ARNHEM, 1 MAART. Ce Hooge Raad beeft ditmaal de volkomen voldoening zijner ongrondwettige lijstjes van aanbeveling gehad en zich zeiven aangevuld. De Tweede Kamer heeft de zwakheid gehad zich te laten gebruiken als een trechter om aan den Koning de namen der heeren over te brengen, welke de ltden van den Hoogen Raad als medeleden gelieven toe te laten. De Kamer is ditmaal zoo by uitstek gehoorzaam en gezeggelijk geweest, dat zij zich zelfs niet veroorloofd heeft van de rangorde af te wijken waarin de Hooge Raad zijne kandidaten geplaatst had. In de etrste plaats wilde de Hooge Raad den heer Kist hebben en de Kamer beijverde zich den heer Kist bovenaan op hare nomnatielijst te plaatsen. In de tweede plaats schreef de Hooge Raad den heer Pranqois voor, in de derde plaats den heer Wichers, in de vierde plaats den heer Evcrts, in de vijfde plaats den heer Noyon, en de Kamer schreef na: no. 2 Fran<;ois j no. 3 Wichers, no. 4 Evcrts, no. 5 Noyon. Nadat de Kamer het hare gedaan had, deed de minister ran justitie bet zijne. De Hooge Raad wilde in de eerste plaats mr. Kist; de Kamer, aan het consigne getrouw , zette mr. Kist bovenaan ; de minister gehoorzaamde evenzeer aan het consigne en contrasigneerde mr. Kist's benoeming. In plaats van etne zelfstandige voordragt der Kamer en in plaats van eene zelfstandige benoeming bij keuze uit de vijf voorgedragenen , heeft men zich eenvoudig nedergelegd bij dien éénen persoon, dien de Hooge Raad van den beginne af had aangewezen als den man dien hij hebben wilde. „ITT Elke der drie in deze zaak betrokken partijen heeft medegewerkt om het gebod der grondivet tot eene loutere formaliteit en een docd woord te maken. De Hooge Raad, vasthoudende aan de ongrondwettige bepaling van art. 85 R. O., heeft, bij de kennisgeving der vacature, tot welke hij verpligt is, onbevoegdelijk eene aanbevelingslijst gevoegd. De Tweede Kamer, in plaats van deze aanbevelingslijst eenvoudig ter zijde te leggen , cr vei der geene notitie van te nemen en eene eigene zelfstandige keuze te doen, werkt met den Hoogen Raad zamen om het voorschrift van art. 158 der Grondwet te ontduiken, en, onder den bedriegelijken schijn van eene eigene voordragt te doen, werkelijk den Hoogen Raad zich zeiven te laten aanvullen, terwijl het toch boven allen twyfel verheven is, dat van alle slechte wijzen om een collegie zamen te stellen, coöptatie, waarbij alleen de motiven van vriendschap en gelijke rigting gelden, de slechtste van allen is. De oude oligarchische zuurdeesem van familie-regeling en nepotisme, die langzamerhand uit onza overige instellingen verwijderd is, werkt in onze regterlijke instellingen nog steeds voort. De wet op de regterlijke organisatie dagteekent uit het tijdvak der landsvaderlijkheid (1827 en 1835), en draagt van den toemaligen geest de duidelijkste sporen. Alles gaat uit van aanbevelingen en voordragten, wier bedoeling is, dat niemand in een collegie kome, dan zij die het collegie er in hebben wil. De geest van welken het collegie doortrokken is wordt aldus gedurende een reeks vau geslachten bes tendigd en daaruit ontstaat — behalve andere nadoelen — eene zeer groote eenzijdigheid. Op elk gebied is eenzijdigheid eene zeer verderfelijke hoedanigheid', maar zij is dit vooral in regterlijke ligehamen, waar dan 200 ligtelijk de jurisprudentie van het collegie zwaarder weegt dan de objective regel der wet. Bij den Hoogen Baad heeft de Kamer het in hare magt die eenzijdigheid te breken door het motief van vriendschap en kameraadschap en gelijkgezindheid tusschen de leden Tan den Raad en de kandidaten voor den Raad, geheel op zijde te zetten. Doch, wanneer de Kamer zich steeds zoo zwak en gedienstig betoont als zij zich nu betoond leeft, ware het beter art. 158 der Grondwet af te schaffen en te bepalen, dat de Hooge Raad zelf zijne leden Jriest. De Kamer heeft zich bij deze gelegenheid even inconsequent als zwak betoond. Op den 14den november droeg zij voor, als eersten kandidaat den heer Meerbeke, en vervolgens de heeren Asser, van Kerkhoff, Coninck Liefting en de Pinto. Wat is er in drie maanden voorgevallen, dat geen dezer heeren thans in aanmerking is gekomen? Waren zij in november geschikt en niet meer geschikt in februarij ? Die vraag geldt voor allen maar vooral voor den eersten kandidaat. Dat de heer Meerbeke iii november niet kon benoemd worden was het gevolg van eene tijdelijke verhindering die nu verdwenen is, en zoo ooit de Kamer eene zedelijke verpligting heeft om eenen bepaalden persoon voor te dragen, dan was dit nu het geval met den heer Meerbeke. Doch Kamers schijnen in het opzigt der luimen overeenkomst te hebben met schoone jonge vrouwen. Wij weten geen enkel redelijk motief waarom de heer Meerbeke die in november de geschikte persoon was , in februarij niet meer in aanmerking kwam, en wij gelooven ook niet dat er eenig redelijk motief, eenig motief dat men zou duroen erkennen, voor bestaat. Ook de minister van Justitie heeft voor den alvermogeuden invloed van den Hoogen Raad gebogen. Gedeeltelijk kon hij niet anders. Ten gevolge der gedienstigheid van de Kamer jegens den Hoogen Raad moest hij altoos in een der gecoöpteerden vervallen, maar hij had kunnen en hij had behooren te vragen, niet wie de door den Hoogen Raad en de Tweede Kamer ; voorbeschikte kandidaat was, maar wie de meeste aanspraken en de meeste ervaring van regtspraklijk had. Had de minister dit gedaan , hij zou waarschijnlijk eene andere benoeming gecontrasigneerd hebben, en het ware ^buitendien een goed voorbeeld en eene daad van cordaatheid geweest te breken met dit vooroordeel en constitutioneel bijgeloof, dat de regering verpligt is altoos den eersten kandidaat, dien de Kamer voordraagt, te benoemen. Ook dit is een ongrondwettig inkruipsel, want de grondwet kent geene eerste kandidaten en verpligtende keuzen. De grondwet bepaalt dat de Tweede Kamer, ter vervulling van de vacature in den Hoogen Raad, „eene nominatie van vijf personen aan den koning aanbiedt, ten einde daaruit eene keuze te doen" De Kamer mag op die keuze geenerlei zedclijken dwang uitoefenen door aan éénen bedoelden persoon het eerste kandidaatschap als eene voorkeur en eene aanduiding toe te kennen en vervolgens hem vier onder-kandidaten pro forma toe te voegen. Indien de grondwet bedoeld had, dat de Kamer ook den bepaalden persoon moest aanwijzen dien zij voor het lidmaatschap bestemt, zou zy , in plaats van door de Kamer eene nominatie-lijst te doen opmaken, haar regtstreeks de benoeming van de leden van den Hoogen Raad hebben toegekend. Ten einde het misbruik te keeren, dat de Kamer, in plaats van aan den Koning de keuze uit vijf kandidaten te laten, hem haren eersten kandidaat opdringt, zou het wenschelijk wezen in het Reglement van Orde der Kamer te bepalen, dat niet afzonderlijk gestemd wordt over eenen eersten, eenen tweeden, eenen derden, eenen vierden en eenen vijfden kandidaat, maar in eens over de vijf kandidaten gezamenlijk, en dat zij op de nominatie-lijst in alphabetische orde geplaatst worden. Doch, hetzij de Kamer dit doe of niet, de Regering behoort dit misbruik niet te bestendigen door zich te binden aan het benoemen van den eersten kandidaat. Wanneer de Kamer eens overtuigd was dat de plaatsing bovenaan, in het midden of onderaan niets aan de kansen der benoeming toe- of afdoet, en dat de Regering de vrijheid harer keuze uit de vijf voorgedragenen handhaaft, zou dit waarschijnlijk op de zamenstelling der nominatie-lijst eenen zeer gunstigen invloed uitoefenen. De Kamer zou zich dan beijveren vijf uitstekende kandidaten voor te dragen, terwijl zij nu, ten einde de kansen van haren eersten kandidaat zoo gunstig mogelijk te maken, dikwijls voor tweeden, derden, vierden en vijfden kandidaat juist zoodanige personen kiest, die tegenover den eersten kandidaat, — den uitverkorene der Kamer —< de minste aanspraken en kansen hebben. Wy hopen bij de eerstvolgende gelegenheid een ander oordeel te kunnen uiten, over de wijze waarop aan art. 158 der grondwet uitvoering wordt gegeven. Wij hopen in do eerste plaats dat de leden van den Hoogen Raad, die den eed hebben afgelegd, dat zij „de grondwet zullen onderhouden en nakomen eindelijk ook art. 158 dier grondwet zullen „onderhouden" en „nakomen," en hunne ongrondwettige lijstjes van aanbeveling terughouden. Blijft echter de Hooge Raad volharden in zijn niet nakomen van art. 158, dan hopen wij in de tweede plaats, dat de Kamer dezen onwettigen zedelijken dwang op hare nominatiën uitgeoefend zal verlammen door geene notitie van deze aanbevelingen van den Hoogen Raad voor den Hoogen Raad te nemen. Indien, eindelijk , de Kamer ook dan weder de zwakheid had zich te bepalen tot het overschrijven van de namen der aanbevolen heeren op hare nominatie-lijst, hopen wij dat de Regering de fermeteit zal hebben te doen wat zij kan om aan deze kabalen een einde te maken, en uit de vijf te kiezen niet den door den Hoogen Raad (via de Tweede Kamer) voorbeschikten man maar den man die de meeste aanspraken heeft en dien de Hooge Raad het meest noodig heeft. --- Binnenland. ARNHEM, 1 Maart. Den 24sten dezer is op 78jarigen leeftijd te Warffum * overleden de heer Geert Reinders, lid van de tweede kamer der staten-generaal, ridder der orde van den Nederlandsehen Leeuw, enz. De overledene was het oudste lid in jaren van de tweede kamer, waar hij sedert 16 februarij 1849 onafgebroken zitting gehad en zich steeds onderscheiden heeft door liefde eu ijver voor de openbare belangen en vastheid van beginselen. Zijne medeleden zullen niet enkel omdat hy hun nestor was, maar ook om de hoedanigheden van zijn karakter, hem met leedwezen van hen hebben zien scheiden. Inzonderheid de liberale rigting, wier beginselen hij met overtuiging was toegedaan, verliest in hem een steun. Door dit sterfgeval is eene nieuwe verkiezing voor de tweede kamer noodzakelijk in het kiesdistrict Zuidhom. Volgens een schrijven uit 's Hage aan de Middelb. Ct. heeft de minister van binnenlandsche zaken bij den raad van state een wets-ontwerp aanhangig gemaakt, waarby de inrigting der koninklijke akademie van Beeldende Kunsten te Amsterdam op nieuwe en vaste grondslagen wordt geregeld. De akademie zou naar deze regeling het karakter krijgen eener hoogere school voor kuustonderrigt, zonder elementair teekenonderwijs. De fransche mail uit Java is op 26 dezer te Suez en de mail van Bombay op 26 dezer te Marseille aangekomen. * Jongstleden zaturdag avond heeft de heer P. G. Enklaar op de aangekondigde openbare vergadering voor een welbezette zaal de zaak van den Javaan bepleit. Eenvoudig en warm was zijn woord. Een opsomming van sprekende feiten, allen ten bewijze dat de bevolking van Java, van h