Buitenland. DUITSCHLAND. Het Luther-monument voor Worms, waar het in de laatste week van junij plegtig zal worden onthuld, is voltooid. Naar men uit Dresden schrijftzal het in de metaalgieterij Lauchhammer, bij Grossenhain, waar het in brons gegoten en geciseleerd is, van 15 tot 20 mei worden ten toon gesteld, om vervolgens naar Worms te worden overgebragt. Het monument vormt eene groep, welke uit twaalf kolossale beelden bestaat, die op een vierzijdig voetstuk van graniet staan, waarvan de zijden ieder 40 voet rijnlandsch lang zijn. Te midden der groep verheft zich Luther op een postament, aan welks vier hoeken Petrus Waldus, Johannes Wiklef, Johannes Hass en Girolamo Savanarola zitten. T)e vier hoeken van het voetstuk worden bezet door Frederik den Wijze , Philips den Grootmoedige, Philips Melauchton en Johannes Reuchlin, tusschen welke het treurende Maagdenburg, het protesterende Spiers en het zegevierende Augsburg geplaatst zijn. Het zou te ver leiden, indien men al de zinrijke versiersels wilde opsommen , die verder het gedenkteeken opluisteren. — Volgens d & Avgsb. Zeit. zijnde onderhandelingen tusschen Rome en Pruissen, om te Berlijn een pauselijk nuntius te plaatsen, afgebroken, tengevolge der weigering van de pruissische regering om dezen alle regten toe te kennen, die een nuntius elders bezit. OOSTENRIJK. Yan de verschillende nationaliteiten, waaruit Oostenrijk bestaat, is er geene zoo weerbarstig jegens den nieuwen staat van zaken als de Slaven of Czechen in Bohemen. Deze blijven niets meer en niets minder verlangen dan het herstel van het oude koningrijk Bohemen en Moravie en de overheersching van het czechische ras boven het germaansche, waartoe in die streken de middenklasse behoort. Te Praag is met dat doel eene groote meeting gehouden, waarin de wenschen der Bohemers in besluiten zijn geformuleerd: het herstel van de kroon van den heiligen Wenceslaus, en zijne gelijkheid in regten met de kroon van Hongarije; het algemeen stemregt voor de verkiezingen voor den landdag en het terugnemen van de voorgestelde belastingwetten. Die wenschen hebben intusschen niet de geringste kans om verwezenlijkt te worden en vinden volstrekt geen weerklank in de andere deelen des rijks. De meeting kan geen ander gevolg hebben dan dat zij de gisting levendig houdt onder de slavonisch-germaansche volken in de monarchie. — De hongaarsche minister van justitie heeft eene wet ontworpen op het huwelijk. volgens welke het den echtgenooten volkomen vrij zal staan burgerlijk of kerkelijk te trouwen. Zij zullen echter, burgerlijk gehuwd zijnde, zich aan de rijkswetten en, kerkelijk ingezegend, aan de kanonieke wetten moeten houden. — De nieuwe hongaarsche strafwet bevat eene bepaling waarbij de doodstraf wordt afgeschaft. TURKIJE. De rumenische regering heeft bij eene nota van 16 april jl. aan de mogendheden verklaard „dat zij geene vervolging van israelieten zal gedoogen, maar evenmin buitenlandsche inmenging in de inwendige aangelegenheden van haar land, en vooral niet in de zorg voor de openbars orde." In berigten uit Weenen wordt verzekerd, dat het oostenrijksche gouvernement, krachtens de verdragsbepalingen, die Rumenie onder zeker toezigt van de europescte mogendheden hebben gesteld, nadrukkelijke stappen ten behoeve der rumenische israelieten gedaan of voorgenomen heeft. GRIEKENLAND. De zitting der wetgevende vergadering van Griekenland is den 7den dezer door den koning in persoon geopend. In de daarbij gehouden aanspraak zeide hij, dat hij ter bevestiging van den troon eene prinses van het regtzinnig geloof had gehuwd, en dat hij tot het ontbinden der vorige kamer had besloten om het oordeel der natie omtrent de constitutionele verdeeling van het staatsgezag te vernemen. Verder maakte de koning opmerkzaam op het nadeelige verschil tusschen de staatsuitgaven en de inkomsten der grieksche schatkist, en verklaarde hij , met het oog op de Kandioten, dat het een nationale pligt voor Griekenland was aan een stamverwant volk in zijne ellende leniging te v erschafl'en. ITALIË. Den 6den heeft de koning eene revue over het leger gehouden op het uitgestrekte veld van Oascina. Er waren 10,000 man troepen onder de wapenen. De kroonprins van Pruissen vergezelde den koning en werd met groote geestdrift ontvangen. De prins en het italiaansche hof vermijden elke toespeling op Rome en ook de romeinsche officieren, die zich bij deze gelegenheid te Florence bevonden, droegen zorg op geenerlei wyze aanstoot te geTen. — Te Florence wordt verzekerd, dat de pauselijke regering stappen heeft gedaan om de militaire conventie met Italië weder van kracht te doen worden. — In de Romagna wordt alles voorbereid tot eene democratische omwenteling. Zelfs in de kleine gemeenten van die provincie even als in de Marken en Umbrie zijn alle clubs aan het werk en worden er plannen gesmeed die vijandig zijn tegen het gouvernement. FRANKRIJK. Wij hebben gisteren het telegram medegedeeld, het resumé bevattende van de toespraken door den keizer gehouden tot den maire en den bisschop van Orleans. De fransche bladen , welke de rede in haar geheel mededeelen, zijn thans nog niet ontvangen. Voor zooveel uit het resumé is op te maken , zijn de beide redevoeringen niet volkomen eenstemmig in bedoeling. Terwijl de keizer den maire vredelievende verzekeringen geeft en gewaagt van de werken des vredes , herinnert hij den bisschop aan het roemrijk verleden, en zegt hij, dat de keizer en de keizerin gekomen zijn om de knie te buigen in de kathedraal, die getuigt van geloofsijver en vaderlandsliefde, om Gods zegen aftesmeeken voor de toekomst. Is dit niet eene banale phrase — want die zegen is even goed elders te vragen —_en moet zij in verband beschouwd worden met de roemrijke daden van weleer, dan drukt zij juist het tegenover- gestelde uit van hetgeen aan het hoofd der gemeente is toegevoegd. — Een brief uit Algiers aan het Journal des Bébats maakt de opmerking, dat er nog geenerlei vervolging is ingesteld tegen de Arabieren , die zich aan het eten van menselien hebben schuldig gemaakt, zoodat of de berigten daaromtrent ten eenenmale overdreven en onwaar moeten geweest zijn, of dat de justitie, om welke reden dan ook, er van afziet die zaak te straffen. — Te Algiers is den 3den mei een achtjarige knaap, die naar het spoorweg-station was gezonden om zijn vader, den heer Cligny, met eene parapluie op te wachten , op de openbare straat vermoord. Eerst den anderen morgen vond men zijn geschonden en verminkt lijk. Eene tallooze menigte nam deel aan de begrafenis-ples,tigheid. Dit voorval heeft op nieuw de geruchten verhoogd omtrent de onveiligheid in de kolonie. Ten einde de overdrijving, welke in dit opzigt bestaan mogt, weg te nemen, is van gouvernementswege eene lyst uitgegeven van de moorden, sedert november 1867 gepleegd : slechts 24 personen zijn er in geheel Algerie sinds dien tijd om het leven gebragt door inboorlingen. Naar aanleiding van boven verhaald en andere dergelijke voorvallen werd door verscheiden dagbladen te Algiers en elders in de kolonie aan de regering de raad gegeven om aan de inlanders het dragen van vuurwapenen , zijgeweer of messen te verbieden — De vader van Adelina Patti spreekt ten stelligste haar huwelijk tegen. engeland. De laatste zitting in het lagerhuis was een der heftigste en verwardste, welke men in langen tijd gehad heeft. De conservatieve bladen, als de Herald en de Standard, noemen de zitting eene schande voor het huis. Zelfs de Times zegt: „Ongewoon heftige woorden werden gewisseld en het fatsoen van het huis, zoowel als van zijne voornaamste leden, zou er bij gewonnen hebben, zoo de beide besluiten van Gladstone, het tweede en derde, zonder discussie waren aangenomen." De regering had daartoe zich bereid verklaard bij monde van den minister Hardy , die uit naam van de regering afstand deed van alle verdere oppositie en zelfs van hoofdelijke stemming. De zitting begon met eene vraag van den heer Verner, of Gladstone door de indrukwekkende vergadering van geestelijken, in St. James Hall gehouden ter handhaving van den band tusschen kerk en staat, niet weerhouden werd om zijne besluiten door te zetten. Die vraag werd met algemeene teekenen van vrolijkheid en komische verwondering ontvangen, ten gevolge waarvan de heer Gladstone in buitengewoon beleefde vormen zich verontschuldigde van die kracht niet te kunnen toekennen aan die besluiten van bedoelde aanzienlijke vergadering. Toen Gladstone daarop zijn tweede besluit had toegelicht en de regering de bovenvermelde verklaring gedaan had, werd na een kort woord van een twee- of drietal leden het tweede besluit bij acclamatie aangenomen. Het derde besluit werd daarop aan de orde gesteld, waarover eenige vragen gedaan werden en waarop een vroeger amendement van den heer Laing, om dit besluit uit te stellen, werd ingetrokken. Men was op het punt van ook dit besluit aan te nemen, toen de heer Aytoun een voorstel deed om te gelijk te besluiten, na de afschaffing der staatskerk in Ierland ook uit het geseculariseerde fonds der anglikaansche kerk, of uit eenig ander staatsfonds , geene gelden meer toe te kennen ten behoeve van R. C. kerken of scholen in Ierland. Hiertegen kwamen de heeren Bright en Gladstone op, onder opmerking dat het huis zich op dit oogenblik onmogelijk kon verbinden, om hetzij uit het geseculariseerde fonds, hetzij uit eenige andere staatskas, geene gelden te besteden ter bevordering van onderwijs. Een aantal leden namen deel aan deze discussie; de een veroordeelde het voorstel als ontijdig en buiten de orde; de ander als inhoudende een verkeerd beginsel; een derde als overbodig en bepalende iets wat van zelf sprak. Sommigen kwamen tegen het besluit op als eene poging om verdeeldheid in de liberale partij te brengen en als eene daad van ontrouw aan den leider. Dat de minister van binnenlandsche zaken op stemming aandrong, verbeterde de zaak niet. Eindelijk nadat door den heer Whitbread een sub-amendement was voorgesteld, volgens hetwelk zou besloten worden, dat eerst bij de nadere wetgeving over het eerste besluit ook de zaak der katholieke subsidiën zou geregeld worden, werd het eerste amendement van den heer Aytoun in stemming gebragt, toen plotseling al de ministers naar de koffijkamer verhuisden, 't geen eenige appla.is en beweging te weeg bragt. Toen nu het sub-amendement in discussie kwam, werd ook vrij scherp het heengaan der ministers besproken en het wegloopen van Disraeli, den leider van het huis, bij eene gewigtige kwestie, waarover hij zijn gevoelen behoorde te zeggen. Juist kwam Disraeli, de stemming waaraan hij geen deel had willen nemen afgeloopen wetende, weder binnen, toen alzoo over hem gesproken werd. Hij liet eenige andere sprekers uitspreken, kwam toen op de vernomen beschuldiging terug en zeide : „Als het lid , dat den leider van het huis berispte, eenmaal zelf die positie bereikt heeft (gelach), zal hij waarschijnlijk zijne taak beter vervullen ; maar mijn inziens behoort die taak met zekere bescheidenheid {gelach) vervuld te worden en mag ik niet bij iedere gelegenheid het woord voeren. Ik ben tegen de afschaffing der staatskerk in Ierland. En wat is nu de zaak met het besluit, dat gij genomen hebt ? Eenvoudig dit — wat ik altijd gezegd heb, dat er van komen zou — er is nu reeds om den buit gevochten." Dit woord, dat eene zekere mate van perfide juistheid had, daar het amendement Aytoun de resultaten van Gladstone s besluit ter sprake gebragt had, eer de zaak haar beslag had, en men zoover was, werkte als olie in het vuur en kwam weder ter sprake, toen eindelijk het sub-amendement van den heer Whitbread aangenomen was. Toen stelde Gladstone voor, dat de besluiten door den voorzitter van het comité aan het huis voorgelezen zouden worden, en veroorloofde Disraeli zich plotseling de opmerking. Ik verzet mij daartegen niet; ik merk alleen op, dat uit hetgeen heden avond gebeurd is, duidelijk blijkt, dat de aangenomen besluiten slechts geschikt zijn om verwarring te stichten in den lande." Die opmerking, met Disraeli's gewoon sarcasme aan het slot der geheele zaak uitgebragt, lokte onmiddellijk een verwoed antwoord uit van John Bright, die opsprong. „Mr. Dodson," zeide hij (zoo heet de voorzitter), „ik weet niet, dat er iets gezegd is, waaruit de minister aanleiding kon nemen, om aldus vlugtende een afscheidsschot te vuren tegen de besluiten." Van de iersche zaak, kwam hij weldra op Disraeli zeiven. Vijf en twintig jaar geleden had deze, volgens Bright, dezelfde opinie over Ierland gehad, die bij, Bright, onveranderd bewaard had; en als men Disraeli tot den grond kon peilen, dan zou men zien, dat hij eigenlijk nog dezelfde opinien had, die hij nu bestreed, en die spr. steeds vasthield. „Maar ik," vervolgde spr., „heb ook niet al mijne krachten in het werk gesteld, om hooger te klimmen op de ladder der parlementaire betrekkingen." Als van zelf daarop overgaande tot de laatste manoeuvre van Disraeli, begon hij de zaak der audientie omtrent de ontbinding te bespreken. „Verleden avond," sprak hij, „heeft de minister met half pompeuse, half serviele woorden lang en breed gepraat van gesprekken, die hij gehad had met zijn souverein. Ik durf zeggen, dat een minister, die zijn souverein bedriegt, even schuldig is als de zamenzweerder, die hem wenscht te onttroonen." Met eene behendige wending nam spreker dat woord gedeeltelijk terug; doch het was gesproken, en al drukte het misschien veler overtuiging uit, toegejuicht kon het niet worden. Veeleer maakte het blijkbaar eene onaangename sensatie. Doch buitengewoon luide waren de toejuichingen, toen spreker zeide: „Laat mij den conservatieven in het algemeen en den minister in het bijzonder zeggen, dat ieder, die in ons land den souverein dringt in het front van een hevigen strijd als deze, die, voor de ministertafel staande, zegt: „uwe koningin houdt de vlag omhoog, waaronder zij strijden" — ik zeg: de minister, die zoo handelt, is schuldig aan een zeer hog misdrijf tegen den souverein en tegen zijn land, en wat eer, wat reputatie, wat roem, wat naam in de geschiedenis eenig minister moge winnen door zulk een gediag, niets zal hem in het oog der nakomelingschap vrijspreken van een der bitterste misdrijven tegen zijn land, weke een eerste minister met mogelijkheid kan bedrijven" (Langdurige en luide toejuichingen) Lord Manners antwoordde kort, om de bedoeling der regering te verzachten, doch Gladstone wees de eigenlijke bedoeling aan, en verweet den heer Disraeli, woorden gesproken te hebben aangaande de besluiten van dit huis, zoo als hij nooit in den mond van een eersten minister gehoord had. De heer Disraeli verdedigde zich met te zeggen, dat waarschijnlijk nooit een eerste minister in zulke omstandigheden geweest was, daar ieder dan zoo gesproken zou hebben. Wat den heer Bright betrof, beriep hij zich op alle „ gentlemen " aan beide zijden van het huis; gelukkig, zeide hij, zijn er nog „ gentlemen" aan beide zijden te vinden. Tot zulk eene hoogte was de toon van het debat gestegen, toen eindelijk de besluiten gelezen werden, waarop voorts tot het voorstel van de tweede lezing der iersche reformbill werd overgegaan. — In het laatst der vorige week is eene raming van de kosten der abyssinische expeditie van regeringswege bij het parlement ingediend. De uitgaven daarvoor door de britsche of door de indische schatkist gedaan en nog te doen, zullen gezamenlijk 5,351,000 pond sterling of daaromstreeks bedragen. —Volgens de jongste berigten uit het britsche legerkamp in Abyssinie, loopende tot 21 april, had de generaal Napier den terugtogt naar de kust aangenomen, de puinhoopen der in Afrika wijd vermaarde vesting Magdala achterlatende als een blijvend gedenkteeken van Engelands magt. De weduwe van koning Theodorus , die zelve het lijk van haren gemaal onder de gesneuvelde verdedigers van Magdala had herkend, bevond zich met haren zoon in het britsche legerkamp, alwaar zij veilig was voor de wraakzucht der vele vijanden, die Theodorus zich onder de inlanders had gemaakt. Zij zou bij de aftrekkende Engelschen blijven tot in de landstreek Tigreh, alwaar hare veiligheid minder gevaar zou loopen. Hoe er intusschen over het grondgebied van wijlen Theodorus beschikt is of beschikt zou worden, blijkt uit de ontvangen berigten niet; doch er schenen daaruit geene politieke verwikkelingen te zullen ontstaan van zulken aard dat de Engelschen er mede gemoeid zouden worden. amebika. Te Mexico zijn achtervolgens drie zamenzweringen ontdekt. De eerste had ten doel den president en zijne ministers te vermoorden , de bank te plunderen enz., maar zij is bij tijds ontdekt door het verkeerd bezorgen van een brief, die bestemd was voor den kolonel Garza en aan een luitenant van dien naam bezorgd werd. Die brief leidde tot nasporingen en nu bleek het dat het hoofd der zamenzwering Adalid het plan van Booth had bestudeerd en aannemen wilde. Hij zelf zou Juarez in den schouwburg doodschieten, zoodra deze als gewoonlijk ten negen ure in zijne eigene loge verscheen. Vijf en twintig ruiters allen met nog een los paard bij zich, stonden op verschillende punten in de nabijheid van het gebouw om Adalid gelegenheid te geven tot ontsnappen. Verscheidene regementen, één althans zeker, namelijk het 7de, was reeds omgekocht en zou aanstonds partij vatten voor den opstand. Kolonel Garza, die bij dit regement staat, en 75 andere officieren zijn in hechtenis genomen en gedurende dc eerste dagen werden nog vele andere personen , inzonderheid Franschen, gearresteerd, die echter voor het meerendeel volkomen onschuldig waren. Nogtans heeft men hen gevangen gehouden en alle toegang tot hen verboden. Den lsten maart is eene tweede zamenzwering ontdekt in den staat Guadalara. Een en twintig van de voornaams*e deelgenooten zijn in hechtenis genomen. Te Morelos is een ander en te Jalisco een derde komplot ontdekt. Deze komplotten hadden hunne vertakkingen in andere deelen des lands. In Puebla had een pronuneiamento plaats; in Sonora waren de vijanden van Juarez meester van den toestand en hielden de Mexicanen omsingeld. Eindelijk is eene derde zamenzwering aan het licht gekomen, maar daaromtrent bewaart het gouvernement een diep stilzwijgen. Men weet alleen dat vele personen in de gevangenis zijn gebragt en de aanvoerder een zekere Cabello is, die onder generaal Mejia heeft gediend, en Saniego, esn rijk ingezeten van Queretaro. Deze moeten vooral geleid worden door het besluit om Maximiliaan en Mejia te wreken. Aan laatstgenoemden vooral waren zij bijzonder gehecht. Deze zamenzwering was van groot ge ■ wigt omdat zij niet, gelijk gewoonijk in Mexico, plotseling en zonder eenig bepaald plan ontstaan was, maar eene volkomen organisatie had en de leden plegtig geïnstalleerd en door een zwaren eed gebonden werden. Het verbond had ten doel om alle autoriteiten uit den weg te ruimen. afrika. Er zijn berigten uit de Kaapstad van 4 april jl. ontvangen, die vrees voor storing van don vrede tusschen Engeland en den Oranje-vrij staat hebben verwekt. Naar luid daarvan was er in den Vrijstaat eene groote partij, die meende dat het gemeenebest niet mogt berusten in Engelands besluit, om de Basuto's benevens het grondgebied dier Kaffers onder zijn beschermheerschap te nemen en onder de regering der britsche kolonie Natal te stellen. De volksraad of vertegenwoordigende vergadering van den Vrijstaat had na eene ernstige beraadslaging, welke drie dagen aanhield, besloten niet in onderhandeling met de regering der Kaapkolonie te treden, maar de daartoe gedane openingen af te wijzen; tevens verklarende dat hij de handelwijze van het britsche gouvernement enkel kon verklaren door tc veronderstellen dat het zicli door onjuiste berigten of verkeerde voorstellingen had laten leiden. Het was, gelijk reeds vroeger is gemeld, het algemeen gevoelen onder de Vrijstaatschen, dat de keizer der Pranschen zich door overdreven klagten der fransche zendelingpredikers onder de Basuto's en andere Kaffers tegen den Vrijstaat had laten innemen , en door zijnen invloed de britsche regering had bewogen tot stappen , die op de door haar erkende onafhankelijkheid der republiek inbreuk maakten. Intusschen was den 24sten maart eene kleine afdeeling britsch krijgsvolk uit de kolonie Natal in het daaraan belendende grondgebied der Basuto's getrokken , met last om het te bezetten tot aan eene vroegere vastgestelde grenslinie tusschen de Vrijstaatschen en de Basuto's, en onder verklaring dat het land beoosten die linie aan de Basuto's behoorde, en dat al wie hen daarop aanviel, eenen aanval op Engeland deed. Zoo ver aan de Kaap bekend was, had de volksraad zich, althans in zijne openbare besluiten , bepaald tot het protest tegen de handelwijze der britsche regering ; doch de aanvoerders der gewapende Vrijstaatschen in het Basuto-land hadden in last het in geschil zijnde deel van dat land bezet te houden. ---