Bij dit nommer wordt aan onze Bij dit nommer wordt aan onze geabonneerden in de stad verzonden vwslag der zitting van den Gemeenteraad ran latarda g, 29faugustus. --- ARNHEM, 1 SEPTEMBER. In eenige bladen is aanmerking gemaakt, dat bjj de benoeming van den heer van Goltstein tot minister ran Koloniën, deze is vermeld als joudüd van de Eerste Kamer der Staten-Generaal", «n niet als lid der Tweede Kamer. De aanmerking is, dunkt ons, geheel ongegrond. De heer van Goltstein is, op dit oogenblik, nog geen lid der Tweede Kamer. Lid der Kamer wordt men eerst door de toelating na het onderzoek der geloofsbrieven, omdat de mogelijkheid bestaat dat de Kamer tot de niet-toelating besluit en eene nieuwe verkiezing noodig is. Indien de heer van Goltstein reeds lid der Kamer ware zou, ingevolge art. 91 laatste lid der Grondwet (1), de minister van Binnenlandsche Zaken onmiddellijk de kiezers van Amersfoort bijeengeroepen hebben tot het doen eener nieuwe keuze, gelijk hij de kiezers van Tiel bijeengeroepen heeft ter vervulling der vacature in de Kamer ontstaan door de benoeming van den heer van Lijnden tot minister van Justitie. De heer van Goltstein, die eerst lid der Tweede Kamer zou worden nadat hij tot minister benoemd werd, zou dus , toegelaten en beëedigd zjjnde, als afgevaardigde zitting kunnen nemen en kunnen blijven zitten zonder de letter van art. 91 der Grondwet te schenden. Maar hij kan dit niet doen zonder bepaalde schennis van den geest van het artikel. De ratio legis toch van art. 91 is duidelijk de kiezers in de gelegenheid te stellen hun oordeel te uiten over de vraag, of het wenschelijk zij, dat de benoemde zijn staatsambt cumulere met het lidmaatschap der Kamer. (1) Luidende aldus : »Leden der Staten-Gene»raal een bezoldigd staatsambt aannemende of beivordering in de staatsdienst verwervende, houden ïop leden der Kamers te zijn, maar zijn dadelijk mder verkiesbaar." Wjj mogen niet onderstellen dat de heer van Goltstein den kiezers van Amersfoort de gelegenheid zou willen benemen hun oordeel over deze vraag te uiten. Wij onderstellen dat hij slechts de eerstvolgende bijeenkomst der Tweede Kamer (waarschijnlijk die tot sluiting van dit zittingjaar) afwacht om als lid zitting te nemen en onmiddellijk daarna zijn ontslag als lid te nemen. Dit is zekerlijk zeer in den vorm. Om als lid der Kamer te bedanken moet eerst geconstateerd zijn, dat men werkelijk lid der Kamer geworden is. Doch, noodig is deze formaliteit van plaats te nemen om terstond daarna op te staan niet. Niets belet den heer van Goltstein onmiddellijk terug te komen op zijne aanneming der gedane keuze en er bjj te voegen, (hoewel dit voor de kiezers overbodig kan gerekend worden,) dat zijne latere benoeming ' tot minister de reden is waarom hij thans voor de xeeds aangenomen opdragt bedankt. Het kan noch voor den heer van Goltstein noch voor het Kabinet waarin hij zit een goeden indruk maken, waarin het publiek lang in de onzekerheid wordt gelaten, of de nieuwe minister zich houden zal aan den geest van art. 91 der Grondwet, of aan de letter van dit artikel, minus den geest. (Dit artikel was geschreven toen 'de Staatscourant het berigt bevatte, dat de heer van Goltstein gedaan had wat wij zeiden dat hij doen kon.) --- DE AARTSMIMUS PARIS. De zon ging onder; de winkeliers te Rome sloten hunne winkels, want met de verlichting was het in die dagen, eene eeuw vóór onze tijdrekening nog droevig gesteld. Daar verscheen een prachtige stoet; ieder was Nieuwsgierig wie op die wijze door de stad trok, maar de gordijnen van de draagstoel waren gegoten. De dragers waren acht negers, met koperen ringen om de armen en koperen bellen in de 0OTe n; slaven met stokken gewapend gingen voor achter den draagstoel; de knapen, die den oet geleidden, droegen reeds aangestoken lantale Ns, hoewel het nog licht genoeg was; aan ^«rijden liepen de sclienten" van hem, die ac er de'purperen en gouden gordijnen verborgenwas, en die de nieuwsgierigheid van het pulelj in zoo hooge mate opwekte. Was het de °nsal of de stads overheidspersoon belast met de T 0r S J°°r de volksfeesten, of wel een der leden an den senaat of misschien wel een aziatisch £«* ( ^ e zijne opwachting ging maken bij den izer ? 0f zou jjgt qq J j keizer Domitianus zelf ''ti ^' eman d wist het te vertellen. p , was Paris. ans was meest bekende en meest beminde datT"? Van ket oude Rome en zelfs zoo geëerd, acht 6 i Zer ze ^ k em ontzag. Thans verborg hij zich de rV 8°i'dijnen van zijn draagstoel, om aan and - 6 Van ' 10 ^ vo 'k ontsnappen, dat hem dragen ^ door s ^ ac ' zou hebben geïan^ 6 + meen ^ niisschien dat Paris een zeer hoogen " te Rome bekleedde ? Daarin vergist men zich: J was nar; maar een geheel andere nar dan die ook e ® en woordig kennen en geheel verschillend tove Van rïie, welke in vroegere eeuwen aan de Tp,.L n , y an keizers en koningen hunne grappen aart* Hij droeg den titel van archimimus, - ja , > en wat hij deed, zal straks blijken. i; u 5 ns gi n g hij souperen bij zijn vriend Cornegestaa ' 6en r er ' rïie aan het hoofd had dat n Van ket romeinsche bestuur in Egypte, trekV 811 P. dders T^erd opgedragen, in welke be°P j r ük was geworden. Thans leefde deze spelen lruen 7 0et > hield van feesten en schouwd ea .. en rigtte zijne daden naar de lessen van Ü s 8 eer Epicurus, die genot voor de hoofdVan het leven hield ; daarbij was hij altijd in zijn humeur en dit maakte hem eigenlijk nog gelukkiger dan alle feesten. Zijn eenig ongeluk was, dat hij stotterde.' Dit was vooral lastig voor een man als hij, die zeer geestig was. Dikwijls gebeurde het, dat hij, juist als hij het woord wilde zeggen, waarop het aankwam, bleef steken. Zijne vrienden waren echter dan zoo welwillend om het woord, dat hem niet over de lippen wilde, aan te geven en hij zelf lachte daarover het eerst, zonder er ooit boos om te worden. Balbus woonde in de voorstad, op de helling van den esquilijnschen berg. Hij woonde daar ver van het gewoel der stad verwijderd op een prachtig buiten , in een rijk gemeubeld paleis, waar men tallooze kunstschatten vond. Paris met zijn stoet werden terstond toegelaten, want men kende diens slaven, en toen de draagstoel was nedergezet, trad de nar er uit te voorschijn en zeide vrolijk tot de bedienden van Balbus : — Ik kom van avond bij mijn vriend souperen"; waarop hij naar diens zalen ging, terwijl zijn secretaris Syrus aan den stoet last gaf om in den voorhof te wachten, totdat zij vernomen zouden hebben op welk uur hun meester huiswaarts keeren zou. Toen volgde hij Paris. Beiden echter bleven verbaasd staan, toen zij zagen, dat in den voorgang een groot ledekant met zwart behang was opgeslagen. Aan het hoofdeinde van dat bed stonden op kleine tafels de beelden der huisgoden en daarachter, op voetstukken, borstbeelden der voorouders van Balbus. Niets was vergeten; noch het bekken water met dencyprestak, noch de lijklantarens die een flaauw en somber licht van zich wierpen. De slayen en vrijgemaakten stonden op eenigen afstand en hunne houding verried hunne droefheid. Vóór het bed zat een jong meisje, bitter weenend , met haar gelaat in de handen verborgen. — Voor wien zijn die rouwplegtigheden, Sylvia? vroeg Paris, toen hij haar genaderd was. Welk ongeluk heeft dit huis getroffen ? Ik kwam bij Balbus om een vrolijken avond bij hem door te brengen en word nu zóó ontvangen. Sylvia was een jong arm meisje, eene wees, die na den dood van hare moeder, eene nicht van Balbus, door dezen in huis was genomen, met de belofte, dat hij voor haar zorgen zou. Zij leefde zeer stil in dat gedeelte van het huis, waar de vrouwelijke bedienden hare kamers hadden, en kende ter naauwernood den vriend van haren oom, want als jong meisje kwam zij niet op de somtijds zeer luidruchtige leesten, die Balbus aan zijne goede vrienden gaf. Op treurigen toon antwoordde zij, dat Balbus niet te huis soupeerde, maar bij keizer Domitianus, die hem met eene onverwachte uitnoodiging had verrast. — Maar, hernam Paris, nu nog .meer verwonderd, voor wien dan die begrafenis en die rouw? — Voor hem, sprak zij snikkend. — Voor hem! Terwijl hij bij den keizer het avondmaal gebruikt, wordt hier alles in gereedheid gebragt om hem de laatste eer te bewijzen! Ik begrijp er niets van. Waar is zijne vrouw ? — In hare kamer; maar daar is zijn hofmeester Eaustulus; die zal u alles wel duidelijk maken. De hofmeester verscheen,; hij kwam van den trap die geleidde naar de vertrekken van Gellia, de gade van Balbus. Het scheen hem niet naar den zin Paris te zien, maar hij verborg die gewaarwording spoedig onder een waas van droefheid en naderde eerbiedig den man, dien hij wist dat de vertrouwde vriend des huizes was. Toen deze hem mët een veelbeteekenenden blik vroeg wat die treurige toebereidselen verbeeldden, sprak hij: — Wij hebben onzen meester vergezeld bij den keizer, die hem dezen zelfden avond genoodigd had, om aan zijn disch plaats te nemen met eenige ridders en leden van den senaat. Het betaamt mij niet over den keizer een oordeel uit te spreken, maar het schijnt, dat die hooge eer de voorbode is van eene ongenade en dat alle gasten van Domitianus reeds in zijn binnenste door hem veroordeeld zijn. De ceremoniemeester, die belast was met hunne ontvangst en met de aanwijzing hunner plaatsen is mijn landgenoot en vriend; ik heb een blik kunnen werpen in de eetzaal des keizers, terwijl de andere slaven, die even als ik gekomen waren om hunne meesters aan den maaltijd te bedienen, zich moesten verwjjderen en bevel kregen niet meer terug te komen. »De zaal, even als de zolder, waren met zwart bekleed ; men liep op een zwart tapijt en de rustbanken, zonder dek of borduursel, waren van ebbenhout. Tegenover elk der gasten was eene zwart marmeren gebroken kolom geplaatst, zoo als die welke op' de graven worden opgerigt, en elk van hen kon zijn naam en zijn grafschrift op de kolom tegenover hem lezen. Vóór dat de maaltijd aanving, voerden eenige naakte, zwart gemaakte kinderen een rouwdans uit en bootsten, door hun zwijgen, hunne onbestemde blikken en hunne langzame bewegingen de schimmen na. Toen de dans geëindigd was, plaatste zich een. kind achter elk der gasten, om hem aan tafel te bedienen. Het vaatwerk, de schotels, de kannen, alles, was zwart en de spijzen, die men aan de dooden offert op begrafenismaaltijden, waren de eenigen, die hier werden voorgediend. Tusschen de verschillende geregten likt zich treurmuziek hooren, en wanneer die ophield, bewaarden alle gasten van den keizer een somber stilzwijgen. Domitianus daarentegen vertelde hun op luchtigen toon den dood van bekende personen en de treurige lotgevallen van hen, die tegen de keizers hadden zamengespannen. Hij roemde zelfs de grootmoedigheid van Tiberius en Caligula, die aan hunne grootste vijanden de gunst hadden bewezen om zeiven den dood te kiezen, dien zij wilden. sDit was genoeg gezegd om zijn gasten te doen begrijpen, dat zij van hem dezelfde gunst hadden te verwachten. Onder dit somber verhaal had mijn meester gelegenheid om-, zonder door Cesar te worden opgemerkt, op zijne tafels de bevelen te schrijven, die hij geven wilde, ten einde mij op de hoogte der omstandigheden te brengen en hij liet mij die toekomen, met streng bevel om ze onmiddelijk ten uitvoer te brengen. »Ziedaar de bevelen, eindigde Faustulus, aan Paris de wastafelen overhandigende, en ik kom ze getrouw na. Mijn meester wil, wanneer hij dezen avond te huis komt, den giftbeker drinken, om morgen zijn lijk te doen verbranden. Hij heëffc gelast dat het morgen naar het brandveld zal worden gebragt op den appischen weg, bij het graf van zijne familie, en dat het begrafenismaal daar zal worden aangerigt en onmiddellijk gebruikt, terwijl zijne asch, in de urn verzameld, in het graf wordt geplaatst. Men is nu bezig de ossen te dooden, de tenten op te rigten en alles voor te bereiden. Het doodbed is hier reeds gereed en de brandstapel ginder op het veld. — En de giftbeker ? vroeg Paris. — De drank, die den dood moet brengen, staat daar , antwoordde de hofmeester , en wees naar een gouden beker, die op een tafeltje aan het hoofdeind van het ledekant stond. ( Wordt vervolgd.) --- Binnenland. ARNHEM, 1 September. De Pinang Gazette van 18 julij deelt een brief mede van haren correspondent te Atsjin, waarin hij o. a. schrijft: 3>Wij vernemon, dat een invloedrijk atsjineesch opperhoofd, voorzien van volmagt om te handelen namens Toewankoe Haschim (wettig opvolger van den overleden sultan) en namens de hoofden der drie Sagies, op reis is na Singapore en instructien heeft om met de Nederlanders in onderhandeling te treden. Het zal mij echter verwonderen als hij in zijne zending slaagt. Ik acht het onwaarschijnlijk, dat de Nederlanders over den]vrede zouden willen onderhandelen, zoolang de oorlogvoerende partij in Atsjin niet tot onderwerping is gekomen." De minister van Binnenlandsche Zaken, overwegende dat mr. W. baron van Goltstein op zijn eerder besluit tot aanneming zijner benoeming tot lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal in het hoofdkiesdistrict Amersfoort is teruggekomen , en alzoo eene nieuwe verkiezing in dat hoofdkiesdistrict moet plaats hebben, heeft bepaald dat die verkiezing zal geschieden op donderdag 17 september, en dat, zoo eene herstemming noodig is, die zal plaats hebben op donderdag 1 october daaraanvolgende. »Tracht het publiek op te heffen tot de hoogte der kunst en verlaag de kunst niet om aan de eischen van een valschen smaak te voldoen." Dat beginsel heeft ook het tooneelgezelschap onder directie van de heeren Albregt en van Ollefen tot | het zijne gemaakt, en dat dit streven niet geheel afstuit op den onwil of de onmagt van het publiek om de hoogere uitingen der kunst te genieten, bleek uit de stampvolle zaal op gisteren avond, toen Shakesper es Othello werd opgevoerd. Met innig genoegen zagen wij dat de schouwburg, die in deze dagen slecht bezocht werd, thans geene plaatsen genoeg bevatte, zoodat honderden moesten worden teruggewezen. Dus is ook voor het publiek der negentiende eeuw Shakespere niet dood! dachten wij bij het zien dier talrijke menigte, die alle rangen bezette; maar een gevoel van eerbied welde tevens in ons op, bij de gedachte aan het genie, wiens gewrochten nog na driehonderd jaren zulk eene aantrekkingskracht behouden hebben. Waarlijk elk opwellend gevoel van ijdelheid bij de tegenwoordige tooneelschrijvers over hun betrekkelijk succès van één saizoen, moet wel verstikt worden bij dit succès van drie eeuwen, dat hierin reeds een waarborg heeft voor een succès van nog vele eeuwen meer. En welk een onafgebroken spanning heerschte er bij de groote meerderheid van hen, die den gemoedsstrijd van den Moor volgden! Hoe eenvoudig en doorzigtig de intrigue ook zij — indien van intrigue in een tragedie sprake kan wezen — de belangstelling verflaauwde niet; het rustig vertrouwen, de ontwaakte achterdocht, de vreeselijke jaloezie, de verheven verontwaardiging, de hartverscheurende smart, de waanzinnige woede, het verpletterd gemoed na het plegen der wraak, het berouw bij het ontdekken der dwaling — al die toestanden der ziel heeft de meesterhand van Shakespere op eene wijze geschetst, dat zelfs de meest verbasterde en geblaseerde toeschouwer wordt medegesleept. Toch , al dat grootsche en tragische gaat gepaard met zooveel waarheid en natuurlijkheid; men ziet in en naast den Moor den mensch der werkelijkheid, den alledaagschen mensch, zoo onmiskenbaar leven, dat de enkelen, wier gelach nu en dan gehoord werd , hierin eene verschooning vonden. Het straatgemeen misvat zich ook en ziet soms in de hoogste smart en diepste wanhoop slechts het komische, dat elke menschelijke uiting heeft. Zoo het een genot is te erkennen, dat Shakespere nog leeft voor ons schouwburgpubliek, niet minder moet men het waarderen, dat wij tooneelspelers bezitten, of althans, dat wij er één bezitten, die als Othello durft optreden en — zoo als gisteren bleek, — regt heeft in diefrol op te treden. Nooit hebben wij van den heer Moor krachtiger blijk gezien van zijn talent. Wij geloQven niet dat die rol beter kan worden vervuld. Vijftien jaar geleden ongeveer bezocht de neger Ira Aldridge ons vaderland; ook hij trad als Othello op; zijne gelaatskleur, zijne gestalte, zijn geluid, maar bovenal de aard van zijn volk maakten hem tot een Othello, zoo als nooit de wereld gezien had of zien zal. Diens spel is ieder, welke hem hoorde, voor den geest gebleven en ook wij herinnerden ons hem nog levendig. Of ook de heer Moor hem heeft gezien weten wij niet, maar zijne opvatting was dezelfde als die van Ira Aldridge en zoo hij hem niet overtreffen kon, hij evenaarde hem. Niet ligt zal er in Nederland of in den vreemde een kunstenaar worden aangewezen, die met Moor in de rol van Othello kan worden gelijk gesteld. De faam, die van hem uitging, toen hij te Rotterdam in Shakesperes meesterstuk optrad, bleek ditmaal eer te gering dan te groot geweest te zijn. Ook Desdemona heeft in mevrouw de Vries eene waardige vertolkster gevonden. De liefhebbende, aanhankelijke gade, de zachtheid en onderworpenheid, gaf zij voortreffelijk weder, zonder een oogenblik in eene sentimentaliteit te vervallen, die Shakespere niet bedoeld heeft, en in strijd zou wezen met haar karakter, dat uit de eerste acten blijkt. De opvatting van den heer Haspels als Jago Verschilde van die, welke wij van andere acteurs zagen. In plaats van een boosaardig man, wiens boosaardigheid uit élke stembuiging en eiken gelaatstrek blijkt, zoodat men zich verwonderen moet, dat iemand hem nog vertrouwen kan , gelijk de traditionele opvatting medebrengt, was hij doorgaans eenvoudig en gemoedelijk of luchthartig en spottend en altijd natuurlijk. Ook dit werkte zamen om de handeling dieper te doen treffen. Jammer, dat de heer Haspels zjjn talent onttrekt aan een tooneelgezelschap, welks medeleden hem zulk eene schoone gelegenheid aanboden om dit.te doen uitkomen. Een woord van hulde aan mejufvrouw Puchs voor de wijze, waarop zij de grootendeels ondankbare rol van Emilia vervulde, besluite het verslag, dat tooh reeds te uitgebreid was. Maar onze verontschuldiging is: de meesterlijke wijze, waarop het meesterstuk van den geniaalsten treurspeldichter werd opgevoerd; èn de opkomst van het publiek èn diens enthousiaste toejuichingen gaven het bewijs dat zij op waren prijs werd gesteld. * In de afgeloopen maand augustus zijn door de Arnhemsche Omnibusmaatschappij, tusschen Arnhem en Velp vervoerd 6366 personen. Dezer dagen ontvingen wij het verslag van den toestand van Handel en Nijverheid in de gemeente Arnhem, gedurende de jaren 1872 en 1873 uitgebragt door de Kamer van Koophandel en Fabrieken alhier. In dit belangrijk verslag wordt naauwkeurig alles medegedeeld wat den industriëlen toestand in onze gemeente kan doen kennen. Terwijl wij er de aandacht op vestigen, deelea wij tevens mede, dat het, zoo ver de voorraad strekt, voor belanghebbenden verkrijgbaar is bij den secretaris der Kamer, mr. H. H. van Cappelle. De pogingen die aangewend worden om de menschen te doen besluiten wat menschelijker te zijn tegenover hunne vrienden, de dieren, zijn velerlei. Een der beste middelen is ongetwijfeld hun de dieren te doen kennen, ten einde het onbekende, dat onbemind maakt, daardoor weg te nemen. Zulk eene poging werd ook aangewend door den heer G. Blijham, die in zijn werkje Vrienden en vijanden van den landman, een leesboekje gaf voor de volksschool. De schrijver had daarbij vooral ook het oog om de aandacht der jeugd te vestigen op die dieren, welke op den landbouw invloed uitoefenen. De vorm is aangenaam en in overeenstemming met het karakter der lezers, die zich de heer Blijham in de eerste plaats heeft voorgesteld, hoewel ook vele anderen met vrucht kennis zullen nemen van den inhoud. De uitvoering is netjes en de houtsneden zijn goed gelukt. Het boekje verscheen bij de uitgeven P. Noordhoff en M. Smit te Groningen. * In de zaturdag 11. gehouden Raadsvergadering te Valburg is voorloopig vastgesteld de rekening der gemeente over 1873 ; en ingediend met memorie van toelichting de begrooting, dienst 1875. Tot leden der commissie van onderzoek dier begrooting werden gekozen: de heeren C. Buddingh, W. van den Bosch en J. M. de Hartog. Ter vervulling der vacaturen, welke in het college van zetters met 1 januarij a. s. ontstaan door aftreding der heeren J. O. van Olst en J. M. de Hartog, werden op de voordragt geplaatst de heeren J. O. van Olst, M. P. Dumont, J. M. de Hartog en J. van Binsbergen. Toorts werd besloten de begrooting, dienst 1874, in ontvangst hoöfdst. V aan te vullen'met ƒ 54.20, wegens opbrengst van verkochte schoolbanken en appelen; en mededeeling gedaan, dat voor het bouwen van het veldwachtershuisje te Valburg het minst is ingeschreven door A. Jansen, te Valburg, voor ƒ1539. Er is besloten de aanbesteding niet te gunnen, maar een herbesteding te doen plaats hebben. * Doetinchem, 31 aug. In de heden alhier gehouden raadsvergadering is de gemeenterekening over 1873 voorloopig vastgesteld in ontvangst op ƒ26885.50 4 en in uitgaat op ƒ24493.98, zoodat het batig saldo ƒ2391.52 3 bedraagt. De rekening der gemeente-gasfabriek over dat dienstjaar bedroeg in ontvangst en uitgaaf ƒ10794.06. De begrooting voor het dienstjaar 1875 werd aangeboden, in ontvangst en uitgaaf bedragende ƒ22675.90 5 . Zutphen, 31 aug. Aan de 3de openbare school hebben zich voor de vacature, ontstaan door het overlijden van den hoofdonderwijzer Sleijtser, 36 sollicitanten aangemeld. Het vergelijkend examen daarvoor zal afgenomen worden op vrijdag en zaturdag 11 en 12 sept. a. s. Met de waarneming is de eerste hulponderwijzer aan die school, de heer Ansink, belast. Meer en meer toont de Raad dezer gemeente, dat hij niet bekrompen is in het toevoegen van hulppersoneel aan de openbare scholen. Werden toch vóór weinige maanden 3 nieuwe hulponderwijzers aan de 5de en 1 nieuwe hulponderwijzer aan de 2de openbare school aangesteld, thans is ook voor de 4de openbare school (Hoven) eene oproeping gedaan voor een 3den hulponderwijzer ; zoodat aan laatstgenoemde school elk onderwijzer niet meer dan 50 leerlingen voor zijne rekening heeft. En waarlijk, zulk een getal is voor een persoon meer dan groot genoeg, zal het onderwijs voor elk kind in het bijzonder wezen, wat het wezen moet. Wanneer de Raad nu ook, op het voorbeeld van Deventer en zoo vele andere steden, de zoo noodige verbetering der traktementen van hoofd- en hulponderwijzers voorstelt en goedkeurt, dan zal men met regt kunnen beweren, dat de waarde van het lager onderwijs hier voUkomen wordt begrepen en de belangen daarvan op den regten prijs worden geschat. Niemand zal toch met grond durven beweren , dat een salaris van ƒ400, zooals de meeste hulponderwijzers hier genieten, en een inkomen van plus minus ƒ 1000 met een beperkte huishuur, zooals 3 der openbare onderwijzers hier ontvangen, voldoende zijn om in eene stad als deze te kunnen leven overeenkomstig de eischen van den tijd. De heer dr. A. Vrolik, commissaris des Konings bij de Nederlandsche Handelmaatschappij, heeft, wegens redenen van gezondheid, aan Z. M. zijn ontslag uit die betrekking verzocht. (D.) Heden komt te 's Hage aan de nieuw benoemde gezant der spaansche Regering bij ons Hof, hertog de Tetuan, tevens belast met eene diplomatieke zending betrekkelijk de erkenning van zijn Gouvernement. Sinds geruimen tijd had Spanje geen vertegenwoordiger te 's Hage. Een zevental zeelieden, die zich onlangs te Rotterdam voor de marine verbonden hadden, kregen, nadat het handgeld geheel of voor een groot deel verteerd was, berouw, en besloten zich te verbinden ter koopvaardij. Hoewel zij zich, door het afscheren van baard en op andere wijze, bijna onkenbaar hadden gemaakt, zijn toch alle 7, waaronder een Afrikaan, toen hun verloftijd verstreken was, opgespoord en aangehouden, waarna zij geboeid aan boord van het wachtsehip zijn gebragt. * Gouda, 30 aug. Heden voor 25 jaren werd alhier de philanthropische inrigting tot stand gebragt , bekend onder den naam van: »Werkinrigting tot wering der bedelarij." Aanvankelijk mogt deze inrigting niet in de algemeene sympathie der ingezetenen deelen, doch allengs werd de opinie gunstiger en thans wordt het nut algemeen erkend en zeer gewaardeerd. Het 25jarig bestaan zal feestelijk herdacht worden op 2 jan. e. k., den 25sten verjaardag der opening. Niettegenstaande de toegangsprijs het dubbel bedroeg van dien op vorige zondagen, is eergisteren de tentoonstelling te Zaandam toch door 916 personen bezocht. In het geheel heeft zij tot dusver, buiten de geabonneerden, 10,568 bezoekers gevonden. * Men schrjjft ons uit Overijssel: De geneeskundige Raden hier te lande kunnen veel goeds doen, ook al is hunne magt beperkt. Zij sporen gebreken op en geven middelen aan om die weg te nemen of zooveel mogelijk te voorkomen, maar één krachtig middel laten zij, naar veler meening, te veel ongebruikt, en dat is de journalistiek. Zij moesten dit magtig wapen tegen ingewortelde misbruiken meer aanwenden en daardoor ook goede raadgevingen onder het volk brengen. Zoo gelooven wij dat eenige algemeene wenken ten aanzien van de tering, omtrent het gevaarlijke van het gebruik van voorwerpen door teringlijders gedragen enz., in vliegende blaadjes, op eenvoudig duidelijke wijze, onder de menigte verspreid, veel nut zouden doen. Eene andere vraag is, of de discussien der geneeskundige Raden, in het openbaar gehouden, maar door het publiek niet bijgewoond, wel op voldoende wijze ter algemeene kennis komen ? Nu en dan leest men hierover het een en ander, maar als van den Raad zelf niet een verslag wordt gegeven , zal de openbaarheid in dezen zeer onvolkomen blijven. De gemeente Groningen is op 28 augustus, den dag der feestviering, wegens het ontzet der stad in 1672, bezocht door 10,000 vreemdelingen, waarvan de gr.ootste helft met de verschillende spoortreinen zijn aangebragt. ---