ARNHEM, 12 MEI. Het ministerie is dood, meenden wij, maar zoo sterk is zijne gehechtheid aan het leven, dat het zelfs na zijn verscheiden stuiptrekkingen maakt, die een oogenblik zouden doen gelooven, dat het nog niet dood was. Het leven schijnt het taaije lijf nog niet te kunnen verlaten. De heer Heemskerk althans verscheen donderdag nog in de vergadering der Eerste Kamer, niettegenstaande zijne tegenwoordigheid daar volstrekt niet werd gevorderd. De Kamer toch had te beslissen over eene vraag waarin de Regering niet had te adviseren en waarbij zij zelfs, uit besef van betamelijkheid, niet had behooren tegenwoordig te zijn. Maar de heer Heemskerk scheen nog een laatst vaarwel te willen brengen aan zijn ministeriëlen zetel, nog eenmaal het genot te willen smaken aan de groene tafel plaats te nemen, een ultimo sopiro te wijden aan de heerlijkheid, die hij niet meer zou aanschouwen — ten minste niet meer van de plaats waar hij nu gezeten was. De minister bepaalde zich niet tot eene laatste stille verzuchting. Hij sprak; de doode minister sprak en verklaarde dat hij eigenlijk nog niet dood was. Zijne Majesteit had wel zijn ontslag niet geweigerd, maar hem toch voorloopig met de waarneming zijner betrekking belast en de heer Heemskerk maakte van de gelegenheid gebruik om nog te gewagen van het ministerie dat thans het roer in handen heeft zoo als de minister zeide, volgens de particuliere verslaggevers, — van de bestaande Regering, gelijk het Bijblad luidt — en een laatsten uitval te doen tegen de Tweede Kamer. Dc Eerste Kamer is grootmoedig genoeg geweest om het ongepaste dezer inmenging onopgemerkt te laten voorbijgaan. Dit getuigenis van de andere zijde des grafs liet men onbeantwoord , misschien wel uit deernis met den jeugdigen doode, die door zijne overijling en onbedachtzaamheid zijn leven had verkort. Ook wij willen den minister niet te hard vallen over zijn afscheidsbezoek aan de Eerste Kamer. Zelfs zijne woorden, hoe weinig gepast ook, gaan wij voorbij. Dit napleiten behoort tot de onschuldige genoegens van jeugdige advokaten die hunne zaak verloren hebben. Maar minder onschuldig is de daad van den heer Heemskerk, daags nadat hij zijn ontslag had gevraagd en verkregen. De Staatscourant van 29 april berigtte dat het ministerie zijn ontslag had aangeboden: de portefeuilles aan de voeten van den troon had nedergelegd. In den nacht van 28 op 29 april schijnt evenwel de heer Heemskerk nog gelegenheid te hebben gehad even zijne portefeuille van de voeten van den troon terug te halen en er een wetsontwerp uit te nemen, dat des anderen daags in eene expresselijk daartoe belegde zitting van de Tweede Kamer werd ingediend — het wetsontwerp tot wijziging der wet op het lager onderwijs. Toen het waggelend ministerie nog altijd ministerie was en een steun zocht nu bij dezen, dan bij genen, werd op het laatste oogenblik een uiterst redmiddel beproefd, en eene herziening van de wet op het lager onderwijs ontworpen. In vliegenden haast moest dit concept door den Raad van State worden onderzocht. Er was periculum in mora. De wet, die men altijd verschoven had, waarvan men zelfs de beginselen niet had willen doen kennen vóór junij, moest nu plotseling in orde gebragt en ingediend worden. Wat bekommerde zich het kabinet om eene enkele inconsequentie meer: als de ivet maar was ingediend en een stem of wat gewonnen, dan zou men eene meerderheid hebben, en de portefeuilles kunnen behouden. Nogtans schijnt de dood de Regering te hebben verrast. Mogelijk ook dat zij, door de pers en enkele leden van de Kamer gewaarschuwd, zelve inzag dat het middel niet meer baten zou. Althans toen de kabinetsquaestie in een ongunstigen zin was beslist, was de herziening der onderwijs-wet nog niet voorgedragen. Daags na de beslissing echterwordt deze voord ragt aan de Kamer ingediend; ingediend door een minister, die zelf verzocht had haar niet meer te verdedigen. Geen lid van de Vertegenwoordiging verlangde of verwachtte nog die voordragt, die uit haren aard tot eene discus sie zou aanleiding geven, waarin de verschillende rig tingen scherp tegenover elka.»der staan. In geen geval verlangde of verwachtte men haar van een minister, die niet zelf deze gewigtige en teedere zaak geheel kon be handelen. Wat beteekende dus die indiening ? Het voldoen aan eene belofte ? De minister had beloofd geen onderwijswet in te die nen, niets te zeggen vóór junij , niets te doen vóór dat het voorstel de Brauw was behandeld. Was dan de indiening een gevolg geven aan den wensch der meer derheid ? De minister wist zeer goed dat de meerder heid zied met die voordragt niet kon vereenigen. Waartoe dan die indiening daags na het gevraagde en het in overweging genomen ontslag? Waartoe die laatste extra-constitutionele daad P Toen de goden bruiloft vierden, noodigden zij Eris niet opdat de vrede niet zou worden verstoord. Om zich te wreken wierp Eris den appel in de feestzaal, Was zij zelve dan al uitgesloten, de appel zou haar wreken. Ziedaar het laatste bedrijf van een kabinet dat opgetreden met eene mystificatie, eindigt met eene metamorphose : de stroohalm waaraan de drenkeling zich zou vasthouden, jis een twistappel geworden, waardoor de verdronkene zich hoopt te wreken. Wij vertrouwen echter dat de opvolger van den heer Heemskerk verstandig genoeg zal zijn om althans dit gedeelte der erfenis niet te aanvaarden en een zijner eerste daden wezen zal deze posthume geboorte in het graf van het kabinet Heemskerk— "an Zuylen bij te zetten, --- Binnenland. ARNHEM, 12 Mei. Men schrijft ons uit 'sHage: „De taak van het ministerie, dat aan het tegenwoordige zal opvolgen, is geene gemakkelijke. Niet omdat wij van meening zouden zijn, dat het door de vertegenwoordiging bijzonder bemoeijelijkt zal worden; wij gelooven veeleer dat een nieuw conservatief ministerie, mits geen leden van het tegenwoordige in zijn midden opnemende, goed zal worden ontvangen en, zoolang het goed handelt, weinig bestreden zal worden. Maar de nalatenschap van de heeren Heemskerk c. s. is van dien aard, dat de opvolgers voorzeker zouden wenschen ze te kunnen repudiëren. Op elk gebied, men neme koloniën, finantiën, binnenlandsch bestuur of defensie, is de toestand vol moeijelijkheden en bezwaren, die voor een groot deel aan de handelingen van het thans stervend kabinet zijn te wijten. Op binnenlandsch gebied heeft men : de amsterdamsche kanaal-quaestie , de exploitatiemaatschappij en — last not least — de wijziging in de schoolwet, op geenszins ridderlijke wijze, den dag na de aanvrage om ontslag, door den heer Heemskerk als tot aanvuring van nieuwen strijd, in de kamer geworpen, Op finantiëel gebied : een te-kort op de nederlandsche begrooting, veroorzaakt door de ligtzinnigheid waarmede onze dilettant-financier aan al zijne ambtgenooten vrij spel heeft gelaten bij hunne uitgaven, zonder zich af te vragen of de. .intomsteu daarvoor toereikend waren; eene indische begrooting, op even ligtzinnige wijze, door deze altijd over de roekeloosheid der liberalen weeklagende en misbaar makende conservatieven, tot een ongehoord hoog cijfer opgedreven en een verminderend batig slot, natuurlijk gevolg van eene onberedeneerde opdrijving van uitgaven en van het nalaten van hetgeen tot vermeerdering van inkomsten kan leiden. Verder op koloniaal gebied eene verwarring, die allervermakelijkst zou zijn wanneer ze niet zoo treurig was. Een gouverneur-generaal, die precies doet wat hij goedvindt, om den heer Hasselman lacht, gelijk hij om den heer Trakranen heeft gelagchen en gelijk hij steeds dans son for intérieur gelagchen heeft om den heer Mijer en om hen, die in den heer Mijer geloofden. Reactionnaire bevelen , van hier gegeven, daar niet uitgevoerd of door liberale besluiten vervangen. Geleidelijke hervorming, het eenig redmiddel voor Indie, nog moeijelijker gemaakt door opzweeping der koloniaal reactionaire hartstogten en onbetamelijke, ongemotiveerde kritiek over de misslagen , die de liberalen op koloniaal gebied, als alle hervormers, hebben begaan. Een toestand, die niet gunstig was, in twee jaren tijds door drie belovende, onderzoekende of schimpende ministers van koloniën, zoodanig bedorven, dat verbetering en redding slechts van een meer dan gewoon man te wachten is. Op het gebied der defensie : hier en daar verbeteringen tot stand gebragt, maar het budget zeer hoog opgedreven en de hoofdvragen onopgelost. Geen schutterij ten gevolge van de onhandige wijze waarop de geheele zaak der schutterij-wet behandeld is geworden. De militie-quaestie : een open vraagstuk, een klip waarop elk minister van oorlog stranden kan. De oefening niet verbeterd; de bewapening, niettegenstaande al den ophef die de ministeriële bladen daarvan maken , geheel onvoldoende, daar de veranderde geweren slechts als tijdelijk hulpmiddel kunnen gelden. Naar welke zijde men de oogen wendt, overal ziet men groote, lastige quaestiën , die aan de nieuwe ministers weinig voldoening beloven en waarvan elke op zich zelve voor een zwak ministerie eene bron van verdriet en nederlagen zijn kan. „Het oude ministerie ging, zorgeloos, van de gevaren onbewust , zijn tijd verbeuzelende met voortdurende, door den heer Heemskerk steeds op nieuw aangewakkerde kibbelarijen met de Tweede Kamer, door al die zwarigheden heen. „Après nous le déluge. Thans komt het er slechts op aan om gelijk te krijgen tegenover de liberalen": dit scheen de stelregel en de politieke gedachte van het kabinet. Maar een nieuw ministerie, dat zijne taak ernstig opvat, zal al die bezwaren willen overwinnen en die quaestiën willen regelen, en om die taak te volbrengen moet het kracht hebben in zich zeiven en vertrouwen wekken bij de natie en hare vertegenwoordiger». —De—toekomst zal moeten leeren of het den heer van Reenen gelukken zal zoodanig ministerie in het leven te roepen. Eene oppleistering van het afgestorven Kabinet kan ons slechts een krachteloos bewind geven, dat, zoo het niet de treurige kibbelarij met de tweede kamer wil voortzetten, de speelbal dier kamer zal zijn en noch voor Nederland noch voor Indifr iets goeds zal kunnen tot stand brengen." Men verzekert, dat onderscheidene personen, aan wie in de laatste dagen portefeuilles aangeboden werden, daarvoor hebben bedankt. Zoo zegt men, dat de baron Gericke van Herwijnen, nederlandsch gezant in Belgie, voor de portefeuille van buitenlandsche zaken, de kolonel van den generalen staf, J. A. Bezier, chef van het topografisch bureau, voor die van oorlog, en dc heer mr. 's Jacob, laatstelijk lid van de tweede kamer der staten-generaal, voor die van koloniën, zouden hebben bedankt. (. H61.) Men schrijft uit 's Gravenhage aan de Gron. Ct. omtrent een ministerie van Reenen : Zal de heer van Reenen zelf, in 1856 als minister gevallen om zijne vrijzinnige gevoelens met betrekking tot de onderwijskwestie, niet al dadelijk wantrouwen vinden bij de drijvers der school-agitatie ? Zal de kwestie der militaire uitgaven niet een struikelblok worden, indien , gelijk in de plannen schijnt te liggen , de in functie zijnde ministers van oorlog en marine behouden blijven ? Er zijn nog veel meer bezwaren, die de taak van den heer van Reenen moeten belemmeren, en daarom is het nog geenszins zeker, dat deze staatsman die taak tot een goed einde zal brengen. De Köln. Zeit. zegt dat er nog niets noemenswaard gedaan is tot slechting van de vestingwerken van Luxemburg. Alleen de weg door de poorten is eenigermate verbreed. Het keulsche blad voegt er bij , dat men in den Haag wel zal doen dezen wenk niet in den wind te slaan. Het is jammer dat een blad, hetwelk zoo vaak blijken geeft goed op de hoogte te zijn, dergelijke blunders begaat en Luxemburg onder Nederland rangschikt. De goede naam dien Duitschland op wetenschappelijk gebied geniet, wordt er door in verdenking gebragt. Z. M. heeft P. Spanjaardt op verzoek eervol ontslagen als arr.-ijker, der maten en gewigten te Alkmaar ; benoemd mr. A. de Ruyter de Wildt tot burg. der gem. Smilde ; den kapit. J. F- Gobius,^ plaats, adj. le kl. te Grave, pensioen verleend van f 730 'sjaars; — tot maj., pl. komm. 3e kl te Helder benoemd den kapit. W. P. G. L. Driessen, pl. adj. le kl. te Bergen op Zoom; tot 2den luit., pl adj. 2de kl., te Doesborgh, den serg. O. W. F. Pippenghegen, van het 1ste reg. inf., en te Grave den serg. H. D. J. van Winsheym , van het 6de reg. inf. Z. M. heeft P. J- A. Clavareau, control. der dir. belast., in- en uitg. reg. en acc. , thans te Sittard, in die betrekking verplaatst naar Heerlen; benoemd tot ontv. der registr. en dom. te Nijmegen J. HoraAdema, thans in dezelfde betrekking te Tiel; voorts W. K. van Gennep, oud-hoofd-inspecteur der dom., op nieuw benoemd tot voorz. van den raad van bestuur over het pensioenfonds voor burgerlijke ambtenaren. .De minister van binnenlandsche zaken heeft zijne memorie van beantwoording ingezonden op het verslag der tweede kamer over het wetsontwerp, betrekkelijk de banken van leening. De minister betoogt daarin in de eerste plaats — en dat op grond van recente officiele feiten — dat het overlaten van de banken van leening aan de vrije concurrentie, thans reeds de meest schandelijke knevelarij van hulpbehoevenden zou kunnen in de hand werken. Zoodanige vrije concurrentie is al dadelijk onbestaanbaar met het zeer strenge toezigt, dat de voorstanders dier concurrentie te gelijker tijd wenschen. In den bestaanden staat van zaken is het, naar de overtuiging der regering, voor den staat een dure pligt, om zoolang een groot aantal minvermogenden behoefte gevoelt aan het beleenen van panden , en het al te gewaagd zou wezen te onderstellen t dat dit door het opheffen van wettig erkende banken eensklaps zou ophouden, die minvermogenden, door eene goede wettelijke regeling van die banken , tegen zulke snoode handelingen zooveel mogelijk te beschermen. De éénheid van gedachte, bij de regeling in acht genomen , is in hoofdzaak dezelfde die met betrekking tot de burgerlijke instellingen van weldadigheid bij de armenwet is aangenomen. Deze instellingen moeten burgerlijke handelingen kunnen verrigten. Daartoe behoeven zij een van het gewoon gemeentebeheer afgescheiden zelfstandig armwezen. Het wetsontwerp maakt ze daarom niet tot zedelijke ligchamen , daar zij geen vereeniging van personen zijn. Met betrekking tot de verhouding van de openbare tot de bijzondere banken , is de eenheid van gedachte deze , dat er geene bank behoort te worden opgerigt, dan wanneer daaraan dringende behoefte bestaat; dat indien deze aanwezig is , eene openbare bank kan tot stand komen en dat het houden van banken door en voor rekening van bijzondere personen, alleen kan worden vergund, wanneer bij erkende behoefte aan eene bank, de middelen ontbreken om eene openbare in het leven te roepen. Deze leidende gedachte van het wetsontwerp stemt geheel overeen met het in het verslag geuit gevoelen der meerderheid, dat uitbreiding en vermeerdering der banken van leening verwerpelijk en het aanmoedigen der vestiging van bijzondere banken afkeurenswaard is te achten. De zaak van den gepensioneerden kapitein G. W. , die zich in cassatie begeven had tegen een arrest van het provinciaal geregtshof in Overijssel, is door den hoogen raad ter behandeling verwezen naar het geregtshof in Gelderland. In de maand julij zullen de examens worden gehouden ter verleening van acten van bevoegdheid als vroedvrouw. Zij zullen worden afgenomen te Venlo, Arnhem, Leeuwarden en Amsterdam. De aanmelding moet plaats hebben bij de respective inspecteurs voor het geneeskundig staatstoezigt. * Groningen , 10 mei. Terwijl we hier met het gansche land in gespannen verwachting uitzien naar het nieuwe ministerie, dat de kalmte bij de Nederlanders zal terug brengen, zijn we ook verlangend naar den uitslag der verkiezingen voor de provinciale staten. Immers voor eene week lazen we uitnoodigingen van kiezers om geen kandidaat te stellen, voor dat bekend was wie vóór en tegen de voorstellen tot uitvoering der groote kanalisatie-plannen had gestemd. Straf en wee over hen, die de belangen van een dorp dat hem afvaardigde stelt beneden die van de geheele provincie ! Het is hier niet alles en in alles liberaal wat zich liberaal noemt. Het is waar, de geldenlast, noodig voor de uitvoering van het grootsche ontwerp , zal drukken; maar wij leven in een tijd, dat we niet enkel om ons denken, maar ook om hen die na ons zullen zijn. En het nageslacht zal hen zegenend herdenken, die het vruchtbare en ontwikkelde Groningerland door zelfopoflering groot hebben gemaakt. Intusschen is door handigheid of onhandigheid of toeval de beslissing, die 11. dingsdag of woensdag in de staten moest plaats hebben, 14 dagen uitgesteld. De kiezers, die de stemmers wilden kennen, zijn dus eenigermate beetgenomen of door het noodlot teleurgesteld. In allen gevalle zal den 12den mei de strijd in de stembus hevig zijn. De toekomst dezer streken hangt er van af. Doch we hebben gegronde hoop dat de met zoo ontzettend veel werk en studie ontworpen plannen misschien met geringe wijziging zullen aangenomen worden, en dat de lasten niet enkel op het personeel en de gebouwde eigendommen, maar ook naar evenredigheid op de ongebouwde zullen gelegd worden. In de stad zelve verrijzen eene menigte tenten ; want 13 mei begint de kermis. Naar 't zich laat aanzien, zal het er druk toegaan. Er is nog in te halen van de twee laatste jaren. Onze aanstaande minister van binnenlandsche zaken zal terstond eene reeks van harten kunnen winnen, door eene betere regeling te doen plaats hebben in de communicatie op de staatsspoorwegen. Algemeen is het gepruttel groot, en ten volle met reden, t Is zuiver den gek scheren met het versneld verkeer, zoo n regeling. Men denke slechts, dat nu Winschoten aan Groningen gehecht is, er geen andere gelegenheid is van hier dan om 10 uur, daar de tweede om 6 en de derde om9'/ 2 ongeveer gaat en de laatste van Winschoten tegen 6 uur vertrekt. De sckuitevaarders juichen, de herbergiers ten deele ook; hier en daar zullen oude diligences en snorren weêr opgerakeld worden, 't Is in een woord, of 't met opzet alles zoo is geregeld, dat enkel op de hoofdverbinding met Holland is gelet, en of men onder de stoombootmaatschappijen zit, terwijl 't lokaal verkeer niet slechter en ondoelmatiger kan uitgezocht zijn. Dat 2 ijn nu de lang gewenschte staatsspoorwegen. Ze schijnen voor handelsreizigers en vreemdelingen aangelegd en vooral geëxploiteerd. Het pruttelen te Harlingen vindt hier volle echo. * 's Hertogenboseh , 9 mei. Het grootste deel der gemeentebesturen van Noord-Brabant heeft zich bij een adres gerigt aan het gemeentebestuur alhier en aan gedeputeerde staten van Noord-Brabant, ten einde met elkanders goedvinden overeen te komen om voortaan de geneeskundige diensten en verstrekte medicamenten, verleend aan elders armlastigen, niet meer terug te vorderen ; alleen het zoo gegoede armbestuur van de hoofdstad verzet zich hiertegen. Het heeft zich gerigt aan het gemeentebestuur van 's Bosch om dit monopolie gelijk het zulks noemt tegen te gaan. Waar is het dat dergelijke overeenkomsten zelden worden getroffen , doch het is in het algemeen belang te wenschen, dat gedeputeerde staten hieraan hunne goedkeuring niet zullen onthouden. Zeker zal dit voorbeeld elders navolging vinden, en vele procedures tusschen gemeente- en armbesturen uitwinnen. * Boxtel, 11 mei. In den nacht tusschen donderdag en vrijdag, is alhier bij volle maan behendiglijk ingebroken in het stations-b'ireau van den staatsspoorweg. Behalve dat deze inbraak bij volle maanlicht geschiedde , wordt de stoutheid nog vergroot als men nagaat dat het station boven bewoond wordt door den chef met diens talrijk gezin. Na het uitsnijden van eene glasruit in de wachtkamer le klasse en het uitnemen van een raam in het bureau heeft men de laden, waarin geld geborgen was, opengebroken , en daaruit al het geld ontvreemd, bestaande ongeveer in / 50. In den nacht van vrijdag op zaturdag heeft er een dergelijke inbraak plaats gehad in het station te Tilburg , en zouden daar ƒ 27 van de exploitatie-maatschappij en ƒ200 van den stationschef ontvreemd zijn. Nog een ander station nabij Breda en een paar baanwachtershuizen moeten bestolen zijn. Algemeen gelooft men dat op al die plaatsen de misdaad door dezelfde personen is gepleegd; evenwel is het onzer ijverige politie nog niet mogen gelukken de daders op te sporen. Te Egmond binnen heeft eene moeder ia eene vlaag van krankzinnigheid haar kind van negen maanden met het hoofd in een emmer water gehouden tot dat het kind stierf. Reeds vroeger werd deze vrouw te Meerenberg verpleegd ; zij is ook thans weder daarheen gebragt. Te R. woonde een deftig, doch talrijk huisgezin. Een der dochtertjes, Elisa , een lief meisje, tusschen de vier en vijf jaren oud, maakte het der lieve moeder door hare levendigheid wat lastig, zoodat deze aan haren echtgenoot het voorstel deed haar naar de christelijke nationale bewaarschool te zenden, die uitsluitend voor den fatsoenlijken stand bestemd was. De vader gaf zijne toestemming, en de kleine was van 's morgens negen tot 's namiddags half vier ure op de genoemde school. To^i de vader eens om vier ure te huis kwam, zat zijne lieve Elisa heel rustig onder de tafel. Hij vroeg nu : „Elisa ! wat doet gij daar ?" En het lieve kind antwoordde: „ik knip prentjes uit, pa," waarop de vader hernam : „kom , dat is goed dat gij u met iets bezig houdt," waarop zij weder antwoordde : „Neen pa! ik doe geen goed, ik kan alleen kwaad doen." Door dit antwoord verwonderd, vroeg de vader: „wie heeft u dat geleerd, Elisa?"— „Wel de jufvrouw, pa',! Zij heeft van morgen gezegd „ „dat geen mensch goed kan doen, en dat ik van nature geneigd ben God en mijn naasten te haten."" Vader en moeder schrikten, en meenden verpligt te zijn , haar dadelijk van de school te nemen, omdat zij voor de gevolgen vreesden van deze reine christelijke liefde. Een jong mensch te Pesth heeft zich geëngageerd met zes meisjes uit zijne stadgenooten, twee uit Öfen, drie uit Weenen en eindelijk eene uit Waitzen. Dezelfde week liet hij zich met haar ondertrouwen. Hij gaf zich bij elk van haar een anderen naam en kende zich eene andere, maar altijd zeer goede maatschappelijke positie toe. Op den dag van het huwelijk was hij nergens te vinden en de politie doet insgelijks vruchteloos onderzoek naar hem. Misschien heeft hij nu weder een ander engagement gesloten. In Nischnei Novogorod is een reusachtig bedrog ontdekt, dat door een der hooggeplaatsten bij de zoutmagazijnen werd gepleegd. Het bedrag, waarvoor de staat benadeeld is, beloopt millioenen. De hoofdpersoon, zekere Werderewsky, blijft nogtans zijne vrijheid behouden , maar de mindere ambtenaren zijn in hechtenis genomen. De kunst om elkander zoo spoedig mogelijk dood te schieten, schijnt nog niet volmaakt genoeg te zijn. Dezer dagen maakte het Dinglers Polytechnische Journal weder melding van de uitvinding van een kanon van den Amerikaan Lyman. Dit geschut wordt van achteren geladen ; heeft een hoofdlaadkamer en vier laadkamers, die, op gelijken afstand van elkander geplaatst, dienen om den kogel meerdere snelheid en kracht te geven. Door de ontbranding van de lading in de hoofdkamer, krijgt de kogel slechts eene gematigde snelheid, welke allengs door de ontbranding der vier ladingen toeneemt, zoodat de kogel met verbazende kracht en snelheid den loop verlaat. De lading vereischt echter meer tijd dan die van de gewone kanonnen, zoodat dit vernielingswerktuig op het slagveld geen bijzondere diensten bewijst, en voornamelijk voor de verdediging van vestingwerken bestemd is. ---