Bekendmakingen. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, brengen ter openbare kennis, dat het tweede suppletoire kohier der plaatselijke directe belasting op de inkomsten , zooals dat door hen voorloopig is vastgesteld, ter voldoening aan art. 264 der gemeentewet, te rekenen van af heden , gedurende veertien dagen ter secretarie der gemeente voor een ieder ter inzage is nedergelegd. Arnhem, 28 September 1868. Burgemeester en Wethouders voornoemd , van Pallandt. De Secretaris , H. H. VlTRINGA. Burgemeester en Wethouders der gemeente Arnhem, doen te weten, dat de begrooting der plaatselijke inkomsten en uitgaven voor het dienstjaar 1869 gedurende veertien dagen op de secretarie der gemeente, voor een ieder ter inzage is nedergelegd en in druk, tegen betaling der kosten , algemeen verkrijgbaar is. Br is hiervan openbare kennisgeving geschied door aanplakking ter plaatse hier gebruikelijk. Arnhem, 26 September 1868. Burgemeester en Wethouders voornoemd , van Pallandt. De Secretaris, H. H. Vitringa. --- ARNHEM, 29 SEPTEMBER. Encore une étoile qui file, Qui file, file et disparait. Ditmaal heet de vallende ster Isabella, uit het geslacht waarin de reeds gevallen sterren menigvuldig zijn. Eerst vielen de franschc Bourbons uit hunnen hemel op aarde ; daarop vielen de italiaansche Bourbons en eindelijk schijnt ook de tijd gekomen dat de spaansche Bourbons weder zullen terugkeeren tot hetgeen waarvan zij gekomen zijn: tot het volk. Ex-koningin Isabella is waardig en op weg de gezelschapsdame te worden van al deze godsgen adige ex-koningen aan wie , en aan wier volken, God de genade bewees hun de voor hunne hoofden te zware kroon af te nemen. Het zou ons in onzen congreszieken tijd en bij het toenemend aantal Tan al deze souvereinen in partibus , niet verwonderen, in een volgend jaar een congres van vorsten die hunne kroonen en troonen verloren hebben te zien bijeenkomen, om zich over hunne gemeenschappelijke belangen te beraden en over de middelen om, gedurende hunne onvrijwillige werkstaking, op eene eerlijke wijze aan den kost te komen. De Bourbons leveren het sterkst sprekend bewijs, toe eeuwen van onbeperkte heerschappij eene dynastie doen verbasteren en demoraliseren. In Italië en Spanje heeft de autocratie hjn als het ware geheel geïdiotiseerd. Zij regeerden daar noch met het hoofd, noch met het hart. Zij waren de stomme afgodsbeelden van het koningschap , achter welke zich de priester verborg die door hen het onnoozel publiek bedroog en exploiteerde. Voor hen die op een afstand stonden scheen het beeld zich te bewegen, de lippen te openen, de handen te verroeren enz., maar zij die digtbij waren kenden het geheim dezer vrome bedriegerij. In de handen van den priester leefde en handelde het beeld; zonder hem was het een ziel- en levenloos blok. In Frankrijk waren de Bourbous niet minder verbasterd er. gedemoraliseerd, maar zij waren minder idioot. De fransche volksaard was te bewegelijk en te sceptisch om op den duur deze platte Bourbons-aanbidding te kunnen volhouden. Yan tijd tot tijd deden de Franschen aanslagen op en kwamen in opstand tegen hunne meesters. Om over I rankrijk te beerschen moest men iets meer zijn dan een priesterpop. De monarch was verpligt nu en dan oorlog te voeren en een diplomaat te zijn , en zelfs in de fanatiekste tijden zijner geschiedenis bleef in Frankrijk de Kerk eene instelling in den Staat in plaats van dezen te verzwelgen. Lodewijt XIV was de modelkoning van het fransch-bourbonsch ras. Noch vóór hem n °ch na hem kon het een tweede product gelijk hem voortbrengen. Aan hem was alle kracht van het ras besteed, doch met hem was ook al zijne kracht uitgeput. Lodewijk XIY was de trots en de roem der dynastie, het ideaal van den Bourbon-monarch. En toch, wanneer wij thans, nu al de valsche glans verdwenen is, nu wij den man naar zijne werkelijke maat en zijn werkelijk gewigt waarderen, dezen model- en ideaalkoning zijne plaats in de rij der regerende monarchen moeten aanwijzen, — hoe weinig en zwak zijn zijne aanspraken op eene eereplaats! Hoe weinig geest, hoe weinig verstand, hoe weinig talent toont deze eerste onder de Bourbons! Hoe ontzaggelijk gering zijn de verdiensten in vergelijking van de ontzaggelijk groote pretentiën ! Voor alle stervelingen geldt de uitspraak, dat de kleederen den man maken, maar bij Lodewijk XIV was het voor een groot deel de pruik die den koning maakte. Anders gekostumeerd zon Lodewijk XIV nooit Lodewijk XIV geweest zijn. Die majestueuse pruik heeft een groot aandeel in zijn prestige gehad. Zijn roem was gelijk zijn pruik, niet zijn werk, niet zijA eigendom maar het koningsdeel, dat hij zich van den door anderen behaalden roem toeëigende. Zijne veldheeren overwonnen en veroverden voor hem en Lodewijk XIV verwaardigde zich hunnen particulieren roem als zijn roem over te nemen. Hij was ontegenzeggelijk de bekwaamste acteur-koning, dien Frankrijk ooit gehad heeft. Na Lodewijk XIV, welk een plotseling diep verval. De Begent en Lodewijk XV maakten van de monarchie eene groote débauche. Hunne geschiedenis is eene geschiedenis van waanzinnige losbandigheid, eene orgie. De monarchie was op de monarchie geblaseerd en scheen er een demonisch behagen in te scheppen het volk te toonen, dat niets lager, gemeener en verachtelijker is, dan eene zich prostituerende almagt. De Regent en Lodewijk XV waren de argumenten tegen het onbeperkt koningschap, de eigenlijke sloopers der oude monarchie, de kwartiermakers der revolutie. Alsof er nog iets behoefde bij te komen om deze ten val neigende dynastie te doen nederstorten, kwamLodewijk XVIop den troon. Zelfs zijn onverdiend martelaarschap, dat aan hem het prestige van het ongeluk schonk, kan zijne wanhopige onbeduidendheid niet uitwisschen. Te midden der diepe verdorvenheid van de beide voorgaande regeringen kwamen nog somwijlen enkele vonken en spraDken van beter inzigt, van zelfbewustheid en waardering van den juisten stand van zaken te voorschijn, doch Lodewijk XVI voorzag noch doorzag iets. Onbekwaam iets goeds of iets kwaads te doen, noch met den geest van een heerscher noch met dien van een burger begaafd, liet hij zich willoos rondwentelen door den maalstroom die hem eindelijk verzwelgen zou. Zijne onthoofding was even noodeloos als wreed. Dit hoofd zonder hersenen had toch de revolutie geene minuut kunnen tegenhouden. In Lodewijk XVI echter werd de gansche dynastie der Bourbons onthoofd. Lodewijk XVIII en Karei X waren de revenants der familie, de spoken die aan zulk een oud stamhuis niet mogen ontbreken. Maar in deze eeuw vonden zij zich niet meer te regt. Hunne geoctroijeerde regten en vrijheden waren al te anti-bourbonsch om duurzaam te kunnen zijn. Zij namen ze spoedig weder terug en vernietigden meteen zich zeiven. Zij hadden hunnen tijd gehad; een regerend Bourbon in Frankrijk was eene anomalie en een anachronisme geworden. Zoo als het met de fransche Bourbons gegaan was, ging het met de italiaansche en gelijk het met de italiaansche ging zal het ook met de spaansche Bourbons gaan. Zij zijn een veroordeeld geslacht en eene versleten dynastie geworden. Ook in Spanje zijn hunne dagen geteld en ook in Spanje, gelijk in Frankrijk en Italië, zijn de Bourbons de ergste vijanden der Bourbons geweest. Gebreken van karakter kwamen met gebreken van verstand zamen om hen overal met den stempel der races maudiles te stempelen. Priesters en kanonnen, ziedaar hun eenig begrip van regeren. J Het doet er weinig toe, of ook deze opstand in Spanje onderdrukt wordt en de vrome Isabella nog eens naar haar paleis te Madrid terug keert. De ziekte aan welke hare regering lijdt, is doodelijk. Het is de Bourbons-ziekte, een bederf, dat de gansche dynastie doordrongen heeft en aan welke alle Bourbons vroeger of later sterven. --- De opstand in Spanje. Zoo er omtrent den voortgang van den opstand weinig met zekerheid is te zeggen, nog veel minder valt er zelfs eenige gissing te maken van hetgeen er gebeuren zal, wanneer de revolutie heeft gezegepraald. De opstand toch is niet het uitvloeisel van ééne enkele gedachte, maar daaraan werken de meest verschillende rigtingen mede en zoo men het eens i? in het voornemen om de Bourbons te verdrijven, men is het niet eens omtrent de wijze waarop deze vervangen zullen worden. Katalonie is democratisch, min of meer republikeinsch; Arragon eveneens; de baskische provinciën zijn carlistisch; Andalusie verlangt dpn hertog en de hertogin van Montpensier. Ook bij de leiders is geen eenheid. Prim is voorstander der iberische unie; Serrano behoort tot de vicalvaristen en wil de zelfstandigheid van Spanje, maar onder eene andere regering dan die van Isabella. Baldrich, gelijk uit zijn manifest aan de Kataloniers bleek, staat de volkssouvereiniteit voor. Men spreekt dan ook nu reeds van openlijke verdeeldheid tusschen de generaals. Ook de berigten over de aanvoerders en de plaats van hun verblijf zijn hoogst verward. Terwijl aan de eene zijde beweerd wordt, dat Baldrich in Spanje geland is, verzekert de Gaulois, dat hij in Port-Vendres door de fransche autoriteiten gevangen is genomen. Hij zou zich derhalve onder de 15 spaansche officieren bevinden, die te Port-Vendres gearresteerd zijn. Wat Montpensier betreft, de Gaulois verzekert, dat hij door tusschenkomst van een hooggeacht persoon, die grooten invloed had onder Lodewijk Philips, aan keizer Napoleon heeft medegedeeld, dat hij , te goed inziende welke belang Spanje had bij eene goede verstandhouding met Frankrijk, aan zijne gemalin nooit zou veroorloven den troon van Isabella te bestijgen, omdat daardoor misschien de verhouding tusschen de twee rijken zou kunnen lijden. Montpensier toch is een prins uit het huis van Orleans. De redenering van den hertog van Montpensier gaat niet op , wanneer men bedenkt, dat, zoo de Orleansen niet tot de bevriende dynastien der Napoleons behooren, ook de Bourbons zeer zeker op dien naam geen aanspraak kunnen maken. Het geheele verhaal is niet waarschijnlijk. Zulke mededeelingen , indien zij gedaan worden , houdt men geheim. Bovendien Montpensier heeft geen reden om zich aan Napoleon op te offeren en de goede verstandhouding is evenzeer in het belang van Frankrijk als van Spanje, zoodat de keizer zici wel zou schikken naar den nieuwen stand van zaken. Vermoedelijk is het verhaal slechts in de wereld gebragt door hen , die bevreesd zijn voor de kandidatuur der hertogin van Montpensier en deze nu bij tijds willen ondermijnen. Ook wordt er zoo gedurig gesproken van de hertogin van Montpensier, alsof de hertog zich zou tevreden stellen met den titel van prins-consort. Nu er toch sprake is van eene illegitime troonsverwisseling, bestaat er geenerlei reden waarom men niet even goed een prins uit het huis van Orleans als eene zuster der koningin tot vorst zou erkennen. De geschiedenis levert ook het voorbeeld dat de kroon gedeeld wordt: even als Ferdinand en Isabella in Spanje of Willem en Maria in Engeland, zouden ook nu de hertog en hertogin van Montpensier te zamen de regering kunnen uitoefenen. Aan de Wiener Presse wordt uit Salzburg gemeld, dat de 20jarige kleinzoon van wijlen den pretendent don Carlos, de graaf van Montemolino, don Carlos, infant van Spanje met een sneltrein van Salzburg over Munchen naar Frankrijk is vertrokken. Hij wil aan de grenzen van Spanje den loop der dingen afwachten. Hij heeft een talrijk gevolg bij zich. Omtrent de krijgsbedrijven verneemt men gelijk wij zeiden niet veel. Ofschoon Santander eene open stad is, en zij dus spoedig weder in de raagt der geregelde troepen moest vallen; schijnt er toch heftig gestreden te zijn. Een "eneraal werd gedood ea twee hoofdofficieren gewond. Men meent dat even spoedig als Santander weder tot de koninklijken moest overgaan, ook even spoedig een tweede afval te voorzien is. Werkelijk berigt een telegram van den 27sten dat Santander hernomen is door de progressisten. De revolutionnaire junta le Sevilla heeft het algemeen stemregt geproclameerd, benevens de volledige vrijheid van drukpers, de vrijheid van onderwijs, van ©eredienst, van handel en nijverheid, eene voorzigtige en liberale herziening van alle tariefwetten , totdat de staat des lands de invoering van eene volledige handelsvrijheid zal gedoogen. Zij wil voorts de afschaffing der doodstraf, de onschendbaarheid van het domicilie en van het geheim der brieven, de opheffing van de artikelen in de constitutie betreffende de staats-godsdienst, de dynastie en de erfopvolging, de organisatie van het leger en de vloot op de basis van vrijwillige aanwerving, gelijkheid in de verdeeling der lasten, vermindering van de belasting op het zout en den tabak, de onmiddellijke verkiezing der Cortes bij algemeen stemregt. De proclamatie eindigt aldus: „leve de vrijheid, leve de nationale souvereiniteit, weg met de dynastie!" De proclamatie is geteekend door Serrano, Prim, Dulce, Bedoya, Topete en anderen. Ben ander manifest, gedagteekend van 19 dezer, weigert formeel gehoorzaamheid aan de te Madrid zetelende regering en verklaart dat men de wapens niet eer zal nederleggen dan nadat de natie hare souvereine regten zal heroverd hebben en de nationale wil zal worden uitgevoerd. De regering wordt daarin voorts hevig aangevallen en er wordt bijgevoegd, dat Spanje reeds genoeg schandalen beleefd heeft; dat men een voorloopig bewind wil, hetwelk alle krachten des lands vertegenwoordigt, de orde verzekert en dat het algemeen stemregt de maatschappelijke en staatkundige wedergeboorte des lands tot stand zal brengen. „Snelt te wapen," luidt het aan het slot, „vermijdt buitensporigheden, en toont u de vrijheid waardig, waarvan wij verstoken waren. Leve Spanje!" Dit manifest zegt niets tegen de dynastie. Beide manifesten zijn door het bureau Havas medegedeeld. Prim heeft in een manifest, den 20sten in een dagblad van Sevilla opgenomen tot leus gekozen: Leve de vrijheid! leve de nationale souvereiniteit! In de laatste dagen heeft de noorderspoorweg aan het station Madrid niet minder dan 2000 billetten eerste klasse afgeleverd, allen naar Parijs. Een bewijs, dat de aristocratie te Madrid de zaken duister inziet en een goed heenkomen zoekt. Het Journal de Gironde meldt onder dagteekening van 27 dezer, dat Concha bevel heeft gegeven om geene soldij uit te betalen aan 27 (?) regementen, die zondag in opstand zouden komen. Volgens berigteu van 27 dezer hebben de opstandelingen te Ferrol een vaartuig naar Portugal gezonden om er geweren aan te koopen. Het voorloopig bestuur te Sevilla heeft Cadix tot vrijhaven verklaard. De insurrectioneele benden in het binnenlaud nemen in aantal toe. De kolonel Ceballos, betioorende tot het korps van den markies de Novaliches, heeft bevel gegeven om zonder vorm van proces een oud-gouverneur van de liberale unie te fusilleren. Deze moord heeft eene groote veront vaardiging te weeg gebragt. De kolonel Baldrich, van de insurganten, is met troepen in Katalonie nabij Venarozave geland. Er bestaat in Katalonie eene groote gisting. Volgens tijdingen uit Madrid van 26 dezer 's namiddags, heeft generaal Calonge contra-bevel ontvangen en zal hij dus niet naar Santona oprukken, maar naar de nabijheid van Madrid terugkeeren ten gevolge van het veld winnen der insurrectie. Te Valladolid en in een groot deel van de beide Castilien is ook een pronunciamento uitgevaardigd. Volgens een telegram uit Bayonne heeft de bemanning van het laatste oorlogsvaartuig , dat nog te San Sebastian was, zich ook voor den opstand verklaard en het ruime sop gekozen, een kotter der douane en verscheidene officieren met zich medenemende. Het gerucht dat er een onderhoud tusschen de koningin van Spanje en de keizerin van Frankrijk te Biarritz heeft plaats gehad wordt officieel tegengesproken. Zoo deze hooggeplaatste vrouwen elkander ontmoet hebben , dan heeft waarschijnlijk keizerin Eugenie, niet als keizerin maar als voormalige onderdaan van Isabella haar te San Sebastian bezocht en als zoodanig met haar gesproken. Het gouvernement heeft tot de ambassaden en legatien in den vreemde het navolgende telegram gerigt: Aangezien bet engelsche gouvernement aan de regering te Madrid het voornemen heeft te kennen gegeven, dat het van plan was oorlogschepen naar de kust van Spanje te zenden, heeft de heer Concha dezen maatregel afgeraden, waarop het engelsche gouvernement aan het verlangen der spaansche regering gehoor gaf. Toen Coneha echter den 26 september berigt kreeg, dat de opstandelingen Carthagena wilden bombarderen, heeft deze minister het engelsche gouvernement medegedeeld, dat de spaansche regering niet verantwoordelijk was voor de schade, welke de engelsche onderdanen zouden kunnen lijden; het engelsche gouvernement dus vrij latende die maatregelen te nemen, welke het gepast zou achten. ---