INGEZONDEN. Mijnheer de redacteur! ln het nommer uwer courant van 12 dezer komt een ontboezening voor van een ingezeten van Doesborgh, die zich aan het publiek meent te moeten beklagen over de weinige zelfstandigheid van sommige kiesgeregtigden , in zake de verkiezing van leden voor den gemeenteraad. Immers de laatstvoorgaande keer hadden die sommige kiezers een waarlijk goed voornemen , doch lieten zich rloor vinnige inblazingen en lasterlijke aantijgingen daarvan weder aftrekken. Wij beklagen dien voorvechter van politieke zelfstanbigheid, namelijk voor het geval, dat wij zijne dedoeling geraden hebben. Wij stellen ons voor dat bij de laatste öf voorlaatste (dit ligt in het duister, door het min juiste begrip , dat door Eeer velen van de uitdrukking „laatstvoorgaand" gevormd wordt) verkiezing sommige kiesgeregtigd en waren overeengekomen, of .rel aan een ander (den schrijver) hadden toegezegd op zekere personen of een zeker persoon hun stem te zullen uitbrengen, en ten slotte hun belofte ontrouw zijn geworden. Maar, mijnheer de redacteur! is het niet te betreuren , dat dergelijke ontmoetingen op politiek terrein zoo raadselachtig worden medegedeeld? doen zulke halve ontboezemingen niet denken aan de raadselachtige weeklagten van zeker lid in de tweede kamer ? Wordt daar nut mede gesticht ? Immers, neen; het stukje wordt gelezen , en daar de conclusie niet voor de hand ligt, breekt men er verder zijn hoofd niet mede. En toch zou het mogelijk kunnen zijn, dat de schrijver, bij een duidelijker inschrijving zijner denkbeelden aan de stad zijner inwoning, die hem blijkbaar zoozeer ter harte gaat, eene grootere dienst had gedaan. Welligt waren zijne mede-kiesgeregtigden door hem op het spoor gebragt van den persoon , aan wiens voorlichting en hulp de regering der stad de grootste behoefte heeft. Want waarlijk, mijnheer de redacteur, op dat punt verkeeren zeer velen op dit oogenblik nog geheel in het duister, en hiertoe dragen niet weinig bij de vele mutatien, die er voortdurend in die vergadering plaats hebben. Minder moeijelijk zou die keuze worden, als men den strijd daarover op een zuiver politiek terrein bragt, want het is hier helaas! nog immer een strijd. Niet slechts iedere partij , maar zelfs alle kleuren van iedere partij stellen haar kandidaat, en ijveren daar met vinnigheid voor. Zoo gaf de laatste stembus ons niet minder dan 15 kandidaten op 4000 zielen. Eene partij echter hoort men hier zelden noemen, ik bedoel de politieke partij. Het begrip van het onderscheid tussclien de verschillende politieke denkwijzen is hier nog niet zeer duidelijk, en daardoor ziet men van dezelfde partij niet zelden de grootste inconsequenties. Men wil vooruit, zegt men, en vaardigt iemand van tegenovergestelde beginselen ter vergadering af. Poesborgh wil wel, maar kan nog niet breken met liet oude; bergen van bewijzen zijn daarvoor aan te voeren. Vonden ze slechts een pen om er aanteekening van te houden ! Mogt het hier eindelijk waarheid worden: tempora mutantur et noi mutamur in illis. Waarlijk wenschen wij dan ook met den schrijver van 11 januarij , dat de nu te doene keuze moge vallen op een man van eerlijke beginselen, van een geheel zelfstandig karakter, en die door kennis en bekwaamheid in staat is, om aan Doesborgh eene betere toekomst te helpen verzekeren. Immers, juist m