ZILVEREN JUBILEUM. Op 2 April a.s. hoopt de heer M. Bronmeijer, chef waschmeester bij de N. V. Stoomwasscherij „De Witte Leeuw", J. P. Smeele, alhier, den dag te herdenken dat hij 25 jaar werk» zaam zal zijn bij „De Witte Leeuw". --- Iets zachter Verwachting voor het geheele land: iets zachter overdag. Geen regen van beteekenis, meest zwaar bewolkt. Zwakke tot matige wind uit Zuidelijke richtingen. Buitenlandsch weeroverzicht. Het gebied van hoogen luchtdruk over IJsland en middenScandinavië hield nog stand. Aan de Noordzijde hiervan passeert een depressie, welke hedenmorgen de barometers in Noord-Scandinavië vrij snel doet dalen. Een voor van lagen luchtdruk reikt van het Zuiden der Britsche eilanden over onze omgeving, Duitschland en middenEuropa naar de Zwarte Zee. Een restant van de kern, welke gisteren in ons land veel regen veroorzaakte, lag hedenmorgen nog voor de Engelsche Oostkust, een tweede, diepere, kern ligt over midden-Europa. In de omgeving van deze kern viel in den afgeloopen nacht veel regen, het weer is in geheel middenEuropa slecht. Over Frankrijk is de luchtdruk sinds gisteren aanmerkelijk gestegen, doch in ZuidFrankrijk en op het Iberische schiereiland zijn de barometers weer dalende, onder invloed van een depressie, welke op den Atlantischen Oceaan ligt, voor de Portugeesche kust. Op IJsland en in Noord-Scandinavië is de temperatuur vrij aanzienlijk boven normaal, op het vasteland van West-Europa is zij over het algemeen iets onder normaal. In midden-Zweden heerscht nog strenge vorst, overigens komt in West-Europa geen vofrst van beteekenis voor. Zon en maan. Donderdag 30 Maart. Zon op 5.43, onder 6.28. Maan op n.m. 0.47, onder v.m. 2.56. --- Dit nummer bestaat uit drie bladen WEERBERICHT. Telegrafisch weerbericht naar waarnemingen verricht in den morgen van 29 Maart. --- Het belangrijkste nieuws. Buitenland: De bezetting van Madrid door de nationalisten. Tweede blad, pag. 2 Eerste' blad, pag. 3 Ernstige ontploffing in Belgische wa< penfabriek eischt 11 dooden. Tweede blad, pag. 2 Eerste blad, pag. 3 Een Duitsche waarschuwing aan Polen. Tweede blad, pag. 3 Eerste blad, pag. 3 Uitlating van Chamberlain over de a.s. verklaring der mogendheden. Tweede blad, pag. 2 Binnenland: De tunnelbouw te Rotterdam. Tweede blad, pag. 4 --- PRESIDENTSVERKIEZING IN FRANKRIJK Onzekerheid over den uitslag —Zal Lebrun zich laten ompraten ? De President der Fransche republiek heeft uitgebreide bevoegdheden, die oorspronkelijk voor een Koning waren bedoeld — Met één stem meerderheid werd tot instelling van den republikeinschen staatsvorm besloten (Van onzen Parijschen correspondent) In het koninklijk slot van Versailles wemelt het sinds korten tijd van timmerlieden en electriciens, van ververs en decorateurs, die koortsachtig arbeiden aan de inrichting van de groote congreszaal, waar Woensdag 5 April a.s. Kamerleden en Senatoren den opvolger van den heer Lebrun op Fr ankrijks presidentieelen zetel zullen verkiezen. Zware gobelins worden er opgehangen langs de muren der appartementen, die tot tijdelijke verblijfplaats der voorzitters van Senaat en Kamer zullen dienen, terwijl de salon, waar de uitverkorene na zijn verkiezing tot president enkele oogenblikken zal uitrusten, voordat hij begeleid door ruiters der Republikeinsche Garde in groot uniform en vergezeld door zijn voorganger naar Parijs zal terugrijden, eveneens met kostbare wandtapijten versierd wordt. In de groote zaal worden de kroonluchters degelijk nagezien, opdat geen storing in het electrisch net de vergadering in het duister zal hullen, terwijl in de groote hal een 50-tal telefooncellen worden gebouw om den naam van den nieuwen president oogenblikkelijk de wereld over te kunnen verspreiden. Wie zal het zijn? Wiens naam dat zal zijn? Daarover verkeert men nog absoluut in het on zekere. Er worden zeer zeker namen genoemd, maar het is mogelijk, dat de ernstige tijdsomstandigheden ten ge volge zullen hebben, dat.... de heer Lebrun den heer Lebrun zal opvolgen. Tot nu toe heeft de tegenwoordige president energiek weerstand geboden aan den drang, die van verschillende zijden op hem uitgeoefend werd en die ten doel had hem te bewegen zich opnieuw beschikbaar te stellen. Het lijdt echter geen twijfel, dat opnieuw pressie op hem zal worden uitgeoefend daar velen meenen, dat in de huidige omstandigheden een verkiezingsstrijd de politieke tegenstellingen meer dan noodzakelijk zou toespitsen, terwijl juist eenheid zoo absoluut noodzake lijk is. Mocht de heer Lebrun echter weigeren, wie zal dan zijn opvolger worden? Theoretisch kan iedere FranschJnan zijn candidatuur stellen en praktisch is dit ook het geval doordat eenige phantasie-candidaten, zooals dat dwaze type van een Lhope, die bij elke Kamer- en gemeenteraadsverkiezing der laatste jaren in de studentenwijk van Parijs candidaat wordt gesteld en dan met veel studentenjolijt van de eene kroeg naar de andere wordt gesleept, op het voorgeschreven gezegelde papier gedaan heeft. Doch v 'iend Lhope heeft hierbij één ding over het hoofd gezien en wel, dat de laatste malen bijna steeds hij, die al te vroeg zijn candidatuur stelde en door de publieke opinie als het toekomstige staatshoofd werd beschouwd, door een op het laatste oogenblik gestelden candidaat werd geslagen. Het sterkste voorbeeld hiervan is wel de verkiezing van den vrijwel obscuren Deschanel in 1920, niettegenstaande Clémenceau, de „Tijger", die gedurende den oorlog zijn klauwen zoo scherp had uitgeslagen en na de overwinning door zijn dankbare landgenooten tot „Père la Victoire" werd uitgeroepen en als zoodanig meende een greep naar het presidentschap te mogen doen, zich candidaat had gesteld en algemeen als bij voorbaat gekozen werd beschouwd. Wie komen in aanmerking? Voorspellingen omtrent presidentsverkiezingen zijn dan ook uiterst gevaarlijk, doch niet alleen de profeten zijn voorzichtig, maar ook de candidaten, door de ondervinding wijs gemaakt. In de eerste plaats worden de mogelijkheden van hen, die de hoogste posten in het land innemen, onder het oog gezien. Na den president bekleeden de hoogste posten in Frankrijk de voorzitter van den Senaat, die zeer dikwijls tot dit hoogste ambt geroepen wordt; de voorzitter van de Kamer en de voorzitter van den ministerraad. Wat weet men in dit opzicht van hun bedoelingen af? De heer Jeanneney, voorzitter van den Senaat, staat bekend als een overtuigd tegenstander van de inmiddels ter ziele gegane politiek van München en zou als zoodanig ook op vele stemmen van uiterst links kunnen rekenen, doch herhaalde malen heeft hij verklaard met het oog op zijn gezondheidstoestand — de heer Jeannenay is reeds hoogbejaard — geen candidatuur te zullen aanvaarden. De heer Herriot, voorzitter van de Kamer, heeft eveneens verzekerd geen candidatuur te zullen aanvaarden, doch wanneer men bedenkt, dat hij jarenlang wel niet de uitgesproken, maar in ieder geval zeer duidelijke ambitie had tot staatshoofd te worden gekozen, dan is het zeer goed mogelijk, dat hij om de reeds bovengenoemde redenen zich nu op den achtergrond houdt om op het laatste oogenblik toe te geven aan den „druk zijne* vrienden". Moch hij hiertoe besluiten, dan zou Herriot, groot voorstander van een nauwe samenwerking met de Sovjet-Unie en van ' een energiek optreden tegen de totalitaire staten, in de huidige omstandigheden wel een kans hebben, niettegenstaande hij allesbehalve persona grata is bij vele leden der huidige rechtsche regeeringsmeerderheid, zoodat in dat geval het omgekeerde plaats zou hebben van hetgeen in 1924 geschied is. En de voorzitter van den ministerraad? Het valt niet te ontkennen, dat ook op Daladier druk wordt uitgeoefend om zich candidaat te stellen, doch men krijgt zeer sterk het vermoeden, dat deze druk op Daladier geïnteresseerd is en uitgeoefend wordt door hen, die Daladier als ministerpresident liever kwijt dan rijk zijn. Tot nu toe is er geen enkel teeken, dat er op wijst, dat Daladier zich een candidatuur zal laten welgevallen. Zijn er buiten de hier genoemden nog andere mogelijke candidaten? Slechts één naam willen wij nog noemen, juist omdat hij zoo weinig gehoord wordt en de presidentieele verkiezingen zoo dikwijls een verrassend resultaat hebben opgeleverd: die van Pierre Laval, die sinds zijn aftreden als premier in 1936 zeer weinig op den voorgrond is getreden, maar over wien gefluisterd wordt, dat hij een triomphale terugkeer voorbereidt. En daar sinds eenigen tijd duidelijker en duidelijker blijkt, dat zijn toenaderingspolitiek tot Italië heel wat juister was dan die welke zijn opvolgers gediend hebben, daardoor zijn aanzien versterkt is en zijn invloed achter de schermen nog steeds groot schijnt te zijn, zou hij wel eens de groote outsider in dien wedloop om den presidentieelen titel kunnen zijn. Geen ledepop Over het algemeen is men geneigd den president der Republiek te beschouwen als een soort ledepop, een representatieve persoonlijkheid, wiens taak het is talrijke tentoonstellingen met vriendelijke speeches te openden, aan te zitten aan banketten, waar hij enkele nietszeggende woorden uitspreekt, hooge buitenlandsche gasten te ontvangen en nu en dan zelf een bezoek aan een vreemd staatshoofd te brengen. Die opvatting is allesbehalve juist: een presflfcnt der Fransche Republiek bezit een macht, die menig gekroond staashoofd niet heeft en het ligt geheel aan zijn eigen persoonlijkheid, of hij invloed op de staatszaken uitoefent ofwel enkel en alleen een mijnheer in rok-en-witte-das is, die zeven jaren lang vriendelijk glimlachend op het paleis van het Elysée huist. Die macht is over het algemeen aan het groote publiek onbekend en nog veel minder het feit, dat die macht eigenlijk bedoeld was als een koninklijke macht. Een wonderlijke geschiedenis Hoe die dan ontstaan is? Op een wonderlijke manier. Het was na de catastrophe van Sedan en daar het keizerlijk regime was afgeschaft, nam een „regeering van nationale verdediging" het bewind op zich. De titel zegt reeds, dat niets nieuws in plaats van het oude regime werd ingesteld. Verkiezingen werden uitgeschreven en hadden tot gevolg, dat de meerderheid van de toen te Bordeaux vergaderende volksvertegenwoordigers bestond uit conservatieve monarchisten, die het echter niet eens waren over de keuze van den pretendent. De legitimisten stemden voor den graaf de Chambord, de orlénisten steunden daarentegen den graaf van Parijs, terwijl de Bonapartisten ijverden voor prins Eugenius, zoon van Napoleon III. Overeenstemming bleek niet mogelijk en „in afwachting, dat omtrent de bedoelingen van Frankrijk beslist zou worden", besloot de vergadering den 16 Februari 1871 den titel van „hoofd der uitvoerende macht" aan „mijnheer" Thiers toe te kennen. Thiers kwam al heel spoedig tot de overtuiging, dat „de Republiek het eenig mogelijke regime was, daar dit de Franschen het minst verdeelde", doch de moeilijkheid was die overtuiging door de vergadering te doen deelen. Thiers slaagde hierin niet en werd den 24sten Mei 1873 lot aftreden gedwongen. In zijn plaats werd door de vergadering gekozen een overtuigd monarchist maarschalk Mac-Mahon, hertog' van Magenta. Achttien maanden lang beraadslaagde de Wetgevende vergadering, die van Bordeaux naar Versailles was verhuisd, over de grondwet en de monarchistische meerderheid zorgde er wel voor, dat geen enkele maal het woord „republiek" in de tekst voorkwam. Op enkele artikels na, juist die welke betrekking hadden op het toekomstig staatshoofd en zijn bevoegdheden, was de geheele tekst afgehandeld en de belangstelling was door de langdradige beraadslagingen bijna tot het nulpunt gedaald, toen den 30sten Januari 1875 een onbeteekenend afgevaardigde, Wallon, professor in de rechten, een amendement indiende, dat luidde: „De president der Republiek wordt bij absolute meerderheid door Kamer en Senaat, in Nationale Vergadering bijeengekomen, gekozen." Men mag zich afvragen, of Wallon, die niet bij de republikeinsche fractie was aangesloten, niettegenstaande zijn professoraat in de rechten wel de diepe beteekenis van zijn amendement begrepen heeft, doch hoe het ook zij, toen hij dit deed, was het reeds te laat. Tevergeefs trachtten de monarchistische leiders hun vrienden op te roepen, tevergeefs trachtten zij de stemming uit te stellen en het centrum tot tegenstemmen te bewegen, d^ republikeinen eischten stemming en het amendement werd met 353 tegen 352 stemmen aangenomen. Eén stem meerderheid slechts, één stem, die over de toekomstige regeeringsvorm besliste: Frankrijk werd een republiek. Het verhaal gaat, dat die ééne stem afkomstig was van den heer Sénart, een eerzaam notaris in de Oise, die volgens de ceremonieele gewoonten van dien tijd steeds in zwarte rok en witte das gekleed was en ook in deze kleeding de bijeenkomsten van de Nationale Vergadering bijwoonde. Op zekeren dag had zijn fractieleider, de hertog De Broglie, hoofd van de rechterzijde, hem diep beleedigd. De hertog immers, die den slechts zelden de vergaderingen bijwonenden notaris niet eens uiterlijk kende, had hem eens zijn parapluie toegereikt met de woorden: „Hier, vriend, breng dat eens naar de vestiaire", en de heer Sénart, diep beleedigd, dat hij voor een kamerbewaarder gehouden was, uitte zijn wrok bij de eerste de beste gelegenheid door tegen De Brogelie en.... de Republiek te stemmen. Geslagen op dit eene punt wilden de monarchisten echter niet toegeven en bij volgende artikelen, die de bevoegdheid van den president regelden, haalden zij hun schade in door den president der Republiek alle bevoegdheden toe te kennen, die de macht van een constitutioneel vorst uitmaken. Op die wijze zou, wanneer ooit eens koning den troon beklimmen zou, slechts één woord, een titel, in de grondwet veranderd behoeven te worden. Bevoegdheden Welke zijn nu die bevoegdheden van den president? Bij kan wetsvoorstellen indienen, promulgeert de wetten en waakt over de uitvoering ervan. Hij heeft het recht van gratie, beschikt over de gewapende macht, kan de Kamer op advies van den Senaat ontbinden, zit de nationale plechtigheden voor, onderhandelt over en ratificeert de verdragen. Het spreekt van zelf, dat zooals in elke constitutioneele staat die macht beperkt wordt door de bepaling, dat elk besluit van den president door een zijner ministers geconstrasigneerd moet worden, doch dit neemt niet weg, dat zijn bevoegdheden zeer uitgebreid zijn en dat hij een zeer grooten invloed op de staatszaken kan uitoefenen. Temeer kan hij dit, daar hij de vergaderingen van den ministerraad bijwoont en deze zelfs ambtshalve presideert, zoodat hij dus volkomen op de hoogte is van al hetgeen gedurende zijn septennaat geschiedt en door zijn persoonlijken invloed achter de schermen heel wat in kan brengen. En tenslotte kan hij een bijna rechtstreekschen invloed op de staatszaken uitoefenen door de keuze van een kabinetsformateur bij ministercrisis, iets, wat geheel van hem persoonlijk afhangt. Een zeer sprekend bewijs hiervan uit den laatsten tijd is wel, dat Frankrijk nu bestuurd wordt door een kabinet, steunend op een rechtsche meerderheid, niettegenstaande de Kamer een zeer groote linksche meerderheid heeft, iets wat zeer zeker uit den nood der tijden is voortgekomen, maar ook voor een deel te danken is aan de persoonlijke bemoeiingen van den heer Lebrun. Zooals men ziet, beschikt de president der Republiek dus over heel wat meer bevoegdheden dan men oppervlakkig meenen zou en daarom is de 5de April zoo'n belangrijke datum voor Frankrijk, daar de persoon, die dan gekozen zal worden, zeven jaren lang een stillen, maar eanhoudenden invloed op Frankrijks politiek zal kunnen uitoefenen. (Nadruk verboden). LEBRUN. --- STADSNIEUWS Technische Hoogeschool. PROMOTIE. Gepromoveerd tot doctor in de technische wetenschap na verdediging van een proefschrift, getiteld; „Eenige bedrijfs-economische beschouwingen over de poetsmiddelenindustrie in Nederland" en van stellingen de heer L. G. Versteege, werktuigkundig ingenieur, geboren te Rotterdam. GESLAAGD. Geslaagd voor het ingenieursexamen voor bouwkundig ingenieur: F. J. Hulshoff Pol. --- Prof. Schermerhorn in de Oost. NAAR PAPOEA-LAND EN SIAM. Omtrent de plannen van prof. ir W. Schermerhorn, die zooals men weet wetenschappelijk adviseur van de K. N. I. L. M. is op kaarteeringsgebied en omtrent de bespreking van verschillende kaarteeringsproeven, waarvoor hij momenteel in Indië vertoeft, deelt het „N. v. d. D. van Ned. Indië" het vclgende mede: Prof. Schermerhorn vertrekt dezer dagen naar Australisch Nieuw Guinea, waar de K.N.I.L.M. in samenwerking met de Australische firma Fairchild in Papoea-land belangrijke .luchtopnamen doet. Het werk dezer luchtkaarteerders zal prof. Schermerhorn thans ter plaatse onderzoeken en daaruit zijn conclusies trekken. Na dit bezoek aan Papoea-land vliegt prof. Schermerhorn naar Melbourne en van daar naar Canberra, waar hij met diverse regeeringsautoriteiten besprekingen zal voeren. Verder staat op het programma een bezoek aan de Philippijnen en vervolgens aan Siam, in welke beide landen prof. Schermerhorn door de betrokken regeeringsinstanties geraadpleegd zal worden betreffende de kaarteeringswerkzaamheden, welke ook in die landen krachtig aangepakt worden. --- Madrid gevallen. Een van de laatste foto's van Madrid. Een straat met een granaattrechter. Op den achtergrond het departement van Buitenlandsche Zaken, waarop de bommen gemunt waren. --- Verkiezingen voor den Gemeenteraad. DE SOCIALISTISCHE LIJST. De socialistische candidatenlijst voor de a.s. Gemeenteraadsverkiezingen ziet er als volgt uit: 1. A. Don, 2. J. A. Lausberg, 3. G. J ten Velden, 4. J. 't Hart, 5. P. Stek, 6. H. den Ouden, 7. T. van der Windt, 8. W. Bonthuis, 9. S. van der Velde, allen aftredend; 10. A. Post, 11. W. Ploos van Amstel, 12. S. KruiderinkDijkstra, 13. P. Mourits, 14. S. J. Swets, 15. H. L. van Scheepen, 16. N. L. Witveld, 17. A. Stap, 18. H. Planqué. Wethouder S. P. Baart zal wegens het bereiken van den leeftijdsgrens niet in den Raad terugkeeren. --- ALARM IN INDIË. Het Delfia Theater zal van Vrijdag a.s. af als hoofdfilm vertoonen „Alarm in Indië" (The Drum), met Sabu, de bekende „Elephant Boy", in de hoofdrol. The Drum is een kleurenfilm van Alexander Korda. ---