Buitenland. Fransche berigten. In de Nationale Vergadering te Versailles heeft, gelijk ruen verwachtte, gisteren de stemming plaats gehad over de door de Eegering voorgestelde leening. De heer Thiers heeft aan het einde van het debat den finantiëlen toestand van het land geresumeerd, en een overzigt gegeven van de gommen, die de oorlog aan Frankrijk heeft gekost. Hieruit blijkt o. a. dat de totale uitgaven voor en ten gevolge van den oorlog hebben bedragen 3 milliard, een cijfer dat tevens van belang is voor de begrooting van Duitschland, die zijne oorlogskosten op 5 milliard en twee welvarende provinciën taxeert, hoewel de oorlog bijkans geheel is gevoerd op vijandelijk gebied. — Op de begrootingen voor 1870 en 1871 heett Frankrijk een tekort van 1631 millioen francs gehad, waarvan 1330 millioen is voorgeschoten door de fransche bank, terwijl 331 millioen bij de vlottende schuld is gevoegd. Het geheele bedrag der vlottende schuld was echter, met inbegrip van dit cijfer, niet hooger gestegen dan 65 L millioen, d. i. het laagste cijfer, dat tijdens het keizerrijk was bereikt. — De heer Thiers heeft deze gelegenheid te baat genomen om zijne harde woorden , onlangs jegens Gambetta geuit, een weinig terug te nemen. Hij erkende dat het voor Frankrijk onmogelijk was geweest om te kapituleren na Sedan , en ofschoon dan de strijd op leven en dood aan de Loire hem altijd was voorgekomen eene dwaasheid te zijn, moest hij toch toegeven, dat het eene te ver gedreven vaderlandsliefde was , die den strijd daar had voortgezet. De redevoering van Thiers, in verband met het keurig bewerkt rapport omtrent het ontwerp van de hand van den heer Casimir Périer, hebben een zeer gunstigen indruk gemaakt en het lot van het ontwerp beslist. Met algemeene stemmen is tot het uitschrijven der leening besloten ; de inschrijving zal waarschijnlijk den 26 worden geopend. In den loop van het debat heeft Thiers nog verklaard, dat 200 millioen francs zal worden besteed voor amortisatie , en dat de spaarbankboekjes kunnen worden ingewisseld voor aandeelen in de geldleening op de gewone voorwaarden. Omtrent de verkiezingen vernemen wij heden niets bijzonders. Er heeft zich eene republiekeinsche unie der pers gevormd in tegenstelling van de vroeger besproken nationale unie, doch slechts 5 bladen hebben zich hierbij aangesloten; le Temps, le Siècle, le Soir en andere bladen verklaren zich tegen beide vereenigingen en handhaven voorloopig een zelfstandig standpunt. Te Bordeaux zijn eenige legitimisten en orleanisten kandidaat gesteld. Algemeen gelooft men, dat de krijgsraad geeno zittingen zal houden vóór den 2den julij, ten einde de gemoederen niet noodeloos te verbitteren bij de aanstaande verkiezingen. Wij kennen thans den tekst van de gisteren reeds besproken circulaire van den heer Dufaure betreffende de kandidatuur van magistraatspersonen. Het is niet juist, dat de minister ambtenaren der republiek, die eene kandidatuur aannemen , tot ontslag wil voordragen; de circulaire spreekt alleen van ambtenaren van het parquet; de redenering van den minister is deze: wordt zoodanig ambtenaar gekozen en vervult hij zijn mandaat, dan lijdt de dienst noodzakelijk door zijne afwezigheid; wordt hij niet gekozen, dan lijdt onwillekeurig het gezag van de magistratuur. »In onze dagen , zegt de minister , is de verkiezingsstrijd gewoonlijk heftig: de magistraat, die er aan deel neemt, hij moge overwinnaar zijn of niet, is den volgenden dag niet meer wat hij de vorigen dag is geweest." Ollivier en Clément Duvernois zijn te Parijs aangekomen op het oogenblik, dat te Versailles werd gesproken over de wenschelijkheid, om de ministers van het keizerrijk in staat van beschuldiging te stellen. Dat de leden der Internationale niet eerst onder den indruk van het oogenblik Parijs hebben in brand gestoken, wordt door eenige mededeelingen van het Journal des Débats in het licht gesteld. Dit blijkt onder anderen uit het proces tegen leden van die Vereeniging, den 22sten junij 1870 gevoerd , waarvan de meeste betrokkenen later eene rol hebben vervuld in het Comité Central en de Commune. Toen reeds vond men in hunne correspondentien gewag gemaakt van nitro-glycerine, om door de vensters ot in de riolen te werpen. Den 17den februarij 1870 schreef Cluseret aan Varlin een brief uit Nieuw-York, waarin hij voorspelt, dat weldra de beslissende dag zou komen: »dien dag, schrijft hij, moeten wij stoffelijk en zedelijk gereed zijn. Dien dag wij of het niet. Tot dan zal ik waarschijnlijk rustig blijven , maar dien dag verzeker ik u — en mijn ja is ja, — zal Parijs aan ons zijn of niet meer beslaan. Dat zal het beslissende oogenblik wezen voor de toekomst des volks !" Alzoo was de verwoesting van Parijs vijftien maanden te voren besloten door eenige ellendelingen, die getracht hebben dat plan te verwezenlijken en er gedeeltelijk in zijn geslaagd. Toen zij dat plan ontwierpen, waren zij niet overspannen door den strijd tegen Versailles of het lijden gedurende het beleg; zij hebben de brandstichting voorbereid op een oogenblik, toen de rampen, welke Frankrijk in het najaar van 1870 teisterden, niet waren te voorzien, en die zoo al tot geene verontschuldiging, toch tot eene verklaring van dit snood bedrijf zouden kunnen strekken. Frankrijk verkeerde in denzelfden kalmen toestand als andere landen, en nu rijst de vraag: kan thans, op dit oogenblik, n : et eveneens een van die ellendelingen , eenig lid van de Internationale, in zijnen geest de verwoesting voorbereiden van Londen, Brussel, Sint-Petersburg of Amsterdam ? Men weigert aan zoo iets geloot te slaan, maar, wij herhalen het, den 17den februarij 1870 was ook in Parijs alles rustig, en van dien dag is de brief van Cluseret gedagteekend. Men is thans bezig met van den Are de Triomphe het geschut te verwijderen, dat daar door de communeux was gesteld, ten einde het in te rigten tot een citadel, vanwaar men den Mont-Valérien kon beantwoorden. Men heeft reeds verscheidene houtwitsers en vier verdragende stukken met behulp van een stoommachine afgelaten. Maandag morgen, zegt een parijsche correspondent der Köln. Zeit. , nam de politie in het hotel des Italiens (op den hoek van den boulevard en de rue Choiseul) een persoon gevangen, dien men voor Félix Pyat hield. Deze man was daar den 2den of 3den junij aangekomen. De kamer, die hij bewoonde, was, reeds een maand geleden, door zijn neven, die zich Imbert noemden , gehuurd; zij hadden haar betrokken, daar zij eerstdaags hun oom uit Bouaan verwachtten. Terstond na zijn aankomst liet de laatste zijn bagage van het station afhalen. Het was een man van 60 jaar met rood haar en rooden baard. Hij hinkte en gaf voor, dat hij den voet bezeerd had. Hij liet geneesmiddelen halen en hield tot dien morgen het bed. Behalve zijne beide neven, bezocht hem nog eene vrouw, met name Dibry. Daar de politie er van verwittigd was, dat deze persoon een lid der Commune was , liet zij het huis bewaken en vrouw Dibry werd gearresteerd. Men vond bij haar een som van 100,000 francs in bankpapier en een voor den oom bestemden pas. Genoemden maandag morgen begaven zich de chef der veiligheidspolitie, Claude, en een commissaris van politie naar het hotel, en lieten de deuren sluiten. De zieke was, toen de politie zijne kamer binnentrad, zeer verward en beweerde dat hij nooit de Commune gediend had. Het kwam spoedig uit, dat zijne haren geverfd en eigenlijk grijs waren. In de voering van zijn jas vond men 300,000 francs in bankpapier genaaid. De beide neven Imbert werden niet ontdekt, maar men moet ook hen reeds op het spoor zijn. Bij de vele vergissingen, die de politie in dezen tijd gepleegd heeft, is het echter nog onzeker, of het werkelijk Félix Pyat is, die den agenten in handen viel. In eenige andere hotels werden zondags eveneens arrestatien gedaan. Alle hotels worden thans uiterst streng bewaakt, zoodat het voor de communeux zeer moeijelijk zal zijn, zich daar langen tijd te' verbergen. Onder de bekende personen, die sedert zondag gevangen genomen zijn, bevindt zich ook Lissagaray, de bekende redacteur van het communistisch blad le Tribun du Pevple. Hij nam echter geen werkzaam deel aan den opstand; onder het keizerrijk kenmerkte hij zich vooral door zijne heftige oppositie in den Jvenir d'Auch. Onder de leden der Commune, wien de ontvlugting naar Londen zou gelukt zijn , wordt Razoua, vroeger medewerker aan den Reveil, genoemd. Men zegt, dat de Regering zijne uitlevering verlangd heeft. Vele der personen, die zondag zijn gevangen genomen, waren zeer fatsoenlijk gekleed; een deel hunner bestond uit officieren der nationale garde. Men heeft de boeken der kleermakers, die voor de nationale garde gewerkt hebben, nagezien en hen op die wijze ontdekt. Daar deze de namen hunner klanten hadden opgeschreven, kwam de politie in bezit van de adressen eener groote menigte officieren, die haar tot nog toe onbekend waren gebleven. De vrederegters, die de Commune benoemd had, werden op gelijke wijze gevangen genomen. Zondag heeft de politie ook een goede vangst gedaan in de rue St. Lazare , zoo vervolgt de correspondent. Daar arresteerde zij eene marketentster , die als 't ware geheel met diamanten overdekt was ; de vrouw werd naar Versailles , de diamanten naar de Munt gebragt, waar zij op hunne rjgtinatige bezitster wachten. — De nasporingen in de katakomben zijn thans afgeloopen. Men vond er een groot aantal lijken, die gedeeltelijk door de ratten waren opgegeten. In het 18e en 19e arrondissement werd zondag weer op een schildwacht geschoten; eenige soldaten moeten gewond zijn; terwijl den volgenden dag op een infanterie-officier geschoten werd. Hij ging door de straat Laborde, toen er uit het huis n°. 62 een schot viel. Terstond werd het huis doorzocht; men vond er wapenen en oproerige proclamaties. Onder de gevangen genomen personen moet zich ook een Duitscher bevinden. In de rue de Rennes werd maandag op zekeren Topin gevuurd ; het geschiedde uit wraak, daar hij — hij was kommandant van een bataljon — na het uitbreken van den opstand naar Versailles gevlugt was en toen aan den veldtogt tegen Parijs had deelgenomen. Zijne portefeuille verzwakte de uitwerking van het schot. Voor het café Helder, op den boulevard des Italiens, een vereenigingsplaats van tal van officieren, had zondag een oploop plaats. Een bezoeker beledigde namelijk een groep officieren en trok toen een revolver. De officieren vielen op hem aan en namen hem gevangen. Het aantal vrouwen en meisjes, zoo vervolgt de (correspondent, dat zich tegenwoordig te Toulon bevindt, om naar de strafkoloniën gedeporteerd te worden , bedraagt ongeveer 2500. Het is der moeders toegestaan hare kinderen mede te nemen. Hare mannen bevinden zich grootendeels eveneens onder degenen, die naar de overzijde van den Oceaan zullen gezonden worden; daar zal men hen weder vereenigen. Onder de lieden, die zullen verbannen worden , bevinden zich vele der beste arbeiders en arbeidsters van Parijs. Verder deelt de briefschrijver nog eenige bijzonderheden mede betreffende de verkiezingen. Gambetta en Laurier, zegt hij, zij door de ultraradicalen in Marseille tot kandidaten gesteld. Laurier is onder hen zeer populair, daar hij den zoon van een door de soldaten doodgeschoten Communist als zijn zoon heeft aangenomen. De parijsche bladen Opinion Nationale, Cloche, National , Bien Public en Petit Journal hebben zich voor het programma der gematigde linkerzijde verklaard. Do koningsgezinde bladen hebben nog steeds geen lijst opgemaakt; het moet , meent men , moeijelijk vallen, bij hunne vele en verschillende doeleinden, eenige kandidaten onder een rubriek te scharen. De parijsche Bien Public deelt eene statistiek der gevangenschap van het fransche leger mede, volgens welke het geheele aantal krijgsgevangenen 370,000 heeft bedragen. Het grootste getal dier gevangenen , 27,830, heeft te Mentz verblijf gehouden; daarop volgen in de reeks: Coblentz, waar 27,000, Maagdenburg, waar26,000, Dresden, waar 20,000, Wezel, waar 18,000, Keulen, waar 16,300, Stettin, waar 16,000, de stad Posen, waar 13,600 fransche krijgslieden den tijd hunner gevangenschap hebben doorgebragt. Onder dit cijfer zijn 15,000 officieren en 10,000 gekwetsten begrepen. Oostenrijk. Het ministerie-Hohenwart heeft eene nieuwe overwinning behaald, waardoor zijn bestaan verzekerd schijnt te zijn, Immers heeft het Huis der Afgevaardigden van den cisleithaanschon Rijksraad, in zijne zitting van 20 junij, de begrooting voor 1871 met de da rbij behoorende finantiele wetten tot de derde lezing toegelaten en alzoo definitief goedgekeurd. — Dit is een feit van meer dan gewone beteekenis, wanneer men zich de omstandigheden herinnert, die aan dit besluit zijn voorafgegaan. Toen het ministerie nu eenige maanden geleden optrad, was de dienst voor het loopende jaar nog niet begroot; Hohenwart vroeg verlof om de gewone middelen gedurende twee maanden te blijven heffen, ten einde in dezen tusschentijd de begrooting te kunnen voordragen, doch de Kamer weigerde om het verzoek, zooals het daar lag, in te willigen. De zich noemende constitutionele partij, aangevoerd door den oudminister dr. Giskra , wilde geen blijk van vertrouwen goven aan eene Regering, die men met het meeste wantrouwen had zien bezit nemen van de portefeuilles. Om de dienst niet geheel te staken, werd verlof gegeven om de belastingen nog ééne maand te blijven heffen, doch ook niet langer. Na verloop van deze maand vroeg de Regering hetzelfde verlof voor de daaraanvolgende maand, hetgeen na eenigen tegenstand werd verleend. De «constitutionele" partij rekende destijds op het adres aan den keizer, waarin alle grieven zouden worden te zamen gevat. Het adres werd aangenomen, doch gelijk bekend is, stoorde de Regering zich hieraan niet in het minst, omdat zij wist, dat zij kon rekenen op den steun des keizers. De keizer ontving het adres dan ook zeer koel, en verzocht onder bedekte termen aan het Huis om meer inschikkelijkheid te betoonen bij do moeijelijke taak, die men gezamenlijk te vervullen heeft. Het adres maakte dus fiasco , doch Giskra liet zich niet ontmoedigen ; bij de beraadslaging over de definitive begrooting, die aanstaande was , zou men den aanval hernieuwen en het ministerie tot aftreden noodzaken door het de middelen te weigeren. De vorm , die gekozen werd, was een voorstel om het debat over de begrooting uit te stellen , totdat de wetten, waarin het publieke programma der Regering werd ontwikkeld, in behandeling zouden zijn genomen. Dit voorstel echter werd afgestemd bij de eerste lezing. De «constitutionele" partij, versterkt door de stemmen der linkerzijde, verlangde nu een votum van wantrouwen in meer categorischsn vorm door den geheimen post, die op de oostenrijksche begrootingen pleegt voor te komen, te schrappen, doch ook dit mislukte. De verschillende hoofdstukken , ook de geheime post, werden met kleine wijzigingen aangenomen. — De linkerzijde en uiterste linkerzijde besloten thans eene laatste poging te wagen bij de derde lezing van de begrooting. Op aandrang van den afgevaardigde Grosz werd besloten, bij deze gelegenheid op nieuw eene motie voor te stellen, waarbij de verdaging werd gevraagd , een plan dat door de liberale bladen ten zeerste werd ontraden, omdat men zich hierdoor slechts aan een nieuw échec zou blootstellen. Evenwel is het voorstel gedaan in de zitting van 20 junij en met groote meerderheid verworpen. De begrooting is vervolgens zonder debat aangenomen, zoodat het werkelijk eene nieuwe overwinning mag heeten, die het ministerie heeft behaald. Bij alle inoeijelijkheden der laatste maanden is de naam van graaf Beust zelden of nooit genoemd. Men weet, dat het ministerie-Hohenwart optrad zonder zijne voorkennis, en dat hij na de benoeming der nieuwe ministers gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid, om zich te houden binnen de grenzen van zijne grondwettige werkzaamheid. Hij bemoeit zich zoo min mogelijk met de binnenlandsche aangelegenheden, tot groote tevredenheid van de constitutionele partij, die vroeger een wapen tegen den rijkskanselier had door zijne gedurige inmenging in aangelegenheden, die hem vreemd moesten blijven. Er liepen wel geruchten, dat Beust en Hohenwart het sedert eenigen tijd eens waren geworden, doch het waren slechts geruchten, waarvan de onwaarschijnlijkheid te grooterwas, omdat Beust de meeste behoefte had aan den steun der linkerzijde, die geslagen vijanden is met Hohenwart. In de zitting van de commissie voor het budget uit de cisleithaansche Rijksraad-delegatie, heeft Beust gelegenheid gehad om zich weder eens te doen hooren en wel op zijn eigen terrein, de buitenlandsche politiek. Er waren namelijk ook hieromtrent onrustbarende geruchten in omloop ; het heette, dat Duitschland niet tevreden was over de stelling der duitsch-Oostenrijkers; dat Rusland met leede oogen de binnenlandsche hervormingen in de monarchie volgde, en dat Italië weinig gesticht was over de demonstratien ten gunste van een herstel van het wereldlijk gezag. Het was weder de heer Giskra, die den handschoen opvatte, die alle geruchten'omtrent buitenlandsche moeijelijkheden te zamea vatte in eene interpellatie en eene officiele verklaring van den rijkskanselier uitlokte. Deze verklaring nu was allezins geruststellend. Met Duitschland vooral leefde men op den besten voet, en de zending van generaal von Gablenz om tegenwoordig te zijn bij de onthulling van het standbeeld voor den overleden koning, heeft trouwens ook volgens duitsche berigten een zeer gunstigen indruk gemaakt te Berljjn. Wat Rusland betreft, de berigten in de dagbladen waren onwaar; er bestond niet de minste vrees voor eene verkoeling met deze mogendheid. De oostenrijksch-hongaarsche Regering zou niet dulden dat eenige mogendheid zich aanmatigde iets te' zeggen omtrent de inwendige organisatie van het land, doch hiertoe was vooralsnog ook volstrekt geene aanleiding. Het londensche traktaat had nieuwe waarborgen gegeven voor eene voortdurend goede verstandhouding met de Regeringen te Londen en te Konstantinopel, en Oostenrijks magt en aanzien was versterkt doordien het geen deel had genomen aan den fransch-duitschen krijg. Eindelijk verklaarde de minister, dat de petitie van 22 oostenrijksche bisschoppen, ten gunste van het herstel van het wereldlijk gezag, door de Regering onbeantwoord is gelaten. — De heer Giskra was met deze ophelderingen voldaan. Het congres in België. Den léden augustus aanstaande zal te Antwerpen een Congres van voorstanders en beoefenaren der aardrijkskunde uit alle landen geopend worden, gepaard aan eene tentoonstelling van voorwerpen, betrekking hebbende tot die wetenschap. Dit internationale Congres zal gedurende acht dagen vergaderd blijven; discussie over godsdienstige of politieke zaken van den nieuwen' tijd zal er volstrekt verboden zijn. De leden van het Congres, over den belgischen Staatsspoorweg reizende, zullen er eene vermindering van het vrachtgeld genieten. Het thans uitgevaardigde programma voor dat Congres bevat ook de te bespreken vraagstukken ; daaronder zijn er zes en dertig betreffende de scheepvaart, het reizen, de handelsbetrekkingen, de weerkunde en de statistiek. Zoo worden de volgende vragen gesteld: «Het Suez-kanaal is betemd om eene volslagenomwenteling in Europa's betrekkingen met het uiterste Oosten te bewerken. Op welke wijze verwacht men, dat de handel van den nieuwen weg, die hem nu is geopend, partij zal trekken ? «Wat is op de landengte, welke detweedeelen van Amerika verbindt, het geschiktste punt tot het aanleggen van een kanaal voor de groote scheepvaart ? »Welke voordeelen zou het koloniseren van Nieuw-Guinea voor den handel van Europa opleveren ? «Wat is uit het oogpunt der aardrijkskunde en uit dat van het handelsverkeer, het gewigt van den grooten Archipel van Indie en inzonderheid vaa het eiland Java ? Welke voordeelen zal het handelsverkeer trekken uit de voorgenomen wijziging van het koloniale stelsel dier nederlandsche bezitting ? »Welk nut heeft het bezit van koloniën en van andere overzeesche nationale nederzettingen voor de bestendigheid van het handelsverkeer en voor de innerlijke rust der Staten ? «Waarin bestaan en welke waarde hebbende redenen, waardoor Engeland allengs genoopt is geworden om zijn koloniaal stelsel te wijzigen en om aan zekere van zijne koloniën een bijzondere Regering te geven? Volgt uit die handelwijze van Engeland de gevolgtrekking, die daaruit soms afgeleid wordt, dat het voor een Staat beter is niet in het bezit van koloniën te zijn?" --- Gemengde berigten. De dankdag, door den keizer uitgeschreven, is den 18den , tevens de gedenkdag van Fehrbellin en Belle-Alliance, onder groote deelneming van de zijde der bevolking gevierd; de kerken van alle gezindheden waren zeer talrijk bezocht. De keizer en de keizerin, al de leden der vorstelijke familie en al de overige te Berlijn aanwezige vorstelijke personen, met uitzondering van hen, die de katholieke godsdienst belgden, hebben de godsdienstoefening in den Dom bijgewoond. Aan de deuren der kerken werd eene collecte gehouden ten behoeye van de invaliden en van de nagelaten betrekkingen der gesneuvelden. '' — Blijkens de berigten uit China is de stad Bathang, hoofdplaats der binnenlandsche provincie Kham, aan den grooten weg van Tatsien en Litang naar Thibet, den llden april door een aardschok verwoest. Bij deze ramp hebben 2300 menschen het leven verloren. De groote tempel van Ting-Lin met zijne 351 binnenafdeelingen is totaal vernield, en van alle overige openbare en particuliere gebouwen is slechts zeer weinig blijven staan. Bijna 2000 woonhuizen zijn geheel ingestort en de overige beschadigd. Onmiddellijk na het onheil ontstond er op verscheidene plaatsen brand, met het gevolg, dat de graanpakhuizen en andere gebouwen, die waren blijven staan, eene prooi 4 er vlammen zijn geworden. Het vuur heeft vier dagen gewoed. De aardbeving heeft zich uitgestrekt oostwaarts naar Pangschahmuin, westwaarts naar Nantun, zuidwaarts naar Lintscbam en noordwaarts tot aan het Zoutmeer van Atung> te zamen over een omvang van ongeveer 60 kilometers. Op onderscheidene plaatsen zijn al o hoogten ingestort, groote scheuren in den bo dem ontstaan en de wegen totaal onbruikbaa geworden. — Een tragisch-komisch voorval gebeurde o ^ langs in den zoölogischen tuin te Brussel. ® heer — men zegt de te engageren tenor opera aldaar — een der bezoekers van den r® taurant van den tuin, amuseerde zich den? 1 ' brood te voeren. Op het oogenblik dat die zich omkeerde en met een vriend ging P ra e ' I e t ongeduldig geworden dier zijnen snuit > ■ h f hek van zijne kooi, pakte den heer {fe V bij den kraag, tilde met uitgestrekten ^ hem op, hem stilletjes bij zich neer * kte zich van het bi - ood meester. Den t» ? a van dien heer kan men zich voorstellen ; ;: ' jr 1 aastte zich hem uit de nabijheid van den * * ,1 n .. n «-> ri i A U Am ArtttT nw jlifant te v j,;g berook. f en "°i e 7e i'wijderen, die hem echter zorgvul­ ---