BENOEMINGEN, enz. Z. M. heeft de benoeming van mr. J. Tonckens, burg. der gom. Norg, tot secr. dier gem., goedgekeurd ; aan jhr. C. A. von Geusau, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als plaatsverv. kantonr. te Helder, en aan mr. J. O. H. Ramaer, op zijn verzoek, als kantonr. te Appingedam. --- STATEN-GENERAAL. In de zitting der Tweede Kamer op gisteren zijn de beraadslagingen over de Staatsbegrooting van 1872 aangevangen. Aan de behandeling in het algemeen namen deel de heeren TVinlgens , van Zmnicq Bergmann en van Houten. De eerste trad in uitvoerige beschouwingen over den toestand van Nederland, en schetste dien als zijns inziens ongunstig. Hij ging in bijzonderheden na de gevolgen en oorzaken van dien staat van zaken, en wees aan langs welken weg, naar zijn oordeel, daarin verbetering zou kunnen worden aangebragt. Dg ' tweede maakte in het breede opmerkingen over ons defensiewezen, het bestuur der overzeesche bezittingen en de nederlandsche in verband met de koloniale geldmiddelen, waarbij hij gelegenheid vond zijne zienswijze tegenover die der Begering te stellen. De derde deed, naar aanleiding van het daaromtrent in gewisselde schrifturen medegedeelde, de vraag, wanneer de Regering tot eenstemmigheid zou zijn gekomen omtrent het punt van al of niet vaststelling der legerorganisatie bij de wet; voorts bestreed hij dat deel der rede van don eersten spreker, waarbij deze had aangetoond welke oorzaken, naar zijn gevoelen, tot den ongunstigen toestand, waarin men zich thans bevond, hadden bijgedragen. De ministers van Finantien en van Koloniën beantwoordden de in den loop der beraadslaging gemaakte aanmerkingen omtrent finantiele of koloniale aangelegenheden. De minister van Oorlog gaf, naar aanleiding van de door den heer van Houten gestelde vraag, over het onderwerp ook door den heer van Zinnicq Bergmann besproken, te kennen dat hij zijne inzigten omtrent de wijze van regeling bij de Kamer zou bekend maken, vóór of op het tijdstip waarop de wet op de levende strijdkrachten bij de Kamer in behandeling zou komen. De heer Jonckbloe'. kwam op dit laatste onderwerp terug en vroeg dienaangaande nadere inlichtingen. De minister van Binnenlandsche Zaken, alsmede de heeren Jonckbloet en Storm van 's Oravesande voerden vervolgens het woord, waarna besloten werd de beraadslaging op heden voort te zetten. --- Buitenland. De Norddeutsche Allgemeine Zeitung en de Indépendance Belge. De officieuse Norddeulsche Allgemeine Zeitung — het orgaan van prins Bismarck — bevatte dezer dagen een heftigen aanval op de Belgen en de belgische drukpers en verweet aan België zijne «ondankbaarheid" jegens Duitschland, dat altoos België beschermd en de hand boven het hoofd gehouden had. Den inhoud en de strekking van het bewuste stuk in de N. D. A. Z. zal men het best leeren kennen uit het onderstaand artikel van l'Indépendance Beige : i De telegraaf heeft ons gewezen op een artikel van de Norddeutsche Allgemeine Zeitung , dat betrekking heeft op Belgie en op de propaganda, welke in ons land de jezuiten en communisten — de zwarte -en roode Internationale zooals het berlijnsche blad zegt — voortdurend maken. »Heden ontvingen wij het artikel, dat wij hier vertaald willen laten volgen: ui La Liberté, welke te Brussel verschijnt, behelst in zijne hoofdartikelen (bv. in de nommers van 20, 22, 27 en 30 october) al het mogelijke, wat aan trivialiteit en laagheid een socialistisch, democratisch of ultramontaansch blad slechts neerschrijven kan. Dit is veel gezegd, zooals ieder weet, en toch is het nog weinig in vergelijking tot dat, wat men van la Liberté zou kunnen zeggen. ««Het is inderdaad een vreemd verschijnsel, dat moer en meer die overeenstemming en verwantschap zigtbaar toenemen van twee rigtingen, die oven absurd en even vijandig zijn aan de ontwikkeling van het nieuwe Duitschland en aan de organisatie van den modernen Staat. Het is'curieus, die overeenstemming der roode en der zwarte Internationale openlijk meer en meer te zien tot stand komen, \ »«De Germania van Berlijn schrijft reclames voor het socialistische orgaan, door diens verderfelijkste artikelen over te nemen en als een wegwijzer der socialisten aan zijne ««conservative"" lezers de wijzigingen mede te deelen in het personeel van de redactie van het democratische blad. »»De groote middenpunten der zwarte en der roode jezuïten zijn ongeveer geheel dezelfde: Genève en Brussel hebben voor beiden eene bijzondere beteekenis. »«Het feit dat vooral de aandacht verdient, bestaat hierin, dat juist in Belgie het ultramontanisme en socialisme elkander de hand reiken. Dit land , dat sedert 1864 — geen eerlijk man zou dit kunnen ontkennen — alles wat het bezit te danken heeft aan de belangelooze en trouwe bescherming der duitsche 'politiek , dit land is het broeinest van dit dubbele jezuïtisme. In dit land, welks onafhankelijkheid de vrucht is der bloedige overwinningen van Duitschland op Frankrijk, hebben de beide doodvijanden van het duitsche rijk hunnen hoofdzetel. Zij hitsen elkander tegen Duitschland op en strijden met alle denkbare wapenen en vooral met een onafgebroken rij van leugen en bedrog. Alles wat wij daarvan thans onder de oogen hebben — en het is eene belangrijke collectie laagheden — is te Brussel verschenen. ««De vrije pers van Belgie heeft naar het ons toeschijnt geen belangrijker roeping te vervullen dan die, om de roode en zwarte jezuiten te bestrijden , wier handelingen als een voortdurend gevaar voor de toekomst van Belgie beschouwd moeten worden. Te Brussel moet men het vooral niet vergeten, dat Belgie het rendez-vous der ultramontanen en der rooden is, met andere woorden, de onverzoenlijke vijanden van Duitschland" «Wij gelooven" — zegt l'Indépendance — «over dit artikel niet te moeten discuteren. Dat beroep op de pers van ons land is minst genomen zeer onnoodig. «De vrije pers van ons land gaat steeds voort met het bestrijden vau het jezuitische en communistische fanatisme. Zij heeft hiermede niet gewacht totdat het duitsche rijk gesticht was , en de constitutie van dit rijk heeft evenmin op hare houding eenigen invloed gehad. » Maar de vrije pers in Belgie weet de vrijheid der jezuïtische leerstellingen en der communistische begrippen, hoe verkeerd zij ook zijn mogen, te eerbiedigen. »Dit is misschien het duitsche systeem niet, maar het is het engelsche, het amerikaansche , het systeem der vrijheid. «De vrije belgische pers is vóór alles ... vrij en innig aan die vrijheid gehecht. » Wij zouden de Norddeutsche Allgemeine Zeitung hierover veel kunnen zeggen, doch wij kunnen niet beter doen dan de opmerkingen van een ander duitsch dagblad tot antwoord overnemen. «De Frankfurter Zeitung zegt van het artikel van het berlijnsche blad : « »De Norddeutsche Allgemeine Zeitung bevat met betrekking op Belgie een artikel, waarvan de telegraaf reeds een kort uittreksel bragt, en waarin de officieusen te Berlijn aan hun haat tegen de vrije Staten naar hartelust botvieren. Dit artikel, hetwelk slechts eene eenvoudige vermaning schijnt, die er zich toe bepaalt een beroep op de belgische pers te doen en haar over te halen om de zwarte en roode jezuïten te bestrijden, is inderdaad eene openbare aanklagt.'' " «Na de overneming van het bewuste stuk gaat de Frankfurter Zeitung aldus voort: »» Belgie en Zwitserland, twee der meest vrije Staten van Europa, zijn dus wegens hunne vrijheid een voorwerp van schandaal in de oogen van de Norddeutsche Allgemeine Zeitung. Maar dit blad wacht er zich wel voor, ook tegen Engeland zijne beschuldigingen uit te brengen, ofschoon de eigenlijke zetel der Internationale niet te Brussel maar to Londen is, en de engelsche staatsinstellingen aan het jezuïtisme en socialisme dezelfde vrijheid toestaan als Belgie en Zwitserland. Doch Engeland is een magtige Staat en de politiezorg der berlijnsche imperialisten heeft zieh steeds tot de kleine landen gewend. Belgie en Zwitserland hebben er zich zeer goed bij bevonden , dat zij aan de discussie over de meest vage en gewaagde stellingen volle vrijheid gelaten hebben, en zij hebben meer reden zich met hun systeem geluk te wenschen dan b. v. Pruissen, dat juist eene tegenovergestelde houding heeft aangenomen. ««Belgie vooral is vrij gebleven van groote revolutionaire schokken, ofschoon het aan de communisten en de ultramontanen volle vrijheid liet, hun aardsch socialisme en hunne theocratische leerstellingen te prediken. Maar die landen moeten zich toch pijnlijk gekwetst gevoelen, wanneer zij de organen van Bismarck hun het gebruik hunner vrijheid als misdaad zien aanrekenen. Wij kunnen niet gelooven, dat de dwaze zinsnede over de dankbaarheid voor »de belangelooze en trouwe bescherming der duitsche politiek " dien indruk ook maar eenigszins zal wegnemen."" «Wat nu die logen en dat bedrog betreft toont het officieuse orgaan in dit opzigt al eene zeer groote mate van gevoeligheid, en schijnt het een zeer middenmatig vertrouwen te hebben in de waarde der instellingen van het duitsche rijk, wanneer het zich verbeeldt, dat die' «laagheden" aan Duitschland ook maar het geringste nadeel zullen doen. Belgie neemt hiervan zelfg naauwelijks notitie." Welken indruk dit artikel ook op het bel. gisch Gouvernement gemaakt heeft, blijkt uit het officieuse Journal de Bruxelles , dat in heftige woorden den uitval der N. D. A. Z. — ia den letterlijken zin eene querelle d'Allemand — een «quasi annexionistischen kruistogt" noemt, en vraagt, »of het duitsche keizerrijk voor België eene even groote bedreiging moet worden, als vroeger het fransche keizerrijk was ?" De krisis in Oostenrijk. Zoo wij onze berigten omtrent de gebeurtenissen van den dag in Oostenrijk voortdurend brengen onder hetzelfde hoofd: «de krisis", dan bedoelen wij hiermede deze groote staatkundige krisis, die de zwaar geschokte monarchie doorleeft, en die van veel meer overwegend belang is, dan de personen-verwisselingen te Weenen en te Pesth. Wanneer men deze laatste feiten op zich zeiven beschouwt, dan heerscht op dit oogenblik eene driedubbele krisis; elk der drie ministeriön, waarin de raadslieden des keizers zitting hebben, moet worden gewijzigd. Baron Kellersperg is nog geenzins gereed met zijn cisleithaansche kabinet; de rijksminister van Finantien, graaf Lonyay, kan niet in functie blijven, omdat de duitsche partij zich met alle kracht verzet tegen het aanblijven van twee Hongaren in het "rijks-ministerie, waarin de Duitschers slechts ééne stem zöuden hebben Andrassy had dan ook gehoopt zijn ambtgenoot Lonyay naar Pesth te zenden, als minister-president van Hongarije, maar hij vindt hier een onverwachten tegenstand. Wel is het hongaarsche ministerie, dat sedert het aftreden van den heer Horvath geheel onder den invloed staat van Andrassy, terstond bereid geweest om als president te ontvangen dengene dien hij als zoodanig zou aanwijzen ; maar de invloedrijke partij van Deak heeft verklaard , dat zij in de oppositie zou komen, wanneer Lonyay met de leiding der hongaarsche aangelegenheden wierd belast; van deze zijde wordt aangedrongen op de benoeming van den heer von Szlavy, den tegenwoordigen minister van Koophandel en Landbouw. In afwachting van de oplossing dezer driedubbele krisis heeft de «ijzeren oppositie" van Boheme liet pla i geopperd voor het beleggen van een «federalisten-dag". De uitnoodigingen tot bijwoning zijn reeds aan de meest invloedrijke leden der federalistische partij verzonden. In het praagsche blad Pokrok vinden wij een artikel over graaf Beust, dat opmerking verdient; de gewezen rijkskanselier wordt volgens dit orgaan der czechische partjj in ballingschap gezonden, gelijk de zondenbok in de woestijn; hij kan in de eenzaamheid van het Hoogerhuis nadenken over de »zeven doodzonden" die hij jegens de monarchie heeft bedreven, met name : De intrekking van het patent, door Belcredi opgesteld; de invoering der constitutie van december ; het vergelijk met Hongarije; de invoering van het 30 procent-quotum voor Hongarije ; de benoeming van het burger-ministerie; de bijeenkomst te Gastein, en de verwerping der fundamentele artikelen van het boheemsche staatsregt. De ultramontaansche bladen voegen hier , en teregt, nog twee «hoofdzonden" bij, namelijk: de opheffing van het concordaat en de non-interventie van Oostenrijk-Hongarije tijdens de bezetting van Rome. Dit zondenlijstje verdient opmerking , omdat het in weinige trekken de werkzaamheid van graaf Beust getrouw teruggeeft. Wij willen met een enkel woord herinneren, wat de afgetreden kanselier voor zijn aangenomen vaderland heeft gedaan; en wij zullen daaruit zien , dat vele nommers van het zondenregister, fdoor de oppositie en de ultramontanen vastgesteld, integendeel strekken tot lof van den minister, wiens naam eene historische beteekenis heeft gekregen. Toen graaf Beust den 30sten october 18B6 werd benoemd als minister van Buitenlandsche Zaken , vond hij Oostenrijk in een toestand van hopelooze verwarring. De kracht der groote mogendheid was gebroken te Ivöni^giatz; het dappere leger had den val der monarchie niet kunnen beletten en de Hongaren hadden begrepen , hoe gunstig de gelegenheid was om zich van de duitsche bureaucratie los te maken en hunne onathankelijkheidseischen te doen gelden. Graaf Belcredi was in naam minister-president, en zijne politiek bestond alleen in het onderdrukken van elke poging, om een grondwettigen regeringsvorm in te voeren ; hij steunde op de feodale en clericale partij in de onderscheidene landen en koningrijken , en streefde er naar, om Hongarije te bevredigen, door het de enge grenzen van constitutionele onafhankelijkheid te geven , die het vóór 1848 had bezeten. — Graat Beust begreep, dat voor alles het hongaarsche vraagstuk regeling behoefde ; hij stelde zich in betrekking met Andrassy, als vertegenwoordiger der Magyaren, en begon bij den keizer aan te dringen op het omhelzen eener gansch nieuwe politiek, waarvan de hoofdpunten zouden zijn : de vestiging van het dualisme, waardoor aan Hongarije een eigen bestaan en een eigen ministerie, met andere woorden, de eischen van 1848 zouden worden toegestaan ; en de invoering van den parlementairen regeringsvorm in de overige landen deimonarchie , waarvan het duitsche element de kracht moet uitmaken. Na eenige aarzeling nam de keizer dit programma aan , en in februarij 1867 kreeg graaf Belcredi zijn ontslag. Het vergelijk met Hongarije werd bekrachtigd door den keizer, die in junij 1867 als koning van Hongarije werd gekroond ; en onmiddellijk hierop werd Beust benoemd tot kanselier van de voortaan in twee rijkshelften gesplitste oostenrijksch-hongaarsche monarchie. Dit was de grootste onderscheiding, die aan den nieuwen minister kon te beurt vallen; slechts enkele staatslieden van groote beteekenis, rnanneB als Kaunitz en Metternich, hadden vóór jj CI u dezen titel gedragen. De baron von Beust ■vyurd bovendien graaf Beust, en tijdelijk ministerpresident van de »niet-hongaarsche landen en Koningrijken". — De vertegenwoordigingen dezer landen werden bijeengeroepen tot een buitenge•svonen Rijksraad, waarin een ontwerp van grondwet, berustende op bet beginsel van het vergelijk jnet Hongarije en invoering van het dualisme, wer d in behandeling genomen. — Het was hoofdzakelijk de persoonlijke invloed van den kanselier, die de cisleithaansche landen wist te bewegen om den ongelijken last der staatsschuld op zich te nemen Hongarije behoefde in de gemeenschappelijke schuld niet meer dan 30 pCt. te dragen, terwijl 70 pCt. voor rekening der niethongaarsche landen bleef. — Overigens werd in grondwet het beginsel van de rijks-eenheid gehuldigd door invoering van het stelsel der delegatien, en van een rijks-ministerie van Buitenlandsche Zaken, Finantien en Oorlog. Het groote quotum in de staatsschuld en de kosten van den oorlog met Pruissen maakten buitengewone finantiele maatregelen noodig, en Beust liet zich toen vinden tot het nemen van een maatregel, die ons voorkomt op het zonderregister te zijn vergeten , n.1. de belasting op de coupons der buitenlandsche schuld. Hij liet das de schuldeischer van Oostenrijk betalen voor het vergelijk met Hongarije, en deze regeling der finantien ten koste van schuldeischers, doet noch aan hem noch aan de natie eer aan. Het ontwerp der grondwet werd in december 1867 tot W et verheven; de verkiezingen voor de Landdagen hadden plaats; afgevaardigden naar eten Rijksraad werden benoemd, en na deze vestiging werd een cisleithaansch ministerie benoemd. Beust, getrouw aan zijn beginsel, dat het duitsche element hiervan de kracht moest uitmaken, liet graaf Carlos Auersperg tot minister-president benoemen. Echter bleef hij zelf de ziel der oostenrijksche politiek; hij steunde op de Hongaren, op do Duitscher3 en op de liberalen van alle landen en koningrijken, en met dezen driedubbelen steun wist hij de erkenning van het burgerlijk huwelijk in te voeren, te gelijk met de maatregelen tot bescherming van godsdienstvrijheid en vrijheid van onderwijs. Ook de handelspolitiek werd door hem op den vrijzinnigen weg geleid, door het handelstraktaat met Engeland, dat geheel op hot beginsel van jree-trade berust. Door deze rigting zijner werkzaamheid had Beust als aangewezen vijanden: de Czechen, de Polen, de priesters en den feodalen adel, en deze allen begroetten met welgevallen het optreden van het ministerie-Hohenwart, dat in vele opzigten eene kopie van bet ministerie-Belcredi was. Het werd benoemd buiten den kanselier om, waarin deze niet ten onregte een blijk van verkoeling ea wantrouwen van zijde van den keizer bad gezien. De keizer begreep, dat de groote leemte in de grondwet van december hierin bestond, dat men alleen de Hongaren had tevreden gesteld, maar de Czechen en Polen onbevredigd had gelaten; de houding der Landdagen van Praag en Lemberg had hem doen besluiten om eene poging tot verzoening te wagen, en daar Beust hiervan niet wilde weten , deed hij het buiten hem. De kanselier, wien door de federalistische oppositie gedurig het verwijt was gemaakt, dat hij zich te veel mengde in de binnenlandsche aangelegenheden, terwijl de grondwettige plaats, die hij bekleedde , hem slechts met het leiden der buitenlandsche zaken had belast, besloot hierop zich uitsluitend met zijne portefeuille te bemoeijen. Hij liet den keizer met Hohenwart en de Czechen begaan , totdat hij eindelijk (gevraagd of ongevraagd?) tusschen beiden kwam, en in verband met Andrassy het vergelijk met Boheme deed mislukken en de aftreding van Hohenwart wist te bewerken. Men wil, dat de keizer, uit ontevredenheid over den minister, die hem zóóver liet gaan , tot het ontslag had besloten ; zeker schijnt het, dat feodale , eleri» cale, en niet het minst de persoonlijke intrigues van den nieuwen minister, den val van graaf Beust hebben verhaast. De oud-oostenrijksche aristocratie kan bovendien aan Beust zijne veranderde buitenlandsche politiek niet vergeven. Aanvankelijk, na Königgratz, zocht de kanselier zijn steun bij Frankrijk; zijn voornaamste zorg was , om den vrede te bewaren en vooral de oostersche quaestie op den achtergrond te houden. In overleg met Frankrijk, dwong hij Griekenland zijne houding in den opstand der Cretensers te laten varen ; in overleg met Frankrijk dwong hij de rumeensche Regering om krachtige maatregelen te nemen tegen de joden-vervolgingen. Hij was het, die de ontmoeting van Frans Jozef met keizerin Eugenie teKonstantinopel bewerkte, op een oogenblik, toen de goede verstandhouding tusschen sultan en kbediv tot eiken prijs moest worden hersteld. — Frankrijk rekende dan ook, en misschien niet geheel zonder grond, op de ondersteuning van'Oostennjk, toen het den gemeenschappelijken vijand aanviel; maar Bismarck had zich in verbinding gesteld met het hof van St. Petersburg, en Rus ■ land liet te Weenen weten, dat men met twee legers zou hebben af te rekenen, wanneer men directe hulp verleende. Na Sedan wendde Beust den blik naar Berlijn; h Ü meende dat voortaan daar het steunpunt der oostenrijksche politiek moest worden gezocht, en hij wist den persoonlijken tegenstand van den keizer en zijne omgeving te overwinnen. Onder protest der oostenrijksche aristocratie werd te isclil en Salzburg de basis gelegd voor een verbond tusschen Duitschland en Oostenrijk-Hongarije, en dit verbond, dat hoofdzakelijk tegen Rusland is gerigt, schijnt geen gevaar teloopen door het aftreden van graaf Beust. Be clericalen in Keulen, Uit Keulen wordt gemeld, dat aldaar bij de laatste partiele verkiezing van leden voor het gemeentebestuur, de clericale kandidaten, o. a. de broeder van den bisschop, president van het mentzer congres van katholieken, Fr. Baudri, met een aanzienlijke meerderheid gevallen zijn. De uitslag wordt zeer verrassend genoemd, en is in de gegeven omstandigheden zeker opmerkelijk. De clericale partij had voor deze verkiezing een hoogen toon aangeslagen, en o. a. verklaard, dat vooral do liberale kandidaat Classen Koppelman »tot eeae les voor Duitschland en tor eere van Keulen" moest worden op zijde gezet. Van de vier gekozenen behooren drie tot de oud-katholieke partij. ---