werkelijke bedoelingen e.n van de verklaringen van den rijkskanselier na de aankondiging der Duitsche regeering de ontwapeningsconferentie te verlaten. Intusschen zijn eveneens gedachtenwisselingen geweest tusschen de Fransche en de Duitsche regeering. Voorts verklaarde de minister dat de Britsche regeering van meenine is dat de kwestie der ontwapenine urgenter is dan wijziging van den Volkenbond. Duitsch'and Antwoord op de Duitsche nota. Enoelsch memorandum te Berlijn overhandigd. De rijkskanselier heeft gisteren om 1 uur 's middags in tegenwoordigheid van den rijksminister van buitenlandsche zaken den Britschen ambassadeur Sir Eric Phipps ontvangen, die een memorandum der Engelsche regeering overhandigde, dat als antwoord dient op dte recente Duitsche nota. S.A man neergeschoten. De S.A.-man Gottfried Kneiss uit Keulen—Dinnwald is gistermiddag tegen 2 uur, toen hij per rijwiel den Birkenweg in Keulen-Dinnweg langs reed, door een langs dten weg staanden man met een schot in den rug ernstig gewond. De dader, die, naar de politie mededeelt, een donkere jas en bruine manchesterbroek droeg, zou in het naburige bosch zijn gevlucht. Hïi kon tot dusverre nog niet gearresteerd worden. Een gezant naar een concentratiekamp ? Een bericht in de Indépendance Beige. Volgens een bericht in de late avondeditie van de Indépendance Beige, zou de Duitsche gewezen gezant te Brussel, graaf Von Lerchsnfeld, die onlangs naar zijn vaderland is teruggekeerd, naar een concentratiekamp zijn overgebracht, meldt de corr. van de N. R. C. uit Brussel. Hij is, naar men weet, ook minister-president in Beieren geweest. In deze functie moet hij o. m. een putsch van de nationaal-socialisten hebben verijdeld. Zijn overbrenging naar het concentratiekamp zou dan ook als wraakmaatregel moeten worden beschouwd. Wordt dit bericht bevestigt, dan zal het in de leidende kringen van de Belgische hoofdstad, waar Von Lerchenfeld om zijn hoffelijkheid zeer gezien was, met groote verontwaardiging worden vernomen. --- Advertentie Ingezonden mededeelingen. IkII WLM Jvottt, fy&LcM 2007 10 --- Binnenland Cumulatie van tractementen Wetsontwerp op komst. Een ontwerp van wet ter beperking van cumulatie van tractementen en pensioenen bevindt zich in vergevorderden staat van voorbereiding. Waterstaatsbegrooting. Voorloopig verslag. Aan het Voorloopig Verslag der Eerste Kamer over de Waterstaatsbegrooting voor 1934 wordt het volgende ontleend: Sommige leden betoogden, dat ons land een veel te groot vervoers-apparaat heeft. Als gevolg daarvan zijn er belangrijke spoorwegtekorten; vooral de kleinere tramweg-ondernemingen verkeeren grootendeels in wanhopige» toestand; de schipperij kan ternauwernood het hoofdl boven water houden; de auto-diensten kunnen alleen gaande blijven, doordat de Overheid groote bedragen aan wegen, doordat de Overheid groote bedragen aan wegen, bruggen en dergelijke te haren behoeve uitgeeft en de arbeidsvoorwaarden van het personeel zeer ta wenschen overlaten. Naar hun vaste overtuiging is de eenige oplossing gelegen in het brengen van alle verkeersmiddelen in één hand, met sterken invloed van de Overheid. Eenige leden betreurden de vrij algemeene ongebondenheid van het vervoer van motorvoertuigen. Vooral klaagden zij over de groote snelheid, met welke gewoonlijk wordt gereden. Sommige leden betoogden, dat met het oog op de veiligheid van het verkeer de dienst- en rusttijden van chauffeurs spoedig goed moeten worden geregeld. Eenige leden betoogden de wenschelijkheid, dat van de CO millioen gulden, die de Regeering in 1934 beschikbaar wenscht te stellen voor de uitvoering van groote werken, een gedeelte zal worden besteed voor een snellere uitvoerïnp- dan aanvankelijk was bedoeld, van de werken tot verbetering van de rivier de Maas, vooreerst omdat daardoor meer werk zal worden verschaft in het Oosten van ons land en ten tweede, omdat daardoor zal worden bespoedigd, dat N.O. Brabant geschikt wordt gemaakt voor dte graancultuur, hetgeen thans ook een grool: nationaal belang is. Enkele leden drongen aan op het hertrachten van grooteren spoed bij het tot stand brengen van de betere verbinding van Amsterdam met den Rijn. Eenige leden maakten de opmerking, dat de loonen van het spoorwegpersoneel reeds al te zeer zijn verlaagd, vooral wanneer men in aanmerking neemt, dat de daarvoor gevergde diensten gedurende laatste jaren niet weinig zijn veav zwaard. Derhalve drongen deze leden er oo aan, dat de minister andere wegen zal volgen oin de financieele positie van het bedrijf gezond te maken. Uitbreiding, verbetering en vernieuwing van stations en emplacementen werd nogmaals dringend! aanbevolen Gewezen werd op Utrecht, Rotterdam, Breda en Gouda, waar reeds jaren lang verbeterir- noodzakelijk moet worden geacht. Gevraagd werd, of de minister bereid is een onderzoek te doen instellen naaf de financieele gestie van de Rotterdam-! sche Tramweg Maatschappij. De bezuinigingspolitiek der regeering. Zoo spoedig mogelijk minder belasting. Wat de bezuinigingspolitiek betreft, blijft de regeering er met kracht naar streven het bezuinigingsplan, zooals dat in de Millioenennota is uiteengezet, tot werkelijkheid te brengen. Bovendien wordt nagegaan, welke verdere bezuinigingen kunnen worden aangebracht. De geweldige verzwaring van den belastingdruk zal op den langen duur niet kunnen worden gehandhaafd. Het zal noodzakelijk zijn, zoodra de loop van zaken dit maar even veroorlooft, tot vermindering van dien druk over te gaan. Tegen het invoeren van een winstbelasting voor naamlooze vennootschappen bestaan bij de regeering zeer ernstige bezwaren. Aldus de Memorie van Antwoord aan de Eerste Kamer over de Rijksbegrooting. Uitsluiting' van revolutionnairen ? Van het lidmaatschap uan vertegenivoordige lichamen. Instelling van een commissie Blijkens de Memorie van Antwoord aan de Eerste Kamer, betreffende de Rijksbegrooting 19;S4 (Algemeene Beschouwingen kan binnen zeer korten tijd de instelling worden tegemoet gezien van een commissie tot onderzoek van de noodzakelijkheid en doelmatigheid van wettelijke en andere voorzieningen met betrekking tot het bekleeden van het lidmaatschap van de vertegenwoordigende lichamen door personen, wier staatkundig streven kennelijk is gericht op verandering der staatsinstellingen met toepassing of bevordering van onwettige middelen. Regeering en extremisme. De socialisten zullen geen bezwaren ontmoeten, mits zij legaal gezind zijn Veroordeeling van het nationaal-socialisme De regeering heeft, naar zij in de Memorie van Antwoard op het Voorloopig Verslag der Eerste Kamer omtrent de algemeene beschouwingen over de Rijksbegrooting meedeelt, met verwondering- kennis genomen van de opvatting van sommige leden als zou zij door haar tegen de arbeidersbeweging aangenomen houding een groot gedeelte van het Nederiandsche volk buiten de volksgemeenschap hebben gesteld. Indien deze groepen zich inderdaad buiten de volksgemeenschap geplaatst voelen, is dit haar eigen schuld en niet die van de regeering. Door haar houding te wijzigen, kunnen zi] zelf verandering brengen in de houding, die dfe regeering te harer opzichte aanneemt. . Met beschouwingen omtrent de onmogelijkheid om verantwoordelijkheid te dragen voor wat men het kapitalistische systeem pleegt te noemen, brengt men 'de oplossing van de heerschende moeilijkheden geen stap verder. Regeering en s.d. De regeering moet er met nadruk tegen opkomen, dat zij ook maar iets in den ,weg zou leggen aan het streven om de socialistische arbeiders in de gelegenheid te. stellen langs legalen weg de macht in handen te krijgen. Bij herhaling heeft de regeering uitgesproken, dat de bijzondere maatregelen, op dit gebied genomen, aanstonds zullen kunnen worden ingetrokken zoodra de socialistische partij op ondubbelzinnige wijze allen twij fel omtrent hair legale gezindheid' zal hebben weggenomen. De oplossing van het moeilijke vraagstuk van de uitsluiting van de politiek uit den aether houdt de aandacht van de regeering voortdurend bezig. , Fascisme en nat.-socialisme. De staatsopvatting van fascisme en nationaal-socialisme, waarin voor regel - matigen volksinvloed en geestelijke vrijheid geen plaats is, kan niet ernstig genoeg- bestreden warden. Bij velen orstaat het betreurenswaardip misverstand, dat krachtige gezagshandhaving in een parlementair geregeerd land niet tot de mogelijkheden zou behooren. Volgens onze wetgeving behoeft een vereeniging niet verboden te worden verklaard. doch zij is verboden, indien ?ij Btrijdig is met de openbare orde. Deelneming aan een dergelijke vereeniging is strafbaar. Krachtens deze bepalingen kan eventueel tegen leden eener communistische organisatie worden opgetreden. Een andere vraag is, of met een dergelijk optreden het gunstig resultaat zal worden verkregen, dat verscheidene leden hiervan verwachten. De N. S. B. De regeering motiveert nog eens het plaatsen van de Nat. Soc. Beweging op de lijst van de voor ambtenaren verboden vereeingingen. Gebleken was toch, dat toen van regeeringswege het bevel was uitgegaan, dat de leden der N.S.B. geen deel mochten uitmaken van de Burgerwachten, de leider dezer beweging aan die leden uitdrukkelijk te kennen had gegeven, dat men aan de opdracht der regeering geen gevolg behoorde te geven. De regeering achtte deze houding ten «eerste in strijd niet de beweerde trouw Han de constitutioneele overheid. De regeering heeft te goed vertrouwen in den gezonden zin van ons volk en zijn gehechtheid aan aloude tradities, om te kunnen vreezen, dat, wanneer regeering en volksvertegenwoordiging haar plicht fcegrijpen, het nationaal-socialisme hier ooit wqjrtel zou kunnen schieten. Wanneer mocht blijken, dat ook van sociaaldemocratische zijde dergelijk optreden wordt aangeprezen als door den leider der N.S.B. , zou een gelijke maatregel voor de S.D.A.P. niét achterwege blijven. Terecht wordt door vele leden de staf gebroken over de onverantwoordelijke wijze, waarop de propaganda van nat. «oc. zijde gevoerd wordt. Daarbij wordt «iet slechts met onvervulbare beloften gewerkt, doch men ontziet zich zelfs niet te werken met volkomen valsche voorstellingen. Een bijzonder weerzinwekkend voorbeeld daarvan is .wel geweest het toamflet, waarbij getracht werd uit den r>rand in de Telefooncentrale te Amsterdam munt te slaau. De bestraffing van Zandvoort Het conflict met wethouder Molenaar. Gisteravond heeft de gemeenteraad van Zandvoort een spoedeischende vergadering gehouden op verzoek van een door den Raad ingestelde commissie om een bespreking uit te lokken over de niet toekenninp- van Rijkssubsidie voor werkloozensteun over een tijdvak van tien maanden. De belangstelling voor het Raadhuis was zeer groot. De voorzitter der commissie, ds. Padt, gaf een uitvoerige uiteenzetting van de verrichtingen der commissie, zoowel te Zandvoort als te Den Haag. waarop het departement besprekingen zijn gevoerd* De heer Padt liet uitkomen, dat meri eerst met de commissie niets te maken wilde hebben, omdat Zandvoort toch altijd alles liet slabakken. Men sprak zelfs over sabotage van den wethouder van sociale zaken en onderwijs. Nadat de commissie nogmaals haar zaken bepleit had, was zij aanvankelijk van meening dat alles nog voor Zandvoort terecht zou komen. De heer Padt hoopte, dat wethouder Molenaar zijn wethouderszetel ter beschikking zal stellen. Daarom stelde hij ook een motie voor waarin dit verzoek gedaan werd. De heer Molenaar en verder bijna alle andere raadsleden gaven hun meening over deze zaak te kennen. Echter wikien verschillende raadsleden de zaak eerst geb°el onderzocht hebben. De commissie trok daarop haar motie voorloopig in. Na drie uur debatteeren sloot de voorzitter de vergadering. Onderwijspersoneel. De vervroegde pensionneering op 60-jarigen leeftijd. Naar de Msb. verneemt heeft minister Marchant ter oplossing van het onderwijspersoneelvraagstuk het denkbeeld van een vervroegd pensioen op 60-jarigen leeftijd nog eens aanhangig gemaakt in een vorm, welke raogeli)k wei voor aanvaarding in aanmerking zal komen. RADEN VAN ARBEID. Het Huisgezin weet mede te deelen, dat de minister van Sociale Zaken besloten zou hebben de Raden van Arbeid in Deventer, Goes, Brielle, Winschoten, Sneek, Tiel en Tilburg op te heffen. ---