Binnenland. ARNHEM, 5 Februarij. * Uit een schrijven, dezer dagen uit het bivouak bij de Atsjin-rivier ontvangen, gedateerd 13 december, worden ons welwillend eenige bijzonderheden ter mededeeling afgestaan. De schrijver is een der officieren die aan de expeditie deelnemen. »Wij zijn den 17den november te Batavia ingescheept en eerst den lOden december daarna geland. Den vorigen dag, 9 december, was er reeds een groot gedeelte geland, zoodat wij geen tegenstand ontmoetten. Denzelfden dag betrokken we verderop een bivouak, en 's avonds weer een ander, waar ik met mijne kompagnie de veldwacht bezette en den geheelen nacht door de heeren Atsjinezen bestookt werd, zonder dat het ons echter eenig nadeel berokkende. Den lldén, toen we weêr een weinig verder waren getrokken, kregen we 's namiddags een aanval op ons bivouak, die echter krachtig werd afgeslagen, zonder ons te benadeelen. Yan morgen eindelijk heeft het bataljon, waar ik bij ben, een verkenning gedaan met artillerie en kavallerie naai- de Atsjin-rivier. We ontmoetten nog al tegenstand , doch bereikten het doel; wel kostte het ons één doode en vijf gewonden, ten minste voor zooverre mij bekend is. In mijn vorig schrijven meldde ik u , dat ik nieuwsgierig was te weten welken indruk het fluiten der kogels op mij maken zou; nu kan ik u mededeelen dat die indruk niets te beduiden heeft gehad. Het is mij geheel onverschillig. Zelfs nu ik zit te schrijven, wordt op geen 400 passen links van ons, een scherp tirailleur-gevecht gevoerd, zonder dat wij er ons om bekommeren. De oorlog maakt spoedig onverschillig." Tweede schrijven , te gelijk ontvangen , gedateerd : Hoofdbivouak aan de Atsjin-rivier, 27 december 1873. >Den 14den december hebben wij (het 12de en 9de bataljon) de sterkte met de bajonnet genomen die wij den 13den verkend hadden. Dat was een kort maar hevig gevecht; wij verloren 6 dooden en 48 gekwetsten. De sterkten werden door de Atsjinezen met veel moed en volharding verdedigd. Wij bereikten er echter een zeer groot resultaat mede: zij ontruimden dadelijk daarop eenige andere torten en lieten veel geschut in onze handen. Nu zitten wij digt bij den kraton. De beide Kersdagen is veel gevochten. De verliezen van den *>yand zijn enorm. Den 14den zijn door ons 98 Atsjinezen onder den grond gestopt. Dat is zeer veel, als men nagaat dat zij bijna nooit hunne gewonden of dooden laten liggen. De tegenstand wordt al heviger naar mate we meer den kraton naderen. Men is nu bezig de zware artillerie te ontschepen om hen daarmede eens flink te poederen. Moeijelijk kan men zich een denkbeeld maken van de hardnekkigheid waarmede zij hun terrein verdedigen. Het terrein is zeer bedekt en elk huis omringd door paggers van bamboedoom, waar bijna geen doorkomen aan is. Elk huis schier wordt op zich zelf verdedigd en bovendien is elke kampong van eenige sterkte of benting omgeven. Zoo is eergisteren een kampong genomen, die door vijf bentings verdedigd werd en daarna huis voor huis. Het is een dapper en energiek volk ! Zoo werden gisteren in een huis 21 lijken gevonden, welke staande waren, daar zij de ruimte niet hadden om te vallen. Waarschijnlijk waren zij door één granaat gedood. Het vuren duurde onophoudelijk. Nu, terwijl ik zit te schrijven, rollen hunne kogels op geen honderd passen neêr. Zij schaden echter niemand. Zoo gaat het ook eiken nacht; nooit gunnen zij ons rust. Gelukkig dat wij zoo uitstekend gewapend zijn. Voor de geweren hebben ze zooveel respect, dat ze ons ten minste niet in onmiddellijke nabijheid durven komen. Sinds den 20sten hebben we steeds gekleed moeten slapen. Wat de verzorging der manschap aangaat, deze is uitstekend. Yan het Roode Kruis is hier een afdeeling, die vele weldaden onder de gekwetsten en veel goeds onder de gezonden verspreidt. Zij deelt veel pijpen en tabak uit, waaraan we allen behoefte hebben." Een ander officier schrijft aan zijn familie alhier : »Bivouak Penay, 27 december 1873. »Den 20sten dezer zijn wij op genoemd bivouak aangekomen. Wij liggen aan den regteroever van de Atsjin-rivier, omstreeks tien minuten van den kraton, die aan den linkeroever is gelegen. Toen wij bier aankwamen , werden uit naam van den sultan de vredesvoorwaarden gevraagd, doch spoedig zagen wij dat zij het niet ernstig meenden , want reeds den volgenden dag Werden wij uit de tegenoverliggende kampong beschoten. De vijand werd echter spoedig door ons vuur verdreven. Den 25sten december rukten wij des morgens om half acht uit. We waren nog niet ver buiten de voorposten, toen de vijand ons met een lievig vuur begroette. Hierop volgde een .vreeselijk gevecht. De kogels vlogen ons aan alle kanten om de ooren, en menig soldaat viel regts en links van mij neêr; toch rukten onze manschappen moedig vooruit, nergens ontstond de minste weifeling en allen luisterden- naar onze kommando's, even goed ais op het exercitie-veld. Het gevecht duurde tot 's namiddags half vijf. Vier versterkingen werden door ons genomen en het terrein voor den kraton verder door ons verkend, om eene geschikte plaats te vinden tot het opstellen van het zware geschut. Daarna keerden we naar ons bivouak terug. Den volgenden dag, den 26sten, rukten wij weder op. Ons bataljon kwam toen evenwel niet zoo digt in het vuur als den vorigen dag; echter was ik bijkans weg geweest. Onze kompagnie kreeg namelijk last, om met 'de sappeurs een veld met suikerriet om te kappen, ten einde daardoor een beter uitzigt naar voren te krijgen. We waren daarmee reeds een half uur bezig en bijna gereed, toen eensklaps een kanonskogel vlak langs mij heensnorde en niet meer dan vier passen achter mij in den grond sloeg. Had ik slechts één pas meer links gestaan, dan had de kogel mij zeker getroffen. Toen nu meerdere kanonskogels in onze gelederen vielen, werd de kompagnie verzameld en keerden we naar onze vorige standplaats terug. We hebben met een dapperen vijand te doen. De meesten houden tot het laatste oogenblik stand en moeten met de bajonnet worden afgemaakt." De Stand, zegt dat bij de aanstaande verkiezingte Gouda', van anti-l-evolutionaire zijde de heer W. von Wrangel auf Lindenberg, lid van het Hoog Militair Geregtshof te Utrecht, kandidaat zal gesteld worden. Naar wij vernenien"zijn de heeren mr. F. J. van Harencarspel en A. de Ruuk, door Gedeputeerde Staten dezer provincie benoemd tot leden der commissie tot herziening der belasting op de bebouwde eigendommen in deze provincie. Men deelt ons mede, dat bij het Burgerlijk Armbestuur, door het bestuur van het tooneel- en reciteergezelschap »Door oefening grooter" (onderafdeeling der Burgervereeniging), gestort is eene som van ƒ82.22 , zijnde de netto opbrengst deidoor dat gezelschap op den 'lOden januarij jl. in den schouwburg gegeven voorstelling ten voordeele der algemeene armen. De 1ste luit. der veld-art. J. Ramaer, sedert 20 maanden bij de rijschool te Venlo gedetacheerd, is te Arnhem teruggekeerd. * In 1873 zijn, volgens statistieke opgaven, uit de provincie Gelderland naar Amerika of andere overzeesche bezittingen vertrokken: 160 mannen, 71 vrouwen en 221 kinderen, te zamen 452 personen; zijnde 334 personen minder dan in 1872. * Beusichem en Zoelmond , 4 febr. Op 31 december 1872 telde onze gemeente 1794 personen. Gedurende het jaar 1873 is de bevolking door geboorten met 50, door van elders ingekomen met 234 vermeerderd, totaal 284 en verminderd door sterfte met 42, door naai- elders vertrokkenen met 145, totaal '187. De bevolking heeft in het afgeloopen jaar alzoo eene vermeerdering van 97 ondergaan en bedroeg op 31 december 1873 in totaal 1891 personen, waarvan 1190 te Beusichem en 701 te Zoelmond. — Dezer dagen werden de gemeente-landen, ter grootte van ruim 33 helctaren, meest weiland, weder voor den tijd van vier jaren verpacht. Dat ook hier het land gewild is, daarvoor strekke ten bewijze, dat genoemde landen deze vier jaren /'5600 meer zullen opbrengen, dan de vier voorgaande, dat is ƒ1400 per jaar meer. m * Zelhem , 3 febr. In deze gemeente is eene commissie van '14 leden (twee uit ieder dorp of buurtschap) benoemd, met den burgemeester als voorzitter , tot het inzamelen van bijdragen voor het aan Z. M. den Koning op den 12den mei e. k. aan te bieden huldeblijk, dat echter niet in een voorwerp van goud of zilver mag bestaan; terwijl de regeling der op dien dag te geven feesten enz. is opgedragen aan de alhier] bestaande commissie voor volksvermakelijkheden, met uitnoodiging zich voor deze gelegenheid zoovele leden toe te voegen als zij noodig oordeelen zal. In het dorp Halle heeft zich eene afzonderlijke feestcommissie gevormd met den burgemeester als eerevoorzitter, daar de afstand te groot is, vooral voor de schooljeugd, om aan de feesten in het dorp Zelhem deel te nemen. * Haaften, 3 febr. Met genoegen vernam men hier, dat het reglement voor den Crobsenwaardpolder, hetwelk in de najaarszitting der Staten van dit gewest met algemeene stemmen op ééne na werd aangenomen, thans door Z. M. den Koning is goedgekeurd en bekrachtigd. Er komt daardoor een einde aan een toestand van willekeur en harrewarrerij, die vaak aanleiding gaf öf tot onverschilligheid omtrent de ware belangen van dien polder öf tot verhindering van zulke maatregelen, die dienen konden om het algemeen belang der • eigenaars te bevorderen. — In de laatste dagen is de kooplust voor hoo i --- GRAAF KOSTIA, door VICTOR CHERBULIEZ. . Hephane bleef eenigen tijd in gepeins verzonken ; uaarop zeide hij: — De heer van dit huis heeft gelijk, dat. hij u behandelt als een dweeper. J ' e ideën, de ideën, ik heb nog nooit- iets 'Met hen te doen gehad, en ik zie reeds vooruit, •lat ik het hoofd even leêg heb als een notendop die door een muis is leeggegeten. — Maar gij werkt toch wel eens, gij leest, gij studeert ? — Op Martinique gaf vader Alexis mg dagelijks twee of drie uren les. Hij onderwees mij geschiedenis, aardrijkskunde en andere beuzelpraat ' an dezelfde soort, ook de onbegrijpelijke verwensten en de bovenmenschelijke volmaaktheid Van zl J n eeuwige Panselinos. De verhandelingen dien verstandigen meester hielden mij zeer 'Veung bezig, zooals gij denken kunt, en ik was redend dat dit vervelende gebabbel, ondanks liet •' bijbleef, want mijn geheugen ver** n ' e,j meer wat het eenmaal gegrepen heeft. ~ En geeft hij u nog altijd les? beval - C ' ei ^ ' n Europa zijn teruggekeerd, , onderwr U Va(ler hem > dat hij mij slechts godsdienststudie w S e ven. Dit, zeide hij, was de eenige ___ D u t arvoor m ij n dwaas hoofd vatbaar was. in k&gheiTc^? 0 JaM lang bl ' engt gl J uw ta J d ttore-pn Vi et ,S e heel niet; ik ben altijd, van den J p m «en avond, bezig. — Om 1Vaarmede dan ? te °®n zitten, op te staan en weder ^andeie n en ' ^oor de kamer op en neêr te en de tli ,n naar kraaijeii te kijken, de steenen 'le ijzeren 1 ^. 11 Van het kleine dak te tellen, naar k zien 1 18,1 ' n . c ' e o 00 ^ die daar boven loopt zweven ' C 6 , Wo -" J D es door het luchtruim te zien 'lat hoèki 611 m ü daar te ruste te leggen, in blij Ven jjJ e van den muur, daar onbewegelijk te Van mijn h^ e +' me t' 8 es l°ten oogen, en het raadsel Wat ik p , te overdenken, mij afvragende 0 p ^ 1 ' oc h misdaan zou hebben, omdat hij 7er leden ri een ^ ree de wijze straft; mij mijn ^Wistic/ rvi herinnerende, bij voorbaat mijn drooinejjjp HJuen overpeinzende, weenende en oomende en weenende. totdat ik eindelijk uit vermoeidheid, verveling, en uitputting in slaap val, of wel, door mijn verveling tot wanhoop gebragt, ik mij naar de kamer van Ivan begeef, en dan ten volle lucht schenk aan mijne minachting, woede en wanhoop. Dit alles zeide hij op een toon die van de bitterheid van zijn gemoed getuigde, en het deed mij smartelijk aan. Ik sidderde bij de gedachten aan die verlaten jeugd, waarvan de smart nog onophoudelijk verbitterd was door die eenzaamheid en werkeloosheid; aan die verlaten ziel zonder eenig hulpmiddel tegen zijn vreeselijke verveling en dat arme hart, aan zich zelf overgelaten , en dat zich zelf ten prooi had gekozen, om te pijnigen en dat er genot in vond zijne wonden open te rijten en venijn er in te storten, zonder dat ooit arbeid of studie het een oogenblik ontrukte aan die eentoonige marteling. O, graaf Kostia, welk een verfijnde haat is de uwe ! — Wat mij verwondert, hernam ik, is dat gij door zoo uw leven door te brengen, nog niet waanzinnig geworden zijt. — Voortaan, vervolgde hij, zonder mij antwoord te geven, zal ik aangenamer bezigheden hebben. Ik zal aan u denken, in u gelooven en elk uwer woorden en bewegingen voor mijn geest terugroepen. Lang sprak hij in dien geest voort en ik trachtte in hem andere aandoeningen op te wekken, en hem te bemoedigen. Hij was getroffen door mijne woorden, maar hij trachtte dit te verbergen. Hij liep een poos lang de kamer op en neêr; daarop stond hij vlak voor mij stil, met de armen over de borst gekruist: — Op dit oogenblik, zeide hij, ontdek ik dat de nachtelijke zwerver en de andere onafscheidelijk zijn. — En gij hebt u nog niet met dien andere kunnen verzoenen ? — Ik beleedig hem niet meer; dat moet hem genoeg zijn. Al mijn genegenheid is voor den held; de geleerde heeft slechts regt op mijn toegevendheid. — Welnu, daar gij den geleerde verdraagt, verdraag dan ook zijn brutale vragen en antwoord hem dan , wat ik u bidden mag, op deze vraag: Zijn er geen boeken in deze kamer ? — O, hoe herken ik hem daarin! riep hij uit. Boeken , boeken ! O , ja zeker , wij hebben het ; i i genoegen die te bezitten. Zie , daar is een groote kast vol; maar ik zeg u vooraf, dat ik geen enkele er van gelezen heb. Ik opende de kast welke hij mij wees. Hemel, welk een zonderlinge bibliotheek! Ik onderstel , dat de graaf daar al zijn uitgeschoten boeken heeft geplaatst met nog eenige die minder te verwerpen waren, maar die hij nu niet noodig had. Te midden van de vreeselijke wanorde waarin deze stofachtige massa zich bevond, trof ik een algemeene geschiedenis aan in het hollandsch en vier folianten beslaande; de volledige werken van Paracelses, een grammatica in het Zend, één deel slechts uit de Bïbliothèque historique de la France van pater Lelong, de Bibliotheca mediae et infimaè latinitatis van Fabricius, de werken van Muret en ik weet niet wat nog al meer. Ook ontdekte ik nog eenige geschiedkunuige, fransche werken en een boekje over de plantenkunde. Ik begon er iets uit te zoeken, toen Stephane met een gelaat, dat van toorn getuigde, mij naderde en mij met vlammende blikken aanzag : — Geneesheer van mijn gemoed, schrijf mij zooveel bevelen voor als gij wilt, maar spreek mij niet van lezen, want ik zou mij liever laten dooden dan u daarin te gehoorzamen. — Gij hebt dus wel een afkeer van boeken ! zeide ik op treurigen toon. — In mijn jeugd, hernam hij, was ik een onvermoeid lezer. Op Martinique nog, heb ik een tal van schilderachtige reisbeschrijvingen, eenige fransche klassieken gelezen, en al de treurspelen die er bestonden, en van dat alles is mij wel iets bijgebleven, maar sedert drie jaar, dat is te zeggen van het oogenblik af dat ik begon te denken, heb ik een afkeer van alle boeken gekregen. En hij vervolgde op opgewonden toon. — O, ja, geloof mij, ik haat ze en ik zal ze altijd haten uit het diepst van mijn ziel! — Maar waarom ? — O, gij wilt weten waarom? En toen den vrijen loop aan zijn gedachten latende : — Ik haat ze , riep hij op half gesmoorden toon die van ontroering getuigde, ik haat ze, omdat zij het genot uitmaken van mijn vader, die mij haat, en omdat zij mij voor altijd uit zijn hart verdreven hebben ! Wilt gij mij het genoegen doen om mij te begrijpen ? Hij is niet van marmer, ook niet van brons, hij is gemaakt uit vleesch en been, even als wij. En soms als hij zich moede en droefgeestig gevoelt, zoekt hij met den blik iets dat hij beminnen kan, liefkozen, in zijn armen drukken , en misschien herinnert hij zich dan dat hij een kind heeft, en dat een kind een van die dingen is dat een vader gaarne bemint, liefkoost en tegen zijne borst drukt. . . dus, dit hebt gij begrepen, niet waar ? Dat is' immers niet zoo in strijd met de natuur ? ja het is een wonder, en dat wonder heeft meermalen plaats gehad . .. Maar als die gedachten bij hem opkomen en dat hij zijn hart voelt verteederen, dan ziet hij naar zijn boeken, zijn geliefkoosde boeken, zijn aangebeden boeken; en hij opent er een en raakt er in verdiept... Vaarwel dan, vermoeidheid ! vaarwel dan, droefheid ! vaarwel dan, herinnering aan zijn kind ! Nu is hij tevreden, niets ontbreekt er aan zijn geluk . . . Dat is niet alles. Er zijn ook oogenblikken, de Hemel is er getuige van, dat hij een knagend wee gevoelt wanneer hij er aan denkt dat er in zijn nabijheid, in zijn huis, een wezen is dat zijn koelheid, hardheid, minachting , ijskoud glimlagchen, wreedheid en beleedigingen weerspannig en wanhopend maken, een wezen dat lijdt en ontroostbaar is,- welks hart verkwijnt... En dan hoort hij als een zucht of als een geluid van een snik, die tot hem doordringt door de dikke muren, en ondanks zich zelf siddert hij, en hij gevoelt in het binnenste van zijn ziel iets, dat naar wroeging zweemt... Maar eensklaps ziet hij zijne boeken ... Vaarwel zijn schrik, vaarwel zijn berouw! »Laat het slagtoffer maar zuchten ! Hij hoort het niet meer, hij is verre van hem, hij reist, hij is te Rome, te Byzantium, aan de overzijde van den Oceaan; hij is boven de wolken! Kunnen de kreten van een kind zoover tot hem komen ? ... En gij vraagt mij, waarom ik de boeken haat! O, bij mijn ziel, ik haat ze als den dood! Ik haat ze, omdat hij ze zoo hartstogteljjk bemint; ik haat ze , omdat ze de oorzaak van zijne ziekte zijn; ik haat ze, omdat ze zijn hart verharden en verdorren, ik haat ze, omdat ze zijn grootste genot uitmaken en dat hij zich aan dat genot oveigeeft, zonder eenige schaamte en berouw o\ei ie geluk van zijn kind en den moord gepleegd op zijn vaderlijk hart. zeer toegenomen, zoodat hier groote partijen worden afgeleverd tegen ƒ 15 en ƒ16 de 500 kilo. Ook aardappelen gaan druk van de hand. Men besteedt voor bergsche gele en jammen ƒ2.40 per hektoliter. De vraag naar goede kalfvaarzen houdt aan en de prijzen zijn dus vrij hoog. * Wageningen , 3 febr. Wij zijn alhier niet misdeeld van uitspanningen op letterkundig gebied. Mogten wij in dit saizoen reeds de heeren Hugenholtz , Hofdijk en Haverschmidt als sprekers hooren, heden avond hadden wij het genoegen ds. J. J. L. ten Kate voor ons te zien optreden. Eenige legenden zooals: »De Hemelsche Gaarde", »Het Orgel", »De Monnik" enz., waarvan sommige volgens Herder, werden op meesterlijke wijze door hem voorgedragen. Na de pauze gaf hij nog eenige fragmenten uit zijn gedicht »De Schepping" ten beste, die met veel genoegen werden aangehoord. Het publiek was weder talrijk opgekomen, wel een bewijs dat dergelijke voordragten op prijs worden gesteld. Het moge der commissie aanmoedigen, op den ingeslagen weg voort te gaan. § Rheden, 3 febr. De onlangs door eenige dames en heèren alhier opgerigte liefhebberijcomedie gaf gisteren avond eene voorstelling, ten behoeve der armen, welke naar wensch geslaagd is. Onze verwachting werd zelfs verre overtroffen, in aanmerking genomen dat deze jeugdige liefhebbers voor het eerst het tooneel betraden. »De Bloedzuigers of de Minnehandel in de Apotheek", «Schoonvader en Schoonzoon" en «Verliefd op Mevrouw" , 3 blijspelen met zang, werden tot ieders genoegen opgevoerd. Yooral 2 der dames kweten zich loffelijk van hare taak. Algemeen is het verlangen. dat het geëerde gezelschap ons spoedig weder zulk een genotvollen avond zal verschaffen. Na afloop der voorstelling begon het bal, dat tot laat in den nacht voortduurde. * Heteren, 4 feb. Alhoewel de gezondheidstoestand in ons dorp, in weêrwil van het ongezonde winterweer, over het algemeen gunstig is, blijft zich de typhus, die hier reeds geruimen tijd geheerscht heeft, nog in enkele huisgezinnen openbaren. Yóór eenige dagen heeft zich ook weêr een geval van keelziekte voorgedaan. — Men spreekt hier druk over een beestenmarkt , die men hier ter plaatse wil aanleggen , als de nieuwe dijk in orde zal zijn. Tussehen den bestaanden en den nieuwen dijk kan men daarvoor een zeer geschikt terrein vinden, terwijl de onmiddellijke nabijheid van de rivier den handel zeer zou bevorderen. * Zwolle , 4 febr. Naar aanleiding van de belangrijke promotie bij den waterstaat, in de Staatscourant van heden ,- waarvan wij onlangs reeds spraken, vernemen wij uit goede bron, dat voor de provincie Utrecht 'als hoofdtitularis is aangewezen de heer L. J. du Celliée Muller en voor 'Overijssel de heer L. A. Reuvens. De scheuring in het tooneelgezelschap der heeren Albregt en van Ollefen is volgens het N. v. D. gelukkig niet zoo belangrijk als men, vertrouwende op het » woord aan het kunstminnend publiek van Botterdam"— waarvan de hoofdinhoud ook door ons werd medegedeeld — kon verwachten. Verscheidene daarbij genoemde personen, en daaronder zeker niet de minste onder de broederen, blijven deel uitmaken van het gezelschap dat afwisselend te Botterdam en te Amsterdam zal optreden. Bij de opvoering van de opera Haideschacht te Botterdam, is, bij het vallen der gordijn tussehen de twee scènes van de laatste acte, eenig vuurwerk te hard ontploft. Er vertoonde zich rook in de zaal, ten gevolge waarvan velen de vlugt namen, in den waan dat er brand was ontstaan. De regisseur verscheen, stelde het publiek gerust en de voorstelling werd ten einde gebragt. De ontploffing van het vuurwerk was in overeenstemming met het libretto en moest het springen van eene mijn aanduiden. Mej. Betsy Perk heeft den Koning een adres gezonden, strekkende tot oprigting eener rijkskweekschool voor vrouwelijke industriëlen, zoowel op praktisch als theoretisch gebied. Het praktisch gedeelte zou moeten bevatten : horlogemaken, letterzetten, boekdrukken en binden, gouden zilversmeden, kralen-blazen, photograferen en artsenij-bereiding. Het theoretisch gedeelte: handelsregt, boekhouden, werktuigkunde (vooral grondige kennis der naaimachine), staatshuishoudkunde, plant- en kruidkunde, gezondheidsleer, natuur- en scheikunde, hand- en regtlijnig teekenen, boetseren, zingen, declameren, acteren enz. Op de door de bouwcommissie voor de studenten-societeit Minerva te Leiden uitgeschreven leening van ƒ135,000, tot aanbouw eener nieuwe sooieteit, is ingeschreven voor ƒ110,000; de termijn van inschrijving is met 14 dagen verlengd. ---