BENOEMINGEN, enz. Z. M. heeft op zijn verzoek eervol ontslag verleend aan den heer H. Menso, als burgemeester der gemeente Rhenen, onder dankbetuiging voor zijne trouwe en langdurige dienst; en benoemd tot commies der posterijen: van de 2de klasse den heer J. W. Chevalier, thans 3de klasse, en 3de klasse de heeren F. T. Rooth en H. A. H. Canter Cremers, thans surnumerairs. --- STATEN-GENERAAL. In de zitting van gisteren heeft de Tweede Kamer der Staten-Generaal de beraadslagingen over het voorstel van wet van de heeren'sJacob c. s. houdende maatregelen tot bevordering eener geregelde stoomvaartdienst tusschen Vlissingen en Nieuw-York voortgezet en ten einde gebragt. Aan de algemeene beraadslagingen namen deel de heeren Stieltjes, 's Ja".ob en Tak, voorstellers, die de tegen het ontwerp geopperde bezwaren trachtten te wederleggen; de heer van Eek die het voorstel ondersteunde; de heeren Blom, Butgers van Rozenburg en Bredius, die zich vroeger daartegen hadden verklaard, en heden de tegen hunne gevoelens aangevoerde argumenten bestreden; eindelijk de heeren Fransen van de Putte en van Loon, die de redenen opgaven, welke hen zouden noodzaken tegen het voorstel te stemmen. Hiermede liepen de algemeene beraadslagingen ten einde. Art. 1, luidende : »Onze minister van Einantien wordt gemagtigd om op zoodanige voorwaarden, als door hem in het algemeen belang noodzakelijk worden geacht, aan eene in Nederland gevestigde onderneming, welke zich verbindt om op vaste tijden, zoo spoedig mogelijk na den aanvang der exploitatie van den Staatsspoorweg tot Vlissingen, eenmaal 's maands, en een jaar na dit tijdstip eenmaal in de veertien dagen, uit Vlissingen naar Nieuw-York, en omgekeerd, te varen met stoomschepen, die in alle opzigten kunnen wedijveren met de schepen der bestaande transatlantische stoomvaartlijnen, eene tegemoetkoming uit 's Rijks schatkist van niet meer dan f 600,000 in het jaar, voor den tijd van hoogstens tien jaren toe te leggen." In stemming gebragt, werd verworpen met 44 tegen 22 stemmen. Tegen de heeren : van Akerlaken, Jonckbloet, van Loon, van Reenen, Rombach, Dam, Blom, Heydenrijck, Westerhoff, van de Putte, de Bieberstein, van Zuylen, Bredius, Sandberg, Heemskerk Az., van Beyma, Borret, van Hardenbroek, van Voorthuysen, Haffmans, Dumbar, C. van Nispen, Begram. Gratama, Rutgers, van Nispen, Wybenga, Viruly, Mirandolle, Mackay, Cremers, Nieistrasz, de Lange, Luyben, Pyls, Arnoldts, Beigmann, van Houten, van Delden, Kappeyne, van Naamen, Moens, do Jong en de Voorzitter. Voor stemden de heeren: Hingst, Tak, van Wassenaer, Hoffman, van Eek, Storm, Smidt, Eock, Vader, van Kuyk, Bergsma, Brouwer, Kops, van Kerkwijk, de Roo, Lenting, van Sypesteyn, Wintgens, Idzerda, 's Jacob, Stieltjes en Heemskerk Bz. De heer 's Jacob verklaarde namens de voorstellers, het wetsontwerp in te trekken na de verwerping van art. 1. Merkwaardig was de herinnering, waarmede de heer Tak zijns rede besloot. In 1838, zeide hij, werd door de toenmalige Regering voorgesteld het aanleggen van spoorwegen, die Nederland met het buitenland zouden verbinden; dat voorstel werd met 46 tegen 2 stemmen verworpen. De toekomst echter heeft aan die kleine meerderheid regt doen wedervaren. Het afdeelings-onderzoek der begrooting van Buitenlandsche Zaken heeft (blijkens het Voorloopig verslag) tot de volgende resultaten geleid: Aandrang om inlichting nopens den tegenwoordigen stand der luxemburgsche schuld ; herhaling van den wensch tot aansluiting van onzen Noorder-staatsspoorweg aan het duitsche spoorwegnet. Wat de missie te Rome betreft, verklaarde de meerderheid in alle afdeelingen zich niet voor het behoud van die missie, on wekte het vrij algemeene bevreemding, dat de minister dien post niet heeft toegelicht. Omtrent het herstel der missie in China kon do meerderheid zich met de nieuwe gronden, door de Regering aangevoerd, over het algemeen vereenigen. Omtrent het gedrag van den consul te Portsmouth werden nadere inlichtingen gevraagd. --- Buitenland. De bonapartische pers. Naar gemeld wordt, zal la Trance een zuiver bonapartistisch orgaan worden. Het maakte tot dusver alles behalve goede zaken. De directeur, de heer Schiller, heeft, om de uitgave voort te zetten, 100,000 fr. ten beste gegeven , en de aandeelhouders hebben zich verbonden tot het storten eener som van 200,000 a 300,000 fr. De aandeelhouders zijn, gelijk ligt te denken is, bijna allen bonapartisten. De exkeizerin heeft zelve vele aandeelen. De nieuwe bonapartistische courant onder redactie van den heer Duvernois, den vroeger zoo rijkbezoldigden redacteur van het keizerlijke orgaan le Peuple , maakt geenszins den opgang , dien men meende haar te mogen voorspellen. De Ordre heeft een succès de curiosité gehad, maar nu de nieuwsgierigheid bedaard is, wordt er weinig meer naar het blad omgezien. Misschien vleide zieh de heer Clément Duvernois met de hoop , dat de Regering van Versailles hem vervolgen zou , maar Thiers is veel te slim, dan dat hij tot zulk een onvoorzigtigen maatregel zou besluiten. Hij weet, dat niets zoozeer een soms op zich zelf onbeduidend orgaan kan schragen dan juist vervolging en tegenwerking , en daarom laat hij de Ordre stil begaan. In de pers wordt dit blad zeer verschillend bejegend. Sommigen nemen een verachtelijk stilzwijgen in acht; anderen schenken het misschien hun aandacht te veel. Zoo bijv. het Journal des Débats, dat de Ordre in soms krasse bewoordingen de les leest. De heer Duvernois heoft tegenover de aanvallen van het orleanistische orgaan een gemakkelijke taktiek gevolgd. Hij zegt eenvoudig, dat hij op de redeneringen er van niet meer zal antwoorden. Ze zijn te vol met grofheden, zegt hij; het bonapartisme is beleefd en wenscht fatsoenlijk te worden behandeld. Als een staaltje hoe het Journal des Débats met de Ordre weet om te springen, kan het volgende strekken: » Wij wachten nog altoos op die bliksemschietende apologiën van het keizerrijk , die met zooveel ophef werden aangekondigd. Wij wanhopen aan haar verschijnen. De heer Duvernois heeft zich beklaagd , dat hij gedurende een jaar gedwongen is geworden het stilzwijgen te bewaren. Nu hij de vrijheid van sproken weder heeft erlangd, is hij nogtans stommer dan ooit te voren. Hij treedt met groot spektakel op en schreeuwt, dat het oogenblik eindelijk daar is , om den laster ten onder te brengen en hemel en aarde te bewegen. Hij brengt evenwel niets ten onder en beweegt niet met al. Hij' verschijnt op de planken met opgestroopte hemdsmouwen, evenals een man, die zich gereed maakt een moeijelijken arbeid te volbrengen. Maar spoedig verdwijnt hij achter de coulissen en het publiek is verwonderd, dat het werk reeds is afgeloopen, voordat het begonnen is. Bezield met den wensch ons zelfs in te lichten en met den heer Duvernois te protesteren tegen een hatelijke onderdrukking, vroegen wij hem, wie hem dan tot stilzwijgen gedoemd had. En hij zegt niets. Hij had do goedheid mede te deelen, dat het van Na poleon III afhing om na Sedan weder den troon te beklimmen. Wij antwoordden hem, dat wij gaai'ne zouden vernemen, hoe dat mogelijk zou geweest zijn, en weder bleef hg het stilzwijgen bewaren. Hij klaagt, dat men te lang talmt met de gedingen der Communisten; wij zijn het geüeel met hem eens en voegen er nog bij, dat men onder het keizerrijk de lieden veel sneller naar Cayenne expedieerde. Wij verwachtten hiervoor ten minste een woord des danks, maar neen De loftuitingen op het keizerrijk bepalen zich tot dusver tot eene stelselmatige vernedering des heeren Thiers en de zijnen." De boheemsche quaestie. Volgens onze laatste berigten van gisteren heelt de boheemsche Landdag het ontwerp van wet op de nationaliteiten, het adres van antwoord aan den keizer, en het memorandum, waarin de hoofdtrekken voor eene toekomstige boheemsche grondwet worden aangegeven, bij derde lezing goedgekeurd met algemeene stemmen. Men weet, dat het bekende hoofd der jongczechische partij, dr. Rieger, belast was met het uitbrengen van verslag, namens de commissie van 30 , die het ontwerp heeft onderzocht. — In de zitting van jl. maandag werd de beraadslaging geopend, en kreeg de heer Rieger het eerst het woord ; zijn betoog kwam in hoofdzaak hierop neder: De ontwerpen, die de commissie aan den Landdag overlegde, hadden ten doel om de federatie tusschen het koningrijk Boheme en de oostenrijksch-hongaarsche monarchie te regelen en op duurzame grondslagen te vestigen. De Landdag van Praag was thans geroepen om te handelen ; er moest een besluit worden genomen , dat «misschien de gedaante van MiddenEuropa zou veranderen en eene beslissende oplossing geven aan de oostersche quaestie." Boheme verlangt in vrede te leven met het buitenland; de federatie heeft geen aanvallend karakter, zij zal nooit leiden tot de vestiging van een militairen Staat, maar wel van een Staat, die één en vastberaden is om zich tegen eiken aanval te verdedigen. De spreker wees op de vijandige houding van het duitsche deel der bevolking, dat niets had verzuimd om de inwilliging hunner regtmatige eischen tegen te werken, maar hij vertrouwde , dat het den Czechen zou gelukken om ook deze oppositie te overwinnen, en de Duitschers te overtuigen, dat Boheme niet anders vroeg dan regt. Wat dit laatste punt betreft, betwijfelen wij, of de heer Rieger wel heeft gemeend wat hij zeide; immers hij kon, beter dan eenig ander, weten, welken indruk de ontwerpen, door de commissie van 30 opgesteld, zouden maken op de duitsche «constitutionelen." — In het memorandum toch, dat thans door den boheemschen Landdag is overgenomen, dat de grondslagen bevat voor het langverwachte vergelijk, vinden wij niets, dat in staat is om den Duitschers eenigzins te gemoet te komen ; integendeel kunnen de nieuwe en overdreven eischen der Czechen slechts dienen om hen te meer te verbitteren. Het memorandum bevat 18 artikelen, waarvan de hoofdinhoud zich aldus laat zamenvattten: De Czechen erkennen het vergelijk met Hongarije, en zijn bereid om deel te nemen aan de werkzaamheden der delegatien, die de wetgevende magt vormen voor gemeenschappelijke aangelegenheden; maar zij verlangen , dat de beide ddegaticn voortaan zullen worden gekozen, de eene door het hongaarsche Parlement, de andere door de Landdagen der cisleithaansche landen en koningrijken. Dit is de eerste belangrijke afwijking van de december-constitutie, die slechts jRï)'fc>rfl«fl?-delegatien ként Tot aangelegenheden van gemeenschappelijk belang worden gerekend: de militaire organisatie en de finantien voor zooveel de ri/'£sbegrooting betreft. Dit neemt niet weg, dat de Czechen zeiven hunne contingenten willen bepalen en vaststellen, hoe de militaire dienstpligtigheid in Boheme zal worde a geregeld. Tot de me£-gemeenschappelijke aangelegenheden , waarover men evenwel geneigd is om in overleg te treden met den cisleithaanschen Rijksraad, behooren o. a. de in- en uitgaande regten, het handelsregt, de monopoliën, de posterij en de telegrafie. — Dit alles behoort overigens tot de uitsluitende competentiö van den boheemschen Landdag, die tevens wetgevende magt is voor alles wat betreft het regt3 wezen , het openbaar onderwijs , de eerediensten , het belastingwezen en de binnenlandsche administratie. Aan het hoofd van deze laatste staat een kanselier met den rang van minister, die met »de overige kanseliers" de gemeenschappelijke aangelegenheden behartigt, en verantwoordelijk is aan den Landdag te Praag. De thans bestaande cisleithaansche Rijksraad wordt opgeheven en vervangen door een »congres van afgevaardigden." Het Heereuhuis wn veranderd in een senaat, die niet anders ji eene adviserende stem heeft; de helft der toren ontvangt dezen titel krachtens c . r f Sena " de wederhelft wordt voor het leven ben' 6 " 1, door den keizer, op voordragt van de Landd° Deputatien uit de Landdagen van alle taansche landen en koningrijken komen I ■■ om het quotum te bepalen, dat door elk hu^ 611 moet worden bijgedragen in de gemeenscha" 1161 lijke uitgaven; wanneer deze het niet eens l?' 6 " nen worden , dan beslist de keizer na incr ew lla " nen advies van den Senaat. ° ° a " Deze artikelen kunnen niet worden gewii • zonder toestemming van den Landdag te Pr De duitsche pers staat letterlijk verstomd deze eischon, die alles overtreffen, wat men t°ï nu jtoe had kunnen verwachten. Zij troost 0 ' zich met de gedachten, dat juist deze overd^ ving de zaak der Czechen zal schaden; zoo n" is, meenen zij, volkomen onmogelijk, en de staal lieden, die ter kwader ure de december-const'" tutie lieten glippen, zullen thans de oogen on ~ nen voor het gevaar, en terugkeeren°tot [ 1; ~ alleenzaligmakend centralisme. Van den anderen kant echter wordt door d federalistische en anti-duitsche organen, die de eischen ook eenigzins overdreven schijnen te vinden, vermoed, dat de Czechen met opzet zeer veel hebben gevraagd, om althans iets te verkrijgen Het ministeriele OesterreicMsche Journal meent dat de houding van het ministerie tegenover' de boheemsche eischen deze zal zijn: het menio. randum moet worden beschouwd en aangenomen als eene basis, waarop men de onderhandelingen kan openen, en naar men hoopt, ook tot een gewenscht einde te brengen. De Kroon zal on het adres van den Landdag moeten antwoorden dat zij deze grondtrekken aanneemt als basis voor de behandeling in den Rijksraad, en dat zij den Landdag uitnoodigt om in dezen Bijks. raad te verschijnen. Het blad meent, dat Boheme dan niet achter zal blijven om eene deputatie te benoemen; het zal dan in overleg met de overige landen en koningrijken beraadslagen en beslissen, en door den voltalligen Rijksraad zal onder goedkeuring der Kroon, de nieuwe grondwet worden vastgesteld »die eene grondwet des vredos voor Nieuw-Oostenrijk zal zijn." Het blad voegt er bij: »Wij spreken van een voltalligen Rijksraad, en wij doen dit in het vaste vertrouwen, dat de Duitsch-Oostenrijkers, met dezen grondslag vóór zich, de schuld niet op zich zullen willen laden, dat zij geweigerd hebben om deel te nemen aan de beraadslagingen op het terrein der tegenwoordige grondwet, die hun eigen werk is. De volksfeesten te Rome. De verjaardag van d& volksstemming van 2 october 1870 werd te Rome luisterrijk gevierd. De geheele stad was versierd en des avonds verlicht. In den nacht vóór het feest hadden eenige al te ijverige jongelieden de huizen der tegenstanders van Italies eenheid met manifesten als anderzins tegen de priesterregering beplakt, wat meer van hun jjver dan van hunne kieschheid getuigt. De groote plegtigheid van den dag was de uitreiking van prijzen aan de leerlingen der gemeentescholen , die, ten getale van 40, ongeveer 5000 scholieren van beide seksen tellen; men berekent dat de scholen der geestelijken nog door 10 a 15,000 scholieren bezocht worden. Het plein vóór het kapitool tusschen de drie monumenten van Michel Angelo was in eene onmetelijke zaal herschapen, die met vlaggen was bekleed. Marcus Aurelius op zijn bronzen paard was de hoofdfiguur. Op eene verhevenheid hadden de minister van Openbaar Onderwijs , Correnti, de prefect Gadda en de syndicus prins Pallavicini plaats genomen met een groot aantal beschermheeren en beschermvrouwen van het onderwijs. Aan beide zijden van de estrade waren op romeinsche wijze twee groote schilderijen geplaatst, voor deze gelegenheid alleen geschilderd. De eeae stelde voor de moeder der Gracchussen met hare kinderen, Cajus en Tiberius, hare echte kleinooden, gelijk zij zeide tot de aanzienlijke vrouw uit Capua, die tegenover haar staat en haar spreken wil over haar toilet. Op de andere schilderij ziet men den vader van Horatius, den vrijgelatene, zijn zoon naar school brengende. De heer Placidi, de wethouder met het toezigt op het onderwijs belast, maakte in zijne rede op deze voorstellingen eene toespeling. Placidi was ook de dichter vpn het eenvoudige volkslied. Van de 5000 kinderen ontvingen er ongeveer 400 prijzen, bestaande in boekwerken of driekleurige vaandels voor de leerlingen der gym - nastiekscholen. Deze prijsuitdeeling was vooral merkwaardig t omdat dit de eerste maal was dat men in Rome onderwijzers en onderwijzeressen zag, die niet het geestelijk gewaad droegen. Tot hiertoe was dit het monopolie der priesters, monniken en nonnen. De clericale bladen hebben zich daaraan zeer geërgerd en zich gewroken door spot. Onder anderen hebben zij uit de lijst der onderwijzers alle joodsche namen gereleveerd en het lied geparodieerd. Men meene echter niet, dat het gemeentebestuur de geestelijke scholen bemoeijelijkt; het laat de concurrentie open en de heer Placidi zeide zelfs, dat de geestelijke onderwijzers wel fcouden overgaan om de nieu we methode ran onderwijs over te nemen. Hij sprak met de meeste verdraagzaamheid, wat aan de beweging zeker goed zal doen. Op het vatikaan had eene contra -demonstratie plaats. De gemeentelijke administratie van Nieuw-York. Wij hebben eenige belangrijke bijzonderheden omtrent de beruchte administratie der gemeentelijke finantien'van Nieuw-York, die aanleidi n S heeft gegeven tot het echt amerikaansche schandaal, dat reeds aan onze lezers bekend is. In de maand augustus van dit jaar heeft de New- York-Times aan de gemeentelijke Regering den handschoen in het aangezigt geworpen, door met zoovele woorden de burgerij te waarschuwen, dat er op ongeloofelijk groote. schaal werd gezwendeld met de fondsen der gemeentekas. De mayor van Nieuw-York, de heer Oakey Hall, antwoordde door het openleggen en publiceren der stedelijke rekeningen over 1869 en 1870. pe heer Hall wordt niet verdacht van eenige xegtstreeksche medepligtigheid aan het gebeurde, maar hem werd zand in de oogen gestrooid door den gemeente-ontvanger Conolly, in wien hij onbepaald vertrouwen scheen te stellen. Ook de overgelegde rekeningen van 1869 en 1870 waren door dezen heer Conolly opgesteld; zij vormden een boekdeel van zeven duizend bladzijden, zonder register of klapper en zeer verward; zelfs voor een ervaren boekhouder was het bestuderen van dit boekdeel bijkans onmogelijk. De bedoeling was blijkbaar, om door eene geveinsde openhartigheid een meer ernstig onderzoek te ontwijken ; maar de, dagbladen , die de beschuldiging hadden gedaan, getroostten zich ook de moeite om de rekeningen geheel te doorloopen, en zij vonden steun bij de burgerij. Men constateerde toen, dat de schuld, die op de gemeente drukt, in een tijdperk van twee jaren, was gestegen van 30 millioen tot 100 xnillioen dollars, en dat de administratie als eenige reden van dit verschil kon opgeven »de kosten voor het herstellen van het regtsgebouw, dat nog niet eens was voltooid , en voor het aankoopen van meubelen in lokalen, die nog niet gereed waren.'' — Wij hebben reeds vroeger eenige staaltjes medegedeeld van de ongerijmde sommen, die hiervoor waren uitgetrokken: aan den fabrikant Ingerzoll was betaald 5y s millioen dollars (ruim 13 millioen gulden) voor meubilair; aan den stukadoor Garney 3 millioen dollars; aan den loodgieter Keyser 1 1 / 3 millioen, en aan een zekeren Smith, wiens bestaan onbekend was, 1 / 2 millioen voor tapijten. Het zonderlingste was, dat niemand de zoogenaamd gekochte voorwerpen kon vertoonen. Gelijktijdig vernam men, dat mevrouw Conolly, de echtgenoot van den gemeente-ontvanger, eene som van millioen dollars op haar naam had doen inschrijven in verschillende finantiale operatien, terwijl zij bovendien eene waarde van 3 x / 2 millioen in papieren aan toonder scheen te bezitten, totaal 8 millioen dollars (20 millioen gulden), waarvan de herkomst moeijelijk zou zijn aan te. toonen. De verontwaardiging over deze ontdekkingen was algemeen, en er vormde zich terstond een comité van 62 ingezetenen, die in last hadden om de zaak geregtelijk te vervolgen. Uit naam van dit comité wendde de heer Foley zich tot het Hooggeregtshot, met verzoek om aan de gemeentelijke Regering te verbieden, tot nader order gelden te ontvangen of uit te geven. De mayor Hall drong er bij den gemeenteontvanger op aan, dat deze zijn ontslag zou nemen, doch Conolly weigerde; hij verklaarde, met amerikaansche onbeschaamdheid, dat hij geen deel had aan het gepleegde bedrog, en dat hij door de handteekening van den mayor was gedekt. De regter Barnave beschikte intusschen gunstig op het verzoekschrift der burgerij; hij verbood alle ontvangst en uitgaaf van gemeentelijke gelden en beval de overlegging van alle stukken. Conolly verklaarde zich hiertoe bereid, maar — daags vóór den regtsdag braken dieven in het kantoor van den ontvanger en stalen alle stukken van het proces. Conolly was hieraan natuurlijk (!) geheel onschuldig; hij trachtte zich bovendien te redden door een adjunct to benoemen, aan wien hij het regt gat om te teekenen, en voor dezen adjunct koos hij wijselijk een zeer populair man met een vlekkeloozen naam, zekeren heer Green. De mayor, die tot nu toe had geaarzeld om den ontvanger (die voor den tijd van 5 jaren wordt benoemd) zijn ontslag te geven, greep deze handelwijze aan als een voorwendsel. Hij beweerde dat iemand, die een plaatsvervanger benoemde, hierdoor zelf zijne betrekking nederlegde; hij verklaarde het ontslag aan te nemen, en zoonoodig te geven; maar Conolly antwoordde , dat hij geen ontslag had gevraagd en het ook niet aannam. Hij bleef tevens aandringen op een grondig onderzoek der zaak. Op raad van den heer O'Gorman, het hoofd der gemeentelijke justitie, werd nu de heer Green als adjunct erkend , en besloot men het onderzoek af te wachten. Doch naauwelijks was men het hierover eens geworden, of de dief van do processtukken werd ontdekt. Het was de concierge van het nieuwe regtsgebouw Haggerty. Deze persoon en zijn gezin bevinden zich thans in verzekerde bewaring, en de asch der verbrande papieren is gevonden op een zolder van zijn huis. Tot zoover loopen de laatste berigten uit Amerika. Op wiens last de diefstal heeft plaats gehad, wie medepligtigen zijn aan het feit, ziedaar vragea, waarvan de beantwoording met gespannen verwachting wordt te gemout gezien. ---