BINNENLAND. ARNHEM, 17 Julij. Z. M. heeft ben.: tot kanto.ir. te Zierikzee mr. J. dé Clercq van Weel, thans griff. bij het kantonger. aldaar: tot griff. hij het kantonger. te Wijk bij Duurstede mr. F. J. Tynall de Veer, laatstelijk adv. bij het geregtshof van Suriname en plaatsverv. assessor in de regtb. of het eollegie van kleine zaken te Paramaribo, thans wonende onder Ginneken ; en tot griff. bij het kantonger. te Oud-Beijerland mr. J. Dutry vanHaeften, adv. te 's Gravenhage; tot president der arr.-regtb. te Zierikzee jhr. mr. M. J. Schuurbeque Boeije, thans xegt. in die regtb.; herben, en bij vernieuwing aangest,: tot kantonr. te Eindhoven A. J. van der Locht; te Helmond mr. J. B. Bots; te Zutphen mr. H. J. Swaving; te Deventer mr. M. A. Kronenberg; tot plaatverv. kantonr. te Sommelsdijk P. Zaayer; te Goes mr. J. H. de Laat de Kanter; tot griff. bij het kantong. te Aalten C. P. J. Penning; te Gouda mr. G. J. Berkhoff; te Enkhuizen G. P. Nyhoff; te IJsselstein mr. C; Visser ; aan mr. A. J. F. Egter van Wissankerke, op zijn verz., met den lsten oct. eerv. ontslag verl. uit zijne betr. van pres. der arr.-regtb. te Zierikzee, onder dankbet. voor de diensten door hem den lande bewezen; aan D. Bas Backer, met ingang van 26 julij aaastaande, eerv, ontsl. verleend als plaatsv.-kantonr. te Apeldoorn, en in zijne plaats, met ing. van dezelfde dagteekening, ben. R. J. Groll, not. aldaar; aan H. A. Elias, gouvern. der Nederl. bezittingen ter kuste van Guinea, thans met verl. hier te lando, op zijn verz., eerv. ontsl. verl. uit 'slands dienst, met dankbet. voor de door hem bew. diensten en met toek. van pensioen. Door den min. van binnenl. zaken zijn bij de rijks-telegr. ben., met ing. van den lsten julij 1865: tot telegrafisten der le kl., de telegr. der 2e kl. J. P. Stütterheim en L. N. Scheffers; tot telegr. der 2e kl., de telegr. der 3e kl. W. P. Nijst, C. C. de Koek, G. M. A. Harmsen, D. Albers Wz., J. J. Frederikse en A. Kruijt, tot telegr. der 3de kl., de leerl.-telegr. A. H. Mackelenberg, M. P. Haak, C. A. Willemse, P. H. C. Zentgraaff, J. H. Ummels, P. C. D. Reidel Jz., S. G. Bendien, W. van Putten, A. G. J. Kneibbert, C. J . van Uum, H. Bensman , C. C. 3. Rupp en F. H. Meijer. In de zitting van de tweede kamer der statengeneraal van jl. zaturdag heeft de voorzitter medegedeeld dat is ingekomen een ontwerp van wet tot verliooging jan hoofdstuk VII der staatsbegrooting voor 1865. Voorts dat is ontvangen van den minister van binnenlandache zaken het verslag over de exp]»tt£ïie|^Bjir staatsspoorwegen over 1864. Verzon/!en"fi|ar 'eeae commissie bestaande uit de heeren : t Uoffpaan, v. Heiden Reinestein, Lycklama, FoortI i'.an eri de Kanjer. i . De voorzitter deelde voorts mede dat de commissien vin rapporteurs gereed zijn met hare eindverslagen: 'lo, over raming der huishoudelijke uitgaven der kamer voor het volgend jaar; 2o. over de onteigening van perceelen ten behoeve van den spoorweg van Willemsdorp naar Dordrecht; 3o. over de goedkeuring van sommige artikelen van het door de centrale commissie voor de Rijnvaart wegens de spoorwegbrug te Bommel opgemaakt protocol; en 4o. over het traktaat van handel en scheepvaart met Frakrijk. Hij stelt voor maandag ten 12 Vj ure aan de orde te stellen het wetsontwerp tot onteigening van perceelen voor den spoorweg van Willemsdorp naar Dordrecht. Na eenige discussie is dit voorstel aangenomen. Voorts werd aan de orde gesteld tegen maandag het ontwerp-protocol spoorwegbrug Bommel en de Conclusien op verslag O.-I. bezittingen 1861; verslag beheer kroondomein 1864, verslag beheer algemeene rekenkamer 1863. En voor dingsdag a. s.: het traktaat met Frankrijk en de raming van de huishoudelijke uitgaven der kamer. Voorts was aan de orde de ontwerp-begrooting voor het fonds voor de koopprijzen der domeinen voor 1865. Zonder discussie met algemeene stemmen aangenomen. Hierop werd de vergadering gescheiden tot heden ten 12 J/j ure. Wij herinneren den kiezers, dat de leden van den gemeenteraad, die dit jaar aftreden en in wier openvallende plaatsen door de verkiezing op morgen moet voorzien worden, zijn de heeren mr. F. Böktlingk, mr. J. U. de Kempenaer, mr. H. J. Kronenberg, G. André de la Porte, N. Verburgt, mr. J. W. Staats Evers en W. Knoops, terwijl tevens de verkiezing moet plaats hebben van een lid tot aanvulling der vacature , ontstaan door het overlijden van den heer van Hees van den Tempel. Bij koninklijk besluit is aan de Geldersche Maatschappij van Landbouw vergund, eene verloting te houden van voorwerpen, aangekocht op de tentoonstelling welke van wege de maatschappij alhier in de maand augustus e. k. zal worden gehouden. Naar men met zekerheid verneemt, is een ontwerp van wet tot regeling van de kultuuraangelegenheden in Nederlandsch-Indie aan het onderzoek van den raad van state thans onderworpen. Daarover zullen ook de buitengewone leden, voor zooveel zij koloniale specialiteiten zijn, worden gehoord. (M. C.) De engelsche ms.il uit O. Indie en China is den 13den dezer na den middag van Alexandrie te Triest en den 14den dezer te Marseille aangekomen. De advokaat B. heeft een fraaijen hazewindhond. Dezer dagen wandelde hij, door dezen gevolgd, op de boulevard Beaumarchais. Het dier bleef op eens achter en kwam niet toen zijn meester het floot. Deze keerde terug en vond den hond , vastgehouden door een persoon, die hem den bek digt hield, zoodat hij niet kon blaffen. De heerB. is een man van groote spierkracht; hij greep den dief en liet hem de keus om den hond te kussen of aan de politie overgeleverd te worden. De dief koos het eerste en onder het gejuich van de menigte, die zich om hem verzameld had , werd de kus gegeven. Intusschen had ook de politie zich met de zaak bemoeid, nam den hondendief in arrest en bragt hem naar het politiebureau. Daar eischte de advokaat de invrijheidstelling van zijn „cliënt" — zooals hij hem noemde — op grond van eene oude bourgondische wet, die niet was afgeschaft en waarin (tit. X, cap. IX, art. 8) de bepaling voorkomt dat elk die een hond steelt, van het ras omschreven in dat artikel, eene boete zal betalen van 5 gouden sols, of den hond van achteren een kus zal geven. De „cliënt" nu had aan het voorschrift van het artikel voldaan en was dus vrij. De commissaris van politie was echter van een ander gevoelen en zond den dief naar de prefecture. --- Reinier Cornelis Bakhuizen van den Brink. Met een enkel woord maakten wij zaturdag reeds melding van het overlijden van Reinier Cornelis Bakhuizen van den Brink. Zijn dood, zeiden wij , is een onherstelbaar verlies voor de geleerde wereld en ieder, die in eenig vak van wetenschap met hem in aanraking kwam, moest zijne meerderheid , den reusachtigen omvang zijner kennis, zijn diepen, wijsgeerigen blik, zijn feilloos geheugen, zijn plotseling en zelden falend oordeel erkennen. Maar zijne geleerdheid had niets dors, niets afgetrokkens, zij vonkelde, schitterde en verblindde: zij trof niet slechts door hare kracht, maar ook door den vorm, waarin hij ze wist te kleeden. Over welk onderwerp van wetenschap men hem ook sprak, hij was er in te huis, meestal zoo geheel als op een gebied dat hij bij uitsluiting beoefende. Geschiedenis en oudheidkunde , klassieke letterkunde en moderne, waren de vakken, waarin hij de uitstekendste beoefenaars overtrof of evenaarde, terwijl hij over plastische en dramatische kunst een zelfstandig oordeel had, op zijne grondige kennis en zuiver aestetischen smaak gebaseerd. Bij die geniale gaven had Bakhuizen ook gebreken aan genien eigen. Hij was zijne kracht bewust en hij achtte het niet noodig daarvan telkens bewijzen te geven. Geene lijvige boekdeelen zijn dan ook daar om voor zijne geleerdheid te getuigen. Slechts losse studiën, monografien, historische advienen , commentarien , necrologien, verslagen over boekwerken of vergaderingen, bevatten de vruchten van zijn rustelooze navorschingen en zijn oorspronkelijken geest, die in al zijne voortbrengselen onafscheidelijk zich vereenigen. Dit juist geeft er dan ook het cachet aan, waardoor men terstond den meester herkent. Bij de eerste regels voelt men zijne hand. Zelfs de rapporten, die hij in zijne ambtelijke betrekking schreef, dragen dat eigenaardig kenmerk. In alles blijkt dat geheel eigene, zelfstandige, van den man van genie. Evenzoo in zijne daden en woorden. Nooit zeide hij eene banaliteit; zijne onderhoudende gesprekken waren altijd vol frischheid en geestdrift; en liever overdreef hij en stelde hij zich tot verdediger van een uiterste of een paradox, dan zich zeiven en zijn toehoorder door alledaagsheden te vermoeijen. Hij wist dan altijd zelf dat hij van den regten weg was, maar juist dan schitterde zijn geest door de argumenten en bewijzen die hij aanvoerde. Dan speelde hij met geschiedenis en logica, met wetenschap en kunst en zonder het te willen ontvouwde hij dien rijkdom van kennis en gedachten, die den omgang met Bakhuizen tot zulk een zeldzaam genot maakten. Maar nog welsprekender was hij als het eene zaak gold, die hij met hart en ziel was toegedaan, want Bakhuizen had de wetenschap met geestdrift lief en die geestdrift bleek zelfs uit zijn toon, zijne houding en zijne stem evenzeer als uit de kracht waarmede hij haar verdedigde. Onbarmhartig was hij dan in zijne ketterverdelging ; hij versloeg zijne bestrijders door zijne bewijzen, en geesselde hen. door zijne satire. Wanneer hij dan — het is eene uitdrukking van hem zeiven —• hen doodgeslagen had, trok hij hen nog eens bij de haren en zette hen overeind om te zien of zij wel voor goed dood waren. Maar zoo onbarmhartig deze kolossus was voor zijne tegenstanders op het gebied der wetenschap» zoo humaan , zoo gemoedelijk, zoo naief zelfs, was hij in zijn maatschappelijken omgang. Opregt, deelnemend , vertrouwelijk , onbaatzuchtig en voor een goed woord altijd vatbaar, was hij even bemind om zijn karakter , als gevierd om zijne gaven. Aan dat kinderlijke hart paarde zich nogtans een onbedwingbaar gevoel voor satire, een lust voor het ondeugende: een geestig gezegde weerhield hij niet, al gold het een zijner vrienden , en meer dan een was onverstandig genoeg, dit hem euvel te duiden, niettegenstaande tegenover dat enkele schetsende woord menig bewijs stond van menschenliefde, opoffering en hulpvaardigheid, ook voor hen, die zich door zulk een woord beleedigd rekenden. Bakhuizen had de menschen lief, slechts enkele antipa thien waren er voor hem: de zelfzuchtige, en vooral de despotische naturen, want de vrijheid gold bij hem boven alles. Hij was warsch van banden en sociale vormen , en in zijn leven is er meer dan eene bladzijde die pleit vóór, maar ook tegen die gloeijende vrijheidsliefde, welke hij soms wel in te eenzijdigen zin opvatte. Die vrijheidsliefde deed hem dan ook zijn omgang zoeken niet in de hoogere kringen, waar de etiquette heerscht, of bij voorkeur in de wetenschappelijke wereld, maar bovenal in de zamenleving, waar hij het middenpunt vormde der intellectuele wereld. Geen man van ontwikkeling) dien hij niet kende en die hem niet zocht en van hem hield. Die liefde voor den gezelligen omgang en de genoegens der zamenleving was ook eenigerinnte het uitvloeisel van zijne sensuele levensopvatting» maar deze karaktertrek behoort zoo onafscheidelijk tot den geheelen, den completen individu, dat men hem zonder die rigting niet denken kan, en wanneer men spreekt van den invloed, die dit op zijne wetenschappelijke studiën heeft uitgeoefend, dan toont men hem niet te kennen. Bakhuizen kon niet anders zijn dan bij was; zonder dien open0" voor de levende wereld, die hem omringde, zou h'J zich zelf niet zijn. Bovendien, hij was de man niet voor aanhoudenden , onafgebroken arbeid. Daarvoor was zijn ge e9t te vlug, te levendig. Hij greep aan wat h e ® moeijelijk en belangrijk scheen; had hij het in ®J ne magt, dan liet hij het aan anderen over, om weder elders een onderwerp te zoeken, waarop WJ de kracht van zyn geest kon laten gelden. Nu eens was het het oud regt der vroonvisscb® ry en, dan de geboorteplaats van Rubens, het huwelij van Anna van Saksen of de invloed van Macau op zijn tijd, het genie van Heine of de oorsprong der nederlandsche vlag; al wat hij gaf was nieuw en muntte uit door vorm en inhoud beiden. Zelfs de dorre verslagen van wetenschappelijke vergaderingen kregen onder zijne hand eene dramatische tint, zonder een oogenblik in historische getrouwheid te verliezen. Alles was voor hem gemakkelijk : in zijn duidelijk , klein schrift, is zelden eene doorhaling en toch is alles vlug en d'un seul jet neergeworpen met eene zwanen pen , op oud hollandsch papier — „ik begrijp niet hoe men iemand eens goed de waarheid kan zeggen met een stalen pen op velijn papier" zeide hij , als men over die ouderwetsche gewconte lachte. Menig artikel is er ook van hem dat stenografisch werd opgeteekend, en waarin hij later ter naauwernood eenige verandering bragt. Bakhuizen had den leeftijd van 55 jaar bereikt. Hij werd te Amsterdam geboren , studeerde in de theologie, maar hij vond in de bekrompen dogmatische kerkleer geen voldoening voor zijn geest. Als doctorandus verliet hij het Athenaeum Illustre, en verkreeg later, in 1842 , te Leiden den graad van | doctor in de letteren. In dat jaar verliet hij Nederland , en hield in het buitenland zijn verblijf in verschillende steden van Duitschland , inzonderheid te Weenen, Wolfenbuttel en Kassei en later in Brussel, waar hij in de archiven en bibliotheken zijne navorschingen deed. In 1849 werd hij in staat gesteld weder naar Nederland terug te keeren en ontving hij eene aanstelling tot adjunct-archivaris des rijks. In 1853 volgde hij den toen overleden archivaris de Jonge op. Behalve deze betrekking bekleedde hij ook die van secretaris van hot collegie van curatoren van het gymnaseum , later de latijnsche school, waarvan hij de eigenlijke hervormer is. Maar [buiten zijne officiele betrekkingen oefende Bakhuizen een nog grooter invloed uit. Door den uitgebreiden kring van vrienden en bekenden in alle rangen der beschaafde maatschappij was hij de ziel van menig plan, de spil van menige onderneming, de oorzaak van menig feit. Ware hij ijdel en eerzuchtig geweest, hij had meer kunnen worden , maar hij was tevreden met zijn wetenschappelijken kring en den gezelligen omgang: beiden verliezen in hem een man , wiens nagedachtenis niet , zal worden uitgewischt en nog lang invloed onder hen zal blijven uitoefenen. De stem eens ballings. Onder den titel „Mijne verbanning, de officiele waarheid" maakte dezer dagen de heer S. E. W. Roorda van Eijsinga, ontslagen ingenieur der 2de klasse bij de spoorwegopname op Java, de memolie van verdediging openbaar , die hij aan den gouverneur-generaal van Nederlandsch-Indie rigtte, toen deze tot zijne verbanning besloten had. Behalve die memorie, deelt hij ook het geïncrimineerde artikel in de Java-Bode , „Solo en de resident Nieuwenhuizen" alsmede het banvonnis zelf aan het publiek mede , voorafgegaan door eene voorrede, waarin hij de handelingen der regering ten zijnen opzigt bespreekt. De Arnliemsche Courant heeft vroeger hare meening doen kennen over de verbanning van den heer 'Koorda van Eijsinga. Zij heeft dien maatregel van het gouvernement beschouwd in verband met het drukpersreglement en vooral met het oog op de veiligheid der indisehe maatschappij. Wat de aanleiding zelve tot dien maatregel betreft, eene kalme lezing van het geïncrimineerde artikel, vooral gelijk het nu door de memorie van verdediging is toegelicht, zal tot de erkentenis leiden , dat Roorda gedwaald moge hebben in zijne overtuiging, maar dat hij slechts" eene overtuiging heeft uitgesproken. Hij verklaart openlijk , dat hij daarbij niet geleid werd door een geest van oppositie tegen het bestuur van Nederlandsch-Indie of door de zucht om den Javaan tot haat tegen de regering aan te zetten. Maar ook, al moest men die strekking in dit artikel onderstellen, dan nog heeft men niet den goeden en juisten weg tegenover hem ingeslagen, en ook in de vormen geeft de behandeling van den heer Koorda menige aanleiding tot kritiek, althans indien wij zijne waarheden boven de officiele waarheid mogen stellen. De memorie is overigens, even als de artikelen zeiven van de hand van den heer Roorda, met onmiskenbaar talent geschreven De schrijver houde ons dien lof ten goede; Douwes Dekker nam dien een ander kwalijk en vergeleek zich zelf bij de vrouw , die een noodkreet slaakte toen haar kind 111 ' water viel, en die daarop door een voorbijganger om hare welluidende stem werd geprezen. Wij brengen die hulde alleen als aanbeveling tot net lezen van zijn werk. Zoo menig geschrift over Indie schrikt door zijn vorm af; hier hebben wij gloed , gedachte en stijl. — Vervullen wij dan ook de rol van den voorbijganger die de wanhopende vrouw prees om haar geluid — welnu, welligt zal die loftuiging de aandacht op het lot van die moeder vestigen,^ een eerste middel om onregt, zoo net gepleegd is, te doen inzien en herstellen. ---