Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. ARNHEM, 15 JULIJ. Wij spraken onlangs met een enkel woord over «en artikel in de officieuse NorddeuUche Allgemeine Zeitung, naar aanleiding van het programma door Thiers in de Nationale Vergadering ontwikkeld en van de fransche leening. Dit artikel heeft, gelijk ^e verwachten, en misschien bedoeld, was — het is met eene in het oog vallende letter gedrukt — in Frankrijk veel sensatie gemaakt, en eene groote en regtmatige gevoeligheid opgewekt. Wanneer een officieus regeringsorgaan zulke wenken en waarschuwingen geeft, als in de N. D. A. Z. gegeven worden, is het wel der moeite waard eens na te gaan niet alleen wat in, maar ook wat tusschen de regels te lezen staat. Alvorens dit te doen beginnen wij met den tekst zei ven, die aldus luidt: «Meermalen is gehandeld over de vraag of «de door Duitschland aan Frankrijk opgelegde »oorlogsschatting te hoog was of nietj, en of «Frankrijk al dan ni^t in staat zou zijn den last »der vijf milliarden te dragen. De een gaf op »die vraag een bevestigend, de ander een ont«kennend antwoord; weder anderen verkeerden > daaromtrent in twijfel. Thans mogen wij haar «voor ten volle beslist houden , en wel door het «programma, hetwelk de heer Thiers voor de »Nationale Vergadering te] Versailles ontvouwd »heeft, in de eerste plaats omtrent de leening en «den finantielen toestand van Frankrijk, en voorts «met betrekking tot de toekomst van dat land. »Frankrijk is buiten twijfel genoodzaakt zijne «huishouding zuiniger in te rigten dan tot nn «toe. Het moet de opbrengsten zijner hulp»bronnen vermeerderen en ze aan den anderen »kant zoo spaarzaam mogelijk besteden. Des»niettemin denkt de heer Thiers volgens dat «programma zelfs in de verte niet aan vermin»dering der legermagt en der vloot, waarop toch »het meest te bezuinigen zou wezen. Integen»deel; hij wil zoowel de eene als de andere «weder op den vorigen voet gebragt en daarop «gehouden zien, ja, hij wil het leger nog met «eene reserve van 900,000 man versterken. "Wij zien daarin het duidelijke bewijs dat «men in de kringen der Regering van Versail«les het denkbeeld, dat Frankrijk tot het be«heerschen van Europa geroepen is, nog geens«zins heeft opgegeven, en dat men steeds vast«houdt aan eene phrase , die in den vorigen «herfst tijdens de rondreize van den heer Thiers «de hoop en het zelfbewustzijn der fransche «staatkundigen uitdrukte : *1'Europe ne veut pat ychanger de maitre." «Maar bijaldien nu de fransche Regering hare «begrooting van Oorlog tot hetzelfde cijfer als «vóór den oorlog denkt op te voeren — indien «de Franschen, naar het schijnt, zonder te be«zwijken, onder ongunstiger omstandigheden dan «vroeger, de oude militaire lasten meenen te «kunnen dragen , dan moet de jvan hen ver«langde schatting eer te laag dan te hoog ge«steld zijn geweest. »Nog iets: Frankrijk wordt van geene zijde «bedreigd of belaagd, en dus verraadt hetvoor> nemen van zulke ontzettende toerustingen blijkbaar vijandige plannen, en moet het voordra«gen daarvan met eene bedreiging der naburen * gelijkgesteld worden. *Op die beide gronden vervalt, onzes inziens, »alle zedelijke verpligting om ter zake van de «oorlogsschatting inschikkelijkheid tebetoonen." Den zonderlingen slotzin, waarbij de N. D. A. Z. aren patronen dispensatie geeft van de «zedelijke verpligting ' om, ter zake van de oorlogsschat»inschikkelijkheid te betoonen", zullen wij 'naar niet uitpluizen. Tot nu toe was uit niets gebleken, dat Pruissen, hetzij ter zake van de oorlogsschatting, hetzij ter zake van iets anders, eenige de minste inschikkelijkheid aan Frankrijk etoond had of betoonen wilde. Men zou echter nu tut de woorden der N. B. A. Z. moeten opmaken, dat Pruissen inderdaad eenige wroe§ ln g gevoeld heeft over zijne oorlogsschatting Van vijf milliarden, en dat het over zijne «zedeJi e verpligting" ter dezer zake wat »inschikkel J te wezen, met zijn; geweten gedebatteerd heeft, doch thans, nu het uit de fransche leening blijkt,„dat er nog zoovele milliarden in Frankrijk zijn overgebleven, zich volkomen Igerustgesteld gevoelt, dat de vjjf milliarden voor Pruissen er wel af kunnen. Wij wenschen Pruissen met deze geruststelling van zijn officieus orgaan geluk, en bepalen ons thans tot den hoofdijkend van het stuk. De vijf milliarden oorlogsschatting zijn, beweert de N. D. A Z., niet te hoog, want Frankrijk wil zijn leger en zijne vloot weder op den ouden voet reorganiseren en, wanneer Frankrijk dit wil en doen kan, «dan" zegt de N. D. A. Z. «moetde van hen (de Franschen) verlangde schatting eer te laag dan te hoog gesteld zijn geweest." Deze uitdrukking, in den mond van het officieus orgaan, geeft veel te denken. Tot nu toe werd van pruissische en pruissischgezinde zijde altoos verzekerd, dat de afstand van de fransche departementen, die thans het duitsche Elzas en Lotharingen uitmaken, de waarborg was tegen alle verdere aanvallen van Frankrijk op Duitschland , en dat de vijf milliarden alleen waren vergoeding der door Duitschland gemaakte oorlogskosten. Doch, door de openbaring der N. D. A. Z. gaat over het motief dier oorlogsschatting een nieuw licht op. Als men geweten had dat Frankrijk nog zooveel geld overheeft om zijne militaire krachten te land en ter zee te herstellen, dan zou men die schatting nog een paar milliarden hooger gesteld hebben. Met andere woorden: hét was Piuissen niet te doen om zich door Frankrijk eene aan Duitschlands oorlogskosten en oorlogsschade geëvenredigde vergoeding te doen betalen , maar om Frankrijk uit te putten , om het tot dien trap van zwakheid te doen afdalen dat het groote nieuwbakken duitsche keizerrijk er nooit meer iets van te vreezen zou hebben en dat dit de eerste — na Rusland de éénigste — militaire mogendheid van Europa bleef. Er komt bij deze beweegreden nog eene andere : Pruissen gevoelt, dat wanneer Frankrijk zich herstelt en , weder sterk geworden , eene derde militaire mogendheid van Europa is , het bezit der wederregtelijk door Pruissen bij zich geannexeerde fransche departementen , zeer precair is. Wat Pruissen door een gelukkigen veldtogt aan Frankrijk ontnam , kan Frankrijk door een gelukkigen veldtogt steeds weder aan Pruissen ontnemen. Pruissen gevoelt dat, door zijno inlijving krachtens het regt van den sterkste, de aan Frankrijk afgeperste vrede slechts een wapenstilstand zijn zal, tenzij Frankrijk in een voortdurenden staat van magteloosheid kunne gehouden worden. Pruissens teleurstelling, dat Frankrijk nog zooveel kracht heeft overgehouden, en dat men het een paar milliarden te laag gebrandschat heeft, nit zich bijna naïef in de opmerking, dat Frankrijk toch «van geene zijde bedreigd of belaagd wordt, »en dat dm het voornemen van zulke ontzetten»de (?) toerustingen blijkbaar vijandige plannen * verraadt, en het voordragen daarvan moet gelijk«gesteld worden met eene bedreiging der naburen." Inderdaad, dit is hooge comedie ! Nog zijn de laatste fransche krijgsgevangenen niet uit Duitschland teruggekeerd; nog zijn onderscheiden fransche departementen door duitsche legerkorpsen bezet; nog spant Frankrijk al zijne krachten in om de milliarden bijeen te krijgen die zijne schuld aan Pruissen doen kwijten en al wat in Frankrijk zelf verwoest en vernield geworden is weder doen herstellen en opbouwen moeten, en reeds worden in een pruissisch officieus regeringsorgaan weder de gemoederen verontrust en opgezet door insinuatiën van «vijandige plannen" en «bedreiging der naburen." Het van top tot teen gewapende Pruissen neemt den schijn aan, het gedesorganiseerde Frankrijk te vreezen. Le toespeling op de )ite laag gestelde" oorlogsschatting verraadt Pruissens toeleg al te duidelijk. Ter verzekering van Pruissens alleenheerschappij in Europa moest Frankrijk niet enkel vernederd maar vernietigd worden. Wanneer Frankrijk zijne militaire krachten te land en ter zee op nieuw en — door de ondervinding wijs geworden — beter dan vroeger inrigt, doet het juist wat elke verstandige mogendheid doet en altoos gedaan heeft: van de les profiteren en zich zoo inrigten dat zij bestand is tegen de vijandige mogendheid tegen welke zij gebleken is te kort te schieten. Frankrijk is thans nagenoeg in de positie, in welke Pruissen was na den vrede van Tilsit. En Pruissen heeft toen gedaan, wat Frankrijk nu doet, wat elk groot volk dat zich zeiven acht, steeds doen zal, het heeft, voor het oogenblik berustende in hetgeen het niet ontgaan kon, al zjjne krachten zamengetrokken en ingespannen om zich te regenereren. De vernedering des lands , zoowel als de overmoed des overwinnaars waren te groot om op den duur te kunnen gedragen worden. Pruissen sterkte zich in stilte, en uit zijne grootste vernedering herrees het in nog nooit gekende kracht. Dat Pruissen toen aan zijne roeping als groote mogendheid in Europa gehoorzaamde, strekt het tot eer, maar niet minder strekt het tot eer van Frankrijk, dat het, door den tegenspoed gedrukt maar niet ontmoedigd , in plaats van in laffe wanhoop te verzinken, begrijpt dat ook Frankrijk zijne roeping als groote mogendheid in Europa te vervullen heeft en zich op den voet eener groote mogendheid moet reorganiseren. Frankrijk, klaagt de N. D. A. Z., hoewel «van geene zijde bedreigd of belaagd" , wil een leger en eene vloot hebben , gelijk vóór den oorlog. Maar wat doet Duitschland, het in Pruissen opgeloste Duitschland, anders dan hetgeen Frankrijk doet ? Is het, nu zijn doel bereikt , nu Frankrijk vernederd en verzwakt is, teruggekomen op zijne militaire organisatie, door welke het land eene kazerne en elk burger . óf een dienstpligtigo öf een gepasporteerd soldaat is? op deze organisatie die aan Bismarck deed zeggen, dat hij slechts op den grond te stampen had om er legers uit te doen oprijzen? Lezen wij niet dagelijks in de duitsche couranten opgewonden berigten over de aanstaande duitsche oorlogsmarine, die men druk bezig is tot de hoogte der grootste zeemogendheden op te voeren? Waartoe dienen, wij geven der 2V. D. A. Z. hare vraag terug, al deze «ontzettende toerustingen'' ? Van welke zijde wordt Duitschland thans «bedreigd of belaagd", dat deze toerustingen te motiveren zijn ? Of zouden wij ook hieruit de gevolgtrekking moeten maken, dat al dit oorlogsvertoon en toerusten «blijkbaar vijandige plannen verraadt" en gelijk moet gesteld worden met «eene bedreiging der naburen" ? Neen. Het verraadt iets anders. Het verraadt Pruissens toeleg om Frankrijk geheel uit de rij van Europa's groote mogendheden weg te dringen, en voor zich de plaats in te nemen, die Frankrijk zoo lang vervuld heeft, die van de eerste opper- en overmagtige mogendheid van Europa. Dat Frankrijk dien toeleg verijdelt; dat het wil zijn en blijven een tegenwigt in de europesche volkenmaatschappij tegen het uitsluitend overwigt van Pruissen, is eene daad, waarin het alle volken van ons werelddeel — behalve Pruissen — op zijne hand en aan zijne zijde heeft. --- Ingezonden. Aan de landbouwers in Gelderland. De Provinciale Staten van Gelderland hebben in hare zomervergadering van 1871 een verordening op het gebruik der kunstwegen in Gelderland, die niet onder 's rijks beheer zijn, aangenomen , waarbij het gebruik van voertuigen wier velgen smaller dan 10 centimeters zijn, verboden is. Dat die maatregel aan ons geldersche landbouwers eene schade berokkent gelijkstaande met een misgewas , behoeft geen betoog, want al onze smalle wielen moeten vóór 1875 in wielen met breed beslag veranderd worden. De ondergeteekenden zonden een adres aan de vergadering der Provinciale Staten met het verzoek die verordening niet aan te nemen, maar dat adres is ter zijde gelegd , omdat eenige leden der Provinciale Staten geen duidelijk begrip der toepassing van art. 9 der grondwet bezitten. Immers art. 9 der grondwet, waarbij aan Vereenigingen gelijk de onze, die geen regtspersoonlijkheid bezitten, het regt om schriftelijke verzoeken in te dienen ontzegd is, is hier niet van toepassing , omdat het adres noch door de Barneveldsche Landbouw-vereeniging was ge1 zonden of onderteekend, noch namens haar bestuur, maar persoonlijk door de ondergeteekenden, ,die hunne kwaliteiten van voorzitter en secretaris dier Vereeniging achter hunne handteekeningen hebben vermeld , evenals men soms schrijft: de ondergeteekende burgemeester , — de ondergeteekende landbouwer, — de ondergeteekende lid van de Staten-Generaal enz. Nu bestaat er nog eene kans om het onheil der verordening af te wenden, door aan Z. M. den Koning te verzoeken haar niet met zijn© goedkeuring te bekrachtigen, waartoe door do ondergeteekenden het volgende verzoekschrift is ingediend. Aan Z. M. den Koning Geven de ondergeteekenden met den verschuldigden eerbied te kennen, dat de Provinciale Staten van Gelderland in hare zomervergadering van 1871 eene verordening op het gebruik der kunstwegen in Gelderland die niet onder 's'rijks beheer zijn, hebben aangenomen , waarbij het gebruik van voertuigen, wier velgen smaller dan 10 centimeters zijn, verboden is. Die verordening is in strijd met de belangen der provincie, omdat het ter markt brengen op geldersche markten uit naburige provinciën, waar men geen breed beslag heeft, alsmede ook andere invoer van producten die op wagens vervoerd worden , belet wordt. Zij is in strijd met de belangen van den gelderschen landbouwer, omdat hij aanzienlijke improductive uitgaven mout doen om nieuwe wielen van de vereischte breedte te laten vervaardigen, en door die verordening zoo zwaar getroffen wordt als door eene verhageling of een mis gewas. Zij is in strijd met art. 131 der grondwet, omdat de invoer en doorvoer uit andere provinciën er door belemmerd wordt. Overwegende de bovengenoemde bezwaren, verzoeken de ondergeteekenden Uwe Majesteit om de koninklijke goedkeuring, die volgens art. 131 der grondwet vereischt wordt, aan genoemde provinciale verordening niet te verleenen. (w. g.) H. M. Hartog. w. soetendaal. enz. enz. De geldersche landbouwers in de geheele provincie worden in hun belang opmerkzaam gemaakt om ten spoedigste dergelijke adressen op gezegeld papier aan den Koning te zenden. Het behoort tot de werkkring der secretarissen van landbouw-afdeelingen om zich met het stellen en schrijven er van te belasten. H. M. Hartog , Voorzitter der Barneveldsche Landbouw-vereeniging. w. soetendaal , • Secretaris. --- Familiebericht Aavertentien. Ondertrouwd: Dr. A. J. VAN ROSSUM en M. G. STROINK. Enschede , 13 Julij 1871. Eenige kennisgeving. Ondertrouwd: C. B. J. NOZEMAN , van Arnhem., en H. J. DE VRIES, Weduwe van J. L. Ketelaar. Workum (Friesland), 13 Julij 1871. Algemeene kennisgeving. Bevallen van eene doode Dochter RACHEL BUENO DE MESQUITA, geb. Mendes da costa. Amsterdam , 11 Julij 1871. Voorspoedig bevallen van een welgeschapen Zoon IJ. M. VAN HEUVEN , geliefde Echtgenoot van D. W. DE ROOS. Arnhem , 14 Julij 1871. Den 12den Julij 1871 overleed te Zevenaar H. J. L. C. M. Jkvr. BOSCH VAN DRAKESTEIN, Echtgenoote van O. C. J. C. L. M. Jhr. VAN NISPEN TOT PANNERDEN, tijdig voorzien van de H. H. Sacramenten der Stervenden. Heden overleed alhier na eene hevige ziekte, in den ouderdom, van bijna 33 jaren, A. J. M. VAN DER HEIJDEN, innig geliefde Echtgenoote van H uissen , C. T. KOLFSCHOTEN, 13 Julij 1871. Burgemeester. --- De Notaris EVERTS te Dieren, De Notaris EVERTS te Dieren, zal aanstaanden Woensdag den 19 dezer, 's avonds 6 uur, in -het Logement te Ellekom Iverkoopen: Voor den HWGeb. Heer Jhr. VON GOsDECKE: 20 perc. UITERWAARDS HEELGRASCH, op de Achterste Weerd in den Havikkerweerd. Aanw. J. W. TEN HOLT. En 2 perc. gemaaid GRAS, onder de beesten, op den Beimerhoff. Aanw. H. BEEK. ---