Feuilleton Het geheimzinnige Landhuis. uit het Engelsch van Hugh Walpole en J. P. Priestley, door H. A. C. S. 11 — Ik was bang, dat je dat zeggen zoudt, merkte ze op, erg kalm. — Ik zal niet veel meer zeggen. Praten geeft niet. Je begrijpt, Robert, dat het gauw onmogelijk voor mij wordt met jou te leven en mijn vaardigheid te behouden. Ja, zoo erg is het. Jij bent op weg dat soort van man te worden, voor wien iedere vrouw-metgevoel, die niet gelooft in een opvatting van het huwelijk als een martelaarschap ot een zelfkastijding, den allergrootsten angst heeft — wel het allerslechtste soort man. — Wat, — ik ben bang, dat ik het heb uitgeschreeuwd, maar ik kon mijn ooren niet vertrouwen. Zij was ook zoo kalm. Zij lachte, kortaf, en niet erg lief. O, natuurlijk, kom je niet dronken thuis en je slaat mij niet en houdt het niet mat andere vrouwen. Feitelijk zou je niet eens verliefd kunnen worden, Robert, je trots zou het niet toelaten. Maar de mogelijkheid bestaat, dat dit niet de dingen zijn, waardoor een vrouw het ergst beleed ig cl wordt. Zij zou zich deze dingen desnoods zelf zich kunnen laten welgevallen, zoolang zij' oen reëele persoonlijkheid voor den man bleef, en aan hem gehecht was. Jij doet geen enkel van die vreeselijke dingen. Je bent vriendelijk, ontzettend vriendelijk, maar jij hebt het zoover gebracht, dat je .vergeet, dat ik een reëel persoon ben. Ik observeerde je, terwijl je bezig was dat te gaan vergeten. Voor jou bestaat hier slechts één leven en dat is jouw eigen. — Onzin, Marjorie, beweerde ik. Het lukt niet. Jij kunt mij nieit persen in de rol van een huiselijk tiran, 't is belachelijk. En, als de geknauwde en verkeerd begrej>en vrouw ben jij heelemaal niet overtuigend. Wij gaan geen nieuwe komedie-in-drie-bedrijven beginnen — Kan je het dan niet inzien,? schreeuwde ze, ongeduldig. Toen werd ze weer bedaard en sprak heel zacht. — Ik wil open praten, Robert. Ik heb er een heele boel over nagedacht den laatsten tijd — o, niet deze laatste paar dagen, maar maanden en maanden al. Dit is alleen de climax. Ik antwoordde haar, dat ik In ieder geval blij was, dat wij de climax nu bereikt hadden. Dat was tenminste iets. Zij negeerde dit en ging door: — 't Is heuse h als een benauwd sprookje. Jij' bent heelemaal dat soort van man geworden, waar je zoo'n afkeer van had op wien je wees, wanneer wij hem ontmoetten — in de vroegere dagen, 't Is gék, maar *t is waar, verschrikkelijk waar. Ik zou moeten lachen als jij het niet was. Jij gat mij eens een beschrijving van een slecht echtgenoot — herinner je je? — Zij hield op en staarde naar den muur tegenover haar. — Ik praatte dikwijls wel eens over slechte mannen, zei ik, een beetje spottend. — En een heeleboel over het huwelijk in 't algemeen, terwijl ik er niets van weet. Het eenige, wat ik nu van het huwelijk weet, is, dat het nooit ophoudt een verrassing te zijn, ofschoon niet altijd een prettige verrassing. Je moest zoo goed zijn om uit te leggen, wat voor beroerdslecht soort van echtgenoot ik wel ben. Ik vleide mijzelf nooit, dat ik voorbeeldig was, maar toch — — O, wat ben je zwaar op de hand, en gewichtig, riep zij, — Nu, je wenscht het te weten, dan zal ik het je vertellen. Je bent zelfzuchtig. Je bent een intellectueele poen. Je bent een verwaande vent. En je bent een egoïst, ja, een egoïst. En elke vrouw, die een week met jou leefde, zou je dat vertellen. Nu ben ik klaar. Zij draaide zich om en rende de kamer uit. Ik weet niet, wat ik te zeggen had. Ik geloof niet, dat ik behoefte heb iets te zeggen. Jij merkt, dat ik dezen brief nogal luchthartig begon, toen ik je vroeg ot jij mij ook in dat vreemde licht ziet. Maar dat was een tijdje geleden. Want ik heb enkele pijpen gerookt, zoo nu en dan, bij "tusscbenpoozetn, terwijl ik dit huiselijk verhaal vertelde, deze idylle. Ik weet, wat jij zeggen zult: dat alles opeens recht gezet moet worden. Maar je begrijpt, als ik het soort man ben, dat Marjorie zegt, dat ik ben, dan helpt 't niet ot ik zelfs begin om de dingen recht te zetten. En, als ik niet dat soort van man ben, dan is het even nutteloos of ik probeer het uit te praten met een vrouw, die mij zoo geweldig-verkeerd beoordeelen 'kan. Dit klinkt redelijk, ofschoon ik niet zeker ben, dat het 't is en ik ben te moe dan dat mij dit iets kan schelen. Ga jij naar Garrowdale, meisje of geen meisje. Ik wou, dat ik met jou was, om haar op te sporen, ofschoon ik op het oogenblik geloof wij betere correspondenten zijn dan compagnons. Jouw onzin zou slecht passen bij mijn onzin, maar wij doen er goed aan het op papier te zijn. Je oude vriend ROBERT. Hotel het Station, Keswick. Beste Bob, Wat een verbijsterende opeenhooping van gebeurtenissen. Ik ben hier aan het oppakken, op het punt mij in het bin: enste binnen van mijn avontuur te begeven, van verlangen brandend om in een stoel te zitten en je alles er van te vertellen, en nu komt jouw brief en laat mij voelen hoe zelfzuchtig ik ben om jou lastig te vallen met mijn kleine belangen. Jouw brief heeft inderdaad gemaakt, dat ik mij erg onbehaaglijk gevoel. Als ik tusschen de regels lees, weet ik, dat jij hevig ongelukkig bent. Ofschoon ik in jaren zooveel jonger ben, heeft er tusschen ons altijd onuitgesproken (mag ik het zonder sentimentaliteit zeggen?) een zeer bijzondere band van vertrouwen en begrijpen bestaan, zooals wij dien geen van beidein met iemand anders gehad hebben. Vriendschap verschilt natuurlijk van liefde en huwelijk — zij heeft een ander soort van terrein en een van de voorwaarden voor haar atmosfeer is een soort van ruwe schijn van onverschilligheid. Wij hebben samen grappen gemaakt en geredeneerd en gesnauwd en gebromd, zóó natuurlijk, dat 't dikwijls leek, dat wij onze verhouding als iets heelemaal vanzelfsprekends beschouwden — maar, wat mijzelf betreft, kan ik alleen zeggen, dat zij een van de fijnste dingen is, die ik ooit van het leven gekregen heb of ooit zal krijgen en op het punt van trouw en vertrouwen, niet kan worden overtroffen. Ik zeg dit allemaal, omdat ilc voel, dat jij erg eenzaam bent. Het i9 thans het oogenblik van alle jaren onzef vriendschap, waarop ik je niet had moeten alleen laten. Laat toch, oude kerel* een bespottelijk oud wijf geen ernstige moeilijkheden tusschen jou en Marjorie brengen. Ik ben werkelijk verontrust doof je laatsten brief. Wat er tusschen alles, in doorklinkt, staat mij niet aan. Zoodra ik mijn nieuwe kwartier heb betrokken — wat vanavond zal zijn — adres „de Bruine Stier'', Garrowdale —« zal ik er voor gaan zitten om je een brief te schrijven, die heelemaal over jou en Marjorie gaat. Precies wat ik over jelui beiden denk. Dingen, die ik je nooit vroeger heb verteld. Wacht dus af. Nu dan: ik heb een aanval gedaan op den boeman in zijn kasteel. Het complot ontwikkelt zich op wonderbare wijze. Luister goed. Gistermiddag vertrok ik met een wag;n, dien ik huurde bij mr. Pape; een korte dikke, onbeschaamde oude kerel, met gestreept haar, reed mij. Het was heelemaal de dag, die paste bij mijn avontuurmiddag, laag hangende, scheurende wolken, die de kleur van de heuvels even veranderen deden, strepen purper, amber, 1 ruin er over uitgespreid, alsof iemand probeerde uit te vinden welke kleur het beste paste bij deze bepaalde herfst-mist. Dikke stapel-wolken als rook, met plekken blauwe lucht, maar alles donker van kleur, vaag en gesluierd. [Wordt vervolgd), --- Binnenland Nationaal Koningin-Moeder Herdenkingsfonds. Stichting tot steun van on- en minvermogende tuberculoselijders. Op initiatief van de Ned. Centrale ver