Dom Pietje. — Jongens doe mij dat eens na! — Durf je niet misschien? — Nou ik wel hoor! Let maar op. — Moet je mij eens zien! — Eén, twee, drie, daar spring ik hoor! — Midden in een plas! Zeg ccnSj PictjCj dscht jc li^uscli^ Dat het kranig >vas ? 't Was alleen maar heel erg dom! En 2ooals dat gaat, Toen jij zelf dat ook begreep, Was het al te Iaat! Toen je thuis kwam, domme Piet, Ach, met natte voeten, Heb je voor je snoeverij I.eelijk moeten boetenl j Moeder zette je tot straf Ir» een donker hoekje En je kreeg nog bovendien Flink wat voor je broekje) i R. WINKEL. L --- Teekenplaatje. --- Flappertje in de stad. DOOR C. E. DE LILLE HOGERWAARD. ^9 S3elö konijn, (tui w «t&a ,Vlugï«VC6»« I %«* datl uB nleh'tfs ontfw* »!.t toje ^Ortfs flftppei-kja . K«k«Q 'Co W*t was daar toch veel te ifent Auto's en «en trein. foppen,_ beren, apen, zelfs | Een T i-l | heel lief konijn! Flappertje Kregen Je en kleine Tril ...regen medelij, Dachten i — Als ik kiezen mocht, Was ik 't liefste vrii! —. Daarom gingen zij dan ook Weer naar huis tevree E* wat aei ons Flappertje? 't Valt in stad niets meel --- RAADSELHOEKJE. Oplossingen moeten worden ingezonden vóór Woensdag. De uitslag word# Zaterdags bekend gemaakt. Bij de oplossingen ook opgeven naam, voornaam en adres; liefst ook leeftijd, voor de keuze der prijzen. Op de enveloppe met oplossingen steeds vermelden: „Raadselhoekje". De prijzen kunnen aan ons bureau worden afgehaald Maandag van 11 tot 1 uur. Oplossingen der raadsels van da vorige woelr. Voor grooteren. 1. Namen. 3. Stem, vork; stemvork. 4. Sobastopol. Stoel, J»ol, pop, slap, pool| staal. Voor kleineren. 1. Distel, varen, palm, helm. 2. Kurk, kruk. 3. Pil, aar; pilaar. 4. Duif, huif, kuif, schuif. Correspondentie. De, prijzen werden toegekend aan: H, H. Hallo, Rotterd.weg 103, voor grooteren, en aan A. S. G. van Bergen, Buitenwatersloot 20, voor kleineren. Om op te lossen. Voor grooteren. I. Op de zigzag-kruis jeslijn komt, va li boven naar beneden gelezen, een bekend spreekwoord. . x . Ie rij wordt zoowel door de x . . huisvrouw als den . x . bakker gebruikt; x . . 2e ,, een kleur; . x . 3e ,, een kwakend dier; x . . 4e ,, een mondwater; . x . oe „ een sappig vruchtje; x . . Ge ,, een tijdvak; . x . 7e ,, een boom; x . . 8e ,, iets, wat je graag . x . drinkt; x . . 9e ,, meer dan niets; . x . 10e ,, een dorpje op de Ve* x . . luwe; . x . 11e ,, iets, dat uit twee bex . . staat; . x , 12e ,, een jong viervoetig x . . dier; . x . L3e ,, een dashond; 14e ., iets wat je dagelijks doet; 15e „ een kleedingstuk; 1 'ie ,, een zwemvogel; 17e ,, een jongensnaam; 18e ,, een ander woord voor hoofd(persoon); 19e ,, een meisjesnaam. 2. Verborgen vruchten. Wij kwamen Jaap eerst tegen en veel later pas zijn broertje. Wat een rommel, o! en wat ligt daar} Verleden week bestelde Vader het nieuwe boek en nog is het er niet! Wij hopsn, dat Tante Miek er spo». dig heen gaat. •3. Een deel van een boom en een halve vrucht vormen samen een deel van een bloem. Wie kan het drietal noemen? 4 Mijn geheel wordt met 8 letters geschreven en noemt een stad in Griekenland. Je 7, 8, 5 is een deel van je gezicht* Ken 7, G, 3,.:4 is een gewicht. Een 5, 8, 1 is een holte in een muur* Een 7, 4, 7 moet goed kunnen koken, 7, 2, 3, 7 wordt door den metselaar gebruikt. Voor kleinnren. 1. Juist negen letters noemen je Een heel mooi vischje — klein. De naam? — Eerst komt er een metaal, Dan dat 't is een visch moet zijn. 2. Plaats in deze 9 vakjes: 2 A 21 1 B 1 D 2 G 1 L maar doe het zóó, dat je van link» naar rechts en van boven naar beneden leest: le rij een jong, viervoetig dier; 2e ,, een meisjesnaam; 8e ,, een bitter vocht. 3. Ik kan een gevaarlijk voorwerp zijn. Onthoofdt men mij, dan beteeken ik: heel dun. En verlies ik dan nog mijn staart, dan word ik '11 water in Noord-Holland. 4. Welke secretaris heeft nog- nooit eea woord geschreven en zal er ook nooit een schrijven? --- Voor de Jeugd. Een strooperig ongeluk. 't Was op een Woensdag in den namiddag, dat op het marktplein eener Limburgsche stad, een viertal kleine jongens liepen te stoeien, 't Waren zeer arme ventjes. Dit bemerkte me»i al dadelijk aai hun op vele plaatsen gelapte kleeren. Maar vroolijk waren ze, heil vroolijk zelfs. Al lachende en rollebollende over de keien, bemerkten zij zelfs de twee mannen niet, die een groot vat voortrollende, naderden. Ze keken zelfs niet op, toen de mannen met het vat, dat rolde en tolde en hotste en botste, over de zeer ongelijke keien, reeds vlak bij h»n waren. Toen eerst schrikten ze van een ruwe stem, die luid schreeuwde: „Uit den weg, jongens. En vlug wat". Maar juist op dit oogenblik zei het groote vat „krak-krak" en een stroom van bruine, kleverige stroop vloeide uit een wijde opening van den door schokken opengebarsten bodem; de geheele bodem vertoonde nu één groot, bruin meer. Natuurlijk duurde het niet lang, of de jongens stonden héél dicht bij het vat, kijkende naar de stroop met van verlangen schitterende oogen. „Blijft er een eindje vandaan, hoor", snauwde toen weer een der mannen. „We kunnen jullie hier best missen." „Hi, hi, hi," grinnikten toen de jongens, maar toch bleven ze nu op eenigen afstand staan toekijken, hoe de mannen de stroop weer in hét vat zouden krijgen. „Gelukkig, het gaat niet," fluisterde één der jongens. Neen, het ging werkelijk niet. De mannen wisten er dan ook' niets anders op, dan ergens in de buurt een leeg vat te gaan leenen en daarin de nog steeds uitstroomende stroop over te scheppen. Nauwelijks hadden de bengels dit Weer epen, of zij lachten tegen elkander. Want natuurlijk zou er wel wat van de stroop, na het opscheppen, op de keien achterblijven, meenden zij. Maar nog meer pret hadden ze, toen ze beide mannen zagen heengaan om het vat te halen. „Er afblijven, hoor," riep toen weer één der twee het troepje toe. „Als we er straks de bovenste laag hebben afgeschept, mogen jullie de rest hebben. Maar nu met jullie handen er af blijven, verstaan ?" „Ja, baas," was aller antwoord. Doch nauwelijks waren de mannen het filein over, of Jaap, de oudste van het roepje, begon: „We moeten met onze handen van de stroop blijven, heeft die man gezegd, maar hij zei niet, dat onze mond er af moest blijven, dus mogen ive met onzen mond wèl stroop likken. En als we nu zóó op de keien gaan liggen, dat we met onzen mond bij de Kroop kunnen komen,: dan kunnen we »r fijn van smullen....." „Maar als nu straks de mannen terugkomen", zei hij, die Jan heette en nogal lerlijk was. „En we mogen niet...." „Met onze handen er aan komen," Kei Jaap lachende in. „En nu maar vlug er mee beginnen. om Piet, eerst wij, en na ons Jan en l Plat voorover liggende, slurpten toen II spoedig de twee bengels, gulzig de ptroop op, waarvan zij weldra genoeg hadden. En nu waren Jan en Kees aan de beurt. Ook zij lagen reeds plat op de keien en genoten van de kleverige massa. Jan lag er zelfs met zijn neus in, iets (lat Jaap, die een grap had bedacht, achende deed uitroepen: ..Waarom duw e alléén je neus er in? Wacht, ik weet ets beters." Toen sprong vóórdat Jan er op bedacht was, de bengel op hem loe en duwde hem iets verder in de itroop, zoodat heel zijn gezicht als met een glimmende strooplaag was overdekt. Zelfs Jan's oogen zaten vastgeplakt, en vol stroop waren Jan's ooren, zien, noch hooren kon .hij, en vol stroop waren de 'vingers, waarmee hij zich de stroop van de oogleden wreef. Kees, 'nog steeds genietende van de loete massa, had wèl het lachen en ook Jan's geproest gehoord, doch niet omgekeken. Maar nu hij Jaap hoorde roepen: „Daar komen ze terug met het vat," wilde hij zich oprichten. Maar, ach, daar bleed zijn klomp uit, en Keesje 's voeten lagen midden in het stroop-meertje, en de mannen waren al zoo dichtbij. Kees wist geen raad van ellende. Met moeit© trok hij de voeten uit de klompen, richtte jrich op — wilde op zijn kousen wegJoopen — doch liep juist, in jijn angst, den verkeerden kant op en stapte weer midden in de stroop. „Ach, lieve help, dódr zijn de mannen", dacht Kees. „Wat aal ér nu met me gebeuren?" En nóg banger werd-hij, nu het tweetal het vat liet liegen en recht op hem toeliep. Daardoor verloor Keesje heetemaal den moed, en van schrik viel hij met een plofje voorover en.... in de stroop. Niets anders wetende te doen, begon hij luid te schreeuwen: „O ... mocdè ... è ... r, haal me er toA uit." Doch 't was moeder niet, die hem te hulp kwam. Hij, die Kees bij de voeien uit de stroop trok, was een der twee mannen. Kees, die reeds aan een flink pak slaag dacht, drukte zijn kleverige handen tegeif de ooien en wachtte af. De man vond echter, dat Kees door al die strooperigheid reeds voldoende was gestraft; hij joeg hem alleen met een barsch: „Gauw naar je huist, kwajongen" weg. Ook de drie anderen werden met booze woorden verjaagd. Maar toch hadden daarna, de mannen pret over het geval, hoewel de stroop nu niet meer te gebruiken was. Jan noch Kees beleefden bij hun thuiskomst echter een aangename begroeting. Want Jan werd door zijn moeder zóó hardhandig schoongeboend, dat hij er nooit meer aan zou denken van stroop, die op den weg lag, te saioepen. En Kees werd zieR van al die „strooperigheid", zooals hij het noemde. Zoo eindigt deze strooperige vertelling. TANTE JOH. --- Menschen en Dieren. 't Is algomeen bekend, dat de • apen dikwijls den mensch nabootsen. Iedereen weet dan ook wat het woord naapen beteekent. Maar wist je wel, dat de nienschen ook dikwijls de dieren nadoen? Het volgende verhaaltje zal je dit duidelijk maken. Jan in de klem. Zoo vlug als een haas en af en toe zingend als een lijster liep Jan naar huis, maar een politic-agent hield hem staande. De knaap beefde als een juffershondje. „Al was je zoo glad als een aal, toch ontkom je me niet", zei de agent. „Je staat bekend als de bonte hond en als je niet zoo gedwee als een lam met me meegaat, doe ik je de boeien _ _ _ I > aan. Jan begon te schreeuwen als een m^.geor varken en daarop Averd de agent zoo nijdig als een spin. „Zwijg, .brutale aap" bulderde hij. „Wat deed je gisteren in mijn tuin?" „Gisteren?" zei Jan. „Toen lag ik in bed., want ik was zoo ziek als een hond en ïk had de koorts als een paard. „En dan vandaag weer zoo frisch als een hoen? Ik zou wel zoo dom als een o s moeten zijn om je te gelooven". ,,'t Is toch waar" zei Jan. „Al ben ik nu weer zoo lekker als kip, gisteren ben ik ziek geweest. Nu ben ik weer zoo "gezond als een vlsch". „En waarom was je dan zoo «ven zoo bang als een wezel?," „U kwam als een brleschende leeuw op mij af. „Daar heb ïk reden voor. Gisteren ■was ik nog zoo fier «Is «en haan pp mijn mooien boom met peren en nu ben ik zoo arm als een kerkrat." „Ik heb' uw peren niet eens geiten." „Dan heb' Ja zeker een geheugen &1« een garnaal. Als er maar ergens een peertje rijp wordt, itfn Jullie, Jongen^ ei als de kïppetfel IM Hl $• voor dezen keer laten gaan, maar fekeo er vast op» al 4oe ƒ« Je fiok soa onschuldig voor els een pasgeboren; schaap, wanneer tk Je nog ten* W pakken krijg, neem ik Je mee nMl politiebureau." ---