Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. DE OPPOSITIE TEGEN HET TRAKTAAT MET FRANKRIJK. II. Het schijnt het noodlot van den kabeljaauw te zyn, in Nederland steeds tot politieke doeleinden misbruikt te worden. De onschuldige kabeljaauw 13 een even historisch opposant in onze geschiedenis, als de onschuldige roos is in de geschiedenis van Engeland. Wij hopen dat men, na dit misbruik gemaakt van zijne geaardheid, en na hem politieke gevoelens ondergeschoven te hebben, die geenszins de zijne zijn, hem nog eens in eere herstellen en tot vergoeding adelen zal. Wanneer eens dit mythologisch en onbestaanbaar wezen, dit abstract gedachtenbeeld , de „nederlandsche leetiw" , eene fictie zal verklaard zijn, een onwetenschappelijk gedrocht, eene physieke onmogelijkheid, een heraldiek bijgeloof, onzer verlichte eeuw niet waardig,— dan zal, hopen wij , in zijne plaats, de werkelijke, de bestaande, de historische „nederlandsche kabeljaauw" verrijzen. Onder de eerste ridders zijner orde mogen dan zij behooren, die zich — hoewel zonder succes — zijner zoozeer hebben aangetrokken. Doch is dan, inderdaad, de solide nederlandsche kabeljaauw zoozeer en zonder eenig motief aan de ligtzinnige fransche wijnen opgeofferd ? Wij zullen ook hier de verdedigers en onderhandelaars van het traktaat laten spreken: „Ik antwoord" zeide de minister van Buitenlandsche Zaken „dat wij daaro mtrent (over den kabeljaauw) niets hebben kunnen bedingen , hetgeen daarin zijn oorzaak heeft, dat, zoo Prankrijk aan ons daaromtrent eenige gunst had v erleend , die gunst dan ook van zélf ware toegekend, 0 an alle andere natiën, waarmede 'Frankrijk tractaten heeft gesloten , met name aan Engeland. Wanneer men nu weet, hoe groot het belang van de fransche visscherij op Terre-Neuve is, wanneer men Da gaat hoe vele honderden, ik geloof zelfs te kunnen zeggen duizenden schepen zich met die vischT angst bezig houden, dan zou werkelijk de gunst, die door ons voor den kabeljaauw verkregen werd, fliet in verhouding staan tot de zeer groote opoffering , die Prankrijk daardoor ook ten voordeele van Engeland en andere staten zou hebben moeten brengen. De minister van Pinantiën voegde er nog het volgende bij ; „Dat het belang der visscherijen oas ter harte gaat, is gebleken uit het tractaat met elgie., waarbij voor dezen tak van nijverheid beangrijk lagere regten verkregen zijn. En nu zijn 1 eze ' a ° erc regten veel voordeeliger voor de nederandsche visscherijen ten aanzien van het nabij geegen België, dan ten aanzien van het verder afg& I ' i ° e n 1'rankrijk; hadden wij om echter tegenover r ankrijk verbonden, om geen hoogeren accijns dan 13.20 op den wijn te heffen, dan houde ik mij 'J na , orertui g (1 > dat wij daartegenover wel een erminderd regt voor onzen kabeljaauw zouden verregen hebben; naar dien ruü zou ik voor Ne- flani zeer nadeelig hebben geacht r n Eu v °lgt het groote, dooddoende, verplettee argument der oppositie, het pressie-argument, Q ; ar g um ent no. 3 : Prankrijk heeft pressie uitge6n °P onze Regering; deze heeft zich door het keizerlijk gouvernement de wet laten voorschrijven op het punt der belastingen , en heeft nu, op hare beurt, weder pressie uitgeoefend op de nederlandsche Kamers. Laat ons hier zien wat er van de zaak is, wat er, na de eenvoudige uit elkander zetting der feiten , ook van deze beschuldiging overblijft en of het alleen was uit onderdanigheid aan den franschen Keizer en om genoegen aan deze groote mogendheid te doen, dat het nederlandsch gouvernement aan de natie het onwaardeerbaar geschenk deed der afschaffing van de gemeentelijke verbruiksbelastingen. Naast de beschuldiging plaatsen wij ook nu de verdediging. „Wat de vermindering van de regten op den wijn betreft", zeide de minister van Buitenlandsche Zaken , „zoo is het bekend , dat Prankrijk aanvankelijk van ons vroeg, even als het xlit had verkregen van Engeland en België, eene vermindering van de reg ten op den wijn tot op bijna f 13. Zulk eene groote concessie kon Nederland toen althans zeker niet doen, vooreerst omdat zulk eene groote vermind ering op eens niet wenschelijk was, en ten tweede omdat de heffing van accijns op den wijn door de gemeenten dat toen onmogelijk maakte. Toen echter de nederlandsche Regering tot de overtuiging kwam, dat het eene groote weldaad zou zijn om, ook afgescheiden van een met Frankrijk te sluiten tractaat, de plaatselijke accijnsen af te schaffen, toen heeft zij de onderhandelingen weder opgevat en aan de fransche Regering het voorstel gedaan, hetwelk nu in het tractaat opgenomen is, namelijk eene geleidelijke ontheffing van den wijn tot op ƒ 20 na afloop van eenige jaren, een voorstel dat in den beginne niet door Prankrijk werd aangenom en , als zijnde die concessie niet belangrijk genoeg (1) tegenover de groote voordeelen door ons verkregen. Eindelijk echter is er toch gevolg aan gegeven . Hieruit blijkt van zelf, dat er niet alleen geene pressie door Prankrijk is uitgeoefend, maar ook dat Prankrijk zich in dit opzigt geene inmenging in ons accijnsstelsel heeft veroorloofd. Het voorstel is van Nederland uitgegaan en ik ben overtuigd, dat men eens, wanneer de gemeentebesturen de eerste moeijelijkheden zullen hebben overwonnen , den minister van Pinantiën regt zal laten wedervaren voor de groote weldaad die hij daardoor, afgescheiden van eenig verdrag, aan het vaderland heeft bewezen." En later zeide hij nog: „De geachte spreker uit Delft meent dat alleen Nederland zich de wet had laten voorsohrijven op het punt der belastingen. Door een of meer dagbladen was dit ook reeds beweerd ; maar van den anderen kant zeide men dat de Regering alles had gedaan om dit tractaat van Prankrijk af te smeeken. Die beide beweringen, die ik beide voor onwaar verklaar, spreken elkander geheel tegen. Want als Frankrijk werkelijk zóóveel belang in dat tractaat stelde, dat het daarvoor pressie op ons had uitgeoefend, dan hadden wij het niet behoeven af te smeeken; en omgekeerd, als wij dit tractaat hadden afgesmeekt, dan had Frankrijk geen pressie op ons behoeven uit te oefenen. Maar (1) De bewuste „enorme concessiede concessie „waarvan geen voorbeeld bestaat," en die voor elk regtgeaard nederlandsch kabeljaauw-ridder de aanneming van dit tractaat onmogelijk maakt. ik herhaal aan dien geachten spreker wat ik reeds vroeger zeide: eerst toen Nederland tot de overtuiging was gekomen dat het in het belang onzer landgenooten was de plaatselijke accijnsen af te schaffen en dat de indische tariven moesten worden herzien, eerst toen, zeg ik, is het voorstel aan Prankrijk gedaan." De enkele mededeeling der feiten toont het gezochte en onware van het verwijt zoo duidelijk aan, dat het eigenlijk niet noodig ware er meer bij te voegen. Het is dus slechts ten overvloede, dat wij ook nog de woorden van den minister van Pinantiën hierbij voegen : „Dit tractaat stond in onmiddellijk verband met die afschaffing (der plaatselijke accijnsen). En mogt nu de Regering dat argument niet noemen ? Moest zij de Kamer niet o pmerkzaam maken op hetgeen almede het weldadig gevolg zou zijn van die afschaffing der plaatselijke accijnsen, en waarom die afschaffing almede werd verlangd ? Men weet toch, dat zonder het wegval-s len der plaatselijke accijnsen een tractaat met Frankr ijk onmogelijk was, omdat, zooals de heer llo~ c hussen heden heeft herinnerd, Prankrijk geen tractaat met welke mogendheid ook wilde sluiten, waarin •niet de vermindering van den accijns op den wijn op den voorgrond stond. Hoe was het nu mogelijk deze zaak tot stand te brengen, zonder vooraf ten o pzigte van den plaatselijken wijn-accijns in het r eine te zijn ? Set fransche tractaat was het gev olg , niet de oorzaak van de af schaffing der plaat' selijke accijnsen ,- de Regering heeft, door hierop te w ijzen , geene pressie willen uitoefenen, maar alleen te kennen gegeven, dat, zonder de afschaffing der pl aatselijke accijnsen, een tractaat met Frankrijk onmogelijk was." Reeds bij het debat over dc wijziging der gemeente-wet in de Eerste Kamer zei de dezelfde minister: „Prankrijk had geen ander belang dan de vermindering te verkrijgen van den w ijn-accijns in de rijken waar die geheven wordt j dat was het voordeel dat het verlangde voor voordeelen aan die landen geschonken. Met de wijze waarop dat geschied is bij ons mogen wij ons geluk wenschen, want wij hébben bij het tractaat mi nder gegeven dan door éénigen anderen staat aan F rankrijk geschonken is, om dezelfde voordeelen deelachtig te worden. Het tractaat is alleen een gevolg van de afschaffing der plaatselijke accijnsen, zonder welke het tractaat onmogelijk was, maar de afschaffing der plaatselijke accijnsen is niet het gevolg van het tractaat met Prankrijk." Hiermede is ook het fameuse, doodende, verpletterende pressie-argument gedood en verpletterd. --- ADVERTENTIEN. Getrouwd : Bemmel, Aug. 1865. J. L. SPIER, van Zutphen, en S. WOLPF. --- Advertentie De Ondergeteekende voornemens zijnde met den 15den Augustus aanstaande hare Stalling en Koffijhuis te SLUITEN, bedankt met deze hare begunstigers voor het belang in haar zaak gesteld. Arnhem, 1 Augustus 1865, Wed. A. JAS. ---